μάτια ολάνοιχτα στον κόσμο

η κάθε μέρα της πολιτικής και της αισθητικής

Tag Archives: Νέο Ηράκλειο

Καθώς που πύργωνε…

«Έφυγε«, λέει, «σαν σήμερα, το 2005«, ο ποιητής της αριστερής μελαγχολίας, της πιο τίμιας που άκουσα ποτέ…
Ώχου!
Εγώ τώρα πώς να μιλήσω; Για ‘μένανε ο Μανώλης ο Αναγνωστάκης είναι πιότερο ήχος και εικόνα παρά λόγος!

Είναι ‘κείνη η βραδιά στο «Νά η ευκαιρία!» που μια Δασκάλα τραγούδησε τους «Δρόμους παλιούς» με «προτροπή των μαθητών της, όχι για να γίνει επαγγελματίας, αλλά γιατί ‘ναι όμορφο«…

Κι είναι ‘κείνη η μέρα – η πρώτη φορά – που πήγαμε… θρασίμια μαθητούδια… στη μονοκατοικία της οδού Πευκών του Νέου Ηράκλειου, «να καλέσουμε τον Ποιητή σε εκδήλωση, με απόφαση του δεκαπενταμελούς«, λέει, και… μετά την καλοσυνάτη κυρία… έσκασε στην πόρτα – δύο-τρία σκαλιά και μετά πλατύσκαλο – «ο Ποιητής»!
Εγώ τόνε θυμάμαι σαν κίνηση: το κεφάλι κίνησε από το ύψος των ώμων, κι ανέβαινε, κι ανέβαινε… μα πόσο έπιανε η γαλήνη στον κόσμο; Δύο μέτρα και!
Και τόνε θυμάμαι σαν ήχο – καλύτερα σαν ηχητική ποιότητα: στρογγύλευε, λες, και ύγραινε τις λέξεις σαν μιλούσε! Σοβαρά! Ο μόνος που μού ‘βγαζε τέτοια εντύπωση ήταν ο Κάρολος Κουν… Θα φταίει ο καπνός με τον σωματικό του πόθο: τον θες και τον αναζητάς και τρέχει σάλιο – να γεμίσει – να μη στεγνώσει – το στόμα π’ αποζητά τις γεύσεις της αμαρτίας!…
Μα… πώς τον είπανε ποιητή της ήττας; Έρωτα αποπνέει αυτός ο ήχος!… και ηδονή καθημερινότητας!…

Δρόμοι παλιοί

Δρόμοι παλιοὶ ποὺ ἀγάπησα καὶ μίσησα ἀτέλειωτα
κάτω ἀπ᾿ τοὺς ἴσκιους τῶν σπιτιῶν νὰ περπατῶ
νύχτες τῶν γυρισμῶν ἀναπότρεπτες κι ἡ πόλη νεκρὴ
Τὴν ἀσήμαντη παρουσία μου βρίσκω σὲ κάθε γωνιὰ
κᾶμε νὰ σ᾿ ἀνταμώσω κάποτε φάσμα χαμένο τοῦ τόπου μου κι ἐγὼ
Ξεχασμένος κι ἀτίθασος νὰ περπατῶ
κρατώντας μία σπίθα τρεμόσβηστη στὶς ὑγρές μου παλάμες
Καὶ προχωροῦσα μέσα στὴ νύχτα χωρὶς νὰ γνωρίζω κανένα
κι οὔτε κανένας μὲ γνώριζε…

Αρέσει σε %d bloggers: