μάτια ολάνοιχτα στον κόσμο

η κάθε μέρα της πολιτικής και της αισθητικής

Tag Archives: θεσμική κρίση

Μας έβαλε τα γυαλιά η Σουηδέζα!

Ἀναρτήθηκε στις
19 Σεπτεμβρίου 2011
στο blog
«τοῦ/τῆς filologos10»

Κάισα Έκις Έκμαν

Το άρθρο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στις 8 Αυγούστου 2011 στη σουηδική εφημερίδα Dagens Nyheter, ναυαρχίδα του σουηδικού τύπου, και περιγράφει την κατάσταση στην Ελλάδα αντικειμενικά, κόντρα στην κυρίαρχη προπαγάνδα των ευρωπαϊκών ΜΜΕ (και των σουηδικών ΜΜΕ δυστυχώς μεταξύ αυτών).

Η Ελλάδα βυθίζεται όλο και περισσότερο στην οικονομική κρίση. Η Κάισα Έκις Έκμαν επισκέφτηκε μια παρεξηγημένη χώρα με ένα διερρηγμένο κοινωνικό συμβόλαιο, όπου όλοι συμφωνούν μεταξύ τους.

Πώς θα νιώθαμε αν όλα όσα μας ανήκαν πουλιόνταν για να ξεπληρώσουμε δάνεια από τα οποία δεν είδαμε ποτέ όφελος; Αν οι μισθοί μας μειώνονταν στο μισό και τα λεφτά πήγαιναν κατευθείαν σε ξένες τράπεζες; Και αν εμείς, ενώ προετοιμαζόμασταν να ζήσουμε στο όριο διαβίωσης, ως επιστέγασμα όλων αποκαλούμασταν τεμπέληδες και κακομαθημένοι; Αν κάποιος εξοικειωθεί με αυτή την κατάσταση, μπορεί να αποκτήσει μια ιδέα πώς είναι να είσαι Έλληνας αυτή τη στιγμή.

Έχω μόλις επιστρέψει από την Ελλάδα. Σε μία χώρα που βρίσκεται σε κρίση επικρατεί μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Μια καχεξία και απελπισία, αναμεμιγμένη με την πολιτική αφύπνιση που ακολουθεί μεγάλα γεγονότα και προκαλεί ευφορία. Ξαφνικά, οι χαμηλοί μισθοί και η δυσκολία πληρωμής των λογαριασμών, από ατομικό πρόβλημα του καθενός, απέκτησαν κοινό πολιτικό περιεχόμενο. Ορισμένοι σκέφτονται να μεταναστεύσουν. Άλλοι να ρίξουν την κυβέρνηση. Μια αναγκαία αντιασφυξιογόνα μάσκα κρέμεται σε πολλά σπίτια, ως ανάμνηση των διαδηλώσεων των 28 και 29 Ιούνη, οπότε το κοινοβούλιο υπερψήφισε το πακέτο στήριξης προς την Ελλάδα. Δεν νομίζω ότι έχω βρεθεί παλιότερα σε χώρα όπου όλοι μα όλοι που συνάντησα να συμφωνούν. Είναι όλοι αγανακτισμένοι με το ευρώ, με τη Γερμανία, με την κυβέρνησή τους και με τους εαυτούς τους που την ψήφισαν. Ύστερα από μια βδομάδα στην Αθήνα, μπορώ να πω ότι αν ήμουν Ελληνίδα, θα ήμουν κι εγώ αγανακτισμένη.

Αυτά που μαθαίνουμε για την Ελλάδα από τις σουηδικές εφημερίδες είναι πάνω κάτω ότι οι Έλληνες δουλεύουν πολύ λίγο και αμείβονται πολύ καλά. Ο υπουργός Οικονομικών της χώρας μας, Άντρες Μπόρι, έχει δηλώσει ότι «οι Έλληνες βγαίνουν στη σύνταξη στα 40». Στο άρθρο «Ερωτήσεις και Απαντήσεις για την Ελλάδα» της 17/6 στην Dagens Nyheter γραφόταν ότι οι μισθοί στην Ελλάδα έχουν αυξηθεί κατακόρυφα. Η καγκελάριος της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ έκανε έκκληση στους Έλληνες να δουλεύουν περισσότερο και να μην κάνουν τόσο πολύ καιρό διακοπές. Όλα αυτά καρυκευμένα με τη συνηθισμένη μπούρδα περί ενός τεράστιου και μη αποτελεσματικού κράτους. Τώρα θα αναλάβει η Ευρωπαϊκή Ένωση και θα τους δανείσει ακόμα περισσότερα χρήματα, αυτό θα μπορούσε να βάλει σε μια τάξη τα πράγματα, άρα γιατί διαμαρτύρονται;…

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο, εδώ →

κρίση πριν από την «Αλλαγή Παραδείγματος» (Paradigm Shift)

Η περιρέουσα αγανάκτηση και τα ερωτήματα που ανακράζονται κατατείνουν προς το ίδιο: αυτό που, πλέον, «παίζεται» δεν είναι «το χρέος», ούτε, βέβαια, το ευρώ (λες και η Ελλάδα του 3 και κάτι % αντανάκλαση της ισχύος του ευρώ – κατά κύριο, μάλιστα, λόγο ως αγοραστής (!), όχι ως παραγωγός – θα μπορούσε να «ταρακουνήσει» το νόμισμα…), αλλά η ισχύς – άρα η ίδια η έννοια – του κράτους και – πολύ περισσότερο – η έννοια και θέσμιση της «εξουσίας»!

Από την μια τα συνδικάτα και η παραδοσιακή, γραφειοκρατική και βραδυκίνητη δομή τους:

  • ο καθένας αγανακτεί όταν «οι συνδικαλιστές», σε καιρούς κρίσης και οικονομικής πίεσης επί των εργαζόμενων, συνεδριάζουν επί τριήμερον σε πολυτελέστατα δώματα ξενοδοχείων – ίσως όχι ως «έχοντες», αλλά πάντως ως κομπορρημονούντες «κοινωνοί της εξουσίας» – για να … αποφασίσουν, ανάμεσα σ’ άλλα, για το μέλλον των κινητοποιήσεων!
  • είναι προκλητικό, όταν «μιλούν για πόλεμο», ν’ αναστέλλουν συνεχώς τις μάχες, περιμένοντας – δε μπορεί, ως εκεί φτάνουν, σίγουρα! – ότι θα «ξεφουσκώσει» η αγανάκτηση από τον καθημερινό αγώνα και την αγωνία… Ξέρουν πολύ καλά ότι «μαζί τους» σ’ αυτό έχουν τα Μ.Μ.Ε. και τους «εθνικούς και διεθνείς» κεφαλαιοκράτες, και τη «Βουλή», κατά πώς δείχνουν τα πράγματα…
  • είναι προβοκατόρικο να μη δίνονται οι πρέπουσες απαντήσεις στις «κραυγές πληρωμένων ομιλούντων κεφαλών» περί «μισθολογικών ρετιρέ στο δημόσιο, συλλήβδην» – απαντήσεις μέσα από συλλογικότητα, αλληλεγγύη και συσπείρωση και χειραφέτηση της εργασίας ανεξάρτητα από «πόστο», με αγώνες ενιαίους και πέρα από όποιους «συντεχνιασμούς»…
  • … και να αφήνονται οι – αμφιβόλου αξιοπιστίας, αν ελέγξει, π.χ., κανείς ότι είναι «τηλεφωνικές … σε εργάσιμες ώρες«, κι ο νοών νοείτο! – «στατιστικές των εφημερίδων» να διαβάλλουν το αγωνιστικό πνεύμα, παρουσιάζοντας ως, λίγο-πολύ, αποδεκτά τα «μέτρα» …
  • είναι πρόκληση, όταν ανακοινώνονται μειώσεις μισθών και πιθανολογούνται, ως απειλή συνετισμού, εντατικοποιήσεις και ανασφαλείς συνθήκες εργασίας, τα «θεσμικά συνδικάτα» (…) να κάνουν τις ημερήσιες καθ’ εβδομάδαν – προειδοποιητικές, λέει (?) – απεργιούλες/αποχές…
  • … και είναι ανήθικο οι «συνδικαλιστές» να δουλεύουν για το κόμμα, όχι για τον εργαζόμενο! Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου
Αρέσει σε %d bloggers: