μάτια ολάνοιχτα στον κόσμο

η κάθε μέρα της πολιτικής και της αισθητικής

Tag Archives: Μανώλης Αναγνωστάκης

Ο Μανόλης Αναγνωστάκης για τη γλώσσα, ένα νεανικό πεζό και τρεις φωτογραφίες

…λόγος καθάριος, όχι «φτηνός»…

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Επειδή δεν το βρήκα αλλού στο Διαδίκτυο, είπα να το ανεβάσω. Διαφέρει βέβαια από τα κείμενα λογοτεχνών για τη γλώσσα που συνήθως δημοσιεύονται στο Διαδίκτυο, μια και ούτε κινδυνολογεί για παρακμή και κατάπτωση της γλώσσας, λεξιπενία των νέων και τα τοιαύτα, ούτε αναλώνεται σε λυρικές εκφράσεις για τις αμμουδιές του Ομήρου, τις περισπωμένες πάνω στο κύμα και τους αγγέλους που μιλάνε ελληνικά, αντίθετα υποστηρίζει, χωρίς να προβάλλει αξιώσεις ειδικού, πως δεν υπάρχει βάση στη γλωσσική κινδυνολογία.

Το απόσπασμα είναι παρμένο από μαγνητοφωνημένη συνομιλία του Μανόλη Αναγνωστάκη με τον Μισέλ Φάις, τον Νοέμβριο του 1992, η οποία εκδόθηκε με τη μορφή μονολόγου με επιμέλεια του Μ. Φάις και με πρόλογο του Παντελή Μπουκάλα από τις εκδόσεις Πατάκη με τον τίτλο «Είμαι αριστερόχειρ ουσιαστικά”. Βρίσκεται στις σελίδες 76 – 80 του βιβλίου.

Σκέφτηκα επίσης να ανεβάσω και τρεις όχι γνωστές φωτογραφίες του Αναγνωστάκη, παρμένες από το πλούσιο αρχείο του…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 2.096 επιπλέον λέξεις

Advertisements

Καθώς που πύργωνε…

«Έφυγε«, λέει, «σαν σήμερα, το 2005«, ο ποιητής της αριστερής μελαγχολίας, της πιο τίμιας που άκουσα ποτέ…
Ώχου!
Εγώ τώρα πώς να μιλήσω; Για ‘μένανε ο Μανώλης ο Αναγνωστάκης είναι πιότερο ήχος και εικόνα παρά λόγος!

Είναι ‘κείνη η βραδιά στο «Νά η ευκαιρία!» που μια Δασκάλα τραγούδησε τους «Δρόμους παλιούς» με «προτροπή των μαθητών της, όχι για να γίνει επαγγελματίας, αλλά γιατί ‘ναι όμορφο«…

Κι είναι ‘κείνη η μέρα – η πρώτη φορά – που πήγαμε… θρασίμια μαθητούδια… στη μονοκατοικία της οδού Πευκών του Νέου Ηράκλειου, «να καλέσουμε τον Ποιητή σε εκδήλωση, με απόφαση του δεκαπενταμελούς«, λέει, και… μετά την καλοσυνάτη κυρία… έσκασε στην πόρτα – δύο-τρία σκαλιά και μετά πλατύσκαλο – «ο Ποιητής»!
Εγώ τόνε θυμάμαι σαν κίνηση: το κεφάλι κίνησε από το ύψος των ώμων, κι ανέβαινε, κι ανέβαινε… μα πόσο έπιανε η γαλήνη στον κόσμο; Δύο μέτρα και!
Και τόνε θυμάμαι σαν ήχο – καλύτερα σαν ηχητική ποιότητα: στρογγύλευε, λες, και ύγραινε τις λέξεις σαν μιλούσε! Σοβαρά! Ο μόνος που μού ‘βγαζε τέτοια εντύπωση ήταν ο Κάρολος Κουν… Θα φταίει ο καπνός με τον σωματικό του πόθο: τον θες και τον αναζητάς και τρέχει σάλιο – να γεμίσει – να μη στεγνώσει – το στόμα π’ αποζητά τις γεύσεις της αμαρτίας!…
Μα… πώς τον είπανε ποιητή της ήττας; Έρωτα αποπνέει αυτός ο ήχος!… και ηδονή καθημερινότητας!…

Δρόμοι παλιοί

Δρόμοι παλιοὶ ποὺ ἀγάπησα καὶ μίσησα ἀτέλειωτα
κάτω ἀπ᾿ τοὺς ἴσκιους τῶν σπιτιῶν νὰ περπατῶ
νύχτες τῶν γυρισμῶν ἀναπότρεπτες κι ἡ πόλη νεκρὴ
Τὴν ἀσήμαντη παρουσία μου βρίσκω σὲ κάθε γωνιὰ
κᾶμε νὰ σ᾿ ἀνταμώσω κάποτε φάσμα χαμένο τοῦ τόπου μου κι ἐγὼ
Ξεχασμένος κι ἀτίθασος νὰ περπατῶ
κρατώντας μία σπίθα τρεμόσβηστη στὶς ὑγρές μου παλάμες
Καὶ προχωροῦσα μέσα στὴ νύχτα χωρὶς νὰ γνωρίζω κανένα
κι οὔτε κανένας μὲ γνώριζε…

Αρέσει σε %d bloggers: