μάτια ολάνοιχτα στον κόσμο

η κάθε μέρα της πολιτικής και της αισθητικής

Category Archives: το σύνηθες παράλογο

Ο Θυμός, ο Θάνατος, η Ηθική των απάνθρωπων, ο Θεός του Ανθρώπου του Μάρκες και Μοναξιά… Μοναξιά…

Κυκλοφορεί σήμερα στο διαδίκτυο το παρακάτω «πεζοποίημα», λέει, που έγραψε ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές όταν οριστικοποιήθηκε ότι, πλέον, πολεμά το χρόνο και τον καρκίνο… μαζί.

Όπως μ’ όλους τους μεγάλους, έτσι και με τον «Γκάμπο» άνοιξαν οι ασκοί του «μικρού» και του «ηδυπαθώς κατακριτικού» και φασίζουν ηθικολογώντας ασύστολα «αναρχικοί», «προοδευτικοί», «φιλελεύθεροι», συντηρητικοί, χριστιανοί, αντικομμουνιστές… όλος ο συρφετός της εύκολης και «τρέντι» κρίσης και κατάκρισης… Ο Μάρκες «δεν είναι μεγάλος«, διότι θώπευε λεκτικά και δια ζώσης τον Φιντέλ, είναι «φλύαρος» γιατί … «έτσι είπε κάποιος γνωστός μου» για τα «Εκατό Χρόνια Μοναξιάς» του…

Υποθέτω, δεν θα θέλουν να διαβάσουν και το – παλαιότερα δημοσιευμένο, εδώ, στο «Βήμα» (πω-πω, μα τί διαβάζω ο neo-liberal!) – εξαιρετικό άρθρο-συνομιλία με τον Υποδιοικητή Μάρκος… αφού – να! – συμμετέχει ο Μάρκες! Υποθέτω θα «λατρέψουν» κάποιους «άλλους»… Οι «ελεύθεροι» μα σκλάβοι των ευτελών τους παθών, τόσο χαμηλότερα από την ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ, αλλά και, ΠΑΝΩ ΑΠ’ ΟΛΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, δηλαδή ΠΟΛΥ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΗΘΙΚΙΣΜΟΥΣ-ΦΑΡΙΣΑϊΣΜΟΥΣ ΝΕΟΚΟΠΩΝ ΔΗΘΕΝ-ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ ΠΟΥ ΑΝΑΠΑΡΑΓΟΥΝ ΤΗΝ ΒΙΑ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΚΑΙ, άρα, ΤΟΥ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΥ της κεφαλής τους…

Για τούτο και ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΙ: «άλλο ευαγγελίζονται, με την απελευθερωτική ηθική και κοινωνιολογία, και άλλο κάνουν την κάθε ημέρα τους, κάνοντας πως ξεχνούν πως η απελευθερωτική διεργασία και πρακτική είτε πραγματώνει και πραγματώνεται μ’ εκείνα που προσδοκά, είτε ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΗ, αλλά ολοκληρωτισμός και καταπίεση!«…

Σε πείσμα τους, για ‘μένανε, αναδημοσιεύω τον «Θεό» του Μάρκες, όποιον αυτός συνάντησε, γιατί… θέλω να διαβάσω το μυθιστόρημα ως το τέλος:

gabriel garcia marquezΑν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ. Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι’ αυτό που αξίζουν, αλλά γι’ αυτό που σημαίνουν. Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόνταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!

Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου. Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ’ ένα όνειρο του Βαν

Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρια μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τ’ αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους…

Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή… Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.

Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους… Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ’ αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.

Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ’ αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ έβλεπα να βγαίνεις απ’ την πόρτα, θα σ’ αγκάλιαζα και θα σού ‘δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ’ έβλεπα, θα έλεγα «σ’ αγαπώ» και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη. Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα ΄θελα να σου πω πόσο σ’ αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.

Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι’ αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν’ το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις «συγνώμη», «συγχώρεσέ με», «σε παρακαλώ», «ευχαριστώ» κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις. Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ’ τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα.

Advertisements

…τον τελευταίο καιρό, ακόμα και ο «Θεός» τους έγινε βρισιά στο στόμα των ασπόνδυλων… Ε! Ετούτων των δύο «ν’ αγιάσει ο στόμας τ’ς»!

«Ρατσιστή το παιδί σου χρειάζεται δύο φιάλες αίμα. Βρες το Ελληνικό!»

Sugata Mitra: πώς το σχολείο που «ταΐζει την περιέργεια των μαθητών» και στοχεύει στη μάθηση, όχι στον ανταγωνισμό, παύει να είναι … ταξικό!

ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ! της Πέλας Καλογήρου

Όταν η πραγματικότητα συνδέεται με την αγάπη γίνεται Αλήθεια!
Κι ό,τι είναι όμορφο έχει δύναμη!
Όταν η πραγματικότητα συνδέεται με το «σκοτάδι» γίνεται Εφιάλτης!
Και η  ασχήμια, για να ξεπεράσει την ασχήμια της γίνεται τερατώδης…

Δυστυχώς, μεθοδευμένα και συστηματικά η πραγματικότητα μας, συνδέεται με το σκοτάδι, το φόβο, τη φιλαυτία, την κακία, την ασχήμια, το ψέμα, τον ατομοκεντρισμό με μια μόνο λέξη.

Και, δυστυχώς, εκπαιδευόμαστε έτσι…

Εκπαιδευόμαστε να είμαστε εγκλωβισμένοι σε καταστροφικές συνήθειες και να πράττουμε παρασιτικά, τελείως μακριά και έξω από οτιδήποτε φυσικό, έχοντας αλλοτριώσει το έξω και το μέσα περιβάλλον μας κι ακόμη χειρότερα… νομίζοντας πως αυτό είναι φυσιολογικό!

Ένα από τα σημαντικότερα «προστατευόμενα» υποτίθεται οικοσυστήματα της Ευρώπης και του κόσμου δίπλα μας!… Ο Αμβρακικός Κόλπος που συνεχίζει να δολοφονείται και η αυθαιρεσία και το θράσος περισσεύουν. Η  κατάσταση χειροτερεύει κάθε μέρα, μέχρι «τελικής πτώσεως»…

Μια πόλη… η Φιλιππιάδα… που θέλει να ονομάζεται η πόλη των Πελαργών, είναι και έμβλημα της,  αλλά εκτός από λίγους κατοίκους μόνιμους ή μη, κανείς δεν ασχολείται με αυτόν τον ιδιαίτερα κοινωνικό εποχιακό επισκέπτη… Θα έχει περάσει απαρατήρητο το γεγονός ότι κάθε χρόνο ο πληθυσμός μειώνεται δραματικά… Ποιος νοιάζεται; Γίνεται λόγος για πάνω από 20 νεκρούς πελαργούς φέτος. Τα μικρά και οι γονείς όμως προσπαθώντας να πετάξουν βρίσκονται πάνω σε τοίχους πολυκατοικιών, σε ηλεκτροφόρα καλώδια και τρέφονται με δηλητήρια…

4 μωρά και 1 ενήλικος Πελαργός μεταφέρθηκαν στο ΕΚΠΑΖ.

Οδηγική Συμπεριφορά…

>>κάποιος ψυχίατρος χαρακτήρισε το αυτοκίνητο ως το κινητό ψυχιατρείο του καθενός.

Αλεπουδάκια, Ασβουδάκια, Χελωνάκια, Σκαντζοχοιράκια, Σκιουράκια, Νυφίτσες, Πουλάκια, Γατάκια, Σκυλάκια… και ό,τι τολμά να κινείται στο οδόστρωμα ή να πετά θα έχει την τύχη να σωθεί, μόνο αν την ίδια χρονική στιγμή ΔΕΝ περνά ο μανιασμένος οδηγός!!! Χιλιάδες νεκρά ζώα κάθε χρόνο στην άσφαλτο μέχρι να τα εξολοθρεύσουμε όλα.

Οι κυνηγοί…

>>για το μόνο που δεν μπορούν να μας πείσουν είναι ότι αγαπούν τη φύση!!!

Πώς είναι δυνατόν κάποιος που αγαπά τη φύση να τη δολοφονεί;

Αλήθεια  πιστεύουν ότι το «σπορ» τους είναι ευγενές????

Πώς είναι δυνατόν ένα σπορ με κανονιοβολισμούς και τόση έκρηξη αδρεναλίνης, εκφρασμένο με μανία να είναι ευγενές; Πώς είναι δυνατόν στον 21ο αιώνα κάτι τύποι απαίδευτοι με καραμπίνες που δολοφονούν ό,τι κινείται σε ουρανό και γη, να θεωρούν τους εαυτούς τους προστάτες της φύσης; Όταν, ακόμη και σε περιοχές που έχουν καταλεηλατηθεί και καεί από τις καταστροφικές πυρκαγιές που προηγήθηκαν, χωρίς κανένα ήθος συνεχίζουν να «κυνηγούν»…

Ας εξαιρεθούν από μόνοι τους εκείνοι που πιστεύουν για τους εαυτούς τους πως ακολουθούν τους κανόνες θήρας.

Τα υπέροχα μεταναστευτικά πτηνά κάνουν υπερατλαντικά ταξίδια ακολουθώντας την τροφή τους και τα μαγνητικά πεδία που τα οδηγούν εκεί, διανύοντας άπειρα μίλια από το Βορά στο Νότο κι αντιστρόφως! Τα θηλαστικά τεράστιες αποστάσεις! Επιβεβαιώνοντας μας το μεγαλείο, τη μαγεία της φύσης!!! Ως τη στιγμή… που κάτι δίποδα που πάσχουν από διδαγμένη εκμαθημένη ανελπιστία* τους κόβουν με το έτσι θέλω το νήμα της ζωής… από ευχαρίστηση…(?)

Κι οι δύστυχοι θέλουν να μας πείσουν πως αγαπούν τη φύση και τη ζωή… τρομάζοντάς μας με τον ευτελισμό και την αλλοτρίωση των εννοιών και των λέξεων.

Από τις πρώτες μέρες της κυνηγετικής περιόδου, παραλάβαμε τρία μη θηρεύσιμα είδη πυροβολημένα:

1 Λευκοτσικνιά (egretta garzetta) ανάπηρο για όσο ζήσει, 1 γλάρο και 2 Δεκοχτουράκια…

Αλιείς…!!!!!
>>Είναι πολύ δύσκολη αυτή η δουλειά! Πάντα σεβόμουν τους ψαράδες, έχουν αντίπαλο τους τη Θάλασσα!!!

Τα τελευταία χρόνια, όμως, που τα πράγματα είναι δύσκολα, έτσι οδήγησε να γίνουν το ξέφραγο αμπέλι που αλλιώς ονομάζεται και κράτος!!!

Κάποιοι, έχουν ξεφύγει από κάθε όριο! Οι καταγραμμένες από το Λιμεναρχείο Πρέβεζας νεκρές χελώνες Caretta-Caretta (που, ας σημειωθεί για ακόμη μια φορά, προϋπάρχουν κάτι εκατομμύρια χρόνια του ανθρώπου) έφτασαν τον τραγικό αριθμό των 42!!! από το Γενάρη…

… ακόμη 2 Δελφίνια καταγράφτηκαν νεκρά.

Τα στοιχεία αυτά αφορούν μόνο στα προσβάσιμα από ανθρώπους σημεία, ενώ φίλοι ιστιοπλόοι μου έχουν παραθέσει στοιχεία για 23 ακόμη νεκρές χελώνες και 2 Δελφίνια σε μη προσβάσιμα από κόσμο σημεία.

Στον ΑΡΧΕΛΩΝΑ στείλαμε 4 χελώνες για φέτος από την Πρέβεζα – οι τρεις νεαρές. Με τον ίδιο τραυματισμό όλες, ηθελημένα τραυματισμένες με χτύπημα στο κρανίο και σκοπό τη θανάτωση τους!!!

Οι θαλάσσιες χελώνες και τα θηλαστικά τρέφονται με μέδουσες!!! Αυτό ως απάντηση σε όσους αναρωτιούνται πώς βρέθηκαν όλες αυτές οι μέδουσες στην ακτή του Μονολιθίου και αλλού

Η Διεθνής Oμάδα Eρευνών Θαλάσσιας Βιοποικιλότητας προειδοποιεί πως αν συνεχίσουμε με τους ίδιους ρυθμούς, τα επόμενα 50 χρόνια δε θα υπάρχει θαλάσσια ζωή (wild sea life)!!!

Η διατάραξη που προκαλεί ο άνθρωπος στο φυσικό περιβάλλον είναι τεράστια(!) σε σχέση με αυτή που προκαλεί στον ούτως ή άλλως διαταραγμένο του εαυτό.

ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ, ΛΟΙΠΟΝ, ΚΑΝΕΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΑΝ ΕΙΔΟΣ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ, ΟΤΑΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΣΥΝΤΗΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΣΥΝΤΗΡΟΥΜΑΣΤΕ ΑΠΟ  ΦΙΛΑΥΤΗ ΠΛΕΟΝΕΞΙΑ, ΕΓΩΤΙΚΗ ΑΠΛΗΣΤΙΑ, ΑΔΙΣΤΑΚΤΗ ΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ, ΤΕΡΑΤΩΔΗ ΑΣΕΒΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΓΕΡΗ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗ ΖΩΗ!!!!!!

08 Σεπτέμβρη 2011
Πέλα Καλογήρου
(εκπρόσωπος και του ΕΚΠΑΖ)

…copy-lefted από το facebook!

… αν ο Χριστός σας είναι Εβραίος, το αυτοκίνητό σας ιαπωνικό, η πίτσα που τρώτε ιταλική, η δημοκρατία σας ελληνική, οι αριθμοί σας αραβικοί, τα γράμματά σας λατινικά, τότε γιατί ο γείτονάς σας είναι ξένος?

θησαυροί
στο
facebook

Η αξιοπρέπεια γονατίζει τους φασίστες (από τον/την risinggalaxy για τον //ΠαραλληλοΓράφο//)

… το προφανές εναντίον του συνήθους… Με επιμονή!

H αξιοπρέπεια γονατίζει τους φασίστες Μεταφέρει την είδηση και γράφει ο risinggalaxy ‎»Συγγενής του δολοφονημένου Μ.Καντάρη, κατέθεσε στην 1η δ.κ. Αθήνας καταγγελία κατά της Χρυσής Αυγής για «καπηλεία» κ βεβήλωση μνήμης του νεκρού… Μόνο σεβασμός σε αυτούς τους ανθρώπους.» Στο γεγονός αναφέρθηκε η Ελένη Πορτάλιου στο δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων που είναι σε εξέλιξη.. Αυτό ήταν το status που διάβασα στο facebook και μου έφτιαξε την ημέρα. Δεν θα ήθελα να σχολιάσω για την οι … Read More

via //ΠαραλληλοΓράφος//

Πού είναι;

Τούτες τις ημέρες της άμετρης οργής και της εκκόλαψης του «αυγού του φιδιού», πού είναι οι όψιμοι πολιτικοί μας «σωτήρες», οι καλλιτέχνες και το υβρίδιό τους, ο «Μίκης»;

Πού είναι οι πανεπιστημιακοί «δάσκαλοι» κι οι «πνευματικοί άνθρωποι»;

Πόση ανάγκη σήμερα να «σπάσουμε αυγά»!

Απαγόρευση χρήσης και πώλησης βοτάνων στην Ευρωπαϊκή Ένωση από τις 30 Απριλίου 2011

 του Πέτρου Κακολύρη, από τη mailing-list «perivallonsyriza»

Η Ευρωπαϊκή Ένωση με νόμο που θα τεθεί σε ισχύ από τις 30 Απριλίου 2011 θα απαγορεύει τη χρήση φυτικών φαρμάκων αλλά και φυτών που χρησιμοποιούνται από την κινέζικη ιατρική και από την Αγιουβέρδα. Η θεραπεία θα γίνεται μόνο μέσω χημικών φαρμάκων. Ο λόγος που θα απαγορευθούν είναι για να πλουτίσουν ακόμα περισσότερο οι πολυεθνικές φαρμακευτικές εταιρίες, στερώντας από τους ασθενείς να επιλέξουν οι ίδιοι τον τρόπο θεραπείας τους. Αυτό είναι το νέο THMPD (Traditional Herbal Medicinal Products Directive) που θα τεθεί σε λειτουργία από τις 30 Απριλίου του 2011.

Μετά από οδηγία της Ε.Ε. το Γερμανικό Κοινοβούλιο πρέπει να εισάγει στο νομικό καθεστώς της χώρας την απαγόρευση της απλής πώλησης των βοτάνων μετά την 1η Απριλίου 2011. Η οδηγία, που είναι προς όλες τις χώρες από 20.09.2010, απαιτεί τα φυσικά αυτά προϊόντα να χαρακτηρισθούν σαν ιατροφαρμακευτικά προϊόντα και στη συνέχεια να παίρνουν άδεια για διάθεση σαν τέτοια

Αυτό σημαίνει ότι σε όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες θα απαγορεύεται πια να διαθέτει κανείς τα βότανα ή τα φυτά του, Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Θανάσης Παπακωνσταντίνου: Έχω το δικαίωμα να μην υπακούω σε άδικους νόμους…

αναδημοσίευση στο EcoLeft της
συνέντευξης του Θανάση Παπακωνσταντίνου
στον Θάνο Ματζάνα, για την
Αυγή της Κυριακής, 23-24 Απριλίου

Απλή αφορμή – γιατί αιτίες υπάρχουν τόσες πολλές με όσα συμβαίνουν γύρω μας – για να μιλήσει κανείς με κάποιον σαν τον Θανάση ήταν η πρόσφατη κυκλοφορία του νέου του δίσκου «Ο Ελάχιστος Εαυτός». Θα πρότεινα σε όσους έχουν στο μυαλό τους τον προηγούμενο δίσκο του, το «Ο Σαμάνος», απλά να τον… ξεχάσουν πριν προσεγγίσουν τη νέα του δουλειά. Και αυτό γιατί δεν θα μπορούσαν να είναι περισσότερο διαφορετικοί, όσο παράδοξο και αν φαίνεται αυτό μιλώντας για τον ίδιο δημιουργό.

Καλώς ή κακώς ο δίσκος εκείνος είχε φτιαχτεί έχοντας κατά νου τον Διονύση Σαββόπουλο, το ότι τα περισσότερα τραγούδια του θα ερμήνευε ο τελευταίος και αυτό σημαίνει ότι λίγο – πολύ γράφτηκε στα μέτρα του (και κατά την άποψή μου κατέληξε να ανήκει πολύ περισσότερο στον Δ.Σ. παρά στον Θ.Π.). Αυτή τη φορά όμως ο Θανάσης έγραψε και πάλι όπως το κάνει από τότε που ξεκίνησε, πριν και επάνω απ’ όλα για να ικανοποιήσει το δικό του αισθητήριο… που ευτυχώς για την ελληνική μουσική είναι πολύ υψηλό και σχεδόν αλάθητο.

Αρκετά πιο εμπνευσμένος από το «Διάφανος», πιάνει το νήμα από εκεί που το άφησε το σχεδόν εμβληματικό ήδη «Αγρύπνια», το εμπλουτίζει με τη σχετικά πρόσφατη αγάπη του για την εξερεύνηση του ήχου ως μέσου που μας αποκάλυψε το θαυμάσιο – και εξ ολοκλήρου ηλεκτρονικό μα και instrumental – «Η Βροχή Από Κάτω» και πραγματώνει μια δουλειά συνόλου με μια σχετικά μεν ολιγομελή ομάδα μουσικών, που όμως η συνοχή αλλά και το επίπεδό της είναι σίγουρα ισάξιο της πιο ευάριθμης παλαιότερης μπάντας του, των εκπληκτικών Λαϊκεδέλικα.Το αποτέλεσμα βέβαια είναι ένας δίσκος που, ακόμα και αν δεν είναι ήδη ο καλύτερος της χρονιάς, στο τέλος της θα βρίσκεται αβίαστα μέσα την πρώτη τριάδα…

– Θα ήθελες κατ’ αρχήν να πεις κάτι για την πρόσφατη μεγάλη απώλεια της ελληνικής μουσικής, τον θάνατο του Νίκου Παπάζογλου; 

– Ένας άνθρωπος με συνεπή πορεία, από το «Η Εκδίκηση Της Γυφτιάς» μέχρι τις τελευταίες του προσωπικές δουλειές, μια πορεία που προσέφερε πολλά στην ελληνική μουσική. Προσέφερε όμως και στους ομότεχνούς του βοηθώντας, ανοίγοντας τον δρόμο σε αρκετούς από αυτούς, ένας εκ των οποίων ήμουν κι εγώ. Να μην ξεχάσω βέβαια και το στούντιό του, το «Αγροτικόν», όπου όχι μόνον ηχογραφήθηκαν τόσοι σπουδαίοι δίσκοι, αλλά, όπως ξέρει όποιος είχε μπει εκεί, είχε μια ατμόσφαιρα σχεδόν μυσταγωγίας, η αίθουσα ηχογραφήσεων ήταν κυριολεκτικά σαν να αγκαλιάζει τους μουσικούς. Και βέβαια ο κόσμος τον αντάμειψε γενναιόδωρα για όλα αυτά με την τόση αγάπη που πάντα του έδειχνε… Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

122 χρόνια

Περικοπές στην εκπαίδευση… παντού!

Χαρά…

Μάτια που χαμογέλασαν πάνω από βδελυρούς λόγους και συγκαταβατικότητες, μαζί με κραυγές βίας κι απαξίωσης…

Κάτι μού ‘λεγε απ’ την πρώτη μέρα τ’ όνομα: «Υπατία»…

Οι ωραιότερες τηλεοπτικές εικόνες για καιρό!

ΤΙΠΟΤΑ, όμως, ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ!

… κι η Νταλάρα κομπορρημονεί!

Ημέρες «οργής»

Οι σημερινές δολοφονίες διαδηλωτών στην Assiriya του Ιράκ από πυρά αμερικανών πεζοναυτών και ιρακινών «πολιτοφυλάκων» δεν αποτελούν έγκλημα, χειρότερο μάλιστα από αυτά του Καντάφι και του Μουμπάρακ, αφού αυτοί που πυροβόλησαν είναι ΣΤΡΑΤΟΣ ΚΑΤΟΧΗΣ;

Μεταδίδονται, όμως, ως «…διαδηλωτές που σκοτώθηκαν κυρίως από εξοστρακισμούς σφαιρών…«.

Για τους συνδικαλιστές στη Σαουδική Αραβία και την αντιμετώπισή τους από το σαουδαραβικό καθεστώς, απολύτως τίποτε!

«Δαχείρηση πληροφορίας» – άλλως «προπαγάνδα» – εν έτει 2011…

Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε!

«Κύριοι, οφείλετε να αντιμετωπίσετε τους ελαχίστους ταραξίας, οι οποίοι κάθονται στα σκαλοπάτια, μέσα εις τον περίβολον των ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και, ασκούντες ψυχολογικήν βίαν επί της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων σπουδαστών, δεν τους επιτρέπουν να προσέλθουν εις τας αίθουσας και να παρακολουθήσουν το μάθημα. Αν νομίσετε ότι σας χρειάζεται βοήθεια, θα την ζητήσετε σεις και εγγράφως».

Γεώργιος Παπαδόπουλος,
ομιλία προς τις συγκλήτους των Πανεπιστημίων
στο κτίριο της Βουλής,
2 Μάρτη 1973

Μητροπολίτη Αλεξανδρούπολης κ.π. Άνθιμου: Άρθρο περί του λεγομένου φράκτη στον ποταμό Έβρο

Με το ακόλουθο κείμενο μπορείς να συμφωνείς, να διαφωνείς, μπορείς ν’ απαξιώνεις – ίσως – κάποιες αράδες… Να το αγνοήσεις, όμως, δεν μπορείς!

Ζούμε, όσοι κατοικούμε στον Έβρο, το δράμα της εισόδου των λαθρομεταναστών από την Τουρκία. Για την πατρίδα μας, το γεγονός αυτό είναι πρόβλημα που το διαπιστώνει αργότερα η πρωτεύουσα. Για μας όμως, τους Εβρίτες, είναι ένα καθημερινώς επαναλαμβανόμενο δράμα.

Αναφέρομαι στην αθρόα προσέλευση τόσων ανθρώπων, που άλλοτε κουβαλώντας στην πλάτη τους προσωπικές και εθνικές τραγωδίες κι άλλοτε τα βρέφη στην αγκαλιά τους, περνούν τα σύνορα, κακοποιημένοι, άρρωστοι με σοβαρές αρρώστιες, εξουθενωμένοι, μουσκεμένοι από τα νερά του ποταμού Έβρου.

Παλιότερα όσους πνίγονταν στα ορμητικά νερά του και τους ξέβραζε η θάλασσα, τους μετέφεραν στο νοσοκομείο Αλεξανδρουπόλεως. Είχα στείλει τότε μια αυτοσχέδια ευχή, επειδή μου ζητήθηκε, για να διαβάζεται στο νεκροτομείο, στην περίπτωση που δεν ήταν εύκολο να διαπιστωθεί από την περιτομή, η θρησκευτική προέλευση του νεκρού.

Ζήσαμε, πριν χρόνια, την αποκοπή, σε ναρκοπέδιο, των κάτω άκρων δύο 17χρονων παιδιών τα οποία φιλοξενήσαμε στο γηροκομείο της Μητροπόλεως για δύο χρόνια. Τελικά, τους αγοράσαμε τεχνητά μέλη, κατάφεραν να περπατήσουν και εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα, όπου εργάζονται μέχρι σήμερα. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ο Daniel Cohn-Bendit, πάλι…

…εγώ τρέχω; εσύ τρέχεις, αυτός τρέχει…

Συνεταιριστική ΠΑράκαμψη ΜΕσαζόντων

ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑΚΑΜΨΗ ΜΕΣΑΖΟΝΤΩΝ

… μια προσπάθεια για την οριζόντια δικτύωση της ευαίσθητης παραγωγής με την υπεύθυνη κατανάλωση (ή αντιστρόφως;) πέρα από εμπορευματικά δίκτυα και κανόνες «αγοράς»…

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ

«δε χωράει, πλέον» ο Ιός της «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ»

Τελικά ο «Ιός» δεν έκλεισε τα είκοσι ένα του χρόνια. Η στήλη που ξεκίνησε ως τετρασέλιδο ένθετο στην «Κ.Ε.», τον Μάιο του 1990, έφτασε στο τέλος της.
Επί δύο δεκαετίες ως συντάκτες του «Ιού» εργαστήκαμε στο καθημερινό και στο κυριακάτικο φύλλο κάτω από συνθήκες πρωτόγνωρες στον ελληνικό τύπο. Συναντήσαμε απόλυτη ελευθερία στην επιλογή των θεμάτων και τη διεξαγωγή των ερευνών μας, ενώ δεν μας έλειψε ποτέ η στήριξη της εφημερίδας ακόμα και στα πιο δύσκολα θέματα.
Τα κείμενα, η σελιδοποίηση, η επιλογή των τίτλων και των φωτογραφιών υπήρξαν πάντοτε αποκλειστικά δική μας αρμοδιότητα. Εγινε σεβαστή και η ιδιότυπη λειτουργία μας ως ενιαίας και αυτόνομης ερευνητικής ομάδας χωρίς εσωτερική ιεραρχία, κάτι που δεν έχει επίσης προηγούμενο σε ελληνικό μέσο ενημέρωσης.
Ο νέος σχεδιασμός της εφημερίδας δυστυχώς δεν χωράει τον «Ιό». Γνωρίζουμε ότι θα χαρούν οι άσπονδοι φίλοι μας και θα λυπηθούν οι πολλοί σταθεροί μας αναγνώστες. Το μόνο που μπορούμε να τους πούμε είναι ότι οι εκατοντάδες έρευνες του «Ιού» βρίσκονται ήδη αναρτημένες στον ιστότοπό μας (www.iospresss.gr), έτσι ώστε να μπορεί καθένας να κρίνει αν άξιζε ή όχι να συνεχιστεί αυτή η προσπάθεια.

Οι μέχρι χτες «φορείς του Ιού» και από σήμερα απλώς συντάκτες της «Ε», Τάσος Κωστόπουλος, Δημήτρης Τρίμης, Άντα Ψαρρά, Δημήτρης Ψαρράς.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΦΑΡΜΑΚΑ!

Υποστηρίζουμε την εκστρατεία των Γιατρών Χωρίς Σύνορα «ΕΥΡΩΠΗ! ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΦΑΡΜΑΚΑ» καθώς μαζί πρέπει να σταματήσουμε τις προσπάθειες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να σταματήσει τη διάθεση οικονομικά προσιτών αντίγραφων φαρμάκων για εκατομμύρια ανθρώπους στις φτωχές χώρες.

Αυτή τη στιγμή 8 στους 10 ασθενείς με HIV/AIDS λαμβάνουν θεραπεία με προσιτά σωτήρια φάρμακα που παρασκευάζονται στην Ινδία, αλλά εάν οι διαστρεφόμενες πολιτικές της Ευρώπης υπερισχύσουν, τότε η διάθεση αυτών των φαρμάκων θα σταματήσει για πάντα. Επίσης, θα επηρεαστεί σοβαρά και το έργο και η προσπάθεια των ΓΧΣ καθώς το 80% των ασθενών μας με AIDS εξαρτώνται για τη θεραπεία τους από αυτά τα προσιτά φάρμακα.

Βοηθήστε, λοιπόν, τους ΓΧΣ να δράσουν άμεσα στέλνοντας μια επιστολή στον Επίτροπο της Ε.Ε που είναι αρμόδιος για θέματα εμπορίου ζητώντας να σταματήσουν οι πολιτικές που θέτουν το εμπόριο πάνω από την ανθρώπινη ζωή.

Για να υποστηρίξετε την εκστρατεία σήμερα και να στείλετε την επιστολή στον Επίτροπο Εμπορίου της Ε.Ε., Karel de Guch, επισκεφτείτε την ιστοσελίδα: https://action.msf.org

Η τέχνη της μαντικής!

Αναδημοσιεύω από την επισήμανση του indy.gr

Κρατήστε τό

http://tsak-giorgis.blogspot.com/2010/10/blog-post_7327.html

Τετάρτη, 6 Οκτωβρίου 2010 by giorgis ·

 

Αν παραμονές αυτοδιοικητικών εκλογών σκάσει ιστορία κατά την οποία η «αντιτρομοκρατική» θα παρουσιάζετε να έχει εξουδετερώσει οργάνωση ένοπλης μειοψηφικής βίας, θα έχουμε μαντικό κληρονομικό χάρισμα αφού σας το λέμε από τώρα.

Κρατήστε το αυτό που γράφουμε…

… «σας ξεσηκώνει»!

Λίγο πριν ξεκινήσει η «διακαναλική»… μια τελευταία διαφήμιση στο MEGA… για ενισχυτικό της ανδρικής ενεργητικότητας:

«βγείτε νικητές σε κάθε γύρο (!)… σας ξεσηκώνει!«…

Τυχαίο;

Μας συμπονά ακόμα κι ο Θεός…

Δεν είναι της ώρας και της αρμοδιότητάς μας ν’ ανοίξουμε επί πλέον θέματα. Για τους λίγους, ο παράδεισος κι η κόλαση διαρκούν όσο η σύντομη επίγεια παρουσία μας, παρά το βαθύ φονταμενταλισμό που συνειδητά καλλιεργεί σκόπιμα – από γεννήσεως μέχρι θανάτου – το επίσημο (και τύποις δημοκρατικά ανεξίθρησκο) κράτος. Γιατί ένας, και μεταφυσικά, φοβισμένος πολίτης είναι πάντοτε χρήσιμο εργαλείο στην αναπαραγωγή της εξουσίας. Κάποιοι, πονηρότεροι, κρατούν πισινή για πράγματα αναπόδεικτα μεν αλλά ενδεχομένως υπαρκτά στο βάθος τ’ ουρανού. Άλλωστε με τους εν ενεργεία μεσσίες δεν τα πήγαινε και άσχημα ο κόσμος, ακόμα και της αριστεράς. Τέλος, το πλήθος των συμπατριωτών μας που «έτσι τα βρήκε» κι έτσι θέλει «να τ’ αφήσει», σκέφτεται πως επιβάλλεται να τα ’χουμε καλά με τις αρχές: θρησκευτικές, συνδικαλιστικές, κομματικές· συναισθάνεται το δέος και μεταφέρει και στα παιδιά μας την άποψη «πως η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα». Έτσι συνεχίζεται στους αιώνες να σταυροκοπιέται η ογδοντάχρονη θειά μου με το γνωστό «Ιησούς χριστός νικά / κι όλα τα κακά σκορπά», συμπίπτουσα απολύτως στο δίστιχο, με τη σαραντάχρονη ιστορικό στη βιβλιοθήκη της Βουλής. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

"Κύρηξις πολέμου"

Έχοντας μειώσει την αγοραστική δύναμη των εργαζομένων και έχοντας αποκαλύψει τη γύμνια των συνδικάτων, ο «Κυβερνήτης» ετοιμάζεται να αποφύγει – ελλείψει και της όποιας κοινωνικής πίεσης προς τούτο – να φορολογήσει εταιρίες και, βέβαια, τράπεζες – ελέω και της ηθικής της ελληνικής «αριστεράς» περί «δικαιώματος στο βόλεμα» (βλ. αργόμισθους αγρότες και φραγκοφονιάδες εμπόρους) – ενώ στις πρώτες έταξε σήμερα «οικονομικές διευκολύνσεις» και στις δεύτερες δόθηκαν, προηγουμένως, με ανεξέλεγκτο τρόπο κάποια δις…

Ποιον καλούνται να εξυπηρετήσουν τράπεζες κι έμποροι; Μα, εκείνον που – λάθρα – έχει τις τσέπες του γεμάτες… ή τον εαυτό τους… Διαβάζεται και με τους δύο τρόπους…

Μας κύρηξαν πόλεμο, κι εμείς απεργούμε επετειακώς, έως ότου έρθει η επόμενη κρίσιμη ημερομηνία… διακοπές, πανελλαδικές, κυριακάτικο ματς…

Ανοιχτή Επιστολή προς τις πολιτικές και κοινωνικές συλλογικότητες των Χανίων

Από τον ανεξάρτητο μη εμπορικό χώρο ενημέρωσης & αντιπληροφόρησης της Κρήτης Candia Alternativa

Στην αρχή χτύπησαν τους τσιγγάνους, δεν είπα τίποτα

μετά τους μετανάστες, σιώπησα

μετά τους αντιφασίστες, ξανά σιώπησα

ύστερα τους γείτονες, δεν φώναξα

μετά που ήρθαν να χτυπήσουν εμένα, δεν υπήρχε κανείς για να φωνάξει

Στην αρχή τα χτυπήματα σε πλατείες της πόλης, στην Αμπεριά , στην «πλατεία 1866″.

Έπειτα σχηματισμός ναζιστικών συμβόλων σε σπίτια φοιτητών, μολότοφ σε σπίτι Χανιώτη ακτιβιστή, όλα πέρασαν σχεδόν στα ψιλά.

Η επίθεση στο Στέκι Μεταναστών, δημιούργησε μια χλιαρή αντίδραση. Η κοινωνία μας δεν αντιμετώπισε σοβαρά αυτά τα φαινόμενα.

Συνεχή φαινόμενα ξυλοδαρμών, επιθέσεων, ακόμη και απόπειρες εμπρησμού  μεταναστών και αστέγων της πόλης μας, όπως πριν λίγες μέρες στη Χαλέπα.

Τώρα έχουμε μία νέα επίθεση. Σε μία δασκάλα, στη Χαλέπα, με ότι αυτό μπορεί να συμβολίζει. Αποτύπωμα στο σώμα της, απόπειρα με ξυράφι να χαραχτεί ο αγκυλωτός σταυρό, από νέους ανθρώπους. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Μια μωβ σκιά…

Άρθρο του Μάνου Χατζιδάκι για επεισόδια του Μάη του 1986 (περιοδικό «Το Τέταρτο»). Αναρτήθηκε στις 10 του μήνα – ανάμεσα σε ένα σωρό άλλα blogs – στο http://evoikos.blogspot.com και μου επισημάνθηκε από την «φίλη/ρεπόρτερ/συνάδελφο», που έτσι επιθυμεί να καταχωρηθεί…:

manos_hadjidakis«…Μια μωβ σκιά Μαΐου ξάπλωσε στον τόπο. Όσα συνέβησαν στα Εξάρχεια και στη Νομική Σχολή. Και στην οδό Σκουφά και Σόλωνος, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους ενόχλησαν τους Έλληνες πολίτες και αγανάκτησαν τον Τύπο ολόκληρο: Γιατί δεν τους εξολοθρεύουν και δεν τους σπάνε το κεφάλι. Γιατί δεν ρίχνουν δακρυγόνα. Και η Σύγκλητος και οι φοιτητές όλων των παρατάξεων, όλοι αγανακτισμένοι με τα τριάντα-εκατό παιδιά που δεν το βάζουν κάτω, δεν εννοούνε να παραδεχτούν πως η όποια ελευθερία ανήκει μόνο στους αστυνομικούς και τους ηλικιωμένους. Που δεν μπορούν να αντιληφθούν γιατί καταδιώκονται αδιάκοπα, προπηλακίζονται ατελείωτα και συνεχώς υποχρεούνται να δέχονται εξευτελισμούς.

Κι ο προπηλακισμός αρχίζει από τον δάσκαλο, τον επιστάτη του σχολείου, από τον οδηγό και τον εισπράκτορα του λεωφορείου, απ’ τον καθηγητή και τον δημόσιο λειτουργό ώς τον δημόσιο υπάλληλο, από τους αξιωματικούς κι εκπαιδευτές στο κέντρο κατατάξεως ώς τον τυχαίο μοτοσικλετιστή της τροχαίας που θα του ζητήσει άδειες, ταυτότητες και πιστοποιητικά. Ως τον γιατρό του νοσοκομείου που θα τον πάνε σηκωτό, ύστερα από τη γροθιά του οργάνου της τάξεως. Και το γνωρίζουμε πολύ καλά.

Εξύβριση αρχής – έτσι ονομάζεται η απαίτηση εξηγήσεων. Χειροδικία κατά της αρχής – έτσι είθισται να αποκαλείται η ενστικτώδης κίνηση του αμυνόμενου νέου. Και η ιστορία δεν έχει τέλος. Η ανωνυμία και η εισαγγελική αρχή θα του προσφέρει ή μια τραυματική αγανάκτηση ισόβια ή τον επιζητούμενο από την πολιτεία ευνουχισμό του. Αυτή είναι μια καθημερινή πραγματικότητα και, δυστυχώς, γνησίως ελληνική τα πρόσφατα και τελευταία σαράντα χρόνια – όσα είχα δηλαδή την ευτυχία να ζήσω σαν επώνυμος πολίτης εις τούτον τον ένδοξον κατά τα άλλα τόπον μας.

Μια μωβ σκιά Μαΐου σκέπασε την Αθήνα. Κι όμως δεν βρέθηκε ένας δημοσιογράφος, μια εφημερίδα ν’ αγανακτήσει και να διαμαρτυρηθεί, να καταγγείλει την αλήθεια για αυτό το τρίγωνο του αίσχους. Σκουφά, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους. Κι άρχισε μια σκόπιμη, ύποπτη κι έντεχνη σύγχυση τριών ασχέτων μεταξύ των περιπτώσεων. Οι νεαροί των Εξαρχείων να παρουσιάζονται ίδιοι με τους αλήτες των γηπέδων, τους επονομαζόμενους χούλιγκανς, και επιπλέον να καλλιεργείται η εντύπωση στην κοινή γνώμη, με στήλες ολόκληρες των θλιβερών εφημερίδων μας, ότι οι νέοι αυτοί, οι αναρχικοί, είναι οι βομβιστές και ίσως οι πιθανοί δράστες των δολοφονιών ή εμπρησμών. Και φυσικά, όταν με το καλό τελειώσει η δίωξη των εκατό, σαράντα ή είκοσι παιδιών και η όλη επιχείρηση στεφθεί με «επιτυχία», να πάρει τις διαστάσεις ενός πραγματικού θριάμβου… κατά του εγκλήματος.

Την ίδια ώρα που δολοφονούνται εκδότες και οι δολοφόνοι δεν ανευρίσκονται. Δολοφονούνται πολίτες και οι δολοφόνοι δεν αποκαλύπτονται. Πεθαίνουν νέοι από ξυλοδαρμούς και οι δράστες κυκλοφορούν ανενόχλητοι και, τέλος, δεν… ανακαλύπτονται.

Την ίδια ώρα η πολιτεία αγανακτεί διότι υπάρχουν μερικά ζωντανά της κύτταρα που αντιδρούν άτεχνα, ανοργάνωτα, ίσως μ’ αφέλεια, σ’ όλην αυτή την οργανωμένη κρατική ασχήμια, αντί να βλογάμε τον Θεό που βρίσκονται ακόμη μερικοί που δεν συνήθισαν στην «παρουσία του τέρατος». (…) Κορίτσια κι αγόρια με γυαλιά, έτσι καθώς κοιτάτε με απορία κι αγανάκτηση για ό,τι συμβαίνει γύρω σας, είμαι μαζί σας. Και σας αγαπώ»

Αρέσει σε %d bloggers: