μάτια ολάνοιχτα στον κόσμο

η κάθε μέρα της πολιτικής και της αισθητικής

Tag Archives: αλλάζει ο κόσμος

Δ.Ν.Τ. as usual…

Με δεδομένη την «απίστευτη» ταχύτητα αντίδρασης των «αγορών» προκειμένου να διασφαλίσουν κέρδη – κι όχι, βέβαια, ποιότητα διαβίωσης των πολιτών – δεν διαβάζεται το κείμενο της ανακοίνωσης του Δ.Ν.Τ. με άλλο τρόπο από το ειρωνικό εκείνο μειδίαμα που αποδίδει – αν το σκεφτείς – ιδανικά την αρχαιοπρέπεια (έμφυτη ή επίπλαστη, αδιάφορο) και το πειραχτήρι μέσα μας…

κρίση πριν από την «Αλλαγή Παραδείγματος» (Paradigm Shift)

Η περιρέουσα αγανάκτηση και τα ερωτήματα που ανακράζονται κατατείνουν προς το ίδιο: αυτό που, πλέον, «παίζεται» δεν είναι «το χρέος», ούτε, βέβαια, το ευρώ (λες και η Ελλάδα του 3 και κάτι % αντανάκλαση της ισχύος του ευρώ – κατά κύριο, μάλιστα, λόγο ως αγοραστής (!), όχι ως παραγωγός – θα μπορούσε να «ταρακουνήσει» το νόμισμα…), αλλά η ισχύς – άρα η ίδια η έννοια – του κράτους και – πολύ περισσότερο – η έννοια και θέσμιση της «εξουσίας»!

Από την μια τα συνδικάτα και η παραδοσιακή, γραφειοκρατική και βραδυκίνητη δομή τους:

  • ο καθένας αγανακτεί όταν «οι συνδικαλιστές», σε καιρούς κρίσης και οικονομικής πίεσης επί των εργαζόμενων, συνεδριάζουν επί τριήμερον σε πολυτελέστατα δώματα ξενοδοχείων – ίσως όχι ως «έχοντες», αλλά πάντως ως κομπορρημονούντες «κοινωνοί της εξουσίας» – για να … αποφασίσουν, ανάμεσα σ’ άλλα, για το μέλλον των κινητοποιήσεων!
  • είναι προκλητικό, όταν «μιλούν για πόλεμο», ν’ αναστέλλουν συνεχώς τις μάχες, περιμένοντας – δε μπορεί, ως εκεί φτάνουν, σίγουρα! – ότι θα «ξεφουσκώσει» η αγανάκτηση από τον καθημερινό αγώνα και την αγωνία… Ξέρουν πολύ καλά ότι «μαζί τους» σ’ αυτό έχουν τα Μ.Μ.Ε. και τους «εθνικούς και διεθνείς» κεφαλαιοκράτες, και τη «Βουλή», κατά πώς δείχνουν τα πράγματα…
  • είναι προβοκατόρικο να μη δίνονται οι πρέπουσες απαντήσεις στις «κραυγές πληρωμένων ομιλούντων κεφαλών» περί «μισθολογικών ρετιρέ στο δημόσιο, συλλήβδην» – απαντήσεις μέσα από συλλογικότητα, αλληλεγγύη και συσπείρωση και χειραφέτηση της εργασίας ανεξάρτητα από «πόστο», με αγώνες ενιαίους και πέρα από όποιους «συντεχνιασμούς»…
  • … και να αφήνονται οι – αμφιβόλου αξιοπιστίας, αν ελέγξει, π.χ., κανείς ότι είναι «τηλεφωνικές … σε εργάσιμες ώρες«, κι ο νοών νοείτο! – «στατιστικές των εφημερίδων» να διαβάλλουν το αγωνιστικό πνεύμα, παρουσιάζοντας ως, λίγο-πολύ, αποδεκτά τα «μέτρα» …
  • είναι πρόκληση, όταν ανακοινώνονται μειώσεις μισθών και πιθανολογούνται, ως απειλή συνετισμού, εντατικοποιήσεις και ανασφαλείς συνθήκες εργασίας, τα «θεσμικά συνδικάτα» (…) να κάνουν τις ημερήσιες καθ’ εβδομάδαν – προειδοποιητικές, λέει (?) – απεργιούλες/αποχές…
  • … και είναι ανήθικο οι «συνδικαλιστές» να δουλεύουν για το κόμμα, όχι για τον εργαζόμενο! Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου
Αρέσει σε %d bloggers: