μάτια ολάνοιχτα στον κόσμο

η κάθε μέρα της πολιτικής και της αισθητικής

Tag Archives: Ιστορία

Κρητική αφήγηση…

Συγκλονιστικη δημοσιευση στο blog sure-realism, την Κυριακη, 6 Νοεμβριου 2011, των λεγομενων τησ γιαγιασ…

Κοπέλι ήμουνε τότε σας.

Πρώτα ήρθανε οι Ιταλοί, κεινιά δεν ήτανε και πολύ κακοί αθρώποι. Δεν εκαταστρέφανε τα χωργιά και δεν εκλέβανε τσι αθρώπους. Ανέχουντανε ο γης τον άλλο, όι πως θέλω να τσι βγάλω λάδι. Κατακτητές ήτανε και αυτοί.

Κι απόι ήρθανε οι Γερμαναράδες.

Είχανε κάτω από τσι αρβύλες τος μπρόκες και εκάνανε τόσονα χαλάπατο οντε πορπατούσανε στι πέτρες απού είκλεινα τα αυτιά μου με δύναμη γιατί θαρρούσα λέει πως πέφτει το σπίτι στη κεφαλή μου! Ο πια τυχερός προλάβαινε να σφαλίξει τσι πόρτες και να χωστεί στην αποθήκη κάθε φορά απού εκατεβένανε από τσι φορτηγάρες τος. Μια φορά, θυμούμαι, η μάνα μου πρόλαβε και μέ ‘χωσε μέσα στο σβηστό ξυλόφουρνο.

Ερχότανε οι γερμαναράδες και κλέφτανε και ριμάζανε τα χωριά. Και σκοτώνανε τσι αθρώπους. Και κάνανε κακά πράματα στι γυναίκες και βάζανε και τα μικιά κοπελάκια να θορούνε. Δε θα ξεχάσω τη κακομοίρα τη Μαρία του Σιλεού που από τη ντροπή τζη επίε και επνίγηκε στο σαρνίτσι.

Μια φορά, θέρος ήταν θυμούμαι, ήρθανε πάλι στο χωριό, και δε μας αφήσανε μήδε μια όρνιθα γή κουνέλι. Μας επήρανε παξιμάδια, ελιές, λάδι,κρασί, αυγά.Τα πάντα! Και είχε η κακομοίρα η μάνα μου απάνω σε μια τάβλα 20 γαλοτυράκια για να χωμε να τρώμε όλη τη χρονιά, τα πήρανε κι αυτά και μας αφήκανε μόνο 4.

Τς,τς,τς…

Εκάμανε τότε σας… Σόδομα και Γόμμορα!

Γρηκάς παιδί μου; Ετουτινιέ οι διακονιαρέοι σας εκυβερνούνε εδά! Μπορεί να μη σας επαίρνουνε τα γαλοτυράκια από την τάβλα… αλλά σας επαίρνουνε τα νιάτα, τη ζωή…

Δεν το βανε ποτέ ο νους μου…

«Εν μεγάλη ελληνική αποικία, 200 π.X.»

εφημερίδα ΑΥΓΗ, ημερομηνία δημοσίευσης: 14/08/2011

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ ευχήν στην Αποικία
δεν μέν’ η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ’ όλο που οπωσούν τραβούμ’ εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
>>>>>να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ’ η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Αναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς). Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ’ εξετάζουν,
κ’ ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
>>>>>με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσι σας εκείνη
η κατοχή σας είν’ επισφαλής:
οι τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Αποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική
>>>>>είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τι να γίνει;
>>>>>σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε
>>>>>πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
>>>>>να δούμε τι απομένει πια, μετά
>>>>>τόση δεινότητα χειρουργική…

Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
>>>>>Να μη βιαζόμεθα είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Αποικία.
>>>>>Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ’ εμπρός.

Κ.Π. Καβάφης 1908

Γιατί οι ζόφοι αποκαλύπτουν μεγαλοσύνες κατά πώς πρέπει, και οι μεγαλοσύνες κρίνονται είτε άχρονα, είτε διαχρονικά…

… el 26 de abril de 1937 …

Επειδή σαν σήμερα γεννήθηκε ένα σύμβολο, επειδή με τα σύμβολα δεν τα πάμε πολύ καλά, αλλά επειδή μ’ αυτά λέμε γρήγορα, πολλά, χωρίς πολλά-πολλά… Continue reading the whole post →

Σαν σήμερα, στην Τρίπολη του 1896…

Πρέβεζα, απέναντι από τη Μαργαρώνα, 21 Ιουλίου 1928, γύρω στις 5 μ.μ.

Πώς να γιορτάσεις «γενέθλια» για τον πιο άγνωστο (σοβαρά!) από τους διάσημους αυτόχειρες;

Πολλοί απέκδυσαν τον ποιητή απ’ τον βίο του, παλεύοντας να στριμώξουν τον άνθρωπο Καρυωτάκη στην ποίησή του, για να φτάσει ο Γ.Π. Σαββίδης να παρακαλά, το 1993,

καιρός είναι να πάψει να μας απασχολεί η σπειροχαίτη του Καρυωτάκη […] κι ακόμα λιγότερο η αυτοκτονία του […!]

Θέλουμε δε θέλουμε, το 1922, κατά πώς φαίνεται, έμαθε ο Καρυωτάκης ότι πάσχει από σύφιλη – ανίατη την εποχή εκείνη – αλλά ο κατοπινός του βίος δεν υποδεικνύει ότι αυτό έκαμψε την όποια δράση του!

Τον ίδιο χρόνο ξεκινά η σχέση Κώστα Καρυωτάκη – Μαρίας Πολυδούρη (δημοσίων υπαλλήλων και των δύο), που λήγει – με έχθρητα, αλλά τελικά χωρίς, όπως φαίνεται, να χαλάσει η φιλία τους – ήδη, το 1924!

Μέρες πού ‘ναι, με την απαξίωση των δημοσίων υπαλλήλων, ας μάθουμε… Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Περί «προβάτου»…

Αντιφασιστικός αγώνας και Κοινωνικός Ανταγωνισμός: ειδησεογραφία και ιστορία

Αντί γι άναρθρες κραυγές κι «επετειακές» εκδηλωσούλες:

Το παράδειγμα της Ισπανικής Επανάστασης του ‘36

από δημοσίευση στο indy.gr, στις 13 Φεβρουαρίου 2010

[…] Τόσο κατά την άνοδο του φασισμού στην Ευρώπη στο μεσοπόλεμο, όσο και σήμερα δεν μπορούμε παρά να διακρίνουμε την τυφλότητα της Αριστεράς απέναντι στον φασιστικό κίνδυνο. Η πλειοψηφία της Αριστεράς τότε και σήμερα θεωρεί ότι ο φασισμός αποτελεί μια ιστορική παρένθεση, μια οπισθοδρόμηση σε σχέση με τον ίδιο τον καπιταλισμό, ότι δεν ήταν παρά ένα αμάρτημα του παρελθόντος, αναχρονιστικό και προνεωτερικό Αυτή η θέση οδήγησε [κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου] από την αρχική υποτίμηση του φασισμού στην ψευδαίσθηση ότι ο Αντιφασιστικός Αγώνας πρέπει να διεξαχθεί μέσα από ένα πλατύ δημοκρατικό μέτωπο, κάτω από την αστική [κοινοβουλευτικά «νομιμοποιημένη»] ηγεμονία και βάζοντας στην μπάντα το ζήτημα του κοινωνικού μετασχηματισμού. Αυτή ήταν η «γραμμή» που προσπάθησε να εφαρμόσει η Κομμουνιστική Διεθνής, μέσα από την δημιουργία των Λαϊκών Μετώπων, το 1935 – για να κάνει το 1939 μια στροφή 180ο με το Γερμανοσοβιετικό «Σύμφωνο Μη Επίθεσης». Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ιστορίες γι’ αγρίους…

Δεν αμφιβάλλω καθόλου ότι αυτή η προβοκατόρικη κουβέντα για τις θέσεις της Θάλειας Δραγώνα ως προς το «εθνικόν» μας (φρόνημα είναι, παραφρόνημα; Θα σας γελάσω!), θολώνει, παλεύοντας να κρύψει πίσω από «νικητές» και «ηττημένους», τα πελώρια κενά της «ελληνικής ψυχοσύνθεσης», αλλά και της «ιδεολογίας του σωστού», με την οποία γαλουχούμε γενιές και γενιές…

  • Η «ελληνική ψυχοσύνθεση» χτίζεται πάνω σε μια παραφθορά της Ιστορίας που – σε μια εκπληκτική αναλαμπή ειλικρίνειας – ούτως ή άλλως, διαβάζουμε ως «εθνικήν διαπαιδαγώγησιν». Όμως, όταν η «επάρατος» αριστερά βαυκαλίζονταν με όνειρα «σοσιαλιστικών παράδεισων», η «εθνικώς αποδεκτή» ιδεολογία πούλησε – εν αντιθέσει, βεβαίως, προς όποιον εθνικισμό – «αμερικάνικο όνειρο»… Πώς να δέσει τώρα το γλυκό, σε χαλεπούς για τις πρότερες ονειρώξεις καιρούς;
  • Η «ιδεολογία του σωστού» (που μέσα μου δεν έχει διάφορο από την «ιδεολογία της εξουσίας») είναι στην τομή αυτής της «αριστεράς» με την καπιταλιστική και τη «λαϊκή» δεξιά. Όλες αναγνώρισαν ότι η «ιδεολογική διαπαιδαγώγηση» περνά μέσα από την εμπέδωση κανόνων «σωστού και λάθους», μέσα από τους οποίους, βέβαια, ο «άλλος» ταυτίζεται με το «κακό», και οι όποιες πρωτοβουλίες απαγορεύονται, λίγο-πολύ.
  • Πώς δένουν; Να ο αληθινός ρόλος της εκκλησίας (ως δομή, αλλά και, κυρίως, ως ιδεολόγημα) στο ελληνικό κράτος: δίνει υπόσταση – έστω και αδίστακτα παραποιώντας – στην «εθνική ψυχοσύνθεση» και προσωποποιεί/απολυτοποιεί – θεικῃ αδείᾳ – το «σωστό»!

Ποιος είναι ο «άλλος»; Πώς καθορίζεται ο «άλλος» στην Ιστορία ενός «διαδρόμου μεταξύ ηπείρων», όπως η Ελλάδα; Τί πάει να πει «άλλος» στα Βαλκάνια, έεε;

Πριν από την «πολιτική» – κι ας το αποφεύγουμε ως μιαρή αναφορά – πρέπει να πάρει θέση η «επιστημονική κοινότητα», κι έχω την εντύπωση ότι τελεί εν αμαρτίαις απουσιάζουσα κι αυτή! Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

L’internationale

η παρτιτούρα του γαλλικού πρωτοτύπου

Οι αρχικοί γαλλικοί στίχοι της «Διεθνούς» γράφτηκαν τον Ιούνιο του 1871, από τον Eugène Pottier (1816–1887), που είχε συμμετάσχει νωρίτερα στην Παρισινή Κομμούνα. Προοριζόταν, δε, να τραγουδιέται στη μελωδία του «La Marseillaise» («Η Μασσαλιώτιδα», ο σημερινός «εθνικός ύμνος» της Γαλλίας). Η, γνωστή σήμερα, μουσική υπόκρουση είναι έργο του 1888, από τον Pierre De Geyter (1848–1932).

Η Οκτωβριανή επανάσταση την υιοθέτησε ως ύμνο της, όμως η «Διεθνής» ήταν ήδη στα χείλη επαναστατών εργατών, τουλάχιστον από το 1888.

Η τελική μετάφραση στα ελληνικά του ποιητή Ρήγα Γκόλφη (Μεσολόγγι 1886-Αθήνα 1957), που παρουσιάζεται πιο κάτω, χρονολογείται γύρω στο 1921, αλλά η συγκυρία δεν την ευνόησε: η «Διεθνής» είχε υιοθετηθεί από τους μπολσεβίκους και από τους ομοϊδεάτες τους στην Ελλάδα – όπως και διεθνώς – οι οποίοι, πολύ σύντομα, έμελλε να την περιορίσουν στους πρώτους λίγους στίχους της, για δικούς τους (?) λόγους…

Η απόδοση ολόκληρης της «Διεθνούς» από τον ποιητή Ρήγα Γκόλφη Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

"Οικονομικοί" πόλεμοι

Το Αφγανιστάν είναι δεύτερο στη λίστα των πελατών της βιομηχανίας όπλων των ΗΠΑ, με άφθονα δις…

Το Αφγανιστάν είναι μια από τις πιο παραγωγικές χώρες όσον αφορά το όπιο…

Το Αφγανιστάν είναι μια από τις χώρες με τον μεγαλύτερο αριθμό οπιομανών, παγκοσμίως…

Το Αφγανιστάν έχει τον ταχύτερο ρυθμό μείωσης των επιδόσεών του στα «ανθρώπινα δικαιώματα»…

Οι αμερικάνοι ηγήτορες κάθε πρωί προσεύχονται, όπως μας διαβεβαιώνουν…

… κι ετοιμάζονται να σώσουν και την Υεμένη και μετά όλη την Αφρική…

Ιστορία και ιστοριούλες

Καλά, εσύ καθάρισες νωρίς, καλέ μου Giordano, γιατί εδώ…

Εδώ ζούμε στην εποχή του ολοκληρωτισμού, όπου «πολιτικοί» – διοικητικοί παράγοντες, δηλαδή – έχουν άποψη και κρίνουν δημοσίως την επιστημονικότητα πονημάτων ή -ακόμα χειρότερα, καλέ μου – εισηγούνται το κυνήγι των «άλλων» και προτείνουν ιδανικά επιστημονικά αναγνώσματα…

Εδώ ζούμε στην εποχή του ολοκληρωτισμού, όπου «κομματικά στελέχη» – διεκδικητές εξουσίας στο όνομα, λέει, «ιδεολογιών» – έχουν άποψη και κρίνουν δημοσίως την καλλιτεχνικότητα πονημάτων ή – ακόμα χειρότερα – εισηγούνται το κυνήγι των «άλλων» και προτείνουν ιδανικά καλλιτεχνικά πονήματα…

Η Θάλεια και ο Παντελής, σήμερα, ο Bertold, o Federico, ο Ναπολέων χθές… Αύριο;

Περί κρίσεως …

Αν το καλοσκεφτείτε, αγαπητέ μου Χολμς, χρειαζόταν οπωσδήποτε συνένοχος!

Αυτός ο turbo-καπιταλισμός πρέπει να δημιουργεί κέρδη από την άνοδο τη αγοραίας – και όχι της κοινωνικής – αξίας. Ε, λοιπόν, αυτό σημαίνει ότι κάποιος ήταν πρόθυμος ν’ αγοράζει ή και να μεταπωλεί σε υπερτίμηση, αλλιώς πώς «κινήθηκε» το κεφάλαιο και πώς διεσπάρησαν τα «τοξικά χαρτιά», ε;

Και δεν είναι αυτό αντίθετο με ό,τι κοινωνικό, παραγωγικό, χρήσιμο;

Δεν είναι όλα τούτα ενδείξεις πλήρους αποτυχίας των «golden boys»;

Δεν σημαίνουν όλα αυτά ότι Δ.Ν.Τ., Ε.Κ.Τ., Ο.Ο.Σ.Α. και όλο το λεφούσι είναι εκείνοι που έφεραν τα πράγματα εδώ που τά ‘φεραν;

Όμως, αυτούς ρωτάμε πάλι «πώς θα βγούμε από το τούνελ«…

Είμαστε, αγαπητέ Χολμς, αθώοι εμείς οι υπόλοιποι; Αγοράσαμε «τοξικά δάνεια», «πλαστικά σπίτια»… κι ένας μπόμπιρας δε βρέθηκε – αχ, βρε Ηρώδη – να τσιρίξει «ο αυτοκράτορας είναι γυμνός!«…

Και ξέρεις γιατί; Διότι κι εμείς γυμνοί είμαστε, ενάμισο αιώνα τώρα: δεν παράγουμε προϊόν, παράγουμε «ισχύ«, μετρημένη σε διεθνείς οργανισμούς, με μονάδα αίματος, πείνας και υπερτίμησης! Ε, σ’ αυτό οι «Μαρξικοί», οι «Κεϋνσιανοί» και οι «Γκαλμπρεϊθικοί» χρωστάνε μια συγνώμη, έτσι;

ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ, ΔΙΚΑΙΟ ΕΜΠΟΡΙΟ, ΚΑΛΥΨΗ ΑΝΑΓΚΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ εύχομαι, αγαπητέ Χολμς! Από βάθους καρδίας!

… το προφανέστατο …

«… Ξέρω πως στο παρελθόν κάθε κοινωνική και πολιτική μεταβολή απαιτούσε την βία. Με μια διαφορά: Άλλο η βία που χρησιμοποιείς στη μάχη ως μέσο άμυνας και άλλο η βία που σκοπό έχει να τρομοκρατήσει και να εμποδίσει να εκφραστούν δια του φόβου οι κοινωνικές αντιθέσεις. Αυτό λέγεται ωμή τρομοκρατία και συνεπάγεται κάθε τι το αντεπαναστατικό, είναι αντεπανάσταση …»

Emma Goldman, 1921 «Η απογοήτευσή μου από την Ρωσία»

το ρεφραίν της ιστορίας

Αν ενθυμούμαι καλώς, εκείνη την ιστορική περίοδο κατά την οποία «τραπεζίτες» και «οικονομικοί οργανισμοί» δάνειζαν – και συνεπώς είχαν «υπό έλεγχον» – κυβερνήτες, τη θυμόμαστε ως «εποχή διαφθοράς, πολέμου και θανάτου«, με τους Μεδίκους, τις «σταυροφορίες», αλλά και την υπερ-ανάπτυξη των «θεαμάτων» και της «Τέχνης»…

Τη θυμόμαστε, στ’ αλήθεια;

Αχ και Βαχ Ε.Ι.

Τα ελληνικά Α.Ε.Ι. και Α.Τ.Ε.Ι. προωθούν, λέει, την έρευνα…
Πείτε μου μια αρχαιολογική αποστολή ελλήνων εκτός Ελλάδος – ή μήπως η Αρχαιολογία και η Ιστορία πρέπει να περιορίζονται στις μίζερες εθνικοαυνανιστικές ανάγκες του έθνους-κράτους;

Ε, φτωχέ μου και σεβαστέ Βίκτωρα Σαρηγιαννίδη;

Υ.Γ.: η τελευταία χρηματοδότηση που αιτήθηκε ο Β. Σαρηγιαννίδης από το Ελληνικό Δημόσιο… ΑΠΕΡΡΙΦΘΕΙ ΜΕΤΑ ΠΟΛΛΩΝ ΕΠΑΙΝΩΝ, αφού, ο αθεόφοβος, ερευνά αυτόν τον – θου κύριε, φυλακή το στόματί μου – ελληνιστικό / βουδιστικό πολιτισμό που ανακάλυψε…
Το National Geographic, βέβαια, έσπευσε…

Χάσαμε και χάσκουμε …

Τα συνδικαλιστικά κινήματα στην Ελλάδα διαμαρτύρονται, τηλεοπτικώς, τουλάχιστον, για την επέλαση των “καπιταλιστών”, της “παγκοσμιοποίησης”, για τον περιορισμό των “δικαιωμάτων των εργαζομένων”, για την απαξίωσή τους από τους “εργαζόμενους”, για την καθολική τους ήττα δηλαδή!
Διαμαρτύρονται;!;!
Αλλάζουν;
Μπάαα!

«Παρθενώνας» the director’s cut…

Ο ΥπΕΠΘ Άρης Σπηλιωτόπουλος στο 2ο ΓΕΛ Πειραιά, 16/01/09

16-jan-09-photo-5Συνήθως μια επίσκεψη υπουργού σημαίνει μεγάλη ανακατωσούρα, αλλά εδώ τα πράγματα απλοποιήθηκαν: ξαφνικά και απροειδοποίητα!

Πέρασαν από τις τάξεις: «Με το κουδούνι στο γραφείο! Μας θέλει Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ!«, έτσι, με στόμφο! Και με χαρά, λες και κάτι θ’ αλλάξει! «Οι μαθητές δεν θα μπουν για μάθημα! Όλοι στην αίθουσα τελετών!«… Τώρα μάλιστα! Κάτι αλλάζει, ε;

Ο κος Σπηλιωτόπουλος, βλέπεις, επέλεξε να συνδιαλαγεί ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ σ’ ένα «παιχνίδι» ερωταπαντήσεων. Παρ’ όλα αυτά, μέσα στο γραφείο οι γνωστές χαιρετούρες και συστάσεις… Και αναταραχή! Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αρέσει σε %d bloggers: