μάτια ολάνοιχτα στον κόσμο

η κάθε μέρα της πολιτικής και της αισθητικής

Tag Archives: Κοινωνία

Α, ρε κοπελιά…!

Η αξιοπρέπεια γονατίζει τους φασίστες (από τον/την risinggalaxy για τον //ΠαραλληλοΓράφο//)

… το προφανές εναντίον του συνήθους… Με επιμονή!

H αξιοπρέπεια γονατίζει τους φασίστες Μεταφέρει την είδηση και γράφει ο risinggalaxy ‎»Συγγενής του δολοφονημένου Μ.Καντάρη, κατέθεσε στην 1η δ.κ. Αθήνας καταγγελία κατά της Χρυσής Αυγής για «καπηλεία» κ βεβήλωση μνήμης του νεκρού… Μόνο σεβασμός σε αυτούς τους ανθρώπους.» Στο γεγονός αναφέρθηκε η Ελένη Πορτάλιου στο δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων που είναι σε εξέλιξη.. Αυτό ήταν το status που διάβασα στο facebook και μου έφτιαξε την ημέρα. Δεν θα ήθελα να σχολιάσω για την οι … Read More

via //ΠαραλληλοΓράφος//

Πού είναι;

Τούτες τις ημέρες της άμετρης οργής και της εκκόλαψης του «αυγού του φιδιού», πού είναι οι όψιμοι πολιτικοί μας «σωτήρες», οι καλλιτέχνες και το υβρίδιό τους, ο «Μίκης»;

Πού είναι οι πανεπιστημιακοί «δάσκαλοι» κι οι «πνευματικοί άνθρωποι»;

Πόση ανάγκη σήμερα να «σπάσουμε αυγά»!

Περικοπές στην εκπαίδευση… παντού!

Για νά ‘χουμε να θυμόμαστε…

ἔστι δὲ τυραννὶς μὲν μοναρχία, καθάπερ εἴρηται, δεσποτικὴ τῆς πολιτικῆς κοινωνίας,

ὀλιγαρχία δ’ ὅταν ὦσι κύριοι τῆς πολιτείας οἱ τὰς οὐσίας ἔχοντες,

δημοκρατία δὲ τοὐναντίον ὅταν οἱ μὴ κεκτημένοι πλῆθος οὐσίας ἀλλ’ ἄποροι…

εἰ γὰρ εἶεν οἱ πλείους, ὄντες εὔποροι, κύριοι τῆς πόλεως, δημοκρατία δ’ ἐστὶν ὅταν ᾖ κύριον τὸ πλῆθος…

(Αριστοτέλης, Πολιτικά, 1279b).

Μας δουλεύουνε, μωρέ, αλλά δεν ξεκουνάμε κι εμείς…

Σε μια χώρα που πλήττεται από «δημοσιονομική παράνοια» και «μισθολογική εξαθλίωση», η Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία (Eurostat) διαπιστώνει ότι οι τιμές του ψωμιού και των δημητριακών ήταν, την προηγούμενη χρονιά, στο 117% του μέσου κοινοτικού όρου, ενώ στο γάλα, το τυρί και τα αυγά οι τιμές ήταν στο 132% του μέσου όρου των «27».

Την ίδια στιγμή, παράλληλη έκθεση της Eurostat παρουσιάζει τα φορολογικά έσοδα της Ελλάδας να μειώνονται από 34,6% το 2000, σε 32,6% το 2008. Αντίστοιχα, στην «ΕΕ των 27» τα φορολογικά έσοδα μειώθηκαν μόνον από το, υψηλό ήδη, 40,6% το 2000, σε 39,3% το 2008…

Πώς να κλείσεις τα μάτια στο γεγονός ότι μέσα στη τελευταία δεκαετία η Ελλάδα παίρνει – για άλλη μια φορά – την πρωτιά στην αύξηση του ΦΠΑ (που επιμερίζεται στο σύνολο της κοινωνίας) και μία από τις μεγαλύτερες μειώσεις στο φόρο εταιρειών (!!!!!!):

ο δείκτης φόρου εταιρειών στην Ελλάδα την τελευταία δεκαετία μειώθηκε, από 40% το 2000, σε 24% το 2010

Την ίδια στιγμή, χάριν της «ανταγωνιστικότητας», παγώνουν/μειώνονται οι μισθοί, χωρίς ν’ αντιμετωπιστεί η ουσιαστική φοροδιαφυγή τραπεζών, βιομηχάνων και επενδυτικών ομίλων, όπως η Ελλαδική Εκκλησία… χωρίς να σταματήσει η «διαρροή κοινωνικού κεφαλαίου» (όπως, π.χ., τα επενδυόμενα – ουσιαστικά – από την ΕΕ στην Ελλάδα, μέσω των «προγραμμάτων») προς αυτούς τους ίδιους που φοροδιαφεύγουν ή αποσύρουν, ακόμα, τις επενδύσεις τους από τη χώρα (άλλως: απαξιώνουν τις – όποιες, σε μια «αστική κοινωνία» – «κοινωνικές τους υποχρεώσεις»)…

Και, στο «πάρτυ» οικονομικής αυθαιρεσίας που λέγεται «ποδόσφαιρο», τα έσοδα των ποδοσφαιριστών φορολογούνται, λέει, με συντελεστή… 4%!!!!

Για να ευδοκιμήσει – βλέπεις – η «άρχουσα ομάδα» – που δεν είναι ευάριθμη, πλέον, για ν’ αποκαλείται «τάξη» – χρειάζεται μια κρίσιμη μάζα «πρόθυμων φυλάκων» που θα ευδαιμονίζονται, και χρειάζεται απαξίωση των «ιδεών», π.χ., ανάγοντας το «κέρδος» σε «ηδονή» και το «θέαμα» σε «ηθική»… Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Grace Lee Boggs: Οι λύσεις θα έρθουν από τα κάτω, από τη βάση!

δημοσίευση του j4nus στο tvxs.gr

Ρήσεις της Grace Lee Boggs *, στα πλαίσια συνέντευξης που έδωσε στο Democracy Now την Δευτέρα, 21 Ιουνίου 2010, στην οικία της στο Ντητρόιτ των Ηνωμένων Πολιτειών.

(* δείτε το σχετικό βίντεο με ελληνικούς υπότιτλους)

Συνεχίστε την ανάγνωση ΄Grace Lee Boggs: Οι λύσεις θα έρθουν από τα κάτω, από τη βάση!΄

Αγώνας για τη ζωή, όχι για το θάνατο!

Δημοσιεύτηκε εχθές, στον ιστοχώρο της “Βαβυλωνίας”:

Τον Δεκέμβρη του 2008 κατά τη διάρκεια των γεγονότων που ακολούθησαν τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου ο αναρχικός/αντιεξουσιαστικός χώρος απάντησε στις φασιστικές εκκλήσεις των ΜΜΕ για επιστροφή σε «ησυχία, τάξη και ασφάλεια» με το αφοπλιστικό σύνθημα «εσείς μιλάτε για βιτρίνες, εμείς μιλάμε για ζωές».

Ποια επικίνδυνη υποκρισία κάνει τώρα ορισμένους να μιλάνε για τα ανύπαρκτα μέτρα πυροπροστασίας της τράπεζας και όχι για τις ζωές που χάθηκαν;

Ποια οργουελική αντιστροφή της πραγματικότητας κάνει κάποιους να μιλούν για το τραγικό συμβάν σαν να επρόκειτο για βραχυκύκλωμα;

Δεν καταλαβαίνουμε – άραγε – ότι αυτή η υποκρισία είναι αντίστοιχη των νατοϊκών δολοφόνων που μιλούσαν για «παράπλευρες απώλειες»;

Δεν καταλαβαίνουμε – άραγε – ότι η δεδομένη και αυτονόητη κυνικότητα και κτηνωδία ενός μεγαλοκαπιταλιστή, που επέβαλε εκβιαστικά στους υπαλλήλους του να βρίσκονται μέσα στην τράπεζα, δεν εξιλεώνει κανέναν για τους νεκρούς;

Δεν καταλαβαίνουμε – άραγε – ότι αν χρησιμοποιείς τις τακτικές του κτήνους το οποίο αντιπαλεύεις έχεις γίνει ίδιος μ’ αυτό;

Αν για κάτι αγωνίζονται οι αναρχικοί, αν για κάτι αξίζει να αγωνιστούν οι άνθρωποι είναι για την Ζωή, την Ελευθερία και την Αξιοπρέπεια. Για έναν κόσμο όπου ο θάνατος δεν θα έχει πια εξουσία… Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η αθεράπευτη (;) ηθικολογία του ριζοσπαστικού κινήματος

Στην εφημερίδα «Ροσινάντε» του Δεκεμβρίου 2009, ο Βασίλης Μπέλλος γράφει για την υποκρισία πίσω από τις ηθικολογίες και τα δόγματα: Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Για τον Μάριο μέσα μας!

Το τέλος της πολιτικής και η υπεράσπιση της δημοκρατίας

Δημοσιεύτηκε την Τρίτη, 9 Μαρτίου 2010,

στον «δρόμο της αριστεράς»

του Κώστα Δουζίνα,

καθηγητή δικαίου στη Νομική Σχολή του Birkbeck College
στο University of London (Πανεπιστήμιο του Λονδίνου)

Σ’ αυτόν το μήνα του «ελληνικού πάθους» ένα πράγμα είναι βέβαιο: Η χώρα δεν θα είναι ποτέ ίδια ξανά. Ενώ, όμως, οι σχολιαστές, οι ακαδημαϊκοί και οι «ειδικοί» συζητούν ατέρμονα για την οικονομική κρίση, η βαθιά πολιτική δυσφορία περνάει απαρατήρητη. Τα τρία «κύματα» των μέτρων «σταθερότητας» έχουν επιπέσει στην Ελλάδα σαν θανατηφόρο τσουνάμι που θα μετατρέψει την τρέχουσα κρίση σε βαθιά ύφεση, χωρίς ορατό τέλος. Τα εν εξελίξει γεγονότα προσφέρουν ένα πανόραμα συμπτωμάτων του «τέλους της πολιτικής».
Με έναν προφανή τρόπο, η εκπληκτική στροφή 180 μοιρών της κυβέρνησης αξίζει ολυμπιακό μετάλλιο στη γυμναστική. Το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ έκανε επίθεση στη νεοφιλελεύθερη πολιτική της Νέας Δημοκρατίας και υποσχόταν κοινωνική δικαιοσύνη, αναδιανομή προς όφελος των φτωχών, ενίσχυση του κράτους πρόνοιας και δημιουργία θέσεων εργασίας. Τέσσερις μήνες αργότερα, όλες οι υποσχέσεις και οι εγγυήσεις έχουν γίνει κουρέλια. Οι πολιτικοί επιστήμονες που θρηνούν για την απάθεια, την αδιαφορία και τη μη συμμετοχή του ψηφοφόρου ισχυρίζονται ότι η επανειλημμένη αθέτηση των προγραμματικών υποσχέσεων αποτελεί τον κύριο λόγο που οι πολίτες στρέφουν την πλάτη τους στην πολιτική. Σ’ αυτή τη βάση, η ελληνική περίπτωση θα γίνει εγχειριδιακό παράδειγμα πολιτικής και όχι στατιστικής δολιότητας. Είναι αδιανόητο ηθικά πώς επαγγελματίες πολιτικοί μπορούν να επιβιώνουν μετά από μια τόσο βίαιη ανατροπή υποσχέσεων ή ελπίδων και να πηγαίνουν στις κάλπες υποσχόμενοι οτιδήποτε. Αλλά έχει καμιά σημασία η απώλεια της εμπιστοσύνης των πολιτών, όταν η χώρα έχει χάσει την εμπιστοσύνη των «αγορών»;
Αυτή η απίστευτη απάτη υποσκελίζεται γρήγορα μέσω μιας μη πειστικής δικαιολογίας για τα ψεύδη των «άλλων» (της προηγούμενης και εναλλασσόμενης πολιτικής ελίτ, των ψευδολόγων στατιστικολόγων, των αδαών και ανεπαρκών Ευρωπαίων επιθεωρητών κ.λπ). Θα περίμενε κανείς, τουλάχιστον, μια συγγνώμη από την κυβέρνηση και ίσως ένα ιαπωνικού τύπου χαρακίρι. Δεν επρόκειτο να γίνει, αφού αυτό το τερατώδες ψέμα είναι απλώς το σύμπτωμα ενός πολύ βαθύτερου προβλήματος. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αντιφασιστικός αγώνας και Κοινωνικός Ανταγωνισμός: ειδησεογραφία και ιστορία

Αντί γι άναρθρες κραυγές κι «επετειακές» εκδηλωσούλες:

Το παράδειγμα της Ισπανικής Επανάστασης του ‘36

από δημοσίευση στο indy.gr, στις 13 Φεβρουαρίου 2010

[…] Τόσο κατά την άνοδο του φασισμού στην Ευρώπη στο μεσοπόλεμο, όσο και σήμερα δεν μπορούμε παρά να διακρίνουμε την τυφλότητα της Αριστεράς απέναντι στον φασιστικό κίνδυνο. Η πλειοψηφία της Αριστεράς τότε και σήμερα θεωρεί ότι ο φασισμός αποτελεί μια ιστορική παρένθεση, μια οπισθοδρόμηση σε σχέση με τον ίδιο τον καπιταλισμό, ότι δεν ήταν παρά ένα αμάρτημα του παρελθόντος, αναχρονιστικό και προνεωτερικό Αυτή η θέση οδήγησε [κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου] από την αρχική υποτίμηση του φασισμού στην ψευδαίσθηση ότι ο Αντιφασιστικός Αγώνας πρέπει να διεξαχθεί μέσα από ένα πλατύ δημοκρατικό μέτωπο, κάτω από την αστική [κοινοβουλευτικά «νομιμοποιημένη»] ηγεμονία και βάζοντας στην μπάντα το ζήτημα του κοινωνικού μετασχηματισμού. Αυτή ήταν η «γραμμή» που προσπάθησε να εφαρμόσει η Κομμουνιστική Διεθνής, μέσα από την δημιουργία των Λαϊκών Μετώπων, το 1935 – για να κάνει το 1939 μια στροφή 180ο με το Γερμανοσοβιετικό «Σύμφωνο Μη Επίθεσης». Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Χάραξαν αγκυλωτό σταυρό στο χέρι καθηγήτριας στα Χανιά!

Πέμπτη 25 Φεβρουαρίου 2010

Ανήμερα της απεργίας της 24ης Φλεβάρη, νεοναζί χάραξαν με ξυράφι αγκυλωτούς σταυρούς στο χέρι φιλολόγου στα Χανιά.
Η εκπαιδευτικός, όπως αρκετοί συνάδελφοι της, προσφέρει δωρεάν μαθήματα ελληνικής γλώσσας σε μετανάστες.
Η εγκληματική δράση της συμμορίας των νεοναζί αποτελεί κλιμάκωση της φασιστικής τρομοκρατίας που πρόσφατα στα Χανιά έχει κάνει την εμφάνιση της με ενέργειες όπως ο εμπρησμός στη συναγωγή, βάρβαρες επιθέσεις σε βάρος μεταναστών κι επιθέσεις σε στέκια.
Πρέπει να κινητοποιηθούμε άμεσα για να βάλουμε τέλος στη δράση των φασιστικών συμμοριών.
Το χέρι των ρατσιστών το οπλίζει η εκστρατεία μίσους του ΛΑΟΣ και των νεοναζί της Χρυσής Αυγής που στρέφονται κατά των εκπαιδευτικών εκείνων που στηρίζουν τα ιδεώδη της αλληλεγγύης.
Το τελευταίο διάστημα οι ρατσιστές επιδίδονται σε τραμπούκικες φασιστικές επιθέσεις, προβάλλοντας το αίτημα τους να απελαθούν οι μετανάστες και να μην δοθεί ιθαγένεια για τα παιδιά που γεννιούνται στην Ελλάδα. Έφτασαν να βεβηλώσουν το μνημείο του δολοφονημένου καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα (στην Πάτρα το 1992, όταν τοπικά στελέχη της ΝΔ και του φασιστικού χώρου με επικεφαλής τον Καλαμπόκα επιτέθηκαν για να σπάσουν την κατάληψη σχολείου).
Πρόσφατα, μάλιστα, ο βουλευτής του ΛΑΟΣ Θ. Πλεύρης αποδοκιμάστηκε μαζικά από αντιφασίστες όταν προσπάθησε να διοργανώσει συνέλευση μίσους κατά των μεταναστών.
Αντί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να τους χαϊδεύει τα αυτιά με απαράδεκτες υποχωρήσεις στο νομοσχέδιο για την ιθαγένεια, ώστε να πάρει τη συναίνεση του Καρατζαφέρη και του Σαμαρά, έπρεπε να κλείσει εδώ και τώρα τα ορμητήρια τους – με πρώτα τα γραφεία της «Χρυσής Αυγής», αυτής που – μόλις πριν από μερικές μέρες – «υποψήφιος βουλευτής» της συνελήφθη με περίστροφο ενώ «περιπολούσε» στη περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα.

Οι εκπαιδευτικοί της ΟΛΜΕ και της ΔΟΕ χρειάζεται να δώσουν αποφασιστική απάντηση άμεσα με απεργιακή δράση στα σχολεία και αντιφασιστικό συλλαλητήριο στην πόλη.
Η ΟΛΜΕ χρειάζεται να προχωρήσει στην υλοποίηση της απόφασης της γενικής συνέλευσης των προέδρων των ΕΛΜΕ που καλεί σε διοργάνωση εκδηλώσεων στις 19 Μάρτη για δύο ώρες στα σχολεία με αφορμή τη Παγκόσμια Μέρα του Μετανάστη ενάντια στο ρατσισμό και το φασισμό.

Δημοσίευση – κάλεσμα στον ιστοχώρο της Κίνησης: www.antiracismfascism.org

Ακούω, την ίδια στιγμή, σήμερα, Παρασκευή 26 Φεβρουαρίου 2010, ότι η «Ασφάλεια», μέσω του (όοοοχι, δεν είναι «πουλημένο μικρόφωνο», καλέ, «δημοσιογράφος» είναι!) «κύριου» Καραϊβάζ, μας ενημέρωνε ότι είναι, λέει, «κάτι πιτσιρικάδες που κάνουν κακόγουστες φάρσες, όπως φαίνεται«… Απροκάλυπτοι, θρασείς και τόσο, μα τόσο, σίγουροι για την «ασυλία» τους… Εν μέσω «έρευνας για το περιστατικό», μας ενημερώνουν για το «επερχόμενο» αποτέλεσμα…
… α, ναι! Και τη συναγωγή την έκαψαν κάτι σαχλαμαράδες αγγλο-αμερικάνοι για χαβαλέ… Τί κι αν ήταν ο ένας «γιος του Υπουργού Οικονομικών της Πολιτείας [ω, τί έκπληξη!] της ΚΚΚΑλαμπάμα«… Έτυχε!
Ως κι η Στεφανίδου κώλωσε, ρέεεεεεε!

Αιχμηρή ηθική

Ανάρτηση των Μαθηματικών Αξιωμάτων

(χαιρετώ ‘σε, συνάδελφε, άρα συναγωνιστή!)

Πολλές φορές οι καταβολές, οι εγωισμοί, η αναζήτηση του κύρους της εξουσίας, η άσκηση της εξουσίας μάς απομόνωσε από τις λαϊκές δυνάμεις, μας αποξένωσε μερικές φορές από τα προβλήματά τους.

Καταφύγαμε κι εμείς στο γνωστό άλλοθι της αναποτελεσματικότητας των λαϊκών φορέων και της, δήθεν, αποτελεσματικότητας της συγκέντρωσης της εξουσίας.

Δεν πρέπει να αγνοήσουμε όμως την πρόθεση. Η πρόθεση ήταν να δημιουργήσουμε τον εργατικό, τον κοινωνικό έλεγχο. Να φύγουμε από τη διάσταση πολιτείας και κοινωνίας και να πάμε στην κοινωνία των πολιτών. Η πρόθεση ήταν σωστή, αλλά στις λεπτομέρειες έγιναν λάθη πολλές φορές. Αυτές οι λεπτομέρειες αναίρεσαν σε μεγάλο βαθμό και το στόχο και τις προθέσεις μας …

Γιώργος Γεννηματάς

Θέμα συνέπειας, βλέπεις…

«CRISIS PAY THE PLUTOCRACY«,

ή «κρίση, πλήρωσε την πλουτοκρατία»… σωστόοο!

Το ΠΑΜΕ έχει, τουλάχιστον, αποδείξει την πλήρη αντιστοιχία του με το ρηθέν παρά της ηγεμονευούσης Αλέκας «εμάς μας ξέρετε, δεν αλλάζουμε ποτέ!«…

Για την αγγλικούρα, όμως… όσο θυμάμαι – εκεί, γύρω στο 1985, στην πλατεία του Νέου Ηράκλειου – τη βουβαμάρα του κοινού όταν ο «ομιλητής» σε προφεστιβαλική της ΚΝΕ ανακοίνωσε (ανέγνωσε) το αμίμητο: «πρώτοι στα μαθήματα, πρώτοι στον αγώνα!«… α, ρε Φώτη! Μετά σπούδασες «πληροφορική στη Βουλγαρία»  με τις πλάτες του κόμματος, ε;

Α, βέβαια! Απολύτως προοδευτικό το μήνυμα της ηγεμονευούσης!

Αντι-ευρωπαϊσμός, απαξίωση της διεθνοποίησης και της συνδικαλιστικής ενότητας και αλληλεγγύης… Απεργεί η Ευρώπη – λίγο ή πολύ για τα ίδια αιτήματα με τους Έλληνες – αλλά εμείς άλλο μπαϊράκι!

Λες και το συνδικαλιστικό κίνημα μπορεί να ευοδωθεί «κατά τόπους»… λες και οι Ισπανοί (ή οι Γάλλοι, λίγο καιρό πριν) συναγωνιστές – PIGS κι αυτοί – είναι «άλλοι»…

Αυτός ο «απομονωτισμός» και η – υποτιθέμενη – αυτάρκεια του κομματικού/εξουσιαστικού συμπλέγματος στην Ελλάδα, μόνο ένα υποδεικνύει: την ανάγκη διαχείρισης «εκτός ελέγχου», την ανάγκη απαξίωσης των – όποιων – συγκρίσεων, κι όλα αυτά όχι, βέβαια, για καλό…

Τούτο το παιχνίδι – παιχνίδι ήττας για τα συνδικάτα και την αριστερά – το παίζουν συνδικάτα και κόμματα, ελεγχόμενοι κι ελεγκτές, αλλά το παίζει, με «πάθος», και η «κυβερνητική εξουσία»:

Αφού δανείστηκε, παραδίδοντας μέρος της εκπροσώπησης στο εξωτερικό και μέρος της «εθνικής κυριαρχίας», μετά «κούνησε αυστηρά το δάχτυλο» στους «απ’ έξω» που δε μας βοήθησαν γρηγορότερα και – πριν από δύο ημέρες – δήλωσε «ο κυβερνήτης» στο BBC ότι αγωνίζεται ν’ αποκαταστήσει την αξιοπιστία και τη συνέπειά μας (credibility)… στους πιστωτές!

Για την «credibility» του απέναντι στους εκλογείς, τίποτα;

Goldman sucks! (Ελλάδα: Goldman κερνάει, Sachs πίνει!)

Άρθρο της Libération στις 20 Φεβρουαρίου 2010

Ρε, μήπως ο Michael Moore στην ταινία του «Capitalism: a love story» έλεγε ακριβώς την αλήθεια; Κι αν αυτό το «μπουκέτο» των «banksters» (όπως banks+gangsters), που λέει κι η πιάτσα – μικρομεσαίες επιχειρήσεις κι απλοί άνθρωποι, δηλαδή – βρίσκονται οι ίδιοι [κατακρίνοντες κι ελέγχοντες, κατά τ’ άλλα] στο κέντρο της υπόθεσης του υπερδανεισμού των ευρωπαϊκών κρατών;

H Golman Sachs, η πιο ισχυρή τράπεζα του κόσμου, κερδοσκόπησε σε βάρος της Ελλάδας, μολονότι πληρώνονταν από την Αθήνα για να τη βοηθήσει στη διαχείριση του χρέους της.

Αυτή είναι η κατηγορία που βρίσκεται στο μυαλό όλων των Ευρωπαίων τραπεζιτών, αλλά και – πράγμα σπάνιο – οι πολιτικοί συμφωνούν, θέτοντας υπό αμφισβήτηση την «ακεραιότητα» του «αδηφάγου χταποδιού» Goldman Sachs.

Χωρίς να την κατονομάζει, η Γερμανίδα Καγκελάριος, Angela Merkel, ξεσπάθωσε πρώτη την περασμένη Τετάρτη, χαρακτηρίζοντας «σκανδαλώδες» το γεγονός ότι «ορισμένες τράπεζες» βοήθησαν να καλυφθεί το δημοσιονομικό έλλειμμα της Ελλάδας, προκαλώντας με αυτόν τον τρόπο κρίση σε όλη την Ευρωζώνη.

Την επομένη ήταν η σειρά της Γαλλίδας Υπουργού Οικονομικών, Christine Lagarde, να διερωτηθεί εάν η «The Firm» (η «εταιρεία», όπως αποκαλείται) είχε βοηθήσει την Ελλάδα ν’ αποκρύψει την πραγματικότητα του χρέους της, δηλώνοντας στο ραδιοσταθμό France Inter ότι «είναι ένα ερώτημα στο οποίο πρέπει να δοθεί απάντηση«. Και δεν είναι η μόνη…

Η αμερικανική τράπεζα, με κέρδη 13,3 εκατομμύρια $ το 2009, είναι μέσα σ’ όλα σ’ αυτή την ελληνική κρίση, ως σύμβουλος και, συγχρόνως […;], κερδοσκόπος. Το χειρότερο, δηλαδή, πρόσωπο της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας…

Προορισμός Αθήνα

Βρισκόμαστε στις αρχές Νοεμβρίου του 2009. Η νέα σοσιαλιστική κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου τραβά τα μαλλιά της: πώς να πείσει τις αγορές και τις Βρυξέλλες ότι θα μπορέσει να εφαρμόσει το πρόγραμμα λιτότητας για τη μείωση του τεράστιου χρέους (112% του ΑΕΠ); Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Οι Έλληνες πρέπει ν’ αντιπαλέψουν τη νεοφιλελεύθερη Ευρωπαϊκή Ένωση

Δημοσίευση στη βρετανική “Guardian” στις 4 Φεβρουαρίου 2010

του Κώστα Δουζίνα,
καθηγητή δικαίου στη Νομική Σχολή του Birkbeck College
στο University of London (Πανεπιστήμιο του Λονδίνου)

Η Ελλάδα καταδικάζεται στη γνωστή αντιδημοκρατική θεραπεία που είναι χειρότερη απ’ την ασθένεια — και οι εργαζόμενοι πληρώνουν για άλλη μια φορά.

Ο Πολ Μπρέμερ, ο πρώτος μεταπολεμικός Αμερικανός διοικητής του Ιράκ, επέβαλε στο ρημαγμένο Ιράκ μια οικονομική πολιτική που ο Economist αποκάλεσε καθεστώς που “ονειρεύονται όλοι οι καπιταλιστές”. Δύσκολα θα μπορούσε να βρει κανείς μια καλύτερη φράση για να περιγράψει τα μέτρα του προγράμματος “σταθερότητας” που υποβλήθηκε από την Ελλάδα και εγκρίθηκε εχθές, 3/2/2010, από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Το πρόγραμμα προβλέπει μείωση του ελλείμματος του προϋπολογισμού της χώρας από το τρέχον 12,7% επί του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος στο 2,8% το 2012 και υπόσχεται άμεσες περικοπές στους προϋπολογισμούς των υπουργείων κατά 10%, πάγωμα των προσλήψεων στον δημόσιο τομέα, κατάργηση των ποικίλων φορολογικών εκπτώσεων και αύξηση της έμμεσης φορολογίας. Σαν να μην ήταν αρκετά όλα αυτά, ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου ανήγγειλε την Τρίτη, με ένα δραματικό διάγγελμα προς το έθνος, κι άλλα πρωτοφανή μέτρα λιτότητας, στα οποία περιλαμβάνονται άμεσες αυξήσεις του φόρου των καυσίμων, αύξηση του συντάξιμου ορίου ηλικίας και περικοπές των επιδομάτων των δημοσίων υπαλλήλων που φτάνουν στο 10% του μισθού για τους περισσότερους και μέχρι 40% για τους ακαδημαϊκούς. Όπως στη Βρετανία, τα πανεπιστήμια είναι τα πρώτα που θα πληγούν, αφού τα θεωρούν μια δευτερεύουσα πολυτέλεια, παρά τη διατυμπανιζόμενη “οικονομία της γνώσης”. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ουδέτερη επιστήμη …

Δημοσιεύτηκε στην ΑΥΓΗ, την Τετάρτη 06/12/2009

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΓΑΒΡΟΓΛΟΥ

Στη Φαλούτζα, διαβάζουμε, 15-πλασιάστηκε η εμφάνιση καρκινικών όγκων στα μικρά παιδιά, σε σχέση με τις στατιστικές που υπάρχουν από τότε που άρχισε ο πόλεμος στο Ιράκ. Δεν είναι τυπογραφικό λάθος, ναι, είναι δεκαπέντε φορές επάνω τα κρούσματα. Για όποιους και όποιες έχουν την παραμικρή εξοικείωση με αριθμούς, ο δεκαπενταπλασιασμός ενός δείκτη, σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, είναι σχεδόν απίστευτος. Η είδηση πέρασε σε ένα μικρό μονόστηλο, και μάλιστα έγραφε ότι ορισμένοι(;) γιατροί θεωρούν ότι το φαινόμενο είναι πολυπαραγοντικό, δεν μπορεί να προέρχεται μόνο από τους βομβαρδισμούς, τον λευκό φώσφορο και το απεμπλουτισμένο ουράνιο, αλλά και από άλλους παράγοντες, όπως το άγχος των μητέρων! Και μετά, η είδηση χάθηκε. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Παγκοσμιότητα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση

Αλληλεγγύη και διεθνισμός, κάθαρση κι ελπίδα σε χαλεπούς καιρούς…

Αν μπορούσαμε να περιγράψουμε το όνειρό μας για τον κόσμο που θα ‘ρθει, αν μπορούσαμε να το ζωγραφίσουμε, να το χορέψουμε, θα εμφανίζονταν παιδιά και θα γελούσαν σίγουρα. Το νερό θα ήταν καθαρό, τα δέντρα και τα λουλούδια ζωντανά και ο αέρας θα ήταν μια πίστα χορού για πουλιά και για τραγούδια. Οι φυλακές θα ήταν αποθήκες για τρόφιμα, τα δικαστήρια θα ήταν κέντρα καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων, τα αστυνομικά και στρατιωτικά οχήματα θα ήταν προϊστορικά τέρατα….

Εξεγερμένος Υποδιοικητής Μάρκος

Τα έσοδα από την πώληση του ημερολογίου πιο πάνω θα δοθούν για ενίσχυση του EZLN (Εθνικοαπελευθερωτικός Ζαπατιστικός Στρατός)

Το ημερολόγιο μπορείτε να το βρείτε στον Συνεταιρισμό Εναλλακτικού και Αλληλέγγυου Εμπορίου Ο ΣΠΟΡΟΣ – Σπυρίδωνος Τρικούπη 21 και σε κεντρικά βιβλιοπωλεία της Αθήνας…

Για την επαρχία, επικοινωνία με το περιοδικό «Αλάνα: στις Αμερικές των κινημάτων» – που το διανέμει αρχικά – στο e.alana@gmail.com, ή, τηλεφωνικά, στα 210.75.22.248210.95.89.022.

Ιστορίες γι’ αγρίους…

Δεν αμφιβάλλω καθόλου ότι αυτή η προβοκατόρικη κουβέντα για τις θέσεις της Θάλειας Δραγώνα ως προς το «εθνικόν» μας (φρόνημα είναι, παραφρόνημα; Θα σας γελάσω!), θολώνει, παλεύοντας να κρύψει πίσω από «νικητές» και «ηττημένους», τα πελώρια κενά της «ελληνικής ψυχοσύνθεσης», αλλά και της «ιδεολογίας του σωστού», με την οποία γαλουχούμε γενιές και γενιές…

  • Η «ελληνική ψυχοσύνθεση» χτίζεται πάνω σε μια παραφθορά της Ιστορίας που – σε μια εκπληκτική αναλαμπή ειλικρίνειας – ούτως ή άλλως, διαβάζουμε ως «εθνικήν διαπαιδαγώγησιν». Όμως, όταν η «επάρατος» αριστερά βαυκαλίζονταν με όνειρα «σοσιαλιστικών παράδεισων», η «εθνικώς αποδεκτή» ιδεολογία πούλησε – εν αντιθέσει, βεβαίως, προς όποιον εθνικισμό – «αμερικάνικο όνειρο»… Πώς να δέσει τώρα το γλυκό, σε χαλεπούς για τις πρότερες ονειρώξεις καιρούς;
  • Η «ιδεολογία του σωστού» (που μέσα μου δεν έχει διάφορο από την «ιδεολογία της εξουσίας») είναι στην τομή αυτής της «αριστεράς» με την καπιταλιστική και τη «λαϊκή» δεξιά. Όλες αναγνώρισαν ότι η «ιδεολογική διαπαιδαγώγηση» περνά μέσα από την εμπέδωση κανόνων «σωστού και λάθους», μέσα από τους οποίους, βέβαια, ο «άλλος» ταυτίζεται με το «κακό», και οι όποιες πρωτοβουλίες απαγορεύονται, λίγο-πολύ.
  • Πώς δένουν; Να ο αληθινός ρόλος της εκκλησίας (ως δομή, αλλά και, κυρίως, ως ιδεολόγημα) στο ελληνικό κράτος: δίνει υπόσταση – έστω και αδίστακτα παραποιώντας – στην «εθνική ψυχοσύνθεση» και προσωποποιεί/απολυτοποιεί – θεικῃ αδείᾳ – το «σωστό»!

Ποιος είναι ο «άλλος»; Πώς καθορίζεται ο «άλλος» στην Ιστορία ενός «διαδρόμου μεταξύ ηπείρων», όπως η Ελλάδα; Τί πάει να πει «άλλος» στα Βαλκάνια, έεε;

Πριν από την «πολιτική» – κι ας το αποφεύγουμε ως μιαρή αναφορά – πρέπει να πάρει θέση η «επιστημονική κοινότητα», κι έχω την εντύπωση ότι τελεί εν αμαρτίαις απουσιάζουσα κι αυτή! Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

… με την ψυχή μου!

Για να κυλήσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ, θέλει νεκροί χιλιάδες να ναι στους τροχούς και μέσ’ στους καναπέδες να αφυπνήσ’ ο νούς.

Εμανουήλ Ρασούλης Deva Parinito
http://www.rasoulis.gr/
http://www.rasoulis.blogspot.com/

Ψυχή μου…

Τίποτα δεν μου τη βιδώνει περισσότερο, όσο το απόλυτο αληθοφανές εκείνων που εν ονόματι, π.χ., της Ελλάδας, καταστρατηγούν την Ελλάδα, εν ονόματι της λογικής επιβάλουν την λογικοφάνεια, εν ονόματι της σοβαρότητας σοδομούν τη σοβαρότητα και εγκαθιδρύουν τη σοβαροφάνεια. Υποκλέπτουν τα συστατικά της θετικότητας, οχυρώνουν παντίοις τρόποις τη νοσηρότητα, δημιουργούν ένα μείγμα αλαζονείας και απελπισίας και είτε επελαύνουν, είτε πόντο-πόντο δηλητηριάζουν το κοινωνικό προσκήνιο. Αυτοί μπορεί να είναι ο καθένας μας. Και ελόγου μου συμπεριλαμβανομένου, όταν αφήνομαι, τελματώνω, διαθλώ την ετοιμότητα και την ερευνά μου, μαραζώνω το όνειρο και επαναπαύω το όραμα. Το όραμα που είναι το πρόπλασμα της συνείδησης. Της συνείδησης που είναι το μόνο θαύμα (μας λένε ότι το θαύμα απλώς είναι έλλειψη γνώσης). Εμπρός λοιπόν στον καθημερινό αγώνα εξιχνίασης της σχέσης των πραγμάτων τε και θαυμάτων.


Εμανουήλ Ρασούλης Deva Parinito
http://www.rasoulis.gr/
http://www.rasoulis.blogspot.com/

Ιστορία και ιστοριούλες

Καλά, εσύ καθάρισες νωρίς, καλέ μου Giordano, γιατί εδώ…

Εδώ ζούμε στην εποχή του ολοκληρωτισμού, όπου «πολιτικοί» – διοικητικοί παράγοντες, δηλαδή – έχουν άποψη και κρίνουν δημοσίως την επιστημονικότητα πονημάτων ή -ακόμα χειρότερα, καλέ μου – εισηγούνται το κυνήγι των «άλλων» και προτείνουν ιδανικά επιστημονικά αναγνώσματα…

Εδώ ζούμε στην εποχή του ολοκληρωτισμού, όπου «κομματικά στελέχη» – διεκδικητές εξουσίας στο όνομα, λέει, «ιδεολογιών» – έχουν άποψη και κρίνουν δημοσίως την καλλιτεχνικότητα πονημάτων ή – ακόμα χειρότερα – εισηγούνται το κυνήγι των «άλλων» και προτείνουν ιδανικά καλλιτεχνικά πονήματα…

Η Θάλεια και ο Παντελής, σήμερα, ο Bertold, o Federico, ο Ναπολέων χθές… Αύριο;

Το "παραμύθι" της κάθε μέρας…

Έσεισε το ηγεμονικό της σκήπτρον η εξουσία κι απεφάσισεν: «τέρμα οι αποσπάσεις εκπαιδευτικών!«…

Λίγο πριν τις διακοπές είχαμε, που λες τζιέρι μ’, το Ζ΄ τσουνάμι αποσπάσεων τούτης της εξουσίας…

Κι έσεισε ξανά το ηγεμονικό της σκήπτρον η εξουσία κι απεφάσισεν: «τοποθετήσεις με ανοικτές διαδικασίες σε κρατικούς θώκους!«…

Για τις τοποθετήσεις περιφερειαρχών της εκπαίδευσης, ψυχή μ’, ούτε ποιοι αιτήθηκαν μάθαμε, ούτε γιατί αυτοί που μπήκαν ήταν καλύτεροι των άλλωνε μάθαμε… Μόνον, να, η δική μας η «περιφερειάρχισσα» ήτανε «δημοτικό στέλεχος του Κόμματος» και κάτι άλλοι όχι, και πολύ με παραξοφάνηκε, αλλά…

Καλοβράδι, καρδούλα μ’!

Τα στατιστικά της εκπαίδευσης

Αναρωτιέμαι, με αφορμή την γλυκύτατη επισήμανση ότι «ο Γώργος και ο Αντώνης, αφού σπούδασαν σε μεγάλο ιδιωτικό σχολείο, φοίτησαν σε μεγάλο (ιδιωτικό) αμερικάνικο πανεπιστήμιο, χάρηκαν την αποφοίτηση των τέκνων τους από μεγάλο ιδιωτικό σχολείο ΕΚΤΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ή του Ευρωπαϊκού εκπαιδευτικού συστήματος, ε, πήγαν τώρα και εις τας Η.Π.Α. να χαρούν τα σπλάχνα τους στο μεγάλο ιδιωτικό πανεπιστήμιο όπου σπουδάζουν…«, κατά πόσον δικαιούνται, όλοι τούτοι οι Γιώργηδες και Αντώνηδες, να διαμορφώνουν το εκπαιδευτικό γίγνεσθαι αυτής της χώρας…

Απ’ την άλλη, η Άννα έχει ένα γιο (να της ζήσει) που πηγαίνει στη Β΄ Λυκείου. Πηγαίνει – και αυτός! – σε ιδιωτικό Σχολείο (στου Γείτονα στη Βάρη) και, μάλιστα, ΔΕΝ παρακολουθεί το Ελληνικό πρόγραμμα αλλά το IB…

Λείπει, γαμώτο, η έξωθεν καλή μαρτυρία…!

Στατιστικά… πόσων βουλευτών ή/και υπουργών τα τέκνα συμμετείχαν ή συμμετέχουν στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα;

Χρονιάρες μέρες…

Περί διαλόγου, Παιδείας … και αν!

Είθισται, εν Ελλάδι, το «Παιδαγωγικό Ινστιτούτο» να μην αισθάνεται καν την υποχρέωση να υποστηρίξει «παιδαγωγικά», «επιστημονικά» – ή σε όποιο πλαίσιο, τέλος πάντων – τις «αποφάσεις» του για το «τί θα διδαχθούν τα παιδιά μας και γιατί«…

Εντάξει, αυτοί τέτοιοι είναι, τέτοια κάνουν…

Οι «δάσκαλοι», όμως;

Α! Είπαμε! Αυτοί «αιτούνται» προς το «Υπουργείο»! Πού χρόνος τώρααα….

Περί διαλόγου, Παιδείας και ό,τι νά 'ναι!

Ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι ο θεσμός του διαλόγου είναι αρνητικός;

Εκείνος που επαίρεται, εκείνος που δεν επαρκεί και… εκείνος που σκέφτεται!
Εξηγούμαι:
Πότε τέθηκαν κριτήρια αξιολόγησης, από ποιον, πώς θα ενεργοποιηθούν και ποιος θα συγκεντρώσει όσα ειπώθηκαν για να τα κοινοποιήσει πού;

Περί κρίσεως …

Αν το καλοσκεφτείτε, αγαπητέ μου Χολμς, χρειαζόταν οπωσδήποτε συνένοχος!

Αυτός ο turbo-καπιταλισμός πρέπει να δημιουργεί κέρδη από την άνοδο τη αγοραίας – και όχι της κοινωνικής – αξίας. Ε, λοιπόν, αυτό σημαίνει ότι κάποιος ήταν πρόθυμος ν’ αγοράζει ή και να μεταπωλεί σε υπερτίμηση, αλλιώς πώς «κινήθηκε» το κεφάλαιο και πώς διεσπάρησαν τα «τοξικά χαρτιά», ε;

Και δεν είναι αυτό αντίθετο με ό,τι κοινωνικό, παραγωγικό, χρήσιμο;

Δεν είναι όλα τούτα ενδείξεις πλήρους αποτυχίας των «golden boys»;

Δεν σημαίνουν όλα αυτά ότι Δ.Ν.Τ., Ε.Κ.Τ., Ο.Ο.Σ.Α. και όλο το λεφούσι είναι εκείνοι που έφεραν τα πράγματα εδώ που τά ‘φεραν;

Όμως, αυτούς ρωτάμε πάλι «πώς θα βγούμε από το τούνελ«…

Είμαστε, αγαπητέ Χολμς, αθώοι εμείς οι υπόλοιποι; Αγοράσαμε «τοξικά δάνεια», «πλαστικά σπίτια»… κι ένας μπόμπιρας δε βρέθηκε – αχ, βρε Ηρώδη – να τσιρίξει «ο αυτοκράτορας είναι γυμνός!«…

Και ξέρεις γιατί; Διότι κι εμείς γυμνοί είμαστε, ενάμισο αιώνα τώρα: δεν παράγουμε προϊόν, παράγουμε «ισχύ«, μετρημένη σε διεθνείς οργανισμούς, με μονάδα αίματος, πείνας και υπερτίμησης! Ε, σ’ αυτό οι «Μαρξικοί», οι «Κεϋνσιανοί» και οι «Γκαλμπρεϊθικοί» χρωστάνε μια συγνώμη, έτσι;

ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ, ΔΙΚΑΙΟ ΕΜΠΟΡΙΟ, ΚΑΛΥΨΗ ΑΝΑΓΚΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ εύχομαι, αγαπητέ Χολμς! Από βάθους καρδίας!

… το προφανέστατο …

«… Ξέρω πως στο παρελθόν κάθε κοινωνική και πολιτική μεταβολή απαιτούσε την βία. Με μια διαφορά: Άλλο η βία που χρησιμοποιείς στη μάχη ως μέσο άμυνας και άλλο η βία που σκοπό έχει να τρομοκρατήσει και να εμποδίσει να εκφραστούν δια του φόβου οι κοινωνικές αντιθέσεις. Αυτό λέγεται ωμή τρομοκρατία και συνεπάγεται κάθε τι το αντεπαναστατικό, είναι αντεπανάσταση …»

Emma Goldman, 1921 «Η απογοήτευσή μου από την Ρωσία»

… πολιτική, πάλι!

῾»… στη δημοκρατία πρώτα ψηφίζεις και μετά υπακούς, στη δικτατορία δε χρειάζεται να χασομεράς φηφίζοντας!»

Charles Bukowski

… πολιτική …

Στη «Δημοκρατία», έχω την εντύπωση, δεν αιτείσαι προς τον εκλεγμένο εκπρόσωπο, απαιτείς!

Στις μοναρχίες (και τα ολοκληρωτικά καθεστώτα), βέβαια, αιτείσαι προς τον άνακτα

Γαμώτο, κάποιο λάθος υπάρχει εδώ…

το ρεφραίν της ιστορίας

Αν ενθυμούμαι καλώς, εκείνη την ιστορική περίοδο κατά την οποία «τραπεζίτες» και «οικονομικοί οργανισμοί» δάνειζαν – και συνεπώς είχαν «υπό έλεγχον» – κυβερνήτες, τη θυμόμαστε ως «εποχή διαφθοράς, πολέμου και θανάτου«, με τους Μεδίκους, τις «σταυροφορίες», αλλά και την υπερ-ανάπτυξη των «θεαμάτων» και της «Τέχνης»…

Τη θυμόμαστε, στ’ αλήθεια;

Πότε θα λήξει η ιστορία με τον Αλμούνια;

του Γιώργου Δελαστίκ
Κάποτε πρέπει να τελειώσει αυτό το πολιτικοοικονομικό παραμύθι που έχει ως «κακό δράκο» τον επίτροπο οικονομίας της ΕΕ, Χοακίν Αλμούνια. Δεν μπορεί να γίνεται επ’ άπειρον ανεκτό, κάθε φορά που η Κομισιόν ή η στατιστική υπηρεσία της ΕΕ προβαίνουν σε εκτιμήσεις ή προβλέψεις για την ελληνική οικονομία, τα μέσα ενημέρωσης – με ενθάρρυνση της εκάστοτε κυβέρνησης – να δημιουργούν κλίμα οικονομικού κατακλυσμού γύρω από την Ελλάδα, αγνοώντας παντελώς την κατάσταση των υπόλοιπων χωρών είτε της Ευρωζώνης είτε των «27» συνολικά. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

… "δάσκαλοι", λέει …

Ο μέσος διορισμένος συνάδελφός μου στη Δ.Δ.Ε. Πρέβεζας (και αλλού, υποθέτω), θεωρεί πως πρέπει να “γλείψει” τη “διοίκηση” για να πάρει θέση σε σχολείο της προτίμησής του, ανεξάρτητα αν έχει ένα σωρό μόρια προϋπηρεσίας, οικογένειας κ.λπ. …
Κατά τ’ άλλα, ο νόμος καθορίζει πλήρως τη σειρά διορισμού…
Συνδικαλιστοπατέρες, ακούτε;

… περί ενήμερων πολιτών και ανήμερων υπηρεσιών …

Οι ασφαλισμένες (και ασφαλισμένοι) του Ι.Κ.Α. δεν γνωρίζουν ότι, τυπικώς, δικαιούνται το 75% του κόστους της θεραπείας γονιμότητας από το ασφαλιστικό τους ταμείο… αφού αυτό – το Ι.Κ.Α. ντε! – ΦΡΟΝΤΙΖΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΞΕΡΟΥΝ!

Αχ και Βαχ Ε.Ι.

Τα ελληνικά Α.Ε.Ι. και Α.Τ.Ε.Ι. προωθούν, λέει, την έρευνα…
Πείτε μου μια αρχαιολογική αποστολή ελλήνων εκτός Ελλάδος – ή μήπως η Αρχαιολογία και η Ιστορία πρέπει να περιορίζονται στις μίζερες εθνικοαυνανιστικές ανάγκες του έθνους-κράτους;

Ε, φτωχέ μου και σεβαστέ Βίκτωρα Σαρηγιαννίδη;

Υ.Γ.: η τελευταία χρηματοδότηση που αιτήθηκε ο Β. Σαρηγιαννίδης από το Ελληνικό Δημόσιο… ΑΠΕΡΡΙΦΘΕΙ ΜΕΤΑ ΠΟΛΛΩΝ ΕΠΑΙΝΩΝ, αφού, ο αθεόφοβος, ερευνά αυτόν τον – θου κύριε, φυλακή το στόματί μου – ελληνιστικό / βουδιστικό πολιτισμό που ανακάλυψε…
Το National Geographic, βέβαια, έσπευσε…

μυστήριοι …

Ο κ. Τυρλής (υποθέτω ο της ΕΜΕ) “έλυσε” το “μυστήριο” (;) της “χρυσής τομής” και βγήκε περήφανα να το κοινοποιήσει τηλεοπτικώς…
Σε λίγο θα “λύσει” και κανένα από τα “άλυτα προβλήματα” της αρχαιότητας…
Ε, του αξίζει το προεδρείο της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρίας, δεν του αξίζει;

Περί τιμής …

Να βοηθήσουμε, ρε έμποροι, να βοηθήσουμε, αλλά γιατί το ίδιο ζευγάρι μπότες κάνει 75€ στα Ιωάννινα και 125€ στην Αθήνα;
Στην “ελεύθερη αγορά” σας, γιατί να ψωνίσω από εσάς;
Υπάρχει, δε, και το διαδίκτυο… εκεί να δεις τιμές!

Ευχές

οι έμποροι εκτίθενται

Στην “ελληνική τι-βι”, στα πρωϊνάδικα (επάρατη γρίπη γαρ) ο ένας έμπορος μας λέει πόσο καλά πάει η πώληση, ο άλλος ανακοινώνει χαμογελώντας τις εξωφρενικές τιμές των ρούχων του – και οι δύο, υποθέτω, έχουν εξαιρετικά καλές ζωές…
Αλλά!
Οι ίδιοι, στις ειδήσεις αυτή τη φορά, μιλούν για τη “κρίση της αγοράς” και τα προβλήματα επιβίωσής τους…

Χάσαμε και χάσκουμε …

Τα συνδικαλιστικά κινήματα στην Ελλάδα διαμαρτύρονται, τηλεοπτικώς, τουλάχιστον, για την επέλαση των “καπιταλιστών”, της “παγκοσμιοποίησης”, για τον περιορισμό των “δικαιωμάτων των εργαζομένων”, για την απαξίωσή τους από τους “εργαζόμενους”, για την καθολική τους ήττα δηλαδή!
Διαμαρτύρονται;!;!
Αλλάζουν;
Μπάαα!

Τέρμα!

Ο “αριστερός” Αλέκος Αλαβάνος έδωσε συνέντευξη και ανακοίνωσε το βαρύγδουπον “τέρμα για εμένα ο ΣΥΡΙΖΑ”… αφήνοντας, μάλιστα, να εννοηθεί ότι “προχωρά σε κάτι νέο”…
Με ποια “αριστερή ηθική”, κύριέ μου; Πού είναι ο ¨λαός¨που κατατείνει προς κάτι τέτοιο, αυτόκλητε “Μεσσία”; Μήπως η “αριστερά” σου έχει κάτι από Πολ-Ποτ, Μάο, Χότζα, Τσαουσέσκου, αλλά και Λένιν μαζί; Κάτι, δηλαδή, από “εγώ ξέρω την αλήθεια και θα οδηγήσω το παραστρατημένο πόπολο στο μέλλον μου – ουπς, σόρρυ! – του”;

Ελληνικό "Ανοικτό Πανεπιστήμιο"

Διαφωνούμε με την “ιδιωτικοποίηση της Παιδείας και της Εκπαίδευσης”, αλλά αφήνουμε στο απυρόβλητο το “Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο”, στο οποίο “πωλούνται” πτυχία και μεταπτυχιακά… για όλο τον λαό: μόνο 5.500 €! Και ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η διάδοση των βιβλίων που οι φοιτητές ΑΓΟΡΑΖΟΥΝ!
Για να έχουμε και βάση στην κουβέντα: πότε, πώς και από ποιον αξιολογήθηκε το ακαδημαϊκό επίπεδο του “Ε.Α.Π.”;
Τρέμετε “κακά κολλέγια”!

… επιτέλους, να ζω …

... το σόλο του τοίχου στο κατάστημα μουσικών οργάνων...

… σε μια πόλη όπου ένα πρωινό μπορεί να σε ξυπνήσει – ακόμα – ο τελάλης, μπορεί να διαφημίζει το καινούργιο μπαράκι που «ανοίγει απόψε και σας περιμένει», μπορεί το κατάστημα εσωρούχων που «ανακαινίζεται και χαρίζει σουτιέν τάδε σε όλα τα νούμερα και χρώματα για τις σέξι κυρίες […;] της πόλης μας», μπορεί και τον ντόπιο πολιτευτή που «θα μιλήσει σε μεγάλη […;] συγκέντρωση απόψε στη λεωφόρο Ειρήνης τάδε στο παλιό ΚΤΕΛ»…

… σε μια πόλη όπου κάθε πρωί, στη βεράντα του σχολείου, θωρώ τα χρώματα του ήλιου που δειλιάζει πάνω από θαμπά λιβάδια ακούγοντας «Μελωδία» ή «Δεύτερο» από τα μεγάφωνα του ΓΕΛ…

… σε μια πόλη που έχουν επικράτεια οι κοκκινολαίμηδες, από τον κήπο μέχρι τους νερόλακους του δρόμου, και παλεύουνε να διώξουνε το γκρι…

... επιτέλους, χωρίς την ψευτιά του ωραίου απέναντι στο αληθινό!

… χωρίς τον ξεφτισμένο και πολυκαιρισμένο λόγο του αγνού και αγωνιστή συνδικαλιστή, που κουβαλά το κόμμα στην πλάτη και δεν μπορεί να συμβιβάσει τον μέσα του γλεντζέ με τον έξω του γραφειοκράτη – κι ας κερνάει τσίπουρα από το δικό του παράνομο αποστακτήριο στο βουνό …

… χωρίς το κουρασμένο βλέμμα των γερόντων μαθητών μου – που το «καινούργιο» είναι ο μεγάλος τους τρόμος και το «άλλο» η απέχθειά τους – κι ας τρέχουνε πίσω από μουσικές, κι ας παίζουνε σε μάτσο συγκροτήματα – αλλιώτικοι αυτοί, αλλά και ίδιοι με τους όλους της επαρχίας, που κυνηγούν τα όνειρα στα λίγα απ’ έξω κι όχι στα πολλά μέσα …
… χωρίς τη ζήλεια του πεθαμένου στον ζωντανό, κι ας είναι ριζωμένος ο ένας και ας χορεύει ο άλλος τρελλά στους ανέμους που τραβάνε γι αλλού – πάντα γι αλλού, γαμώτο!

… με τη «φωτιά και τον λόγο», καλέ μου subcomandante Marcos!

… έναν χρόνο τώρα …

… εκεί που χτυπά η καρδιά του δάσκαλου …

Σίφνος 2/12/2009

προς την Υπουργό Παιδείας
κ. Άννα Διαμαντοπούλου

ΚΟΙΝ: Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Κυκλάδων
4ο Γραφείο Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Κυκλάδων

Κυρία Υπουργέ,

Είμαστε οι μαθητές και μαθήτριες της Γ’ τάξης του Γενικού Λυκείου Σίφνου και σας απευθύνουμε αυτή την επιστολή για να διαμαρτυρηθούμε έντονα για τις σοβαρές ελλείψεις σε διδακτικό προσωπικό που παρατηρούνται στο σχολείο μας με αποτέλεσμα σοβαρά προβλήματα δυσλειτουργίας ενόψει μάλιστα και των πανελλαδικών εξετάσεων σε λίγους μήνες. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

… φωνές …

Ο.Λ.Μ.Ε.

Ερμού & Κορνάρου 2
ΤΗΛ: 210 32 30 073 – 32 21 255
FAX: 210 32 27 382 – 33 11 338
www.olme.gr
e-mail: olme@otenet.gr

ΠΡΟΣ: ΜΜΕ- ΕΛΜΕ

Αθήνα, 24/11/09

ΨΗΦΙΣΜΑ

συμπαράστασης στην Πρυτανεία του ΕΜΠ μετά την άσκηση δίωξης για τη λειτουργία του Ιndymedia.

«Διαφωνώ με ό,τι λες αλλά θα υπερασπίζομαι μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες»
Βολταίρος

Το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ εκφράζει την συμπαράστασή του στις πρυτανικές  αρχές  του ΕΜΠ  μετά  την άσκηση δίωξης  για «παράβαση καθήκοντος και παρότρυνση υφισταμένων σε ανοχή», αποτέλεσμα της  αυτεπάγγελτης προκαταρτικής εξέτασης για τη λειτουργία της ιστοσελίδας  του athens indymedia που εξυπηρετείται από τον server του Πολυτεχνείου. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

«Παρθενώνας» the director’s cut…

Η αισθητική και η πολιτική γεννιούνται (ξανά;) στις παρέες!

Ω, ναι! Συμβαίνουν τόσα σκάνδαλα γύρω μου, ζέχνει πολιτικούς ο τόπος μου, η αισθητική εκπορνεύεται «διαγωνιζόμενη», αλλά…η σκηνή

… κάπου ‘κεί, χωμένος, κυριολεκτικά, στα βράχια της Πετρούπολης, με κουνά συνθέμελα ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, με εξωφρενικές τζαζ ψυχομαχίες, που σιωπούν οι μύριοι ν’ ακούσουν (και θυμάμαι τις περιγραφές του Jack Kerouack, ο λογιώτατος εγώ…)… «οι ρίζες του στον ουρανό, τα φύλλα στο κρεβάτι«… γι αυτό εφορμά στα όνειρα!

… κάπου πιο πέρα, κρυφά και από τους θεούς του «τώρα» κόσμου, τα Παιδιά (με «Π» κεφαλαίο, όπως αρμόζει) του Ζεφυριού (ξανα;)ανακαλύπτουν την Πολιτική (με «Π» κεφαλαίο, όπως αρμόζει):

Το ευχήθηκα τη νύχτα που ακόμα χτύπαγε στα μηνίγγια η Εικόνα πού ‘φτιαξε ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, το εύχομαι ξανά:

«Αχ, ν’ αυγαταίνανε…«

…εν ύπνω διεθνισμός και απούσα αλληλεγγύη…

ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΩΝ
ΚΗΡΥΤΤΟΥΝ ΟΙ ΙΘΑΓΕΝΕΙΣ ΤΟΥ ΠΕΡΟΥ

ΠΗΓΕΣ

Δημοσιεύθηκε από

•  ομάδα TVXS 16-05-2009 10:41

Άλλες πηγές:

http://news.bbc.co.uk/2/hi/americas/7306639.stm

http://blog.taragana.com/n/indians-block-peruvian-jungle-towns-airport-state-oil-pipeline-to-protest-land-laws-46781/

http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2008/01/30/AR2008013003744.html

http://www.survival-international.org/news/4481

amazonas-1Την ανοιχτή σύγκρουση με την κυβέρνηση Γκαρσία επέλεξαν οι ιθαγενείς του Περού, σε μια ύστατη προσπάθεια προφύλαξης των περιοχών τους μέσα στο τροπικό δάσος του Αμαζονίου. Συνεχίζοντας την πολιτική του δικτάτορα Φουτζιμόρι, η περουβιανή κυβέρνηση παραχωρεί τη γη των ιθαγενών σε πολυεθνικές πετρελαϊκές εταιρίες για να την εκμεταλλευτούν.
Χθες, οι ιθαγενείς αποφάσισαν να δώσουν τέλος σε αυτή την πρακτική. Ο επικεφαλής 65 οργανώσεων ιθαγενών, Αλμπέρτο Πισάνγκο, ανακοίνωσε ότι υπήρξε συμφωνία «να κηρύξουμε τους λαούς μας σε εξέγερση εναντίον της κυβέρνησης του προέδρου Άλαν Γκαρσία στις περιοχές των ιθαγενών στον Αμαζόνιο». Πρόσθεσε πως «αυτό σημαίνει ότι οι νόμοι των προγόνων μας θα γίνουν υποχρεωτικοί, και θα αντιμετωπίσουμε ως επίθεση κάθε απόπειρα εισβολής στην περιοχή μας». Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Crimes in Lego: Abu-Ghraib

«Τα ΜΜΕ δεν χειραγωγούν πια. Τώρα, δημιουργούν συναίνεση»

Noam Chomsky

Noam Chomsky

Συνέντευξη του Νόαμ Τσόμσκι (Noam Chomsky) στον Ντανιέλ Μερμέ (Daniel Mermet), Κυριακή, 12 Αυγούστου 2007. Δημοσιεύθηκε από τον «grig» στο Banana-Forum του tvxs.gr, στις 7 Μαΐου 2009:
Εξαγορές μεγάλων εφημερίδων – της «Wall Street Journal» στις Ηνωμένες Πολιτείες, της «Les Echos» στη Γαλλία – από πλούσιους άνδρες, συνηθισμένους να χειραγωγούν την αλήθεια προς όφελος των συμφερόντων τους, εξοργιστική προβολή του Νικολά Σαρκοζί από τα ΜΜΕ, καταχρηστική πληροφόρηση με αθλητικές ειδήσεις, μετεωρολογικά δελτία και θέματα « ποικίλης ύλης ». Και όλα αυτά, με φόντο το όργιο της διαφήμισης. Στα δημοκρατικά καθεστώτα η «επικοινωνία» ανάγεται σε μόνιμο όργανο διακυβέρνησης, υποκαθιστώντας την προπαγάνδα των δικτατορικών καθεστώτων.
Σε συνέντευξη που παραχώρησε στον δημοσιογράφο Ντανιέλ Μερμέ (Daniel Mermet) – του γαλλικού ραδιοφωνικού σταθμού France Inter – ο αμερικανός διανοητής Νόαμ Τσόμσκι (Noam Chomsky) αναλύει τους μηχανισμούς της κυριαρχίας και τους τοποθετεί στο ιστορικό τους πλαίσιο. Υπενθυμίζει, για παράδειγμα, ότι τα απολυταρχικά καθεστώτα βασίστηκαν στις μεθόδους της διαφημιστικής επικοινωνίας, οι οποίες τελειοποιήθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες αμέσως μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Επίσης, αναφέρεται στις προοπτικές κοινωνικής μεταρρύθμισης που διαφαίνονται και περιγράφει την ουτοπία εκείνων που -παρά τον κυρίαρχο λόγο των μέσων που τους θέλει ανίσχυρους- δεν έχουν παραιτηθεί από την επιθυμία τους να αλλάξουν τον κόσμο. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Το «πνεύμα των καιρών» ή Zeitgeist…

… η διαχρονικότητα του «ελευθεριακού» δεν αμφισβητείται …

… αμφισβητείται, όμως, η ορθογραφία!

Αφορμή…

Κοινωνία της γνώσης

eleu8erotypia1Η γαλλική ακαδημαϊκή κοινότητα συγκλονίζεται αυτό τον καιρό από ένα μαζικό κίνημα των πανεπιστημιακών κατά της «αξιολόγησής» τους. Το προς ψήφιση νομοσχέδιο, ενώ θεσπίζει, μεταξύ άλλων, την ανά τετραετία «κρίση» των πανεπιστημιακών από συναδέλφους τους του ίδιου γνωστικού αντικειμένου, δίνει τη δυνατότητα στους προέδρους των πανεπιστημίων να αποφασίζουν αυτοί, υπό καθεστώς πλήρους αυτονομίας και ανεξάρτητα από την τελικά «συμβουλευτική» γνώμη της κρίσης των ειδικών, για την τύχη των κρινόμενων. Οι ίδιοι πρόεδροι θα μπορούν να αποφασίζουν για το ωράριο εργασίας των πανεπιστημιακών, για τις εργασίες που τους ανατίθενται εντός του πανεπιστημίου κ.λπ. Τελευταίο, αλλά όχι λιγότερο σημαντικό: η πανεπιστημιακή ερευνητική δραστηριότητα θα πρέπει να είναι ολοκληρωτικά στραμμένη στην αγορά, τα κριτήρια αξιολόγησης του κάθε πανεπιστημίου συσχετίζονται άμεσα με την παραγωγή μιας ωφέλιμης αγοραίας γνώσης. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ο ΥπΕΠΘ Άρης Σπηλιωτόπουλος στο 2ο ΓΕΛ Πειραιά, 16/01/09

16-jan-09-photo-5Συνήθως μια επίσκεψη υπουργού σημαίνει μεγάλη ανακατωσούρα, αλλά εδώ τα πράγματα απλοποιήθηκαν: ξαφνικά και απροειδοποίητα!

Πέρασαν από τις τάξεις: «Με το κουδούνι στο γραφείο! Μας θέλει Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ!«, έτσι, με στόμφο! Και με χαρά, λες και κάτι θ’ αλλάξει! «Οι μαθητές δεν θα μπουν για μάθημα! Όλοι στην αίθουσα τελετών!«… Τώρα μάλιστα! Κάτι αλλάζει, ε;

Ο κος Σπηλιωτόπουλος, βλέπεις, επέλεξε να συνδιαλαγεί ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ σ’ ένα «παιχνίδι» ερωταπαντήσεων. Παρ’ όλα αυτά, μέσα στο γραφείο οι γνωστές χαιρετούρες και συστάσεις… Και αναταραχή! Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Προς μία νέα εκπαιδευτική μεταρρύθμιση…

Έχοντας σαν αφόρμηση τη συζήτηση γύρω από την εκπαιδευτική μεταρρύμιση, έχω να υποβάλλω ένα ερώτημα: Μήπως ήρθε η ώρα να μπουν στη βάση της συζήτησης κάποια συγκεκριμένα θέματα;;;Μπορεί από κάποιους να θεωρούνται αυτονόητα, όμως μία υπενθύμιση δεν κάνει κακό…

la-ruche-19aΕκτός από τις κλασικές περιοχές ανάλυσης γύρω από την ανισότητα ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις, στα κοινωνικά φύλλα, τις γεωγραφικές περιοχές (και πολλά ακόμη), η σύγχρονη εκπαίδευση πρέπει να ευαισθητοποιηθεί περισσότερο και γύρω από θέματα και των λοιπών διακρίσεων. Το ενδιαφέρον της πρέπει να στραφεί και σε περιοχές όπως η διαπολιτισμική εκπαίδευση (αν και όταν διευκρινιστεί το περιεχόμενό της) καθώς επίσης και η έρευνα (όχι μόνο η επαφή) σε θέματα που έχουν σχέση με το ρατσισμό. Με τον τρόπο αυτό θα ανοιχτούν τα πεδία της ευθύνης του εκπαιδευτικού συστήματος τόσο σε ζητήματα ιστορικά (ζήτημα εθνοκεντρισμού) όσο και στα περιεχόμενα του σχολικού προγράμματος και των βιβλίων. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Μήπως;

school Η κυβέρνηση επιθυμεί την κατασίγαση των παθών και την ανάδειξη θεμάτων στα οποία η, μείζων ή ελάσσων απαράλλαχτα, αντιπολίτευση δεν μπορεί να αρθρώσει ικανοποιητικά πειστικό λόγο.
Από την άλλη, ως άλλος μικροαπατεωνίσκος της αγοράς, το κράτος «κάνει πως δεν κατάλαβε» ότι στη Θεσσαλονίκη το δικαστήριο πιστοποίησε την υποχρέωσή του να πληρώσει το επίδομα των 176 € και στους εκπαιδευτικούς, όπως έκανε ήδη με τους – όχι τόσο συνειδητά στοχοποιημένους και απαξιωμένους – υπόλοιπους δημόσιους υπάλληλους. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Κουβέντες που δεν γίνονται: Μια επίκαιρη συνέντευξη του Φραντσέσκο Κοσίγκα

… Συζητείται, λέει, αν πεθαίνει πιο «δίκαια» ή πιο «ωραία» ή πιο «αγωνιστικά» ο 16χρονος ή ο 20χρονος …

Να προτείνω κάτι; Ας συζητήσουμε, αληθινά, «ποιος τους σκοτώνει«! Και δεν είναι και πολύ δύσκολο να το βρει κανείς… Για διαβάστε:

(στη σελίδα «Επί του πληκτρολογίου«)

… ελεύθερη προβληματική και προβληματισμένη πορεία …

Θα ‘θελα να μπορώ να βάλω σε συζήτηση συγκεκριμένα θέματα σε έναν χώρο που προωθεί συγκεκριμένες και ζωντανές, αλλά, κυρίως, ανατρεπτικές δράσεις:

Πώς χαρακτηρίζεται μια κοινωνία ως «επιθυμητή«; Ποια, δηλαδή, κοινωνία ζητάμε; Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ποιος πυροβολεί τη γενιά των 700€;;;

Προσπαθώντας να κάνουμε μία αποτίμηση – όσο άστοχο κι αν είναι αυτό – της πρώτης εβδομάδας του νέου έτους, θα βλέπαμε ότι, εκτός των πολλών άλλων, παραμείναμε θεατές – ακροατές σειράς γεγονότων που έχουν σχέση με τη γενιά των 700€.
Ίσως να ήταν το διάστημα που ακούστηκε πιο πολύ από κάθε άλλη φορά η φράση «η γενιά των 700€«!
Τι έγινε ρε  παιδιά;;;
Τώρα τη θυμηθήκαμε;;;
Έπρεπε να γίνει ό,τι έγινε για να τη θυμηθούμε;;;
Αυτό ήταν το πρόβλημά της; Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Κ και Γ σε κύκλο

Μια μωβ σκιά…

Άρθρο του Μάνου Χατζιδάκι για επεισόδια του Μάη του 1986 (περιοδικό «Το Τέταρτο»). Αναρτήθηκε στις 10 του μήνα – ανάμεσα σε ένα σωρό άλλα blogs – στο http://evoikos.blogspot.com και μου επισημάνθηκε από την «φίλη/ρεπόρτερ/συνάδελφο», που έτσι επιθυμεί να καταχωρηθεί…:

manos_hadjidakis«…Μια μωβ σκιά Μαΐου ξάπλωσε στον τόπο. Όσα συνέβησαν στα Εξάρχεια και στη Νομική Σχολή. Και στην οδό Σκουφά και Σόλωνος, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους ενόχλησαν τους Έλληνες πολίτες και αγανάκτησαν τον Τύπο ολόκληρο: Γιατί δεν τους εξολοθρεύουν και δεν τους σπάνε το κεφάλι. Γιατί δεν ρίχνουν δακρυγόνα. Και η Σύγκλητος και οι φοιτητές όλων των παρατάξεων, όλοι αγανακτισμένοι με τα τριάντα-εκατό παιδιά που δεν το βάζουν κάτω, δεν εννοούνε να παραδεχτούν πως η όποια ελευθερία ανήκει μόνο στους αστυνομικούς και τους ηλικιωμένους. Που δεν μπορούν να αντιληφθούν γιατί καταδιώκονται αδιάκοπα, προπηλακίζονται ατελείωτα και συνεχώς υποχρεούνται να δέχονται εξευτελισμούς.

Κι ο προπηλακισμός αρχίζει από τον δάσκαλο, τον επιστάτη του σχολείου, από τον οδηγό και τον εισπράκτορα του λεωφορείου, απ’ τον καθηγητή και τον δημόσιο λειτουργό ώς τον δημόσιο υπάλληλο, από τους αξιωματικούς κι εκπαιδευτές στο κέντρο κατατάξεως ώς τον τυχαίο μοτοσικλετιστή της τροχαίας που θα του ζητήσει άδειες, ταυτότητες και πιστοποιητικά. Ως τον γιατρό του νοσοκομείου που θα τον πάνε σηκωτό, ύστερα από τη γροθιά του οργάνου της τάξεως. Και το γνωρίζουμε πολύ καλά.

Εξύβριση αρχής – έτσι ονομάζεται η απαίτηση εξηγήσεων. Χειροδικία κατά της αρχής – έτσι είθισται να αποκαλείται η ενστικτώδης κίνηση του αμυνόμενου νέου. Και η ιστορία δεν έχει τέλος. Η ανωνυμία και η εισαγγελική αρχή θα του προσφέρει ή μια τραυματική αγανάκτηση ισόβια ή τον επιζητούμενο από την πολιτεία ευνουχισμό του. Αυτή είναι μια καθημερινή πραγματικότητα και, δυστυχώς, γνησίως ελληνική τα πρόσφατα και τελευταία σαράντα χρόνια – όσα είχα δηλαδή την ευτυχία να ζήσω σαν επώνυμος πολίτης εις τούτον τον ένδοξον κατά τα άλλα τόπον μας.

Μια μωβ σκιά Μαΐου σκέπασε την Αθήνα. Κι όμως δεν βρέθηκε ένας δημοσιογράφος, μια εφημερίδα ν’ αγανακτήσει και να διαμαρτυρηθεί, να καταγγείλει την αλήθεια για αυτό το τρίγωνο του αίσχους. Σκουφά, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους. Κι άρχισε μια σκόπιμη, ύποπτη κι έντεχνη σύγχυση τριών ασχέτων μεταξύ των περιπτώσεων. Οι νεαροί των Εξαρχείων να παρουσιάζονται ίδιοι με τους αλήτες των γηπέδων, τους επονομαζόμενους χούλιγκανς, και επιπλέον να καλλιεργείται η εντύπωση στην κοινή γνώμη, με στήλες ολόκληρες των θλιβερών εφημερίδων μας, ότι οι νέοι αυτοί, οι αναρχικοί, είναι οι βομβιστές και ίσως οι πιθανοί δράστες των δολοφονιών ή εμπρησμών. Και φυσικά, όταν με το καλό τελειώσει η δίωξη των εκατό, σαράντα ή είκοσι παιδιών και η όλη επιχείρηση στεφθεί με «επιτυχία», να πάρει τις διαστάσεις ενός πραγματικού θριάμβου… κατά του εγκλήματος.

Την ίδια ώρα που δολοφονούνται εκδότες και οι δολοφόνοι δεν ανευρίσκονται. Δολοφονούνται πολίτες και οι δολοφόνοι δεν αποκαλύπτονται. Πεθαίνουν νέοι από ξυλοδαρμούς και οι δράστες κυκλοφορούν ανενόχλητοι και, τέλος, δεν… ανακαλύπτονται.

Την ίδια ώρα η πολιτεία αγανακτεί διότι υπάρχουν μερικά ζωντανά της κύτταρα που αντιδρούν άτεχνα, ανοργάνωτα, ίσως μ’ αφέλεια, σ’ όλην αυτή την οργανωμένη κρατική ασχήμια, αντί να βλογάμε τον Θεό που βρίσκονται ακόμη μερικοί που δεν συνήθισαν στην «παρουσία του τέρατος». (…) Κορίτσια κι αγόρια με γυαλιά, έτσι καθώς κοιτάτε με απορία κι αγανάκτηση για ό,τι συμβαίνει γύρω σας, είμαι μαζί σας. Και σας αγαπώ»

Αρέσει σε %d bloggers: