μάτια ολάνοιχτα στον κόσμο

η κάθε μέρα της πολιτικής και της αισθητικής

Tag Archives: παράλογη Ελλάδα

Κρητική αφήγηση…

Συγκλονιστικη δημοσιευση στο blog sure-realism, την Κυριακη, 6 Νοεμβριου 2011, των λεγομενων τησ γιαγιασ…

Κοπέλι ήμουνε τότε σας.

Πρώτα ήρθανε οι Ιταλοί, κεινιά δεν ήτανε και πολύ κακοί αθρώποι. Δεν εκαταστρέφανε τα χωργιά και δεν εκλέβανε τσι αθρώπους. Ανέχουντανε ο γης τον άλλο, όι πως θέλω να τσι βγάλω λάδι. Κατακτητές ήτανε και αυτοί.

Κι απόι ήρθανε οι Γερμαναράδες.

Είχανε κάτω από τσι αρβύλες τος μπρόκες και εκάνανε τόσονα χαλάπατο οντε πορπατούσανε στι πέτρες απού είκλεινα τα αυτιά μου με δύναμη γιατί θαρρούσα λέει πως πέφτει το σπίτι στη κεφαλή μου! Ο πια τυχερός προλάβαινε να σφαλίξει τσι πόρτες και να χωστεί στην αποθήκη κάθε φορά απού εκατεβένανε από τσι φορτηγάρες τος. Μια φορά, θυμούμαι, η μάνα μου πρόλαβε και μέ ‘χωσε μέσα στο σβηστό ξυλόφουρνο.

Ερχότανε οι γερμαναράδες και κλέφτανε και ριμάζανε τα χωριά. Και σκοτώνανε τσι αθρώπους. Και κάνανε κακά πράματα στι γυναίκες και βάζανε και τα μικιά κοπελάκια να θορούνε. Δε θα ξεχάσω τη κακομοίρα τη Μαρία του Σιλεού που από τη ντροπή τζη επίε και επνίγηκε στο σαρνίτσι.

Μια φορά, θέρος ήταν θυμούμαι, ήρθανε πάλι στο χωριό, και δε μας αφήσανε μήδε μια όρνιθα γή κουνέλι. Μας επήρανε παξιμάδια, ελιές, λάδι,κρασί, αυγά.Τα πάντα! Και είχε η κακομοίρα η μάνα μου απάνω σε μια τάβλα 20 γαλοτυράκια για να χωμε να τρώμε όλη τη χρονιά, τα πήρανε κι αυτά και μας αφήκανε μόνο 4.

Τς,τς,τς…

Εκάμανε τότε σας… Σόδομα και Γόμμορα!

Γρηκάς παιδί μου; Ετουτινιέ οι διακονιαρέοι σας εκυβερνούνε εδά! Μπορεί να μη σας επαίρνουνε τα γαλοτυράκια από την τάβλα… αλλά σας επαίρνουνε τα νιάτα, τη ζωή…

Δεν το βανε ποτέ ο νους μου…

Σαν σήμερα, στην Τρίπολη του 1896…

Πρέβεζα, απέναντι από τη Μαργαρώνα, 21 Ιουλίου 1928, γύρω στις 5 μ.μ.

Πώς να γιορτάσεις «γενέθλια» για τον πιο άγνωστο (σοβαρά!) από τους διάσημους αυτόχειρες;

Πολλοί απέκδυσαν τον ποιητή απ’ τον βίο του, παλεύοντας να στριμώξουν τον άνθρωπο Καρυωτάκη στην ποίησή του, για να φτάσει ο Γ.Π. Σαββίδης να παρακαλά, το 1993,

καιρός είναι να πάψει να μας απασχολεί η σπειροχαίτη του Καρυωτάκη […] κι ακόμα λιγότερο η αυτοκτονία του […!]

Θέλουμε δε θέλουμε, το 1922, κατά πώς φαίνεται, έμαθε ο Καρυωτάκης ότι πάσχει από σύφιλη – ανίατη την εποχή εκείνη – αλλά ο κατοπινός του βίος δεν υποδεικνύει ότι αυτό έκαμψε την όποια δράση του!

Τον ίδιο χρόνο ξεκινά η σχέση Κώστα Καρυωτάκη – Μαρίας Πολυδούρη (δημοσίων υπαλλήλων και των δύο), που λήγει – με έχθρητα, αλλά τελικά χωρίς, όπως φαίνεται, να χαλάσει η φιλία τους – ήδη, το 1924!

Μέρες πού ‘ναι, με την απαξίωση των δημοσίων υπαλλήλων, ας μάθουμε… Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ελλάδα: Συστηματική κράτηση παράτυπων μεταναστών και αιτούντων άσυλο σε υποτυπώδεις συνθήκες

Διαβάστε την – όχι ακριβώς κολακευτική – έκθεση, που προέκυψε και ως αποτέλεσμα επιτόπιων ελέγχων, και δείτε τα σχετικά οπτικοποιημένα στοιχεία από τη Διεθνή Αμνηστία:

Φτου!

… επειδή η κοροϊδία αναδεικνύει την ευτέλεια, επειδή η ευτέλεια ορθολογικοποιεί την ένσταση κι επειδή κοροϊδία κι ευτέλεια αποτελούν από μόνες τους αποδείξεις για το «όσο πιο βρώμικα αυτά που κάνουν, τόσο ψεύτες πρέπει να γίνουν για να τα στηρίξουν«, γι αυτό χαίρομαι πάλι:

Σύμφωνα με την πρώτη αποτίμηση της απογραφής, οι μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι είναι 400 χιλιάδες, και 175 χιλιάδες οι ένστολοι…

…Τελικά “το πάσης φύσεως προσωπικό της Δημόσιας Διοίκησης” φτάνει τις 750 χιλιάδες συμπεριλαμβανομένων και των συμβασιούχων, και των ωρομισθίων, και των εποχικών …

…τους οποίους συμπεριέλαβε στην απογραφή η κυβέρνηση για να φουσκώσει το νούμερο: απογράφηκαν ακόμα και αυτοί που οι συμβάσεις τους λήγουν με το τέλος Ιουλίου, τούτη την εβδομάδα!

… αδικία!

Κατά πώς διδαχθήκαμε από την ιστορία με τον μικρό Ζαγορίτη, η θητεία στη Λήμνο (ακόμα και το «υπόλοιπον» αυτής) αποτελεί «σκληράν τιμωρίαν».

Όλοι εμείς που υπηρετήσαμε (μερικοί από εμάς πάνω από χρόνο) στον Έβρο, τη Σαμοθράκη, τη Λήμνο ή το Καστελλόριζο, απαιτούμε, λοιπόν, να μάθουμε

για ποιο, ακριβώς, πράγμα τιμωρηθήκαμε τότε;

Μας δουλεύουνε, μωρέ, αλλά δεν ξεκουνάμε κι εμείς…

Σε μια χώρα που πλήττεται από «δημοσιονομική παράνοια» και «μισθολογική εξαθλίωση», η Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία (Eurostat) διαπιστώνει ότι οι τιμές του ψωμιού και των δημητριακών ήταν, την προηγούμενη χρονιά, στο 117% του μέσου κοινοτικού όρου, ενώ στο γάλα, το τυρί και τα αυγά οι τιμές ήταν στο 132% του μέσου όρου των «27».

Την ίδια στιγμή, παράλληλη έκθεση της Eurostat παρουσιάζει τα φορολογικά έσοδα της Ελλάδας να μειώνονται από 34,6% το 2000, σε 32,6% το 2008. Αντίστοιχα, στην «ΕΕ των 27» τα φορολογικά έσοδα μειώθηκαν μόνον από το, υψηλό ήδη, 40,6% το 2000, σε 39,3% το 2008…

Πώς να κλείσεις τα μάτια στο γεγονός ότι μέσα στη τελευταία δεκαετία η Ελλάδα παίρνει – για άλλη μια φορά – την πρωτιά στην αύξηση του ΦΠΑ (που επιμερίζεται στο σύνολο της κοινωνίας) και μία από τις μεγαλύτερες μειώσεις στο φόρο εταιρειών (!!!!!!):

ο δείκτης φόρου εταιρειών στην Ελλάδα την τελευταία δεκαετία μειώθηκε, από 40% το 2000, σε 24% το 2010

Την ίδια στιγμή, χάριν της «ανταγωνιστικότητας», παγώνουν/μειώνονται οι μισθοί, χωρίς ν’ αντιμετωπιστεί η ουσιαστική φοροδιαφυγή τραπεζών, βιομηχάνων και επενδυτικών ομίλων, όπως η Ελλαδική Εκκλησία… χωρίς να σταματήσει η «διαρροή κοινωνικού κεφαλαίου» (όπως, π.χ., τα επενδυόμενα – ουσιαστικά – από την ΕΕ στην Ελλάδα, μέσω των «προγραμμάτων») προς αυτούς τους ίδιους που φοροδιαφεύγουν ή αποσύρουν, ακόμα, τις επενδύσεις τους από τη χώρα (άλλως: απαξιώνουν τις – όποιες, σε μια «αστική κοινωνία» – «κοινωνικές τους υποχρεώσεις»)…

Και, στο «πάρτυ» οικονομικής αυθαιρεσίας που λέγεται «ποδόσφαιρο», τα έσοδα των ποδοσφαιριστών φορολογούνται, λέει, με συντελεστή… 4%!!!!

Για να ευδοκιμήσει – βλέπεις – η «άρχουσα ομάδα» – που δεν είναι ευάριθμη, πλέον, για ν’ αποκαλείται «τάξη» – χρειάζεται μια κρίσιμη μάζα «πρόθυμων φυλάκων» που θα ευδαιμονίζονται, και χρειάζεται απαξίωση των «ιδεών», π.χ., ανάγοντας το «κέρδος» σε «ηδονή» και το «θέαμα» σε «ηθική»… Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Τελικά, ρε παιδί μου, c’ est la vie, ou la mort?

Διαβάζοντας κι ακούγοντας ολόγυρα, διαπιστώνω έκπληκτος – αλήθεια! Πόσο αθώος μπορεί νά ‘μαι τελικά; – ότι αυτό που μας συμβαίνει συνοψίζεται, απλοϊκά και προφανώς, στο:

από ‘δώ και πέρα στον καθημερινό μας βίο κυριαρχεί η «αγορά»,
όχι η κοινότητα, όχι η «ανθρωπιά», όχι η αλληλεγγύη, όχι η πρωτοβουλία και η φιλοδοξία μας… η Αγορά!

Σκέψου ‘το: το αν θα πάρεις σύνταξη ικανή να σε διατηρήσει στη ζωή αφού περατώσεις το μέρος εκείνο της κοινωνικής σου προσφοράς που λέγεται «εργασία», αν δηλαδή θα «επιβιώσεις» – για να «ζήσεις», ούτε κουβέντα – για να «προσπαθήσεις να υπάρξεις» κι έξω από το «επάγγελμα», όλο αυτό, εξαρτάται από μια αναλογιστική μελέτη απόδοσης (μια μελέτη κερδοφορίας, δηλαδή) ενός φορέα (ακόμα το λέμε «ασφαλιστικό ταμείο», αλλά…) που… δεν έχει σχέση με τα «θέλω» σου, ούτε με τα «πρέπει» σου, αλλά υπόκειται σε «νόμους Α.Ε.» (αυτό το Α. είναι το χειρότερο… όχι ότι το Ε. μυρίζει λιγότερη θανατίλα, αλλά…)!

Συμβαίνει μπροστά μας το απόλυτο όνειρο της «καπιταλιστικής δημοκρατίας»: ο βίος μας μετριέται, και μετριέται σε «κεφάλαιο»! Μεταξύ μας, αναρωτιέμαι, ο «ιδανικός μαρξιστής» της εποχής μας δεν είναι το ίδιο χαρούμενος; Το «μαρξικό-λενινικό δόγμα» της αναγκαιότητας «της κατάληψης των μέσων και της προσπόρησης της υπεραξίας» παίρνει τόση, μα τόση, σάρκα και τόσο γερά οστά! Πάνε για βρούβες η «Ζωή στον ελεύθερο χρόνο» μαζί με την «ανθρώπινη υπόσταση» κι επανέρχεται η «καπιταλιστική» ή/και η «σεχταριστική» υπόσταση του «παραγωγού κεφαλαίου» στην κάθε ημέρα μας…

Όταν, μάλιστα, μιλάς για το «προφανές», ας πούμε, «γιατί το ταμείο μου να το διαχειρίζεται το κράτος/εργοδότης κι όχι το συνδικάτο;«, α, τότε σου μιλάνε για «ουτοπίες«, έτσι δεν είναι; Ρε ‘σείς, τί πιο ουτοπικό από το αστικό κράτος δικαίου; Δεν είναι, πια, προφανές ότι δε λειτουργεί η «μηχανή»;

Κι εγώ να παλεύω, μα, πώς να εξηγήσεις ότι «στην αλληλέγγυα οικονομία δεν υπάρχει υπεραξία, γιατί τίποτα δεν περισσεύει από την ανάγκη«, πώς να εξηγήσεις ότι «εκτός από τη διαχείριση των μαζών, υπάρχουν και οι ανάγκες που γεννιούνται κάθε μέρα και κάνουν το άτομο άτομο«, πώς να εξηγήσεις ότι «χωρίς ελευθερία, η επανάσταση είναι βία«, πώς να βάλεις τους «μπροστάρηδες» ν’ αγαπήσουν τους «από πίσω»;

Εγώ, με τις ιδέες μου, ειρωνικέ κι αγαπησιάρη δάσκαλε… εγώ, ο κόσμος κι η Ιδέα…

Τα ανέκδοτα της Ιστορίας Νο2

Την ώρα που όλη η Ευρώπη πασχίζει ν’ αναγνωρίσει τον «εχθρό» διαδηλώνοντας – έστω – ο φίλος, συνάδελφος και νοητικός συνδαιτημόνας πολιτικών κι εκπαιδευτικών οργίων (παλαιόθεν), Νίκος Σ., μού ‘στειλε αυτό:

Θα μπορούσε να είναι και κουίζ:

Κέρδισε τις εκλογές με πολύ μεγάλη διαφορά έναντι του ανταγωνιστή του, μόνο και μόνο επειδή είχε εξαγγείλει ένα πρόγραμμα ελάφρυνσης των οικονομικά ασθενέστερων. Τις πρώτες εβδομάδες μετά τις εκλογές οι αναφορές του στο προεκλογικό του πρόγραμμα ενέπνευσαν τους ψηφοφόρους του, δικαιώνοντάς τους για την επιλογή τους, μέχρι… μέχρι που ήρθε η ώρα να εξαγγείλει την οικονομική του πολιτική. Τότε, η νέα κυβέρνηση διαπίστωσε ότι βρίσκεται αντιμέτωπη με μια οικονομική κατάσταση εντελώς διαφορετική απ’ αυτήν που νόμιζε, καθώς το δημοσιονομικό έλλειμμα ήταν σημαντικά μεγαλύτερο απ’ ό,τι γνώριζε.

Υπό το βάρος αυτής της πραγματικότητας, οι προεκλογικές εξαγγελίες έμειναν στα χαρτιά (παρά τη θέληση και την αρχική πρόβλεψη του κυβερνώντος κόμματος, εννοείται) και στη θέση τους ανακοινώθηκαν νέα αντιλαϊκά μέτρα που θα επέτρεπαν τη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος.

Για να μη μείνει, δε, κι η παραμικρή αμφιβολία για την κρισιμότητα της κατάστασης και τις ευρύτερες συνέπειες που απειλούνταν αν συνεχιζόταν η υπάρχουσα δημοσιονομική… κραιπάλη, ήρθε και μια φημολογία για χρεοκοπία – από την ίδια την πολιτική ηγεσία – που τροφοδότησε μια κερδοσκοπική επίθεση στο ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα, με αποτέλεσμα να χάσει μέρος της αξίας του.

Ποιος είναι;

Χάσατε αν το μυαλό σας πήγε στον πρόεδρο της σοσιαλδημοκρατικής διεθνούς, που διαβεβαίωνε ότι «λεφτά υπάρχουν». Τα ίδια ακριβώς γεγονότα με απαράλλαχτο τρόπο, μετά την Αθήνα, εξελίχθηκαν και στην Ουγγαρία, από τις 25 Απρίλη, οπότε διεξήχθη ο δεύτερος γύρος των πολύ κρίσιμων εκλογών, μέχρι την προηγούμενη Παρασκευή. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αγώνας για τη ζωή, όχι για το θάνατο!

Δημοσιεύτηκε εχθές, στον ιστοχώρο της “Βαβυλωνίας”:

Τον Δεκέμβρη του 2008 κατά τη διάρκεια των γεγονότων που ακολούθησαν τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου ο αναρχικός/αντιεξουσιαστικός χώρος απάντησε στις φασιστικές εκκλήσεις των ΜΜΕ για επιστροφή σε «ησυχία, τάξη και ασφάλεια» με το αφοπλιστικό σύνθημα «εσείς μιλάτε για βιτρίνες, εμείς μιλάμε για ζωές».

Ποια επικίνδυνη υποκρισία κάνει τώρα ορισμένους να μιλάνε για τα ανύπαρκτα μέτρα πυροπροστασίας της τράπεζας και όχι για τις ζωές που χάθηκαν;

Ποια οργουελική αντιστροφή της πραγματικότητας κάνει κάποιους να μιλούν για το τραγικό συμβάν σαν να επρόκειτο για βραχυκύκλωμα;

Δεν καταλαβαίνουμε – άραγε – ότι αυτή η υποκρισία είναι αντίστοιχη των νατοϊκών δολοφόνων που μιλούσαν για «παράπλευρες απώλειες»;

Δεν καταλαβαίνουμε – άραγε – ότι η δεδομένη και αυτονόητη κυνικότητα και κτηνωδία ενός μεγαλοκαπιταλιστή, που επέβαλε εκβιαστικά στους υπαλλήλους του να βρίσκονται μέσα στην τράπεζα, δεν εξιλεώνει κανέναν για τους νεκρούς;

Δεν καταλαβαίνουμε – άραγε – ότι αν χρησιμοποιείς τις τακτικές του κτήνους το οποίο αντιπαλεύεις έχεις γίνει ίδιος μ’ αυτό;

Αν για κάτι αγωνίζονται οι αναρχικοί, αν για κάτι αξίζει να αγωνιστούν οι άνθρωποι είναι για την Ζωή, την Ελευθερία και την Αξιοπρέπεια. Για έναν κόσμο όπου ο θάνατος δεν θα έχει πια εξουσία… Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Δ.Ν.Τ. as usual…

Με δεδομένη την «απίστευτη» ταχύτητα αντίδρασης των «αγορών» προκειμένου να διασφαλίσουν κέρδη – κι όχι, βέβαια, ποιότητα διαβίωσης των πολιτών – δεν διαβάζεται το κείμενο της ανακοίνωσης του Δ.Ν.Τ. με άλλο τρόπο από το ειρωνικό εκείνο μειδίαμα που αποδίδει – αν το σκεφτείς – ιδανικά την αρχαιοπρέπεια (έμφυτη ή επίπλαστη, αδιάφορο) και το πειραχτήρι μέσα μας…

Κυβερνητικός αξιωματούχος – όργανο της Goldman Sachs

Από διαδοχικές δημοσιεύσεις, στις 3 Μαρτίου από το antinews.gr και του Νικόλαου Καββαδά, τη Δευτέρα, 15 Μαρτίου 2010, στον «Νεολόγο«:

Κάτι μυρίζει πάλι από την Goldman Sachs…

Χρήζει περαιτέρω έρευνας το δημοσίευμα της γαλλικής εφημερίδας Le Monde της 2ης Μαρτίου, για το ρόλο που έπαιξε στην Goldman Sachs ο σημερινός επικεφαλής του Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρήματος (ΟΔΔΗΧ) – του φορέα, δηλαδή, που προχωρά σε εκδόσεις ομολόγων, στο δανεισμό της χώρας με λίγα λόγια.

Η εφημερίδα αναφέρει ότι ο κύριος Πέτρος Χριστοδούλου, στις αρχές του 2009 είχε την εποπτεία της ίδρυσης της – θυγατρικής της Goldman Sachs – λονδρέζικης εταιρείας «Titlos» με σκοπό την μεταφορά του χρέους της Ελλάδας στην Εθνική Τράπεζα. Και πριν προσληφθεί στην Εθνική, το 1998, ο εν λόγω τραπεζίτης δούλευε στην… Goldman Sachs! Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

«Ένας είναι ο Θεός» (τρις παρακαλώ)!

δημοσίευση, στις 3 Απριλίου, του Σταύρου Θεοδωράκη στο ειδησεογραφικό του site protagon.gr

Στην πρόσφατη συνάντηση μου με τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο – αποσπάσματα είδατε, πιθανόν, και στην τηλεόραση – τον ρώτησα για την εκκλησία που μοιάζει με κόμμα: Για τους μητροπολίτες-κομματάρχες και για τους παπάδες-τοπάρχες. Η αλήθεια είναι ότι είχα στο μυαλό μου τους ιεράρχες με τις αυλές και τον στόμφο. Τον ρώτησα, μάλιστα, για τον «άγιο Θεσσαλονίκης» που βγήκε και είπε «ποιοι είναι αυτοί που θα φορολογήσουν εμάς τους αιώνιους». Σαν να έλεγε ότι τα μικρά κόμματα της πολιτικής δεν μπορούν να ελέγξουν το αιώνιο κόμμα της Ορθόδοξης ελληνικής εκκλησίας.

Ο Ιερώνυμος αρκέστηκε σε ένα «δεν συμφωνώ με αυτές τις απόψεις» – άλλο ένα δείγμα ότι η εκκλησία του είναι κόμμα. Πού να μπλέκεις τώρα με την εσωκομματική αντιπολίτευση, θα σκέφθηκε. Σαν τον Σημίτη που φοβόταν τον Τσοχατζόπουλο. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ενός λεπτού ντροπή

…στις 30 Μαρτίου, για μια κοινωνία που ξέχασε την κοινότητα, αντί ντροπής, από τους «Σχολιαστές Χωρίς Σύνορα» και τον/την Mind the Gap:

Ενός λεπτού ντροπή.

Σιωπή, Σκάστε όλοι σας!

Έστω και για ένα δευτερόλεπτο, σκάστε!

Όχι άλλες κραυγές και δραματικές περιγραφές τρόμου από εσάς τους γυμνοσάλιαγκες “αστυνομικούς συντάκτες” που τρέφεστε με το αίμα των θυμάτων και τις ασφαλίτικες πληροφορίες. Σκάστε!

Όχι άλλες κοινωνιολογικές αναλύσεις για την καθημερινότητα τον ρατσισμό και τις ταξικές αντιθέσεις, από εσάς τους ζάπλουτους τηλεφωστήρες δημοσιογράφους που αγναντεύετε αποστειρωμένα τη ζωή, μέσα από τα σκούρα τζάμια των θωρακισμένων φοροκλοπημέων σας 4χ4. Σκάστε!

Όχι άλλα μαθήματα δημοκρατικής πυγμαχίας από εσένα ψυχοπαθή, μεγαλομανή καλαμοκαβαλάρη υπουργέ του παρακράτους και από σας τους αντιπολιτευόμενους ανεύθυνους τιμητές της τάξης και ασφάλειας. Σκάστε!

Όχι άλλες παραστάσεις κακομοιριάς και “συναδελφικότητας”, για πάσαν νόσο και πάσαν μαλακία, από εσάς τους επαγγελματίες συνδικαλιστές της ερασιτεχνικής αστυνομίας στα κιτρινοπαράθυρα. Σκάστε!

Όχι άλλη υποκρισία, σκάστε όλοι σας! Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

… σκιαμαχίες …

από το tvxs.gr:

Ο αρχιφύλακας Χριστόδουλος Θωμάς εμφανίστηκε στις 7 Απριλίου 2010 χωρίς ίχνος μνήμης ενώπιον του δικαστηρίου!

Παρά το γεγονός ότι συμμετείχε στη διαδικασία της αυτοψίας και, σύμφωνα με συναδέλφους του, είχε χρησιμοποιηθεί και ως «ομοίωμα» του θύματος Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, ο αρχιφύλακας δεν ήταν σε θέση να απαντήσει επί της ουσίας σε καμία από τις ερωτήσεις του δικαστηρίου:

– «Μα καλά, δεν θυμάστε αν ήσασταν η προσομοίωση του θύματος;…» διερωτήθηκε η πρόεδρος Αντζελίτα Παπαβασιλείου. «…Θλίβομαι αν έτσι είναι όλοι οι αστυνομικοί. Όλοι δεν ξέρετε, δεν βλέπετε, δεν ακούτε και εκτελείτε εντολές ανωτέρων. Τι κάνετε; Το οκτάωρό σας μόνο;».

– «Κάνουμε ό,τι μας ζητούν», απάντησε ο μάρτυρας.

– «Πέθανε ένα παιδί. Ως πολίτης έστω δεν νοιαστήκατε; Μόνο καρτέλες βάζετε;» επέμεινε η πρόεδρος.

– «Έκανα ό,τι μου ζητούσαν. Δεν κάθισα μετά να δω πού έβαλαν οι συνάδελφοι της βαλλιστικής το καρτελάκι»…

Για τον Μάριο μέσα μας!

Ψιτ, μακαριώτατε!

Αναρτήθηκε, ως σχόλιο, στη δήλωση του Ιερώνυμου (δεν το τιμά το όνομα… αχ, βρε Jeronymo) «…παραμύθι είναι ο αμύθητος θησαυρός της εκκλησίας…» στο tvxs.gr:

Ψιτ, Μακαριώτατε,

στο σταυρό που φοράτε δεν ήταν που είχε καρφωθεί ένα μαλλιάς επειδή φώναζε ότι πιο εύκολα περνάει μια καμήλα από το μάτι της βελόνας παρά ένα πλούσιος από την πύλη του Παραδείσου;

Ο ίδιος μαλλιάς που τα είχε κάνει πουτάνα έξω από το ναό του Σολομώντα όταν είδε τα υπαίθρια μαγαζάκια των εμπόρων;

Αυτός, μωρέ, που έλεγε να μοιραζόμαστε τα υλικά αγαθά γιατί δεν περισσεύουν για όλους;

Προσπαθώ, όμως, να θυμηθώ κάποιο εδάφιο της Βίβλου όπου ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός αναφερόταν σε μερίσματα και επενδυτικές πρωτοβουλίες. Μήπως μπορείτε να με βοηθήσετε;

http://nefelikas.wordpress.com/

Πώς ονομάζεται «κοινωνία» η προστασία της ανισότητας;

Πρέπει να θυμώσουμε, επιτέλους!

Όπως όλοι οι μεγαλομανείς εξουσιαστές, οι «κυβερνώντες» επικαλέστηκαν ό,τι πιο λούμπεν κι εθνικιστικό για να κουκουλώσουν τις αμαρτίες τους:

Ο «κυβερνήτης» συνάντησε, λέει, κάποιον που … του χάριζε τον μισθό του!!!!

ΕΡΩΤΗΜΑ: ο «κυβερνήτης» κατέθεσε τον μισθό του – έστω – στον λογαριασμό/ειρωνία για την κάλυψη του «χρέους»;

Ο «κυβερνήτης» τσαμπουκαλεύτηκε στους ευρωπαίους εταίρους – τσάμπα, βεβαίως – και τώρα «πουλάει θριάμβους» για μια νίκη που … ποτέ δεν κέρδισε (!), αφού, εν τέλει, έγινε αυτό που – καιρό τώρα – εκβιαστικά απαιτούσε η Angela Merkel: και τα ελαττωματικά υποβρύχια φορτωνόμαστε, και το Δ.Ν.Τ. μας χτυπάτην πόρτα – για να θριαμβεύσει μέσω αυτού ο νεο-φιλελευθερισμός, σοσιαλιστάκο μου!

Η «κυβέρνηση» μας μοίρασε τα μερίδιά μας – γενναίες μερίδες, λεβέντικες – από «χρέος» και … ξέχασε να φορολογήσει τα υπερ-κέρδη των τραπεζών (στα οποία, τα αλητήρια golden-boys, προσμετρούν τις κρατικές ενισχύσεις που – και καλά – έπρεπε να είχαν «ρίξει στις αγορές»!), έκανε «χατηράκια» στους λυκάνθρωπους μεγαλο-επενδυτές της «ελλαδικής εκκλησίας» κι άφησε τις εταιρίες (των μηδενικών επενδύσεων, των «εργοστασιακών μεταφορών» προς Σκόπια και Βουλγαρία, των καταληστευμένων «προγραμμάτων στήριξης της ΕΕ»…), τους μικρο-απατεωνίσκους ιδιοκτήτες ταξί και όποιον άλλο μέχρι τώρα διακινεί «μαύρο χρήμα», στην ησυχία τους! Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Έναντι βρισιάς

Τα χρέη δημιουργήθηκαν, π.χ., στα νοσοκομεία, με αγορές που έγιναν χωρίς έρευνα αγοράς (άρα, μάλλον, πανάκριβες), από συγκεκριμένους προμηθευτές (άρα πληρώθηκαν μίζες) και για άφθονα χρόνια (άρα όλοι φταίνε)… Ποιος καλείται να πληρώσει, και γιατί;

Αυτοί, λοιπόν, κάθισαν στο τραπέζι μας, κεράστηκαν όλο το φαΐ, πληρώνουμε εμείς και, μετά, παίρνουν αυτοί και την απόδειξη να την καταθέσουν στην εφορία για ν’ αποφύγουν να πληρώσουν πάλι!

Η εκκλησία, απ’ την άλλη, είναι η πιο ευνοημένη από την ηλίθια τακτική της στοχευμένης ενοικίασης κτιρίων από το δημόσιο (όχι, βέβαια, επειδή λείπουν! Είναι μια μορφή μίζας που παντού χρησιμοποιεί η μαφία: τύποις εμπορικές συναλλαγές… διαβάζεται και ως «ξέπλυμα»)…

Πώς λέμε «νονός»: ο νους πίσω από την μόρφωση του «τέκνου»…

κρίση πριν από την «Αλλαγή Παραδείγματος» (Paradigm Shift)

Η περιρέουσα αγανάκτηση και τα ερωτήματα που ανακράζονται κατατείνουν προς το ίδιο: αυτό που, πλέον, «παίζεται» δεν είναι «το χρέος», ούτε, βέβαια, το ευρώ (λες και η Ελλάδα του 3 και κάτι % αντανάκλαση της ισχύος του ευρώ – κατά κύριο, μάλιστα, λόγο ως αγοραστής (!), όχι ως παραγωγός – θα μπορούσε να «ταρακουνήσει» το νόμισμα…), αλλά η ισχύς – άρα η ίδια η έννοια – του κράτους και – πολύ περισσότερο – η έννοια και θέσμιση της «εξουσίας»!

Από την μια τα συνδικάτα και η παραδοσιακή, γραφειοκρατική και βραδυκίνητη δομή τους:

  • ο καθένας αγανακτεί όταν «οι συνδικαλιστές», σε καιρούς κρίσης και οικονομικής πίεσης επί των εργαζόμενων, συνεδριάζουν επί τριήμερον σε πολυτελέστατα δώματα ξενοδοχείων – ίσως όχι ως «έχοντες», αλλά πάντως ως κομπορρημονούντες «κοινωνοί της εξουσίας» – για να … αποφασίσουν, ανάμεσα σ’ άλλα, για το μέλλον των κινητοποιήσεων!
  • είναι προκλητικό, όταν «μιλούν για πόλεμο», ν’ αναστέλλουν συνεχώς τις μάχες, περιμένοντας – δε μπορεί, ως εκεί φτάνουν, σίγουρα! – ότι θα «ξεφουσκώσει» η αγανάκτηση από τον καθημερινό αγώνα και την αγωνία… Ξέρουν πολύ καλά ότι «μαζί τους» σ’ αυτό έχουν τα Μ.Μ.Ε. και τους «εθνικούς και διεθνείς» κεφαλαιοκράτες, και τη «Βουλή», κατά πώς δείχνουν τα πράγματα…
  • είναι προβοκατόρικο να μη δίνονται οι πρέπουσες απαντήσεις στις «κραυγές πληρωμένων ομιλούντων κεφαλών» περί «μισθολογικών ρετιρέ στο δημόσιο, συλλήβδην» – απαντήσεις μέσα από συλλογικότητα, αλληλεγγύη και συσπείρωση και χειραφέτηση της εργασίας ανεξάρτητα από «πόστο», με αγώνες ενιαίους και πέρα από όποιους «συντεχνιασμούς»…
  • … και να αφήνονται οι – αμφιβόλου αξιοπιστίας, αν ελέγξει, π.χ., κανείς ότι είναι «τηλεφωνικές … σε εργάσιμες ώρες«, κι ο νοών νοείτο! – «στατιστικές των εφημερίδων» να διαβάλλουν το αγωνιστικό πνεύμα, παρουσιάζοντας ως, λίγο-πολύ, αποδεκτά τα «μέτρα» …
  • είναι πρόκληση, όταν ανακοινώνονται μειώσεις μισθών και πιθανολογούνται, ως απειλή συνετισμού, εντατικοποιήσεις και ανασφαλείς συνθήκες εργασίας, τα «θεσμικά συνδικάτα» (…) να κάνουν τις ημερήσιες καθ’ εβδομάδαν – προειδοποιητικές, λέει (?) – απεργιούλες/αποχές…
  • … και είναι ανήθικο οι «συνδικαλιστές» να δουλεύουν για το κόμμα, όχι για τον εργαζόμενο! Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Το τέλος της πολιτικής και η υπεράσπιση της δημοκρατίας

Δημοσιεύτηκε την Τρίτη, 9 Μαρτίου 2010,

στον «δρόμο της αριστεράς»

του Κώστα Δουζίνα,

καθηγητή δικαίου στη Νομική Σχολή του Birkbeck College
στο University of London (Πανεπιστήμιο του Λονδίνου)

Σ’ αυτόν το μήνα του «ελληνικού πάθους» ένα πράγμα είναι βέβαιο: Η χώρα δεν θα είναι ποτέ ίδια ξανά. Ενώ, όμως, οι σχολιαστές, οι ακαδημαϊκοί και οι «ειδικοί» συζητούν ατέρμονα για την οικονομική κρίση, η βαθιά πολιτική δυσφορία περνάει απαρατήρητη. Τα τρία «κύματα» των μέτρων «σταθερότητας» έχουν επιπέσει στην Ελλάδα σαν θανατηφόρο τσουνάμι που θα μετατρέψει την τρέχουσα κρίση σε βαθιά ύφεση, χωρίς ορατό τέλος. Τα εν εξελίξει γεγονότα προσφέρουν ένα πανόραμα συμπτωμάτων του «τέλους της πολιτικής».
Με έναν προφανή τρόπο, η εκπληκτική στροφή 180 μοιρών της κυβέρνησης αξίζει ολυμπιακό μετάλλιο στη γυμναστική. Το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ έκανε επίθεση στη νεοφιλελεύθερη πολιτική της Νέας Δημοκρατίας και υποσχόταν κοινωνική δικαιοσύνη, αναδιανομή προς όφελος των φτωχών, ενίσχυση του κράτους πρόνοιας και δημιουργία θέσεων εργασίας. Τέσσερις μήνες αργότερα, όλες οι υποσχέσεις και οι εγγυήσεις έχουν γίνει κουρέλια. Οι πολιτικοί επιστήμονες που θρηνούν για την απάθεια, την αδιαφορία και τη μη συμμετοχή του ψηφοφόρου ισχυρίζονται ότι η επανειλημμένη αθέτηση των προγραμματικών υποσχέσεων αποτελεί τον κύριο λόγο που οι πολίτες στρέφουν την πλάτη τους στην πολιτική. Σ’ αυτή τη βάση, η ελληνική περίπτωση θα γίνει εγχειριδιακό παράδειγμα πολιτικής και όχι στατιστικής δολιότητας. Είναι αδιανόητο ηθικά πώς επαγγελματίες πολιτικοί μπορούν να επιβιώνουν μετά από μια τόσο βίαιη ανατροπή υποσχέσεων ή ελπίδων και να πηγαίνουν στις κάλπες υποσχόμενοι οτιδήποτε. Αλλά έχει καμιά σημασία η απώλεια της εμπιστοσύνης των πολιτών, όταν η χώρα έχει χάσει την εμπιστοσύνη των «αγορών»;
Αυτή η απίστευτη απάτη υποσκελίζεται γρήγορα μέσω μιας μη πειστικής δικαιολογίας για τα ψεύδη των «άλλων» (της προηγούμενης και εναλλασσόμενης πολιτικής ελίτ, των ψευδολόγων στατιστικολόγων, των αδαών και ανεπαρκών Ευρωπαίων επιθεωρητών κ.λπ). Θα περίμενε κανείς, τουλάχιστον, μια συγγνώμη από την κυβέρνηση και ίσως ένα ιαπωνικού τύπου χαρακίρι. Δεν επρόκειτο να γίνει, αφού αυτό το τερατώδες ψέμα είναι απλώς το σύμπτωμα ενός πολύ βαθύτερου προβλήματος. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

"Κύρηξις πολέμου"

Έχοντας μειώσει την αγοραστική δύναμη των εργαζομένων και έχοντας αποκαλύψει τη γύμνια των συνδικάτων, ο «Κυβερνήτης» ετοιμάζεται να αποφύγει – ελλείψει και της όποιας κοινωνικής πίεσης προς τούτο – να φορολογήσει εταιρίες και, βέβαια, τράπεζες – ελέω και της ηθικής της ελληνικής «αριστεράς» περί «δικαιώματος στο βόλεμα» (βλ. αργόμισθους αγρότες και φραγκοφονιάδες εμπόρους) – ενώ στις πρώτες έταξε σήμερα «οικονομικές διευκολύνσεις» και στις δεύτερες δόθηκαν, προηγουμένως, με ανεξέλεγκτο τρόπο κάποια δις…

Ποιον καλούνται να εξυπηρετήσουν τράπεζες κι έμποροι; Μα, εκείνον που – λάθρα – έχει τις τσέπες του γεμάτες… ή τον εαυτό τους… Διαβάζεται και με τους δύο τρόπους…

Μας κύρηξαν πόλεμο, κι εμείς απεργούμε επετειακώς, έως ότου έρθει η επόμενη κρίσιμη ημερομηνία… διακοπές, πανελλαδικές, κυριακάτικο ματς…

o tempora, o mores!

Μα οι κατάλληλοι άνθρωποι πάντοτε βρίσκονται – δεν έχουν τίποτα να χάσουν.

Μανώλης Αναγνωστάκης

Στις 17 Φεβρουαρίου κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο (και δύο μέρες μετά αναδημοσιεύτηκε στην Αυγή) ένα «Κείμενο υποστήριξης των εκδόσεων Άγρα» υπογεγραμμένο από 49 διανοούμενους (πανεπιστημιακούς, καλλιτέχνες, συγγραφείς, μεταφραστές κ.ά.). Βλέποντας κανείς τον τίτλο του κειμένου, θα υπέθετε εύλογα ότι οι εκδόσεις Άγρα και ο Σταύρος Πετσόπουλος διώκονται για κάποιο βιβλίο που εξέδωσαν, κινδυνεύουν με δίκες και καταδίκες, και – όπως θα ήταν αναμενόμενο σε μια τέτοια περίπτωση – οι διανοούμενοι του τόπου συσπειρώνονται στο πλευρό του εκδότη. Διαβάζοντας όμως το μικρό κείμενο που προηγείται των υπογραφών, διαπιστώνει κανείς ότι η αφορμή είναι άλλη (η απόλυση του βιβλιοϋπαλλήλου των εκδόσεων Άγρα Ντίνου Παλαιστίδη και οι συνακόλουθες κινητοποιήσεις συναδέλφων του για την ανάκληση της απόλυσής του).

Αν μη τι άλλο, προκαλεί τουλάχιστον εντύπωση η κινητοποίηση 49 γνωστών διανοουμένων για μια εργασιακής φύσης διαφορά σε μια επιχείρηση, και προκαλεί ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση ότι η κινητοποίηση αυτή δεν γίνεται υπέρ του… αντικειμενικά αδυνάτου – του υπαλλήλου – αλλά υπέρ αυτού που απ’ τις αντικειμενικές οικονομικές συνθήκες βρίσκεται στη θέση του ισχυρού, υπέρ αυτού δηλαδή που την επομένη της απόλυσης η ζωή του συνεχίζεται κανονικά και δεν βρίσκεται αντιμέτωπος με το φάσμα της ανεργίας και το – χειροπιαστό και διόλου «θεωρητικό» – ζήτημα της επιβίωσης. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αντιφασιστικός αγώνας και Κοινωνικός Ανταγωνισμός: ειδησεογραφία και ιστορία

Αντί γι άναρθρες κραυγές κι «επετειακές» εκδηλωσούλες:

Το παράδειγμα της Ισπανικής Επανάστασης του ‘36

από δημοσίευση στο indy.gr, στις 13 Φεβρουαρίου 2010

[…] Τόσο κατά την άνοδο του φασισμού στην Ευρώπη στο μεσοπόλεμο, όσο και σήμερα δεν μπορούμε παρά να διακρίνουμε την τυφλότητα της Αριστεράς απέναντι στον φασιστικό κίνδυνο. Η πλειοψηφία της Αριστεράς τότε και σήμερα θεωρεί ότι ο φασισμός αποτελεί μια ιστορική παρένθεση, μια οπισθοδρόμηση σε σχέση με τον ίδιο τον καπιταλισμό, ότι δεν ήταν παρά ένα αμάρτημα του παρελθόντος, αναχρονιστικό και προνεωτερικό Αυτή η θέση οδήγησε [κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου] από την αρχική υποτίμηση του φασισμού στην ψευδαίσθηση ότι ο Αντιφασιστικός Αγώνας πρέπει να διεξαχθεί μέσα από ένα πλατύ δημοκρατικό μέτωπο, κάτω από την αστική [κοινοβουλευτικά «νομιμοποιημένη»] ηγεμονία και βάζοντας στην μπάντα το ζήτημα του κοινωνικού μετασχηματισμού. Αυτή ήταν η «γραμμή» που προσπάθησε να εφαρμόσει η Κομμουνιστική Διεθνής, μέσα από την δημιουργία των Λαϊκών Μετώπων, το 1935 – για να κάνει το 1939 μια στροφή 180ο με το Γερμανοσοβιετικό «Σύμφωνο Μη Επίθεσης». Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Χάραξαν αγκυλωτό σταυρό στο χέρι καθηγήτριας στα Χανιά!

Πέμπτη 25 Φεβρουαρίου 2010

Ανήμερα της απεργίας της 24ης Φλεβάρη, νεοναζί χάραξαν με ξυράφι αγκυλωτούς σταυρούς στο χέρι φιλολόγου στα Χανιά.
Η εκπαιδευτικός, όπως αρκετοί συνάδελφοι της, προσφέρει δωρεάν μαθήματα ελληνικής γλώσσας σε μετανάστες.
Η εγκληματική δράση της συμμορίας των νεοναζί αποτελεί κλιμάκωση της φασιστικής τρομοκρατίας που πρόσφατα στα Χανιά έχει κάνει την εμφάνιση της με ενέργειες όπως ο εμπρησμός στη συναγωγή, βάρβαρες επιθέσεις σε βάρος μεταναστών κι επιθέσεις σε στέκια.
Πρέπει να κινητοποιηθούμε άμεσα για να βάλουμε τέλος στη δράση των φασιστικών συμμοριών.
Το χέρι των ρατσιστών το οπλίζει η εκστρατεία μίσους του ΛΑΟΣ και των νεοναζί της Χρυσής Αυγής που στρέφονται κατά των εκπαιδευτικών εκείνων που στηρίζουν τα ιδεώδη της αλληλεγγύης.
Το τελευταίο διάστημα οι ρατσιστές επιδίδονται σε τραμπούκικες φασιστικές επιθέσεις, προβάλλοντας το αίτημα τους να απελαθούν οι μετανάστες και να μην δοθεί ιθαγένεια για τα παιδιά που γεννιούνται στην Ελλάδα. Έφτασαν να βεβηλώσουν το μνημείο του δολοφονημένου καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα (στην Πάτρα το 1992, όταν τοπικά στελέχη της ΝΔ και του φασιστικού χώρου με επικεφαλής τον Καλαμπόκα επιτέθηκαν για να σπάσουν την κατάληψη σχολείου).
Πρόσφατα, μάλιστα, ο βουλευτής του ΛΑΟΣ Θ. Πλεύρης αποδοκιμάστηκε μαζικά από αντιφασίστες όταν προσπάθησε να διοργανώσει συνέλευση μίσους κατά των μεταναστών.
Αντί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να τους χαϊδεύει τα αυτιά με απαράδεκτες υποχωρήσεις στο νομοσχέδιο για την ιθαγένεια, ώστε να πάρει τη συναίνεση του Καρατζαφέρη και του Σαμαρά, έπρεπε να κλείσει εδώ και τώρα τα ορμητήρια τους – με πρώτα τα γραφεία της «Χρυσής Αυγής», αυτής που – μόλις πριν από μερικές μέρες – «υποψήφιος βουλευτής» της συνελήφθη με περίστροφο ενώ «περιπολούσε» στη περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα.

Οι εκπαιδευτικοί της ΟΛΜΕ και της ΔΟΕ χρειάζεται να δώσουν αποφασιστική απάντηση άμεσα με απεργιακή δράση στα σχολεία και αντιφασιστικό συλλαλητήριο στην πόλη.
Η ΟΛΜΕ χρειάζεται να προχωρήσει στην υλοποίηση της απόφασης της γενικής συνέλευσης των προέδρων των ΕΛΜΕ που καλεί σε διοργάνωση εκδηλώσεων στις 19 Μάρτη για δύο ώρες στα σχολεία με αφορμή τη Παγκόσμια Μέρα του Μετανάστη ενάντια στο ρατσισμό και το φασισμό.

Δημοσίευση – κάλεσμα στον ιστοχώρο της Κίνησης: www.antiracismfascism.org

Ακούω, την ίδια στιγμή, σήμερα, Παρασκευή 26 Φεβρουαρίου 2010, ότι η «Ασφάλεια», μέσω του (όοοοχι, δεν είναι «πουλημένο μικρόφωνο», καλέ, «δημοσιογράφος» είναι!) «κύριου» Καραϊβάζ, μας ενημέρωνε ότι είναι, λέει, «κάτι πιτσιρικάδες που κάνουν κακόγουστες φάρσες, όπως φαίνεται«… Απροκάλυπτοι, θρασείς και τόσο, μα τόσο, σίγουροι για την «ασυλία» τους… Εν μέσω «έρευνας για το περιστατικό», μας ενημερώνουν για το «επερχόμενο» αποτέλεσμα…
… α, ναι! Και τη συναγωγή την έκαψαν κάτι σαχλαμαράδες αγγλο-αμερικάνοι για χαβαλέ… Τί κι αν ήταν ο ένας «γιος του Υπουργού Οικονομικών της Πολιτείας [ω, τί έκπληξη!] της ΚΚΚΑλαμπάμα«… Έτυχε!
Ως κι η Στεφανίδου κώλωσε, ρέεεεεεε!

Αιχμηρή ηθική

Ανάρτηση των Μαθηματικών Αξιωμάτων

(χαιρετώ ‘σε, συνάδελφε, άρα συναγωνιστή!)

Πολλές φορές οι καταβολές, οι εγωισμοί, η αναζήτηση του κύρους της εξουσίας, η άσκηση της εξουσίας μάς απομόνωσε από τις λαϊκές δυνάμεις, μας αποξένωσε μερικές φορές από τα προβλήματά τους.

Καταφύγαμε κι εμείς στο γνωστό άλλοθι της αναποτελεσματικότητας των λαϊκών φορέων και της, δήθεν, αποτελεσματικότητας της συγκέντρωσης της εξουσίας.

Δεν πρέπει να αγνοήσουμε όμως την πρόθεση. Η πρόθεση ήταν να δημιουργήσουμε τον εργατικό, τον κοινωνικό έλεγχο. Να φύγουμε από τη διάσταση πολιτείας και κοινωνίας και να πάμε στην κοινωνία των πολιτών. Η πρόθεση ήταν σωστή, αλλά στις λεπτομέρειες έγιναν λάθη πολλές φορές. Αυτές οι λεπτομέρειες αναίρεσαν σε μεγάλο βαθμό και το στόχο και τις προθέσεις μας …

Γιώργος Γεννηματάς

Εμ, θέλει και τόλμη…!

Όπως εισηγήθηκε κι ο Κώστας Δουζίνας, η «κρίση» και η επίθεση στην Ελλάδα από τους κερδοσκοπικούς οργανισμούς, θα μπορούσε να εκληφθεί – η Ιστορία, βέβαια, θα δείξει – ως «πρόβα» ή «πρώτο βήμα» για την επίθεση εναντίον αυτού που θα μπορούσε ν’ αποκληθεί «επίθεση εναντίον του Ευρωπαϊκού πνεύματος», δηλαδή εναντίον της «κοινοβουλευτικής δημοκρατίας», της «αλληλεγγύης», της «κοινωνικής πρόνοιας», του «ισχυρού» συνδικαλισμού και του κοινωνικού πολιτικού «ελέγχου».
Αν αυτό το δέχεται κανείς, τότε θα περίμενε και από τον – προεδρεύοντα, άλλωστε, της «Σοσιαλιστικής Διεθνούς» – «κυβερνώντα», να επικαλεστεί εκείνο που διακυβεύεται, την κοινωνική/»δημοκρατική» δεδηλωμένη, δηλαδή, για να απαιτήσει την ευχέρεια να εφαρμόσει το πρόγραμμα διακυβέρνησης για το οποίο εξελέγη!
Οι Ισλανδοί, αν ενθυμείσθε, αγαπητέ «κυβερνήτα», καταψηφίζουν όπου νά ‘ναι την άμεση αποπληρωμή χρεών – ακόμα και προς ευρωπαίους πιστωτές, όπως το Ενωμένο Βασίλειο – προκειμένου να ορθοποδήσουν…! Κατά τ’ άλλα … κανείς, ούτε, βέβαια, οι πιστωτές τους, δε διαφωνεί με τη διαφαινόμενη – μετά από σχετικό δημοψήφισμα, βεβαίως – είσοδο της Ισλανδίας στην ΕΕ…!

Θέμα συνέπειας, βλέπεις…

«CRISIS PAY THE PLUTOCRACY«,

ή «κρίση, πλήρωσε την πλουτοκρατία»… σωστόοο!

Το ΠΑΜΕ έχει, τουλάχιστον, αποδείξει την πλήρη αντιστοιχία του με το ρηθέν παρά της ηγεμονευούσης Αλέκας «εμάς μας ξέρετε, δεν αλλάζουμε ποτέ!«…

Για την αγγλικούρα, όμως… όσο θυμάμαι – εκεί, γύρω στο 1985, στην πλατεία του Νέου Ηράκλειου – τη βουβαμάρα του κοινού όταν ο «ομιλητής» σε προφεστιβαλική της ΚΝΕ ανακοίνωσε (ανέγνωσε) το αμίμητο: «πρώτοι στα μαθήματα, πρώτοι στον αγώνα!«… α, ρε Φώτη! Μετά σπούδασες «πληροφορική στη Βουλγαρία»  με τις πλάτες του κόμματος, ε;

Α, βέβαια! Απολύτως προοδευτικό το μήνυμα της ηγεμονευούσης!

Αντι-ευρωπαϊσμός, απαξίωση της διεθνοποίησης και της συνδικαλιστικής ενότητας και αλληλεγγύης… Απεργεί η Ευρώπη – λίγο ή πολύ για τα ίδια αιτήματα με τους Έλληνες – αλλά εμείς άλλο μπαϊράκι!

Λες και το συνδικαλιστικό κίνημα μπορεί να ευοδωθεί «κατά τόπους»… λες και οι Ισπανοί (ή οι Γάλλοι, λίγο καιρό πριν) συναγωνιστές – PIGS κι αυτοί – είναι «άλλοι»…

Αυτός ο «απομονωτισμός» και η – υποτιθέμενη – αυτάρκεια του κομματικού/εξουσιαστικού συμπλέγματος στην Ελλάδα, μόνο ένα υποδεικνύει: την ανάγκη διαχείρισης «εκτός ελέγχου», την ανάγκη απαξίωσης των – όποιων – συγκρίσεων, κι όλα αυτά όχι, βέβαια, για καλό…

Τούτο το παιχνίδι – παιχνίδι ήττας για τα συνδικάτα και την αριστερά – το παίζουν συνδικάτα και κόμματα, ελεγχόμενοι κι ελεγκτές, αλλά το παίζει, με «πάθος», και η «κυβερνητική εξουσία»:

Αφού δανείστηκε, παραδίδοντας μέρος της εκπροσώπησης στο εξωτερικό και μέρος της «εθνικής κυριαρχίας», μετά «κούνησε αυστηρά το δάχτυλο» στους «απ’ έξω» που δε μας βοήθησαν γρηγορότερα και – πριν από δύο ημέρες – δήλωσε «ο κυβερνήτης» στο BBC ότι αγωνίζεται ν’ αποκαταστήσει την αξιοπιστία και τη συνέπειά μας (credibility)… στους πιστωτές!

Για την «credibility» του απέναντι στους εκλογείς, τίποτα;

Goldman sucks! (Ελλάδα: Goldman κερνάει, Sachs πίνει!)

Άρθρο της Libération στις 20 Φεβρουαρίου 2010

Ρε, μήπως ο Michael Moore στην ταινία του «Capitalism: a love story» έλεγε ακριβώς την αλήθεια; Κι αν αυτό το «μπουκέτο» των «banksters» (όπως banks+gangsters), που λέει κι η πιάτσα – μικρομεσαίες επιχειρήσεις κι απλοί άνθρωποι, δηλαδή – βρίσκονται οι ίδιοι [κατακρίνοντες κι ελέγχοντες, κατά τ’ άλλα] στο κέντρο της υπόθεσης του υπερδανεισμού των ευρωπαϊκών κρατών;

H Golman Sachs, η πιο ισχυρή τράπεζα του κόσμου, κερδοσκόπησε σε βάρος της Ελλάδας, μολονότι πληρώνονταν από την Αθήνα για να τη βοηθήσει στη διαχείριση του χρέους της.

Αυτή είναι η κατηγορία που βρίσκεται στο μυαλό όλων των Ευρωπαίων τραπεζιτών, αλλά και – πράγμα σπάνιο – οι πολιτικοί συμφωνούν, θέτοντας υπό αμφισβήτηση την «ακεραιότητα» του «αδηφάγου χταποδιού» Goldman Sachs.

Χωρίς να την κατονομάζει, η Γερμανίδα Καγκελάριος, Angela Merkel, ξεσπάθωσε πρώτη την περασμένη Τετάρτη, χαρακτηρίζοντας «σκανδαλώδες» το γεγονός ότι «ορισμένες τράπεζες» βοήθησαν να καλυφθεί το δημοσιονομικό έλλειμμα της Ελλάδας, προκαλώντας με αυτόν τον τρόπο κρίση σε όλη την Ευρωζώνη.

Την επομένη ήταν η σειρά της Γαλλίδας Υπουργού Οικονομικών, Christine Lagarde, να διερωτηθεί εάν η «The Firm» (η «εταιρεία», όπως αποκαλείται) είχε βοηθήσει την Ελλάδα ν’ αποκρύψει την πραγματικότητα του χρέους της, δηλώνοντας στο ραδιοσταθμό France Inter ότι «είναι ένα ερώτημα στο οποίο πρέπει να δοθεί απάντηση«. Και δεν είναι η μόνη…

Η αμερικανική τράπεζα, με κέρδη 13,3 εκατομμύρια $ το 2009, είναι μέσα σ’ όλα σ’ αυτή την ελληνική κρίση, ως σύμβουλος και, συγχρόνως […;], κερδοσκόπος. Το χειρότερο, δηλαδή, πρόσωπο της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας…

Προορισμός Αθήνα

Βρισκόμαστε στις αρχές Νοεμβρίου του 2009. Η νέα σοσιαλιστική κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου τραβά τα μαλλιά της: πώς να πείσει τις αγορές και τις Βρυξέλλες ότι θα μπορέσει να εφαρμόσει το πρόγραμμα λιτότητας για τη μείωση του τεράστιου χρέους (112% του ΑΕΠ); Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

… με την ψυχή μου!

Για να κυλήσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ, θέλει νεκροί χιλιάδες να ναι στους τροχούς και μέσ’ στους καναπέδες να αφυπνήσ’ ο νούς.

Εμανουήλ Ρασούλης Deva Parinito
http://www.rasoulis.gr/
http://www.rasoulis.blogspot.com/

Θρησκευτικά

Αν υπάρχει Θεός, γιατί οι εκκλησίες έχουν αλεξικέραυνα;

το διάβασα στο http://alfavita.gr/neoproaylio
από συνάδελφο με avatar τον «εσταυρωμένο»

Ιστορία και ιστοριούλες

Καλά, εσύ καθάρισες νωρίς, καλέ μου Giordano, γιατί εδώ…

Εδώ ζούμε στην εποχή του ολοκληρωτισμού, όπου «πολιτικοί» – διοικητικοί παράγοντες, δηλαδή – έχουν άποψη και κρίνουν δημοσίως την επιστημονικότητα πονημάτων ή -ακόμα χειρότερα, καλέ μου – εισηγούνται το κυνήγι των «άλλων» και προτείνουν ιδανικά επιστημονικά αναγνώσματα…

Εδώ ζούμε στην εποχή του ολοκληρωτισμού, όπου «κομματικά στελέχη» – διεκδικητές εξουσίας στο όνομα, λέει, «ιδεολογιών» – έχουν άποψη και κρίνουν δημοσίως την καλλιτεχνικότητα πονημάτων ή – ακόμα χειρότερα – εισηγούνται το κυνήγι των «άλλων» και προτείνουν ιδανικά καλλιτεχνικά πονήματα…

Η Θάλεια και ο Παντελής, σήμερα, ο Bertold, o Federico, ο Ναπολέων χθές… Αύριο;

Το "παραμύθι" της κάθε μέρας…

Έσεισε το ηγεμονικό της σκήπτρον η εξουσία κι απεφάσισεν: «τέρμα οι αποσπάσεις εκπαιδευτικών!«…

Λίγο πριν τις διακοπές είχαμε, που λες τζιέρι μ’, το Ζ΄ τσουνάμι αποσπάσεων τούτης της εξουσίας…

Κι έσεισε ξανά το ηγεμονικό της σκήπτρον η εξουσία κι απεφάσισεν: «τοποθετήσεις με ανοικτές διαδικασίες σε κρατικούς θώκους!«…

Για τις τοποθετήσεις περιφερειαρχών της εκπαίδευσης, ψυχή μ’, ούτε ποιοι αιτήθηκαν μάθαμε, ούτε γιατί αυτοί που μπήκαν ήταν καλύτεροι των άλλωνε μάθαμε… Μόνον, να, η δική μας η «περιφερειάρχισσα» ήτανε «δημοτικό στέλεχος του Κόμματος» και κάτι άλλοι όχι, και πολύ με παραξοφάνηκε, αλλά…

Καλοβράδι, καρδούλα μ’!

Τα στατιστικά της εκπαίδευσης

Αναρωτιέμαι, με αφορμή την γλυκύτατη επισήμανση ότι «ο Γώργος και ο Αντώνης, αφού σπούδασαν σε μεγάλο ιδιωτικό σχολείο, φοίτησαν σε μεγάλο (ιδιωτικό) αμερικάνικο πανεπιστήμιο, χάρηκαν την αποφοίτηση των τέκνων τους από μεγάλο ιδιωτικό σχολείο ΕΚΤΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ή του Ευρωπαϊκού εκπαιδευτικού συστήματος, ε, πήγαν τώρα και εις τας Η.Π.Α. να χαρούν τα σπλάχνα τους στο μεγάλο ιδιωτικό πανεπιστήμιο όπου σπουδάζουν…«, κατά πόσον δικαιούνται, όλοι τούτοι οι Γιώργηδες και Αντώνηδες, να διαμορφώνουν το εκπαιδευτικό γίγνεσθαι αυτής της χώρας…

Απ’ την άλλη, η Άννα έχει ένα γιο (να της ζήσει) που πηγαίνει στη Β΄ Λυκείου. Πηγαίνει – και αυτός! – σε ιδιωτικό Σχολείο (στου Γείτονα στη Βάρη) και, μάλιστα, ΔΕΝ παρακολουθεί το Ελληνικό πρόγραμμα αλλά το IB…

Λείπει, γαμώτο, η έξωθεν καλή μαρτυρία…!

Στατιστικά… πόσων βουλευτών ή/και υπουργών τα τέκνα συμμετείχαν ή συμμετέχουν στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα;

Χρονιάρες μέρες…

Περί διαλόγου, Παιδείας … και αν!

Είθισται, εν Ελλάδι, το «Παιδαγωγικό Ινστιτούτο» να μην αισθάνεται καν την υποχρέωση να υποστηρίξει «παιδαγωγικά», «επιστημονικά» – ή σε όποιο πλαίσιο, τέλος πάντων – τις «αποφάσεις» του για το «τί θα διδαχθούν τα παιδιά μας και γιατί«…

Εντάξει, αυτοί τέτοιοι είναι, τέτοια κάνουν…

Οι «δάσκαλοι», όμως;

Α! Είπαμε! Αυτοί «αιτούνται» προς το «Υπουργείο»! Πού χρόνος τώρααα….

Περί διαλόγου, Παιδείας και ό,τι νά 'ναι!

Ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι ο θεσμός του διαλόγου είναι αρνητικός;

Εκείνος που επαίρεται, εκείνος που δεν επαρκεί και… εκείνος που σκέφτεται!
Εξηγούμαι:
Πότε τέθηκαν κριτήρια αξιολόγησης, από ποιον, πώς θα ενεργοποιηθούν και ποιος θα συγκεντρώσει όσα ειπώθηκαν για να τα κοινοποιήσει πού;

το ρεφραίν της ιστορίας

Αν ενθυμούμαι καλώς, εκείνη την ιστορική περίοδο κατά την οποία «τραπεζίτες» και «οικονομικοί οργανισμοί» δάνειζαν – και συνεπώς είχαν «υπό έλεγχον» – κυβερνήτες, τη θυμόμαστε ως «εποχή διαφθοράς, πολέμου και θανάτου«, με τους Μεδίκους, τις «σταυροφορίες», αλλά και την υπερ-ανάπτυξη των «θεαμάτων» και της «Τέχνης»…

Τη θυμόμαστε, στ’ αλήθεια;

… "δάσκαλοι", λέει …

Ο μέσος διορισμένος συνάδελφός μου στη Δ.Δ.Ε. Πρέβεζας (και αλλού, υποθέτω), θεωρεί πως πρέπει να “γλείψει” τη “διοίκηση” για να πάρει θέση σε σχολείο της προτίμησής του, ανεξάρτητα αν έχει ένα σωρό μόρια προϋπηρεσίας, οικογένειας κ.λπ. …
Κατά τ’ άλλα, ο νόμος καθορίζει πλήρως τη σειρά διορισμού…
Συνδικαλιστοπατέρες, ακούτε;

… περί ενήμερων πολιτών και ανήμερων υπηρεσιών …

Οι ασφαλισμένες (και ασφαλισμένοι) του Ι.Κ.Α. δεν γνωρίζουν ότι, τυπικώς, δικαιούνται το 75% του κόστους της θεραπείας γονιμότητας από το ασφαλιστικό τους ταμείο… αφού αυτό – το Ι.Κ.Α. ντε! – ΦΡΟΝΤΙΖΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΞΕΡΟΥΝ!

Αχ και Βαχ Ε.Ι.

Τα ελληνικά Α.Ε.Ι. και Α.Τ.Ε.Ι. προωθούν, λέει, την έρευνα…
Πείτε μου μια αρχαιολογική αποστολή ελλήνων εκτός Ελλάδος – ή μήπως η Αρχαιολογία και η Ιστορία πρέπει να περιορίζονται στις μίζερες εθνικοαυνανιστικές ανάγκες του έθνους-κράτους;

Ε, φτωχέ μου και σεβαστέ Βίκτωρα Σαρηγιαννίδη;

Υ.Γ.: η τελευταία χρηματοδότηση που αιτήθηκε ο Β. Σαρηγιαννίδης από το Ελληνικό Δημόσιο… ΑΠΕΡΡΙΦΘΕΙ ΜΕΤΑ ΠΟΛΛΩΝ ΕΠΑΙΝΩΝ, αφού, ο αθεόφοβος, ερευνά αυτόν τον – θου κύριε, φυλακή το στόματί μου – ελληνιστικό / βουδιστικό πολιτισμό που ανακάλυψε…
Το National Geographic, βέβαια, έσπευσε…

μυστήριοι …

Ο κ. Τυρλής (υποθέτω ο της ΕΜΕ) “έλυσε” το “μυστήριο” (;) της “χρυσής τομής” και βγήκε περήφανα να το κοινοποιήσει τηλεοπτικώς…
Σε λίγο θα “λύσει” και κανένα από τα “άλυτα προβλήματα” της αρχαιότητας…
Ε, του αξίζει το προεδρείο της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρίας, δεν του αξίζει;

Περί τιμής …

Να βοηθήσουμε, ρε έμποροι, να βοηθήσουμε, αλλά γιατί το ίδιο ζευγάρι μπότες κάνει 75€ στα Ιωάννινα και 125€ στην Αθήνα;
Στην “ελεύθερη αγορά” σας, γιατί να ψωνίσω από εσάς;
Υπάρχει, δε, και το διαδίκτυο… εκεί να δεις τιμές!

Ευχές

οι έμποροι εκτίθενται

Στην “ελληνική τι-βι”, στα πρωϊνάδικα (επάρατη γρίπη γαρ) ο ένας έμπορος μας λέει πόσο καλά πάει η πώληση, ο άλλος ανακοινώνει χαμογελώντας τις εξωφρενικές τιμές των ρούχων του – και οι δύο, υποθέτω, έχουν εξαιρετικά καλές ζωές…
Αλλά!
Οι ίδιοι, στις ειδήσεις αυτή τη φορά, μιλούν για τη “κρίση της αγοράς” και τα προβλήματα επιβίωσής τους…

Χάσαμε και χάσκουμε …

Τα συνδικαλιστικά κινήματα στην Ελλάδα διαμαρτύρονται, τηλεοπτικώς, τουλάχιστον, για την επέλαση των “καπιταλιστών”, της “παγκοσμιοποίησης”, για τον περιορισμό των “δικαιωμάτων των εργαζομένων”, για την απαξίωσή τους από τους “εργαζόμενους”, για την καθολική τους ήττα δηλαδή!
Διαμαρτύρονται;!;!
Αλλάζουν;
Μπάαα!

Τέρμα!

Ο “αριστερός” Αλέκος Αλαβάνος έδωσε συνέντευξη και ανακοίνωσε το βαρύγδουπον “τέρμα για εμένα ο ΣΥΡΙΖΑ”… αφήνοντας, μάλιστα, να εννοηθεί ότι “προχωρά σε κάτι νέο”…
Με ποια “αριστερή ηθική”, κύριέ μου; Πού είναι ο ¨λαός¨που κατατείνει προς κάτι τέτοιο, αυτόκλητε “Μεσσία”; Μήπως η “αριστερά” σου έχει κάτι από Πολ-Ποτ, Μάο, Χότζα, Τσαουσέσκου, αλλά και Λένιν μαζί; Κάτι, δηλαδή, από “εγώ ξέρω την αλήθεια και θα οδηγήσω το παραστρατημένο πόπολο στο μέλλον μου – ουπς, σόρρυ! – του”;

Ελληνικό "Ανοικτό Πανεπιστήμιο"

Διαφωνούμε με την “ιδιωτικοποίηση της Παιδείας και της Εκπαίδευσης”, αλλά αφήνουμε στο απυρόβλητο το “Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο”, στο οποίο “πωλούνται” πτυχία και μεταπτυχιακά… για όλο τον λαό: μόνο 5.500 €! Και ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η διάδοση των βιβλίων που οι φοιτητές ΑΓΟΡΑΖΟΥΝ!
Για να έχουμε και βάση στην κουβέντα: πότε, πώς και από ποιον αξιολογήθηκε το ακαδημαϊκό επίπεδο του “Ε.Α.Π.”;
Τρέμετε “κακά κολλέγια”!

Αρέσει σε %d bloggers: