μάτια ολάνοιχτα στον κόσμο

η κάθε μέρα της πολιτικής και της αισθητικής

Tag Archives: Αριστερά σήμερα

Ιστορική και λογοτεχνική διαλεκτική για την “οργάνωση” και τις “συλλογικότητες”, με αφορμή το έργο του Στρατή Τσίρκα

δημοσίευση, του Παναγιώτη Φραντζή, την Κυριακή, 8 Αυγούστου 2010

_____________________________________

Η «Λέσχη» της πολιτικής συλλογικότητας

Πενήντα χρόνια μετά την πρώτη της έκδοση, «Η Λέσχη», του Στρατή Τσίρκα, και ολόκληρη η τριλογία «Ακυβέρνητες πολιτείες», έχει καινούργια πράγματα να μας πει. Ειδικά, πάνω στο θέμα της πολιτικής ένταξης και της σχέσης ηγεσίας, διανόησης, κομματικότητας. Πέρα από την τυπική λογική της αντιπαράθεσης διανοούμενων – κομματικών καθοδηγητών και υπέρ της επιλογής ενός συντροφικού επαναστατικού δρόμου.

Ποιος δεν διάβασε σωστά το έργο του Τσίρκα;

Στις 5 Αυγούστου 1960 τελειώνει το γράψιμο της «Λέσχης» ο Στρατής Τσίρκας, όπως δηλώνει στο τέλος του μυθιστορήματος με πλάγια τυπογραφικά στοιχεία. Βασισμένο σε βιώματά του, μεταπλασμένα στο εργαστήρι της συγγραφής, το βιβλίο ξαναζωντανεύει την Παλαιστίνη ως τόπο προσφυγιάς την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Και αν ο συγγραφέας χρειάστηκε περίπου είκοσι χρόνια για να κάνει λογοτεχνία την ιστορία που έζησε – μιλώντας για τη δική του αλήθεια με όρους τέχνης – τί μπορούμε εμείς να διαβάσουμε πενήντα χρόνια μετά την πρώτη εκτύπωση;

Όλη η τριλογία «Ακυβέρνητες πολιτείες» – θα ακολουθήσουν η «Αριάγνη» του Καΐρου και η «Νυχτερίδα» της Αλεξάνδρειας – αντέχει στο χρόνο και συναρπάζει. Κάθε ανάγνωση αποκαλύπτει καινούργια πράγματα, άλλα επίπεδα. Δεν θα ασχοληθούμε εδώ με τις αρετές του έργου σε αισθητικό και φιλολογικό επίπεδο, με την πρωτότυπη τεχνική του στην αφήγηση, θα αγνοήσουμε, επίσης, το έντονο ερωτικό στοιχείο και τις πυκνές λογοτεχνικές αναφορές, για να ασχοληθούμε με το πρόβλημα του πολιτικού, και ειδικότερα με την πλευρά της κομματικής λειτουργίας – όπως αυτή απεικονίζεται κυρίως στη «Λέσχη» και στο δεύτερο τόμο της τριλογίας, την «Αριάγνη».

Στους κομματικούς διώκτες του ο Τσίρκας, που καταδικάστηκε σε διαγραφή από την Κομματική Οργάνωση Αλεξάνδρειας μετά την άρνησή του να αποκηρύξει τη «Λέσχη», έλεγε ότι δεν διαβάζουν σωστά: «Σταθείτε, τους λέω, δε διαβάζετε σωστά. Και γιατί βιαζόσαστε; Τώρα γράφω το δεύτερο μέρος, θα υπάρξει και τρίτο, αν ζήσω. Τότε θα καταλάβετε καλύτερα».
Η κριτική δικαίωσε τον Τσίρκα, με τη μέγιστη συμβολή της φίλης του και μελετήτριας του έργου του, Χρύσας Προκοπάκη…

Σήμερα, μπροστά σε νέες ιστορικές αναμετρήσεις, έρχονται στην επιφάνεια αποσιωπημένες πλευρές της περιόδου της αποτίμησης της ήττας. Δεν αρκεί να επιμείνουμε στην αντίθεση του διανοούμενου ήρωα Μάνου Σιμωνίδη (Σ.) με τον κομματικό καθοδηγητή Ανθρωπάκι (Α.) – αλλά οφείλουμε να ξαναδούμε και τους δυο μέσα σε νέο πρίσμα. Να μικρύνουμε την αντιπαλότητά τους και να τους μεγαλώσουμε μαζί και τους δυο, βγάζοντας από την αφάνεια το τρίτο πρόσωπο, τον καταλυτικό Φάνη.

Απέναντι στις αναγνώσεις που ρίχνουν άγκυρα στην ήττα του κινήματος και που στα κρισιακά φαινόμενα στις γραμμές του βλέπουν την κατάρρευση της δυνατότητας της συντροφικότητας (προτείνοντας, επιπλέον, έναν ατομικό δρόμο στοχασμού χωρίς ανατρεπτική πράξη), χρειάζεται να ξαναδιαβάσουμε τη «Λέσχη» και την τριλογία εκείνων που αντιστέκονται, εκείνων που τολμούν να αναμετρηθούν με τις αδυναμίες τους και την ίδια την ιστορία για μια νέα έκβαση όλων των συλλογικών στοιχημάτων. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Ιστορική και λογοτεχνική διαλεκτική για την “οργάνωση” και τις “συλλογικότητες”, με αφορμή το έργο του Στρατή Τσίρκα’

Μας δουλεύουνε, μωρέ, αλλά δεν ξεκουνάμε κι εμείς…

Σε μια χώρα που πλήττεται από «δημοσιονομική παράνοια» και «μισθολογική εξαθλίωση», η Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία (Eurostat) διαπιστώνει ότι οι τιμές του ψωμιού και των δημητριακών ήταν, την προηγούμενη χρονιά, στο 117% του μέσου κοινοτικού όρου, ενώ στο γάλα, το τυρί και τα αυγά οι τιμές ήταν στο 132% του μέσου όρου των «27».

Την ίδια στιγμή, παράλληλη έκθεση της Eurostat παρουσιάζει τα φορολογικά έσοδα της Ελλάδας να μειώνονται από 34,6% το 2000, σε 32,6% το 2008. Αντίστοιχα, στην «ΕΕ των 27» τα φορολογικά έσοδα μειώθηκαν μόνον από το, υψηλό ήδη, 40,6% το 2000, σε 39,3% το 2008…

Πώς να κλείσεις τα μάτια στο γεγονός ότι μέσα στη τελευταία δεκαετία η Ελλάδα παίρνει – για άλλη μια φορά – την πρωτιά στην αύξηση του ΦΠΑ (που επιμερίζεται στο σύνολο της κοινωνίας) και μία από τις μεγαλύτερες μειώσεις στο φόρο εταιρειών (!!!!!!):

ο δείκτης φόρου εταιρειών στην Ελλάδα την τελευταία δεκαετία μειώθηκε, από 40% το 2000, σε 24% το 2010

Την ίδια στιγμή, χάριν της «ανταγωνιστικότητας», παγώνουν/μειώνονται οι μισθοί, χωρίς ν’ αντιμετωπιστεί η ουσιαστική φοροδιαφυγή τραπεζών, βιομηχάνων και επενδυτικών ομίλων, όπως η Ελλαδική Εκκλησία… χωρίς να σταματήσει η «διαρροή κοινωνικού κεφαλαίου» (όπως, π.χ., τα επενδυόμενα – ουσιαστικά – από την ΕΕ στην Ελλάδα, μέσω των «προγραμμάτων») προς αυτούς τους ίδιους που φοροδιαφεύγουν ή αποσύρουν, ακόμα, τις επενδύσεις τους από τη χώρα (άλλως: απαξιώνουν τις – όποιες, σε μια «αστική κοινωνία» – «κοινωνικές τους υποχρεώσεις»)…

Και, στο «πάρτυ» οικονομικής αυθαιρεσίας που λέγεται «ποδόσφαιρο», τα έσοδα των ποδοσφαιριστών φορολογούνται, λέει, με συντελεστή… 4%!!!!

Για να ευδοκιμήσει – βλέπεις – η «άρχουσα ομάδα» – που δεν είναι ευάριθμη, πλέον, για ν’ αποκαλείται «τάξη» – χρειάζεται μια κρίσιμη μάζα «πρόθυμων φυλάκων» που θα ευδαιμονίζονται, και χρειάζεται απαξίωση των «ιδεών», π.χ., ανάγοντας το «κέρδος» σε «ηδονή» και το «θέαμα» σε «ηθική»… Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Grace Lee Boggs: Οι λύσεις θα έρθουν από τα κάτω, από τη βάση!

δημοσίευση του j4nus στο tvxs.gr

Ρήσεις της Grace Lee Boggs *, στα πλαίσια συνέντευξης που έδωσε στο Democracy Now την Δευτέρα, 21 Ιουνίου 2010, στην οικία της στο Ντητρόιτ των Ηνωμένων Πολιτειών.

(* δείτε το σχετικό βίντεο με ελληνικούς υπότιτλους)

Συνεχίστε την ανάγνωση ΄Grace Lee Boggs: Οι λύσεις θα έρθουν από τα κάτω, από τη βάση!΄

Αγώνας για τη ζωή, όχι για το θάνατο!

Δημοσιεύτηκε εχθές, στον ιστοχώρο της “Βαβυλωνίας”:

Τον Δεκέμβρη του 2008 κατά τη διάρκεια των γεγονότων που ακολούθησαν τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου ο αναρχικός/αντιεξουσιαστικός χώρος απάντησε στις φασιστικές εκκλήσεις των ΜΜΕ για επιστροφή σε «ησυχία, τάξη και ασφάλεια» με το αφοπλιστικό σύνθημα «εσείς μιλάτε για βιτρίνες, εμείς μιλάμε για ζωές».

Ποια επικίνδυνη υποκρισία κάνει τώρα ορισμένους να μιλάνε για τα ανύπαρκτα μέτρα πυροπροστασίας της τράπεζας και όχι για τις ζωές που χάθηκαν;

Ποια οργουελική αντιστροφή της πραγματικότητας κάνει κάποιους να μιλούν για το τραγικό συμβάν σαν να επρόκειτο για βραχυκύκλωμα;

Δεν καταλαβαίνουμε – άραγε – ότι αυτή η υποκρισία είναι αντίστοιχη των νατοϊκών δολοφόνων που μιλούσαν για «παράπλευρες απώλειες»;

Δεν καταλαβαίνουμε – άραγε – ότι η δεδομένη και αυτονόητη κυνικότητα και κτηνωδία ενός μεγαλοκαπιταλιστή, που επέβαλε εκβιαστικά στους υπαλλήλους του να βρίσκονται μέσα στην τράπεζα, δεν εξιλεώνει κανέναν για τους νεκρούς;

Δεν καταλαβαίνουμε – άραγε – ότι αν χρησιμοποιείς τις τακτικές του κτήνους το οποίο αντιπαλεύεις έχεις γίνει ίδιος μ’ αυτό;

Αν για κάτι αγωνίζονται οι αναρχικοί, αν για κάτι αξίζει να αγωνιστούν οι άνθρωποι είναι για την Ζωή, την Ελευθερία και την Αξιοπρέπεια. Για έναν κόσμο όπου ο θάνατος δεν θα έχει πια εξουσία… Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η αθεράπευτη (;) ηθικολογία του ριζοσπαστικού κινήματος

Στην εφημερίδα «Ροσινάντε» του Δεκεμβρίου 2009, ο Βασίλης Μπέλλος γράφει για την υποκρισία πίσω από τις ηθικολογίες και τα δόγματα: Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Για τον Μάριο μέσα μας!

Το τέλος της πολιτικής και η υπεράσπιση της δημοκρατίας

Δημοσιεύτηκε την Τρίτη, 9 Μαρτίου 2010,

στον «δρόμο της αριστεράς»

του Κώστα Δουζίνα,

καθηγητή δικαίου στη Νομική Σχολή του Birkbeck College
στο University of London (Πανεπιστήμιο του Λονδίνου)

Σ’ αυτόν το μήνα του «ελληνικού πάθους» ένα πράγμα είναι βέβαιο: Η χώρα δεν θα είναι ποτέ ίδια ξανά. Ενώ, όμως, οι σχολιαστές, οι ακαδημαϊκοί και οι «ειδικοί» συζητούν ατέρμονα για την οικονομική κρίση, η βαθιά πολιτική δυσφορία περνάει απαρατήρητη. Τα τρία «κύματα» των μέτρων «σταθερότητας» έχουν επιπέσει στην Ελλάδα σαν θανατηφόρο τσουνάμι που θα μετατρέψει την τρέχουσα κρίση σε βαθιά ύφεση, χωρίς ορατό τέλος. Τα εν εξελίξει γεγονότα προσφέρουν ένα πανόραμα συμπτωμάτων του «τέλους της πολιτικής».
Με έναν προφανή τρόπο, η εκπληκτική στροφή 180 μοιρών της κυβέρνησης αξίζει ολυμπιακό μετάλλιο στη γυμναστική. Το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ έκανε επίθεση στη νεοφιλελεύθερη πολιτική της Νέας Δημοκρατίας και υποσχόταν κοινωνική δικαιοσύνη, αναδιανομή προς όφελος των φτωχών, ενίσχυση του κράτους πρόνοιας και δημιουργία θέσεων εργασίας. Τέσσερις μήνες αργότερα, όλες οι υποσχέσεις και οι εγγυήσεις έχουν γίνει κουρέλια. Οι πολιτικοί επιστήμονες που θρηνούν για την απάθεια, την αδιαφορία και τη μη συμμετοχή του ψηφοφόρου ισχυρίζονται ότι η επανειλημμένη αθέτηση των προγραμματικών υποσχέσεων αποτελεί τον κύριο λόγο που οι πολίτες στρέφουν την πλάτη τους στην πολιτική. Σ’ αυτή τη βάση, η ελληνική περίπτωση θα γίνει εγχειριδιακό παράδειγμα πολιτικής και όχι στατιστικής δολιότητας. Είναι αδιανόητο ηθικά πώς επαγγελματίες πολιτικοί μπορούν να επιβιώνουν μετά από μια τόσο βίαιη ανατροπή υποσχέσεων ή ελπίδων και να πηγαίνουν στις κάλπες υποσχόμενοι οτιδήποτε. Αλλά έχει καμιά σημασία η απώλεια της εμπιστοσύνης των πολιτών, όταν η χώρα έχει χάσει την εμπιστοσύνη των «αγορών»;
Αυτή η απίστευτη απάτη υποσκελίζεται γρήγορα μέσω μιας μη πειστικής δικαιολογίας για τα ψεύδη των «άλλων» (της προηγούμενης και εναλλασσόμενης πολιτικής ελίτ, των ψευδολόγων στατιστικολόγων, των αδαών και ανεπαρκών Ευρωπαίων επιθεωρητών κ.λπ). Θα περίμενε κανείς, τουλάχιστον, μια συγγνώμη από την κυβέρνηση και ίσως ένα ιαπωνικού τύπου χαρακίρι. Δεν επρόκειτο να γίνει, αφού αυτό το τερατώδες ψέμα είναι απλώς το σύμπτωμα ενός πολύ βαθύτερου προβλήματος. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αντιφασιστικός αγώνας και Κοινωνικός Ανταγωνισμός: ειδησεογραφία και ιστορία

Αντί γι άναρθρες κραυγές κι «επετειακές» εκδηλωσούλες:

Το παράδειγμα της Ισπανικής Επανάστασης του ‘36

από δημοσίευση στο indy.gr, στις 13 Φεβρουαρίου 2010

[…] Τόσο κατά την άνοδο του φασισμού στην Ευρώπη στο μεσοπόλεμο, όσο και σήμερα δεν μπορούμε παρά να διακρίνουμε την τυφλότητα της Αριστεράς απέναντι στον φασιστικό κίνδυνο. Η πλειοψηφία της Αριστεράς τότε και σήμερα θεωρεί ότι ο φασισμός αποτελεί μια ιστορική παρένθεση, μια οπισθοδρόμηση σε σχέση με τον ίδιο τον καπιταλισμό, ότι δεν ήταν παρά ένα αμάρτημα του παρελθόντος, αναχρονιστικό και προνεωτερικό Αυτή η θέση οδήγησε [κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου] από την αρχική υποτίμηση του φασισμού στην ψευδαίσθηση ότι ο Αντιφασιστικός Αγώνας πρέπει να διεξαχθεί μέσα από ένα πλατύ δημοκρατικό μέτωπο, κάτω από την αστική [κοινοβουλευτικά «νομιμοποιημένη»] ηγεμονία και βάζοντας στην μπάντα το ζήτημα του κοινωνικού μετασχηματισμού. Αυτή ήταν η «γραμμή» που προσπάθησε να εφαρμόσει η Κομμουνιστική Διεθνής, μέσα από την δημιουργία των Λαϊκών Μετώπων, το 1935 – για να κάνει το 1939 μια στροφή 180ο με το Γερμανοσοβιετικό «Σύμφωνο Μη Επίθεσης». Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Χάραξαν αγκυλωτό σταυρό στο χέρι καθηγήτριας στα Χανιά!

Πέμπτη 25 Φεβρουαρίου 2010

Ανήμερα της απεργίας της 24ης Φλεβάρη, νεοναζί χάραξαν με ξυράφι αγκυλωτούς σταυρούς στο χέρι φιλολόγου στα Χανιά.
Η εκπαιδευτικός, όπως αρκετοί συνάδελφοι της, προσφέρει δωρεάν μαθήματα ελληνικής γλώσσας σε μετανάστες.
Η εγκληματική δράση της συμμορίας των νεοναζί αποτελεί κλιμάκωση της φασιστικής τρομοκρατίας που πρόσφατα στα Χανιά έχει κάνει την εμφάνιση της με ενέργειες όπως ο εμπρησμός στη συναγωγή, βάρβαρες επιθέσεις σε βάρος μεταναστών κι επιθέσεις σε στέκια.
Πρέπει να κινητοποιηθούμε άμεσα για να βάλουμε τέλος στη δράση των φασιστικών συμμοριών.
Το χέρι των ρατσιστών το οπλίζει η εκστρατεία μίσους του ΛΑΟΣ και των νεοναζί της Χρυσής Αυγής που στρέφονται κατά των εκπαιδευτικών εκείνων που στηρίζουν τα ιδεώδη της αλληλεγγύης.
Το τελευταίο διάστημα οι ρατσιστές επιδίδονται σε τραμπούκικες φασιστικές επιθέσεις, προβάλλοντας το αίτημα τους να απελαθούν οι μετανάστες και να μην δοθεί ιθαγένεια για τα παιδιά που γεννιούνται στην Ελλάδα. Έφτασαν να βεβηλώσουν το μνημείο του δολοφονημένου καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα (στην Πάτρα το 1992, όταν τοπικά στελέχη της ΝΔ και του φασιστικού χώρου με επικεφαλής τον Καλαμπόκα επιτέθηκαν για να σπάσουν την κατάληψη σχολείου).
Πρόσφατα, μάλιστα, ο βουλευτής του ΛΑΟΣ Θ. Πλεύρης αποδοκιμάστηκε μαζικά από αντιφασίστες όταν προσπάθησε να διοργανώσει συνέλευση μίσους κατά των μεταναστών.
Αντί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να τους χαϊδεύει τα αυτιά με απαράδεκτες υποχωρήσεις στο νομοσχέδιο για την ιθαγένεια, ώστε να πάρει τη συναίνεση του Καρατζαφέρη και του Σαμαρά, έπρεπε να κλείσει εδώ και τώρα τα ορμητήρια τους – με πρώτα τα γραφεία της «Χρυσής Αυγής», αυτής που – μόλις πριν από μερικές μέρες – «υποψήφιος βουλευτής» της συνελήφθη με περίστροφο ενώ «περιπολούσε» στη περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα.

Οι εκπαιδευτικοί της ΟΛΜΕ και της ΔΟΕ χρειάζεται να δώσουν αποφασιστική απάντηση άμεσα με απεργιακή δράση στα σχολεία και αντιφασιστικό συλλαλητήριο στην πόλη.
Η ΟΛΜΕ χρειάζεται να προχωρήσει στην υλοποίηση της απόφασης της γενικής συνέλευσης των προέδρων των ΕΛΜΕ που καλεί σε διοργάνωση εκδηλώσεων στις 19 Μάρτη για δύο ώρες στα σχολεία με αφορμή τη Παγκόσμια Μέρα του Μετανάστη ενάντια στο ρατσισμό και το φασισμό.

Δημοσίευση – κάλεσμα στον ιστοχώρο της Κίνησης: www.antiracismfascism.org

Ακούω, την ίδια στιγμή, σήμερα, Παρασκευή 26 Φεβρουαρίου 2010, ότι η «Ασφάλεια», μέσω του (όοοοχι, δεν είναι «πουλημένο μικρόφωνο», καλέ, «δημοσιογράφος» είναι!) «κύριου» Καραϊβάζ, μας ενημέρωνε ότι είναι, λέει, «κάτι πιτσιρικάδες που κάνουν κακόγουστες φάρσες, όπως φαίνεται«… Απροκάλυπτοι, θρασείς και τόσο, μα τόσο, σίγουροι για την «ασυλία» τους… Εν μέσω «έρευνας για το περιστατικό», μας ενημερώνουν για το «επερχόμενο» αποτέλεσμα…
… α, ναι! Και τη συναγωγή την έκαψαν κάτι σαχλαμαράδες αγγλο-αμερικάνοι για χαβαλέ… Τί κι αν ήταν ο ένας «γιος του Υπουργού Οικονομικών της Πολιτείας [ω, τί έκπληξη!] της ΚΚΚΑλαμπάμα«… Έτυχε!
Ως κι η Στεφανίδου κώλωσε, ρέεεεεεε!

Αιχμηρή ηθική

Ανάρτηση των Μαθηματικών Αξιωμάτων

(χαιρετώ ‘σε, συνάδελφε, άρα συναγωνιστή!)

Πολλές φορές οι καταβολές, οι εγωισμοί, η αναζήτηση του κύρους της εξουσίας, η άσκηση της εξουσίας μάς απομόνωσε από τις λαϊκές δυνάμεις, μας αποξένωσε μερικές φορές από τα προβλήματά τους.

Καταφύγαμε κι εμείς στο γνωστό άλλοθι της αναποτελεσματικότητας των λαϊκών φορέων και της, δήθεν, αποτελεσματικότητας της συγκέντρωσης της εξουσίας.

Δεν πρέπει να αγνοήσουμε όμως την πρόθεση. Η πρόθεση ήταν να δημιουργήσουμε τον εργατικό, τον κοινωνικό έλεγχο. Να φύγουμε από τη διάσταση πολιτείας και κοινωνίας και να πάμε στην κοινωνία των πολιτών. Η πρόθεση ήταν σωστή, αλλά στις λεπτομέρειες έγιναν λάθη πολλές φορές. Αυτές οι λεπτομέρειες αναίρεσαν σε μεγάλο βαθμό και το στόχο και τις προθέσεις μας …

Γιώργος Γεννηματάς

Θέμα συνέπειας, βλέπεις…

«CRISIS PAY THE PLUTOCRACY«,

ή «κρίση, πλήρωσε την πλουτοκρατία»… σωστόοο!

Το ΠΑΜΕ έχει, τουλάχιστον, αποδείξει την πλήρη αντιστοιχία του με το ρηθέν παρά της ηγεμονευούσης Αλέκας «εμάς μας ξέρετε, δεν αλλάζουμε ποτέ!«…

Για την αγγλικούρα, όμως… όσο θυμάμαι – εκεί, γύρω στο 1985, στην πλατεία του Νέου Ηράκλειου – τη βουβαμάρα του κοινού όταν ο «ομιλητής» σε προφεστιβαλική της ΚΝΕ ανακοίνωσε (ανέγνωσε) το αμίμητο: «πρώτοι στα μαθήματα, πρώτοι στον αγώνα!«… α, ρε Φώτη! Μετά σπούδασες «πληροφορική στη Βουλγαρία»  με τις πλάτες του κόμματος, ε;

Α, βέβαια! Απολύτως προοδευτικό το μήνυμα της ηγεμονευούσης!

Αντι-ευρωπαϊσμός, απαξίωση της διεθνοποίησης και της συνδικαλιστικής ενότητας και αλληλεγγύης… Απεργεί η Ευρώπη – λίγο ή πολύ για τα ίδια αιτήματα με τους Έλληνες – αλλά εμείς άλλο μπαϊράκι!

Λες και το συνδικαλιστικό κίνημα μπορεί να ευοδωθεί «κατά τόπους»… λες και οι Ισπανοί (ή οι Γάλλοι, λίγο καιρό πριν) συναγωνιστές – PIGS κι αυτοί – είναι «άλλοι»…

Αυτός ο «απομονωτισμός» και η – υποτιθέμενη – αυτάρκεια του κομματικού/εξουσιαστικού συμπλέγματος στην Ελλάδα, μόνο ένα υποδεικνύει: την ανάγκη διαχείρισης «εκτός ελέγχου», την ανάγκη απαξίωσης των – όποιων – συγκρίσεων, κι όλα αυτά όχι, βέβαια, για καλό…

Τούτο το παιχνίδι – παιχνίδι ήττας για τα συνδικάτα και την αριστερά – το παίζουν συνδικάτα και κόμματα, ελεγχόμενοι κι ελεγκτές, αλλά το παίζει, με «πάθος», και η «κυβερνητική εξουσία»:

Αφού δανείστηκε, παραδίδοντας μέρος της εκπροσώπησης στο εξωτερικό και μέρος της «εθνικής κυριαρχίας», μετά «κούνησε αυστηρά το δάχτυλο» στους «απ’ έξω» που δε μας βοήθησαν γρηγορότερα και – πριν από δύο ημέρες – δήλωσε «ο κυβερνήτης» στο BBC ότι αγωνίζεται ν’ αποκαταστήσει την αξιοπιστία και τη συνέπειά μας (credibility)… στους πιστωτές!

Για την «credibility» του απέναντι στους εκλογείς, τίποτα;

Οι Έλληνες πρέπει ν’ αντιπαλέψουν τη νεοφιλελεύθερη Ευρωπαϊκή Ένωση

Δημοσίευση στη βρετανική “Guardian” στις 4 Φεβρουαρίου 2010

του Κώστα Δουζίνα,
καθηγητή δικαίου στη Νομική Σχολή του Birkbeck College
στο University of London (Πανεπιστήμιο του Λονδίνου)

Η Ελλάδα καταδικάζεται στη γνωστή αντιδημοκρατική θεραπεία που είναι χειρότερη απ’ την ασθένεια — και οι εργαζόμενοι πληρώνουν για άλλη μια φορά.

Ο Πολ Μπρέμερ, ο πρώτος μεταπολεμικός Αμερικανός διοικητής του Ιράκ, επέβαλε στο ρημαγμένο Ιράκ μια οικονομική πολιτική που ο Economist αποκάλεσε καθεστώς που “ονειρεύονται όλοι οι καπιταλιστές”. Δύσκολα θα μπορούσε να βρει κανείς μια καλύτερη φράση για να περιγράψει τα μέτρα του προγράμματος “σταθερότητας” που υποβλήθηκε από την Ελλάδα και εγκρίθηκε εχθές, 3/2/2010, από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Το πρόγραμμα προβλέπει μείωση του ελλείμματος του προϋπολογισμού της χώρας από το τρέχον 12,7% επί του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος στο 2,8% το 2012 και υπόσχεται άμεσες περικοπές στους προϋπολογισμούς των υπουργείων κατά 10%, πάγωμα των προσλήψεων στον δημόσιο τομέα, κατάργηση των ποικίλων φορολογικών εκπτώσεων και αύξηση της έμμεσης φορολογίας. Σαν να μην ήταν αρκετά όλα αυτά, ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου ανήγγειλε την Τρίτη, με ένα δραματικό διάγγελμα προς το έθνος, κι άλλα πρωτοφανή μέτρα λιτότητας, στα οποία περιλαμβάνονται άμεσες αυξήσεις του φόρου των καυσίμων, αύξηση του συντάξιμου ορίου ηλικίας και περικοπές των επιδομάτων των δημοσίων υπαλλήλων που φτάνουν στο 10% του μισθού για τους περισσότερους και μέχρι 40% για τους ακαδημαϊκούς. Όπως στη Βρετανία, τα πανεπιστήμια είναι τα πρώτα που θα πληγούν, αφού τα θεωρούν μια δευτερεύουσα πολυτέλεια, παρά τη διατυμπανιζόμενη “οικονομία της γνώσης”. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ουδέτερη επιστήμη …

Δημοσιεύτηκε στην ΑΥΓΗ, την Τετάρτη 06/12/2009

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΓΑΒΡΟΓΛΟΥ

Στη Φαλούτζα, διαβάζουμε, 15-πλασιάστηκε η εμφάνιση καρκινικών όγκων στα μικρά παιδιά, σε σχέση με τις στατιστικές που υπάρχουν από τότε που άρχισε ο πόλεμος στο Ιράκ. Δεν είναι τυπογραφικό λάθος, ναι, είναι δεκαπέντε φορές επάνω τα κρούσματα. Για όποιους και όποιες έχουν την παραμικρή εξοικείωση με αριθμούς, ο δεκαπενταπλασιασμός ενός δείκτη, σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, είναι σχεδόν απίστευτος. Η είδηση πέρασε σε ένα μικρό μονόστηλο, και μάλιστα έγραφε ότι ορισμένοι(;) γιατροί θεωρούν ότι το φαινόμενο είναι πολυπαραγοντικό, δεν μπορεί να προέρχεται μόνο από τους βομβαρδισμούς, τον λευκό φώσφορο και το απεμπλουτισμένο ουράνιο, αλλά και από άλλους παράγοντες, όπως το άγχος των μητέρων! Και μετά, η είδηση χάθηκε. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Παγκοσμιότητα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση

Αλληλεγγύη και διεθνισμός, κάθαρση κι ελπίδα σε χαλεπούς καιρούς…

Αν μπορούσαμε να περιγράψουμε το όνειρό μας για τον κόσμο που θα ‘ρθει, αν μπορούσαμε να το ζωγραφίσουμε, να το χορέψουμε, θα εμφανίζονταν παιδιά και θα γελούσαν σίγουρα. Το νερό θα ήταν καθαρό, τα δέντρα και τα λουλούδια ζωντανά και ο αέρας θα ήταν μια πίστα χορού για πουλιά και για τραγούδια. Οι φυλακές θα ήταν αποθήκες για τρόφιμα, τα δικαστήρια θα ήταν κέντρα καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων, τα αστυνομικά και στρατιωτικά οχήματα θα ήταν προϊστορικά τέρατα….

Εξεγερμένος Υποδιοικητής Μάρκος

Τα έσοδα από την πώληση του ημερολογίου πιο πάνω θα δοθούν για ενίσχυση του EZLN (Εθνικοαπελευθερωτικός Ζαπατιστικός Στρατός)

Το ημερολόγιο μπορείτε να το βρείτε στον Συνεταιρισμό Εναλλακτικού και Αλληλέγγυου Εμπορίου Ο ΣΠΟΡΟΣ – Σπυρίδωνος Τρικούπη 21 και σε κεντρικά βιβλιοπωλεία της Αθήνας…

Για την επαρχία, επικοινωνία με το περιοδικό «Αλάνα: στις Αμερικές των κινημάτων» – που το διανέμει αρχικά – στο e.alana@gmail.com, ή, τηλεφωνικά, στα 210.75.22.248210.95.89.022.

Ιστορίες γι’ αγρίους…

Δεν αμφιβάλλω καθόλου ότι αυτή η προβοκατόρικη κουβέντα για τις θέσεις της Θάλειας Δραγώνα ως προς το «εθνικόν» μας (φρόνημα είναι, παραφρόνημα; Θα σας γελάσω!), θολώνει, παλεύοντας να κρύψει πίσω από «νικητές» και «ηττημένους», τα πελώρια κενά της «ελληνικής ψυχοσύνθεσης», αλλά και της «ιδεολογίας του σωστού», με την οποία γαλουχούμε γενιές και γενιές…

  • Η «ελληνική ψυχοσύνθεση» χτίζεται πάνω σε μια παραφθορά της Ιστορίας που – σε μια εκπληκτική αναλαμπή ειλικρίνειας – ούτως ή άλλως, διαβάζουμε ως «εθνικήν διαπαιδαγώγησιν». Όμως, όταν η «επάρατος» αριστερά βαυκαλίζονταν με όνειρα «σοσιαλιστικών παράδεισων», η «εθνικώς αποδεκτή» ιδεολογία πούλησε – εν αντιθέσει, βεβαίως, προς όποιον εθνικισμό – «αμερικάνικο όνειρο»… Πώς να δέσει τώρα το γλυκό, σε χαλεπούς για τις πρότερες ονειρώξεις καιρούς;
  • Η «ιδεολογία του σωστού» (που μέσα μου δεν έχει διάφορο από την «ιδεολογία της εξουσίας») είναι στην τομή αυτής της «αριστεράς» με την καπιταλιστική και τη «λαϊκή» δεξιά. Όλες αναγνώρισαν ότι η «ιδεολογική διαπαιδαγώγηση» περνά μέσα από την εμπέδωση κανόνων «σωστού και λάθους», μέσα από τους οποίους, βέβαια, ο «άλλος» ταυτίζεται με το «κακό», και οι όποιες πρωτοβουλίες απαγορεύονται, λίγο-πολύ.
  • Πώς δένουν; Να ο αληθινός ρόλος της εκκλησίας (ως δομή, αλλά και, κυρίως, ως ιδεολόγημα) στο ελληνικό κράτος: δίνει υπόσταση – έστω και αδίστακτα παραποιώντας – στην «εθνική ψυχοσύνθεση» και προσωποποιεί/απολυτοποιεί – θεικῃ αδείᾳ – το «σωστό»!

Ποιος είναι ο «άλλος»; Πώς καθορίζεται ο «άλλος» στην Ιστορία ενός «διαδρόμου μεταξύ ηπείρων», όπως η Ελλάδα; Τί πάει να πει «άλλος» στα Βαλκάνια, έεε;

Πριν από την «πολιτική» – κι ας το αποφεύγουμε ως μιαρή αναφορά – πρέπει να πάρει θέση η «επιστημονική κοινότητα», κι έχω την εντύπωση ότι τελεί εν αμαρτίαις απουσιάζουσα κι αυτή! Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

… έναν χρόνο τώρα …

Η αισθητική και η πολιτική γεννιούνται (ξανά;) στις παρέες!

Ω, ναι! Συμβαίνουν τόσα σκάνδαλα γύρω μου, ζέχνει πολιτικούς ο τόπος μου, η αισθητική εκπορνεύεται «διαγωνιζόμενη», αλλά…η σκηνή

… κάπου ‘κεί, χωμένος, κυριολεκτικά, στα βράχια της Πετρούπολης, με κουνά συνθέμελα ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, με εξωφρενικές τζαζ ψυχομαχίες, που σιωπούν οι μύριοι ν’ ακούσουν (και θυμάμαι τις περιγραφές του Jack Kerouack, ο λογιώτατος εγώ…)… «οι ρίζες του στον ουρανό, τα φύλλα στο κρεβάτι«… γι αυτό εφορμά στα όνειρα!

… κάπου πιο πέρα, κρυφά και από τους θεούς του «τώρα» κόσμου, τα Παιδιά (με «Π» κεφαλαίο, όπως αρμόζει) του Ζεφυριού (ξανα;)ανακαλύπτουν την Πολιτική (με «Π» κεφαλαίο, όπως αρμόζει):

Το ευχήθηκα τη νύχτα που ακόμα χτύπαγε στα μηνίγγια η Εικόνα πού ‘φτιαξε ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, το εύχομαι ξανά:

«Αχ, ν’ αυγαταίνανε…«

…εν ύπνω διεθνισμός και απούσα αλληλεγγύη…

ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΩΝ
ΚΗΡΥΤΤΟΥΝ ΟΙ ΙΘΑΓΕΝΕΙΣ ΤΟΥ ΠΕΡΟΥ

ΠΗΓΕΣ

Δημοσιεύθηκε από

•  ομάδα TVXS 16-05-2009 10:41

Άλλες πηγές:

http://news.bbc.co.uk/2/hi/americas/7306639.stm

http://blog.taragana.com/n/indians-block-peruvian-jungle-towns-airport-state-oil-pipeline-to-protest-land-laws-46781/

http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2008/01/30/AR2008013003744.html

http://www.survival-international.org/news/4481

amazonas-1Την ανοιχτή σύγκρουση με την κυβέρνηση Γκαρσία επέλεξαν οι ιθαγενείς του Περού, σε μια ύστατη προσπάθεια προφύλαξης των περιοχών τους μέσα στο τροπικό δάσος του Αμαζονίου. Συνεχίζοντας την πολιτική του δικτάτορα Φουτζιμόρι, η περουβιανή κυβέρνηση παραχωρεί τη γη των ιθαγενών σε πολυεθνικές πετρελαϊκές εταιρίες για να την εκμεταλλευτούν.
Χθες, οι ιθαγενείς αποφάσισαν να δώσουν τέλος σε αυτή την πρακτική. Ο επικεφαλής 65 οργανώσεων ιθαγενών, Αλμπέρτο Πισάνγκο, ανακοίνωσε ότι υπήρξε συμφωνία «να κηρύξουμε τους λαούς μας σε εξέγερση εναντίον της κυβέρνησης του προέδρου Άλαν Γκαρσία στις περιοχές των ιθαγενών στον Αμαζόνιο». Πρόσθεσε πως «αυτό σημαίνει ότι οι νόμοι των προγόνων μας θα γίνουν υποχρεωτικοί, και θα αντιμετωπίσουμε ως επίθεση κάθε απόπειρα εισβολής στην περιοχή μας». Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

«Τα ΜΜΕ δεν χειραγωγούν πια. Τώρα, δημιουργούν συναίνεση»

Noam Chomsky

Noam Chomsky

Συνέντευξη του Νόαμ Τσόμσκι (Noam Chomsky) στον Ντανιέλ Μερμέ (Daniel Mermet), Κυριακή, 12 Αυγούστου 2007. Δημοσιεύθηκε από τον «grig» στο Banana-Forum του tvxs.gr, στις 7 Μαΐου 2009:
Εξαγορές μεγάλων εφημερίδων – της «Wall Street Journal» στις Ηνωμένες Πολιτείες, της «Les Echos» στη Γαλλία – από πλούσιους άνδρες, συνηθισμένους να χειραγωγούν την αλήθεια προς όφελος των συμφερόντων τους, εξοργιστική προβολή του Νικολά Σαρκοζί από τα ΜΜΕ, καταχρηστική πληροφόρηση με αθλητικές ειδήσεις, μετεωρολογικά δελτία και θέματα « ποικίλης ύλης ». Και όλα αυτά, με φόντο το όργιο της διαφήμισης. Στα δημοκρατικά καθεστώτα η «επικοινωνία» ανάγεται σε μόνιμο όργανο διακυβέρνησης, υποκαθιστώντας την προπαγάνδα των δικτατορικών καθεστώτων.
Σε συνέντευξη που παραχώρησε στον δημοσιογράφο Ντανιέλ Μερμέ (Daniel Mermet) – του γαλλικού ραδιοφωνικού σταθμού France Inter – ο αμερικανός διανοητής Νόαμ Τσόμσκι (Noam Chomsky) αναλύει τους μηχανισμούς της κυριαρχίας και τους τοποθετεί στο ιστορικό τους πλαίσιο. Υπενθυμίζει, για παράδειγμα, ότι τα απολυταρχικά καθεστώτα βασίστηκαν στις μεθόδους της διαφημιστικής επικοινωνίας, οι οποίες τελειοποιήθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες αμέσως μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Επίσης, αναφέρεται στις προοπτικές κοινωνικής μεταρρύθμισης που διαφαίνονται και περιγράφει την ουτοπία εκείνων που -παρά τον κυρίαρχο λόγο των μέσων που τους θέλει ανίσχυρους- δεν έχουν παραιτηθεί από την επιθυμία τους να αλλάξουν τον κόσμο. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Το «πνεύμα των καιρών» ή Zeitgeist…

… η διαχρονικότητα του «ελευθεριακού» δεν αμφισβητείται …

… αμφισβητείται, όμως, η ορθογραφία!

… ελεύθερη προβληματική και προβληματισμένη πορεία …

Θα ‘θελα να μπορώ να βάλω σε συζήτηση συγκεκριμένα θέματα σε έναν χώρο που προωθεί συγκεκριμένες και ζωντανές, αλλά, κυρίως, ανατρεπτικές δράσεις:

Πώς χαρακτηρίζεται μια κοινωνία ως «επιθυμητή«; Ποια, δηλαδή, κοινωνία ζητάμε; Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αρέσει σε %d bloggers: