μάτια ολάνοιχτα στον κόσμο

η κάθε μέρα της πολιτικής και της αισθητικής

Tag Archives: νεολαία

Α, ρε κοπελιά…!

Error del sistema…!

Περικοπές στην εκπαίδευση… παντού!

Ένα “μη πολιτικό” κείμενο για την πολιτική και την περηφάνια μας…

Το κείμενο που ακολουθεί το έστειλε ο Θόδωρος Τσελεπής – ηλεκτροσυγκολλητής και πρόεδρος του εργοταξιακού σωματείου της γαλλικής κατασκευαστικής εταιρίας VINCI – στις εφημερίδες “Αυγή”, “Δρόμο της Αριστεράς”, “Εποχή” και “Πριν”, αλλά και στον «Ροσινάντε», για συμβολική κοινή δημοσίευση σε αυτές. Οι συγκεκριμένες εφημερίδες ήταν εκείνες που είχαν ενημερώσει με δημοσιεύματά τους για την απεργία του Σωματείου «Η Γαλαρία» των εργατοτεχνιτών και υπαλλήλων εργαζομένων στην κατασκευή του αυτοκινητοδρόμου Ελευσίνα – Κόρινθος – Πάτρα – Πύργος – Τσακώνα την περασμένη Τετάρτη, 1η Σεπτεμβρίου 2010, που διεκδικήσαν τα δικαιώματά τους καθώς και την παύση της εργοδοτικής τρομοκρατίας:

«Χειμώνας του ΄85 στη Θεσσαλονίκη. Απεργία των σκουπιδιάρηδων (έτσι τους λέγαμε τότε).

Εγώ 15χρονος κνίτης, μαθητής λυκείου. Πιασμένος σε «αλυσίδα» με συντρόφους μεγαλύτερους, να προσπαθούμε να εμποδίσουμε τους στρατιώτες να μαζέψουν τα σκουπίδια. Ντρεπόμουν. Αλλά πιο πολύ ντρεπόμουν να πω πως ντρεπόμουν.

Τα χρόνια πέρασαν. Έχω 2 γιους, ο ένας 15χρονος. Δεν είμαι πλέον κνίτης, είμαι ένας ανένταχτος – αντιεξουσιαστής – αριστερός τρομάρα μου, που ψάχνει την Αριστερά. Χρόνια τώρα με στήνει στο ραντεβού, αλλά εγώ επιμένω να την περιμένω.

Σεπτέμβριος του 2010, Αχαΐα. 40χρονος πλέον, πρόεδρος του Σωματείου «Η Γαλαρία», ηλεκτροσυγκολλητής, εργαζόμενος στη VINCI. Την Τετάρτη είχαμε απεργία. Τα αίτια πολλά. Τα αιτήματα διάφορα. Καλύτερες συνθήκες, επιδόματα, τρομοκρατία, εκβιασμοί…

Λίγο πριν ξημερώσει, άρχισαν να έρχονται στα τούνελ κάτι «παλιόπαιδα» με μηχανές και αυτοκίνητα. Κάτι αξύριστα αγόρια με χαίτη και σκουλαρίκια. Ο Νίκος (μεγαλύτερος αυτός) και η Σοφία από το συντονιστικό. Πέρναγε η ώρα και έρχονταν όλο και περισσότερα λιανόπαιδα. Και μαζί κορίτσια, όμορφα κορίτσια. Και στάθηκαν μαζί μας στην πύλη. Δεν ήθελαν να τους κεράσουμε ούτε καφέ. Ένιωθαν πως έκαναν το χρέος τους.

Οι συνάδελφοί μου τα έχασαν. Ντρέπονταν που δεν ήταν όλοι οι εργαζόμενοι που απεργούσαν μαζί μας. Και ήθελαν να αγκαλιάσουν όλα αυτά τα παιδιά που στέκονταν μαζί μας χωρίς να ξέρουν ούτε το όνομα μας.

Τετάρτη 1 Σεπτέμβρη 2010: η ωραιότερη μέρα της ζωής μου. Δεν κερδίσαμε τίποτα. Δεν ξέρω αν θα κερδίσουμε τίποτα και στο μέλλον. Όμως για πρώτη φορά δεν ένιωσα μόνος. Ένιωσα, όμως, σύντροφος. Πόσο καιρό είχα να πω αυτή τη λέξη. Για ένα διάστημα ντρεπόμουν να την ξεστομίσω. Την είχαν κουρελιάσει γραφειοκράτες, καρεκλοκένταυροι και εργατοπατέρες. Αυτοί όμως ήταν πραγματικοί Σύντροφοι.

Ήταν οι Σύντροφοί μου που δουλεύουμε μαζί στις γαλαρίες και στα συνεργεία της VINCI. Ήταν οι Σύντροφοί μου από διάφορους χώρους, νέα παιδιά που βοήθησαν να πετύχει η απεργία και να μην δουλέψει κανείς.

Λυπάμαι συνάδελφοι αν δεν μπορέσει να κερδίσει το Σωματείο ένα επίδομα παραπάνω, αλλά κερδίσαμε σε ανθρωπιά αξιοπρέπεια και κυρίως αλληλεγγύη.
Δεν ξέρω πόσα από αυτά τα παιδιά θα κάνουν καριέρα, θα αποχτήσουν χρήμα, θα γίνουν πρώην αντιεξουσιαστές, πρώην αριστεροί, οικογενειάρχες με εξοχικό και γκόμενα. Ίσως όλα, ίσως κανένα. Μα θα έρθουν άλλα στη θέση τους και στην θέση μας. Και η ζωή θα συνεχίζεται με τους λίγους ρομαντικούς να παλεύουν για μια καλύτερη ζωή.

Συγνώμη παιδιά που δεν ξέρω τα ονόματα σας, αλλά σας ευχαριστώ και εγώ και οι συνάδελφοι μου. Συγνώμη και σε όσους περίμεναν να διαβάσουν ένα «πολιτικό» κείμενο.

ΥΓ: Ραντεβού, ρε μαλλιάδες, στην Δ.Ε.Θ. και μακριά από γραφειοκράτες. Να ξέρατε τι χάσατε όσοι δεν ήσασταν μαζί μας. Και σεις ποντικοί που περιμένετε στη γωνία την προσωπική μου άποψη εξέφρασα στο κείμενο αυτό.»

Τσελεπής Θόδωρος
Ηλεκτροσυγκολλητής,
πρόεδρος σωματείου «Γαλαρία»

Ενός λεπτού ντροπή

…στις 30 Μαρτίου, για μια κοινωνία που ξέχασε την κοινότητα, αντί ντροπής, από τους «Σχολιαστές Χωρίς Σύνορα» και τον/την Mind the Gap:

Ενός λεπτού ντροπή.

Σιωπή, Σκάστε όλοι σας!

Έστω και για ένα δευτερόλεπτο, σκάστε!

Όχι άλλες κραυγές και δραματικές περιγραφές τρόμου από εσάς τους γυμνοσάλιαγκες “αστυνομικούς συντάκτες” που τρέφεστε με το αίμα των θυμάτων και τις ασφαλίτικες πληροφορίες. Σκάστε!

Όχι άλλες κοινωνιολογικές αναλύσεις για την καθημερινότητα τον ρατσισμό και τις ταξικές αντιθέσεις, από εσάς τους ζάπλουτους τηλεφωστήρες δημοσιογράφους που αγναντεύετε αποστειρωμένα τη ζωή, μέσα από τα σκούρα τζάμια των θωρακισμένων φοροκλοπημέων σας 4χ4. Σκάστε!

Όχι άλλα μαθήματα δημοκρατικής πυγμαχίας από εσένα ψυχοπαθή, μεγαλομανή καλαμοκαβαλάρη υπουργέ του παρακράτους και από σας τους αντιπολιτευόμενους ανεύθυνους τιμητές της τάξης και ασφάλειας. Σκάστε!

Όχι άλλες παραστάσεις κακομοιριάς και “συναδελφικότητας”, για πάσαν νόσο και πάσαν μαλακία, από εσάς τους επαγγελματίες συνδικαλιστές της ερασιτεχνικής αστυνομίας στα κιτρινοπαράθυρα. Σκάστε!

Όχι άλλη υποκρισία, σκάστε όλοι σας! Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Για τον Μάριο μέσα μας!

… επιτέλους, να ζω …

... το σόλο του τοίχου στο κατάστημα μουσικών οργάνων...

… σε μια πόλη όπου ένα πρωινό μπορεί να σε ξυπνήσει – ακόμα – ο τελάλης, μπορεί να διαφημίζει το καινούργιο μπαράκι που «ανοίγει απόψε και σας περιμένει», μπορεί το κατάστημα εσωρούχων που «ανακαινίζεται και χαρίζει σουτιέν τάδε σε όλα τα νούμερα και χρώματα για τις σέξι κυρίες […;] της πόλης μας», μπορεί και τον ντόπιο πολιτευτή που «θα μιλήσει σε μεγάλη […;] συγκέντρωση απόψε στη λεωφόρο Ειρήνης τάδε στο παλιό ΚΤΕΛ»…

… σε μια πόλη όπου κάθε πρωί, στη βεράντα του σχολείου, θωρώ τα χρώματα του ήλιου που δειλιάζει πάνω από θαμπά λιβάδια ακούγοντας «Μελωδία» ή «Δεύτερο» από τα μεγάφωνα του ΓΕΛ…

… σε μια πόλη που έχουν επικράτεια οι κοκκινολαίμηδες, από τον κήπο μέχρι τους νερόλακους του δρόμου, και παλεύουνε να διώξουνε το γκρι…

... επιτέλους, χωρίς την ψευτιά του ωραίου απέναντι στο αληθινό!

… χωρίς τον ξεφτισμένο και πολυκαιρισμένο λόγο του αγνού και αγωνιστή συνδικαλιστή, που κουβαλά το κόμμα στην πλάτη και δεν μπορεί να συμβιβάσει τον μέσα του γλεντζέ με τον έξω του γραφειοκράτη – κι ας κερνάει τσίπουρα από το δικό του παράνομο αποστακτήριο στο βουνό …

… χωρίς το κουρασμένο βλέμμα των γερόντων μαθητών μου – που το «καινούργιο» είναι ο μεγάλος τους τρόμος και το «άλλο» η απέχθειά τους – κι ας τρέχουνε πίσω από μουσικές, κι ας παίζουνε σε μάτσο συγκροτήματα – αλλιώτικοι αυτοί, αλλά και ίδιοι με τους όλους της επαρχίας, που κυνηγούν τα όνειρα στα λίγα απ’ έξω κι όχι στα πολλά μέσα …
… χωρίς τη ζήλεια του πεθαμένου στον ζωντανό, κι ας είναι ριζωμένος ο ένας και ας χορεύει ο άλλος τρελλά στους ανέμους που τραβάνε γι αλλού – πάντα γι αλλού, γαμώτο!

… με τη «φωτιά και τον λόγο», καλέ μου subcomandante Marcos!

… έναν χρόνο τώρα …

… εκεί που χτυπά η καρδιά του δάσκαλου …

Σίφνος 2/12/2009

προς την Υπουργό Παιδείας
κ. Άννα Διαμαντοπούλου

ΚΟΙΝ: Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Κυκλάδων
4ο Γραφείο Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Κυκλάδων

Κυρία Υπουργέ,

Είμαστε οι μαθητές και μαθήτριες της Γ’ τάξης του Γενικού Λυκείου Σίφνου και σας απευθύνουμε αυτή την επιστολή για να διαμαρτυρηθούμε έντονα για τις σοβαρές ελλείψεις σε διδακτικό προσωπικό που παρατηρούνται στο σχολείο μας με αποτέλεσμα σοβαρά προβλήματα δυσλειτουργίας ενόψει μάλιστα και των πανελλαδικών εξετάσεων σε λίγους μήνες. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η αισθητική και η πολιτική γεννιούνται (ξανά;) στις παρέες!

Ω, ναι! Συμβαίνουν τόσα σκάνδαλα γύρω μου, ζέχνει πολιτικούς ο τόπος μου, η αισθητική εκπορνεύεται «διαγωνιζόμενη», αλλά…η σκηνή

… κάπου ‘κεί, χωμένος, κυριολεκτικά, στα βράχια της Πετρούπολης, με κουνά συνθέμελα ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, με εξωφρενικές τζαζ ψυχομαχίες, που σιωπούν οι μύριοι ν’ ακούσουν (και θυμάμαι τις περιγραφές του Jack Kerouack, ο λογιώτατος εγώ…)… «οι ρίζες του στον ουρανό, τα φύλλα στο κρεβάτι«… γι αυτό εφορμά στα όνειρα!

… κάπου πιο πέρα, κρυφά και από τους θεούς του «τώρα» κόσμου, τα Παιδιά (με «Π» κεφαλαίο, όπως αρμόζει) του Ζεφυριού (ξανα;)ανακαλύπτουν την Πολιτική (με «Π» κεφαλαίο, όπως αρμόζει):

Το ευχήθηκα τη νύχτα που ακόμα χτύπαγε στα μηνίγγια η Εικόνα πού ‘φτιαξε ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, το εύχομαι ξανά:

«Αχ, ν’ αυγαταίνανε…«

Οι ψυχές του Παρισιού, Πάσχα 2009

Τοίχος

… διαβάτης εγώ, να θωρώ τοίχους …

... ζωγραφιές να γεμίσουν το γκρίζο ...

... ζωγραφιές να γεμίσουν το γκρίζο ...

... να φωτίσουν το μαύρο ...

... να φωτίσουν το μαύρο ...

... μαύρο φως! ...

... μαύρο φως! ...

... και θυμός ...

... και θυμός ...

... και γέλως ίασης ...

... και γέλως ίασης ...

... παρατεταμένος ...

... παρατεταμένος ...

... ερωτοτρόπος ...

... ερωτοτρόπος ...

... γέλως αυτογνωσίας και μέλλων ...

... γέλως αυτογνωσίας και μέλλων ...

... προορισμένος ν' αποδράσει, όσο και αν φρουρηθεί!

... προορισμένος ν' αποδράσει, όσο και αν φρουρηθεί!

Το «πνεύμα των καιρών» ή Zeitgeist…

… η διαχρονικότητα του «ελευθεριακού» δεν αμφισβητείται …

… αμφισβητείται, όμως, η ορθογραφία!

Ο ΥπΕΠΘ Άρης Σπηλιωτόπουλος στο 2ο ΓΕΛ Πειραιά, 16/01/09

16-jan-09-photo-5Συνήθως μια επίσκεψη υπουργού σημαίνει μεγάλη ανακατωσούρα, αλλά εδώ τα πράγματα απλοποιήθηκαν: ξαφνικά και απροειδοποίητα!

Πέρασαν από τις τάξεις: «Με το κουδούνι στο γραφείο! Μας θέλει Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ!«, έτσι, με στόμφο! Και με χαρά, λες και κάτι θ’ αλλάξει! «Οι μαθητές δεν θα μπουν για μάθημα! Όλοι στην αίθουσα τελετών!«… Τώρα μάλιστα! Κάτι αλλάζει, ε;

Ο κος Σπηλιωτόπουλος, βλέπεις, επέλεξε να συνδιαλαγεί ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ σ’ ένα «παιχνίδι» ερωταπαντήσεων. Παρ’ όλα αυτά, μέσα στο γραφείο οι γνωστές χαιρετούρες και συστάσεις… Και αναταραχή! Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Κουβέντες που δεν γίνονται: Μια επίκαιρη συνέντευξη του Φραντσέσκο Κοσίγκα

… Συζητείται, λέει, αν πεθαίνει πιο «δίκαια» ή πιο «ωραία» ή πιο «αγωνιστικά» ο 16χρονος ή ο 20χρονος …

Να προτείνω κάτι; Ας συζητήσουμε, αληθινά, «ποιος τους σκοτώνει«! Και δεν είναι και πολύ δύσκολο να το βρει κανείς… Για διαβάστε:

(στη σελίδα «Επί του πληκτρολογίου«)

Ποιος πυροβολεί τη γενιά των 700€;;;

Προσπαθώντας να κάνουμε μία αποτίμηση – όσο άστοχο κι αν είναι αυτό – της πρώτης εβδομάδας του νέου έτους, θα βλέπαμε ότι, εκτός των πολλών άλλων, παραμείναμε θεατές – ακροατές σειράς γεγονότων που έχουν σχέση με τη γενιά των 700€.
Ίσως να ήταν το διάστημα που ακούστηκε πιο πολύ από κάθε άλλη φορά η φράση «η γενιά των 700€«!
Τι έγινε ρε  παιδιά;;;
Τώρα τη θυμηθήκαμε;;;
Έπρεπε να γίνει ό,τι έγινε για να τη θυμηθούμε;;;
Αυτό ήταν το πρόβλημά της; Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Όταν μιλούν οι μπροστάρηδες…

Κ και Γ σε κύκλο

… σκέψεις ατάκτως εκφραζόμενες …

educa-finnlandΕπειδή πρέπει, επιτέλους, να ανοίξει το θέμα του Εκπαιδευτικού Συστήματος στην Ελλάδα, κι επειδή πολλά ειπώθηκαν τα τελευταία χρόνια για «μοντέλα επιτυχίας» στην Ευρώπη: οι στατιστικές λένε πολλά ψέμματα, αν τις πιστεύεις κατά λέξη, αλλά μπορούν και να υποδεικνύουν!

Δύο χώρες που λατρεύτηκαν, τελευταία, για την πρόοδό τους έχουν – έκπληξη – κάτι να πουν στους προβληματιζόμενους και με ανοικτά τα μάτια (ολάνοικτα;): Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

… ομφαλοσκοπούντες, επί τέλους!

… ανοίγει πόλεμος, λοιπόν …

Ποιος εναντίον ποιανού και με ποια παντιέρα;

Τα παιδιά μας μας «μέτρησαν» αγρίως, τον τελευταίο καιρό, και μας βρήκαν λίγους. Ο πόλεμος των συμβόλων – καψίματα πολυτελών οχημάτων, αστυνομικά τμήματα σε μορφή χωριάτικης σαλάτας κ.ά. – είναι ακόμα ένα «μέτρημα», μου φαίνεται … Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Μια εβδομάδα

Επίκαιρα του … 1986

Μια μωβ σκιά…

Άρθρο του Μάνου Χατζιδάκι για επεισόδια του Μάη του 1986 (περιοδικό «Το Τέταρτο»). Αναρτήθηκε στις 10 του μήνα – ανάμεσα σε ένα σωρό άλλα blogs – στο http://evoikos.blogspot.com και μου επισημάνθηκε από την «φίλη/ρεπόρτερ/συνάδελφο», που έτσι επιθυμεί να καταχωρηθεί…:

manos_hadjidakis«…Μια μωβ σκιά Μαΐου ξάπλωσε στον τόπο. Όσα συνέβησαν στα Εξάρχεια και στη Νομική Σχολή. Και στην οδό Σκουφά και Σόλωνος, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους ενόχλησαν τους Έλληνες πολίτες και αγανάκτησαν τον Τύπο ολόκληρο: Γιατί δεν τους εξολοθρεύουν και δεν τους σπάνε το κεφάλι. Γιατί δεν ρίχνουν δακρυγόνα. Και η Σύγκλητος και οι φοιτητές όλων των παρατάξεων, όλοι αγανακτισμένοι με τα τριάντα-εκατό παιδιά που δεν το βάζουν κάτω, δεν εννοούνε να παραδεχτούν πως η όποια ελευθερία ανήκει μόνο στους αστυνομικούς και τους ηλικιωμένους. Που δεν μπορούν να αντιληφθούν γιατί καταδιώκονται αδιάκοπα, προπηλακίζονται ατελείωτα και συνεχώς υποχρεούνται να δέχονται εξευτελισμούς.

Κι ο προπηλακισμός αρχίζει από τον δάσκαλο, τον επιστάτη του σχολείου, από τον οδηγό και τον εισπράκτορα του λεωφορείου, απ’ τον καθηγητή και τον δημόσιο λειτουργό ώς τον δημόσιο υπάλληλο, από τους αξιωματικούς κι εκπαιδευτές στο κέντρο κατατάξεως ώς τον τυχαίο μοτοσικλετιστή της τροχαίας που θα του ζητήσει άδειες, ταυτότητες και πιστοποιητικά. Ως τον γιατρό του νοσοκομείου που θα τον πάνε σηκωτό, ύστερα από τη γροθιά του οργάνου της τάξεως. Και το γνωρίζουμε πολύ καλά.

Εξύβριση αρχής – έτσι ονομάζεται η απαίτηση εξηγήσεων. Χειροδικία κατά της αρχής – έτσι είθισται να αποκαλείται η ενστικτώδης κίνηση του αμυνόμενου νέου. Και η ιστορία δεν έχει τέλος. Η ανωνυμία και η εισαγγελική αρχή θα του προσφέρει ή μια τραυματική αγανάκτηση ισόβια ή τον επιζητούμενο από την πολιτεία ευνουχισμό του. Αυτή είναι μια καθημερινή πραγματικότητα και, δυστυχώς, γνησίως ελληνική τα πρόσφατα και τελευταία σαράντα χρόνια – όσα είχα δηλαδή την ευτυχία να ζήσω σαν επώνυμος πολίτης εις τούτον τον ένδοξον κατά τα άλλα τόπον μας.

Μια μωβ σκιά Μαΐου σκέπασε την Αθήνα. Κι όμως δεν βρέθηκε ένας δημοσιογράφος, μια εφημερίδα ν’ αγανακτήσει και να διαμαρτυρηθεί, να καταγγείλει την αλήθεια για αυτό το τρίγωνο του αίσχους. Σκουφά, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους. Κι άρχισε μια σκόπιμη, ύποπτη κι έντεχνη σύγχυση τριών ασχέτων μεταξύ των περιπτώσεων. Οι νεαροί των Εξαρχείων να παρουσιάζονται ίδιοι με τους αλήτες των γηπέδων, τους επονομαζόμενους χούλιγκανς, και επιπλέον να καλλιεργείται η εντύπωση στην κοινή γνώμη, με στήλες ολόκληρες των θλιβερών εφημερίδων μας, ότι οι νέοι αυτοί, οι αναρχικοί, είναι οι βομβιστές και ίσως οι πιθανοί δράστες των δολοφονιών ή εμπρησμών. Και φυσικά, όταν με το καλό τελειώσει η δίωξη των εκατό, σαράντα ή είκοσι παιδιών και η όλη επιχείρηση στεφθεί με «επιτυχία», να πάρει τις διαστάσεις ενός πραγματικού θριάμβου… κατά του εγκλήματος.

Την ίδια ώρα που δολοφονούνται εκδότες και οι δολοφόνοι δεν ανευρίσκονται. Δολοφονούνται πολίτες και οι δολοφόνοι δεν αποκαλύπτονται. Πεθαίνουν νέοι από ξυλοδαρμούς και οι δράστες κυκλοφορούν ανενόχλητοι και, τέλος, δεν… ανακαλύπτονται.

Την ίδια ώρα η πολιτεία αγανακτεί διότι υπάρχουν μερικά ζωντανά της κύτταρα που αντιδρούν άτεχνα, ανοργάνωτα, ίσως μ’ αφέλεια, σ’ όλην αυτή την οργανωμένη κρατική ασχήμια, αντί να βλογάμε τον Θεό που βρίσκονται ακόμη μερικοί που δεν συνήθισαν στην «παρουσία του τέρατος». (…) Κορίτσια κι αγόρια με γυαλιά, έτσι καθώς κοιτάτε με απορία κι αγανάκτηση για ό,τι συμβαίνει γύρω σας, είμαι μαζί σας. Και σας αγαπώ»

Και όμως, υπάρχουν όρια!

Με αφορμή την εκπομπή «Πρωταγωνιστές» του Σταύρου Θεοδωράκη, 9 με 10 Δεκεμβρίου 2008, και τα λόγια του Φιλήμονα, μέλους της ΑΚ:

(στη σελίδα «Συμμετοχική Κοινωνία και Αμφιβολία«)

Αρέσει σε %d bloggers: