μάτια ολάνοιχτα στον κόσμο

η κάθε μέρα της πολιτικής και της αισθητικής

Tag Archives: δημοκρατία;

Το τέλος της πολιτικής και η υπεράσπιση της δημοκρατίας

Δημοσιεύτηκε την Τρίτη, 9 Μαρτίου 2010,

στον «δρόμο της αριστεράς»

του Κώστα Δουζίνα,

καθηγητή δικαίου στη Νομική Σχολή του Birkbeck College
στο University of London (Πανεπιστήμιο του Λονδίνου)

Σ’ αυτόν το μήνα του «ελληνικού πάθους» ένα πράγμα είναι βέβαιο: Η χώρα δεν θα είναι ποτέ ίδια ξανά. Ενώ, όμως, οι σχολιαστές, οι ακαδημαϊκοί και οι «ειδικοί» συζητούν ατέρμονα για την οικονομική κρίση, η βαθιά πολιτική δυσφορία περνάει απαρατήρητη. Τα τρία «κύματα» των μέτρων «σταθερότητας» έχουν επιπέσει στην Ελλάδα σαν θανατηφόρο τσουνάμι που θα μετατρέψει την τρέχουσα κρίση σε βαθιά ύφεση, χωρίς ορατό τέλος. Τα εν εξελίξει γεγονότα προσφέρουν ένα πανόραμα συμπτωμάτων του «τέλους της πολιτικής».
Με έναν προφανή τρόπο, η εκπληκτική στροφή 180 μοιρών της κυβέρνησης αξίζει ολυμπιακό μετάλλιο στη γυμναστική. Το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ έκανε επίθεση στη νεοφιλελεύθερη πολιτική της Νέας Δημοκρατίας και υποσχόταν κοινωνική δικαιοσύνη, αναδιανομή προς όφελος των φτωχών, ενίσχυση του κράτους πρόνοιας και δημιουργία θέσεων εργασίας. Τέσσερις μήνες αργότερα, όλες οι υποσχέσεις και οι εγγυήσεις έχουν γίνει κουρέλια. Οι πολιτικοί επιστήμονες που θρηνούν για την απάθεια, την αδιαφορία και τη μη συμμετοχή του ψηφοφόρου ισχυρίζονται ότι η επανειλημμένη αθέτηση των προγραμματικών υποσχέσεων αποτελεί τον κύριο λόγο που οι πολίτες στρέφουν την πλάτη τους στην πολιτική. Σ’ αυτή τη βάση, η ελληνική περίπτωση θα γίνει εγχειριδιακό παράδειγμα πολιτικής και όχι στατιστικής δολιότητας. Είναι αδιανόητο ηθικά πώς επαγγελματίες πολιτικοί μπορούν να επιβιώνουν μετά από μια τόσο βίαιη ανατροπή υποσχέσεων ή ελπίδων και να πηγαίνουν στις κάλπες υποσχόμενοι οτιδήποτε. Αλλά έχει καμιά σημασία η απώλεια της εμπιστοσύνης των πολιτών, όταν η χώρα έχει χάσει την εμπιστοσύνη των «αγορών»;
Αυτή η απίστευτη απάτη υποσκελίζεται γρήγορα μέσω μιας μη πειστικής δικαιολογίας για τα ψεύδη των «άλλων» (της προηγούμενης και εναλλασσόμενης πολιτικής ελίτ, των ψευδολόγων στατιστικολόγων, των αδαών και ανεπαρκών Ευρωπαίων επιθεωρητών κ.λπ). Θα περίμενε κανείς, τουλάχιστον, μια συγγνώμη από την κυβέρνηση και ίσως ένα ιαπωνικού τύπου χαρακίρι. Δεν επρόκειτο να γίνει, αφού αυτό το τερατώδες ψέμα είναι απλώς το σύμπτωμα ενός πολύ βαθύτερου προβλήματος. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

… πολιτική …

Στη «Δημοκρατία», έχω την εντύπωση, δεν αιτείσαι προς τον εκλεγμένο εκπρόσωπο, απαιτείς!

Στις μοναρχίες (και τα ολοκληρωτικά καθεστώτα), βέβαια, αιτείσαι προς τον άνακτα

Γαμώτο, κάποιο λάθος υπάρχει εδώ…

Αρέσει σε %d bloggers: