μάτια ολάνοιχτα στον κόσμο

η κάθε μέρα της πολιτικής και της αισθητικής

Category Archives: συνδικαλισμός

Σαν σήμερα, στην Τρίπολη του 1896…

Πρέβεζα, απέναντι από τη Μαργαρώνα, 21 Ιουλίου 1928, γύρω στις 5 μ.μ.

Πώς να γιορτάσεις «γενέθλια» για τον πιο άγνωστο (σοβαρά!) από τους διάσημους αυτόχειρες;

Πολλοί απέκδυσαν τον ποιητή απ’ τον βίο του, παλεύοντας να στριμώξουν τον άνθρωπο Καρυωτάκη στην ποίησή του, για να φτάσει ο Γ.Π. Σαββίδης να παρακαλά, το 1993,

καιρός είναι να πάψει να μας απασχολεί η σπειροχαίτη του Καρυωτάκη […] κι ακόμα λιγότερο η αυτοκτονία του […!]

Θέλουμε δε θέλουμε, το 1922, κατά πώς φαίνεται, έμαθε ο Καρυωτάκης ότι πάσχει από σύφιλη – ανίατη την εποχή εκείνη – αλλά ο κατοπινός του βίος δεν υποδεικνύει ότι αυτό έκαμψε την όποια δράση του!

Τον ίδιο χρόνο ξεκινά η σχέση Κώστα Καρυωτάκη – Μαρίας Πολυδούρη (δημοσίων υπαλλήλων και των δύο), που λήγει – με έχθρητα, αλλά τελικά χωρίς, όπως φαίνεται, να χαλάσει η φιλία τους – ήδη, το 1924!

Μέρες πού ‘ναι, με την απαξίωση των δημοσίων υπαλλήλων, ας μάθουμε… Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ένα “μη πολιτικό” κείμενο για την πολιτική και την περηφάνια μας…

Το κείμενο που ακολουθεί το έστειλε ο Θόδωρος Τσελεπής – ηλεκτροσυγκολλητής και πρόεδρος του εργοταξιακού σωματείου της γαλλικής κατασκευαστικής εταιρίας VINCI – στις εφημερίδες “Αυγή”, “Δρόμο της Αριστεράς”, “Εποχή” και “Πριν”, αλλά και στον «Ροσινάντε», για συμβολική κοινή δημοσίευση σε αυτές. Οι συγκεκριμένες εφημερίδες ήταν εκείνες που είχαν ενημερώσει με δημοσιεύματά τους για την απεργία του Σωματείου «Η Γαλαρία» των εργατοτεχνιτών και υπαλλήλων εργαζομένων στην κατασκευή του αυτοκινητοδρόμου Ελευσίνα – Κόρινθος – Πάτρα – Πύργος – Τσακώνα την περασμένη Τετάρτη, 1η Σεπτεμβρίου 2010, που διεκδικήσαν τα δικαιώματά τους καθώς και την παύση της εργοδοτικής τρομοκρατίας:

«Χειμώνας του ΄85 στη Θεσσαλονίκη. Απεργία των σκουπιδιάρηδων (έτσι τους λέγαμε τότε).

Εγώ 15χρονος κνίτης, μαθητής λυκείου. Πιασμένος σε «αλυσίδα» με συντρόφους μεγαλύτερους, να προσπαθούμε να εμποδίσουμε τους στρατιώτες να μαζέψουν τα σκουπίδια. Ντρεπόμουν. Αλλά πιο πολύ ντρεπόμουν να πω πως ντρεπόμουν.

Τα χρόνια πέρασαν. Έχω 2 γιους, ο ένας 15χρονος. Δεν είμαι πλέον κνίτης, είμαι ένας ανένταχτος – αντιεξουσιαστής – αριστερός τρομάρα μου, που ψάχνει την Αριστερά. Χρόνια τώρα με στήνει στο ραντεβού, αλλά εγώ επιμένω να την περιμένω.

Σεπτέμβριος του 2010, Αχαΐα. 40χρονος πλέον, πρόεδρος του Σωματείου «Η Γαλαρία», ηλεκτροσυγκολλητής, εργαζόμενος στη VINCI. Την Τετάρτη είχαμε απεργία. Τα αίτια πολλά. Τα αιτήματα διάφορα. Καλύτερες συνθήκες, επιδόματα, τρομοκρατία, εκβιασμοί…

Λίγο πριν ξημερώσει, άρχισαν να έρχονται στα τούνελ κάτι «παλιόπαιδα» με μηχανές και αυτοκίνητα. Κάτι αξύριστα αγόρια με χαίτη και σκουλαρίκια. Ο Νίκος (μεγαλύτερος αυτός) και η Σοφία από το συντονιστικό. Πέρναγε η ώρα και έρχονταν όλο και περισσότερα λιανόπαιδα. Και μαζί κορίτσια, όμορφα κορίτσια. Και στάθηκαν μαζί μας στην πύλη. Δεν ήθελαν να τους κεράσουμε ούτε καφέ. Ένιωθαν πως έκαναν το χρέος τους.

Οι συνάδελφοί μου τα έχασαν. Ντρέπονταν που δεν ήταν όλοι οι εργαζόμενοι που απεργούσαν μαζί μας. Και ήθελαν να αγκαλιάσουν όλα αυτά τα παιδιά που στέκονταν μαζί μας χωρίς να ξέρουν ούτε το όνομα μας.

Τετάρτη 1 Σεπτέμβρη 2010: η ωραιότερη μέρα της ζωής μου. Δεν κερδίσαμε τίποτα. Δεν ξέρω αν θα κερδίσουμε τίποτα και στο μέλλον. Όμως για πρώτη φορά δεν ένιωσα μόνος. Ένιωσα, όμως, σύντροφος. Πόσο καιρό είχα να πω αυτή τη λέξη. Για ένα διάστημα ντρεπόμουν να την ξεστομίσω. Την είχαν κουρελιάσει γραφειοκράτες, καρεκλοκένταυροι και εργατοπατέρες. Αυτοί όμως ήταν πραγματικοί Σύντροφοι.

Ήταν οι Σύντροφοί μου που δουλεύουμε μαζί στις γαλαρίες και στα συνεργεία της VINCI. Ήταν οι Σύντροφοί μου από διάφορους χώρους, νέα παιδιά που βοήθησαν να πετύχει η απεργία και να μην δουλέψει κανείς.

Λυπάμαι συνάδελφοι αν δεν μπορέσει να κερδίσει το Σωματείο ένα επίδομα παραπάνω, αλλά κερδίσαμε σε ανθρωπιά αξιοπρέπεια και κυρίως αλληλεγγύη.
Δεν ξέρω πόσα από αυτά τα παιδιά θα κάνουν καριέρα, θα αποχτήσουν χρήμα, θα γίνουν πρώην αντιεξουσιαστές, πρώην αριστεροί, οικογενειάρχες με εξοχικό και γκόμενα. Ίσως όλα, ίσως κανένα. Μα θα έρθουν άλλα στη θέση τους και στην θέση μας. Και η ζωή θα συνεχίζεται με τους λίγους ρομαντικούς να παλεύουν για μια καλύτερη ζωή.

Συγνώμη παιδιά που δεν ξέρω τα ονόματα σας, αλλά σας ευχαριστώ και εγώ και οι συνάδελφοι μου. Συγνώμη και σε όσους περίμεναν να διαβάσουν ένα «πολιτικό» κείμενο.

ΥΓ: Ραντεβού, ρε μαλλιάδες, στην Δ.Ε.Θ. και μακριά από γραφειοκράτες. Να ξέρατε τι χάσατε όσοι δεν ήσασταν μαζί μας. Και σεις ποντικοί που περιμένετε στη γωνία την προσωπική μου άποψη εξέφρασα στο κείμενο αυτό.»

Τσελεπής Θόδωρος
Ηλεκτροσυγκολλητής,
πρόεδρος σωματείου «Γαλαρία»

Ιστορική και λογοτεχνική διαλεκτική για την “οργάνωση” και τις “συλλογικότητες”, με αφορμή το έργο του Στρατή Τσίρκα

δημοσίευση, του Παναγιώτη Φραντζή, την Κυριακή, 8 Αυγούστου 2010

_____________________________________

Η «Λέσχη» της πολιτικής συλλογικότητας

Πενήντα χρόνια μετά την πρώτη της έκδοση, «Η Λέσχη», του Στρατή Τσίρκα, και ολόκληρη η τριλογία «Ακυβέρνητες πολιτείες», έχει καινούργια πράγματα να μας πει. Ειδικά, πάνω στο θέμα της πολιτικής ένταξης και της σχέσης ηγεσίας, διανόησης, κομματικότητας. Πέρα από την τυπική λογική της αντιπαράθεσης διανοούμενων – κομματικών καθοδηγητών και υπέρ της επιλογής ενός συντροφικού επαναστατικού δρόμου.

Ποιος δεν διάβασε σωστά το έργο του Τσίρκα;

Στις 5 Αυγούστου 1960 τελειώνει το γράψιμο της «Λέσχης» ο Στρατής Τσίρκας, όπως δηλώνει στο τέλος του μυθιστορήματος με πλάγια τυπογραφικά στοιχεία. Βασισμένο σε βιώματά του, μεταπλασμένα στο εργαστήρι της συγγραφής, το βιβλίο ξαναζωντανεύει την Παλαιστίνη ως τόπο προσφυγιάς την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Και αν ο συγγραφέας χρειάστηκε περίπου είκοσι χρόνια για να κάνει λογοτεχνία την ιστορία που έζησε – μιλώντας για τη δική του αλήθεια με όρους τέχνης – τί μπορούμε εμείς να διαβάσουμε πενήντα χρόνια μετά την πρώτη εκτύπωση;

Όλη η τριλογία «Ακυβέρνητες πολιτείες» – θα ακολουθήσουν η «Αριάγνη» του Καΐρου και η «Νυχτερίδα» της Αλεξάνδρειας – αντέχει στο χρόνο και συναρπάζει. Κάθε ανάγνωση αποκαλύπτει καινούργια πράγματα, άλλα επίπεδα. Δεν θα ασχοληθούμε εδώ με τις αρετές του έργου σε αισθητικό και φιλολογικό επίπεδο, με την πρωτότυπη τεχνική του στην αφήγηση, θα αγνοήσουμε, επίσης, το έντονο ερωτικό στοιχείο και τις πυκνές λογοτεχνικές αναφορές, για να ασχοληθούμε με το πρόβλημα του πολιτικού, και ειδικότερα με την πλευρά της κομματικής λειτουργίας – όπως αυτή απεικονίζεται κυρίως στη «Λέσχη» και στο δεύτερο τόμο της τριλογίας, την «Αριάγνη».

Στους κομματικούς διώκτες του ο Τσίρκας, που καταδικάστηκε σε διαγραφή από την Κομματική Οργάνωση Αλεξάνδρειας μετά την άρνησή του να αποκηρύξει τη «Λέσχη», έλεγε ότι δεν διαβάζουν σωστά: «Σταθείτε, τους λέω, δε διαβάζετε σωστά. Και γιατί βιαζόσαστε; Τώρα γράφω το δεύτερο μέρος, θα υπάρξει και τρίτο, αν ζήσω. Τότε θα καταλάβετε καλύτερα».
Η κριτική δικαίωσε τον Τσίρκα, με τη μέγιστη συμβολή της φίλης του και μελετήτριας του έργου του, Χρύσας Προκοπάκη…

Σήμερα, μπροστά σε νέες ιστορικές αναμετρήσεις, έρχονται στην επιφάνεια αποσιωπημένες πλευρές της περιόδου της αποτίμησης της ήττας. Δεν αρκεί να επιμείνουμε στην αντίθεση του διανοούμενου ήρωα Μάνου Σιμωνίδη (Σ.) με τον κομματικό καθοδηγητή Ανθρωπάκι (Α.) – αλλά οφείλουμε να ξαναδούμε και τους δυο μέσα σε νέο πρίσμα. Να μικρύνουμε την αντιπαλότητά τους και να τους μεγαλώσουμε μαζί και τους δυο, βγάζοντας από την αφάνεια το τρίτο πρόσωπο, τον καταλυτικό Φάνη.

Απέναντι στις αναγνώσεις που ρίχνουν άγκυρα στην ήττα του κινήματος και που στα κρισιακά φαινόμενα στις γραμμές του βλέπουν την κατάρρευση της δυνατότητας της συντροφικότητας (προτείνοντας, επιπλέον, έναν ατομικό δρόμο στοχασμού χωρίς ανατρεπτική πράξη), χρειάζεται να ξαναδιαβάσουμε τη «Λέσχη» και την τριλογία εκείνων που αντιστέκονται, εκείνων που τολμούν να αναμετρηθούν με τις αδυναμίες τους και την ίδια την ιστορία για μια νέα έκβαση όλων των συλλογικών στοιχημάτων. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Ιστορική και λογοτεχνική διαλεκτική για την “οργάνωση” και τις “συλλογικότητες”, με αφορμή το έργο του Στρατή Τσίρκα’

Μυστικά και ψέματα πίσω από τα στοιχεία για τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων, το μέγεθος του κράτους και τη δίψα της τρόικας για απολύσεις

δημοσίευση στο «δρόμο της αριστεράς«, του Γιάννη Κιμπουρόπουλου.

Με περισσή σπουδή ανακοίνωσαν, την περασμένη εβδομάδα, οι υπουργοί Οικονομικών και Εσωτερικών τα αποτελέσματα της απογραφής των δημοσίων υπαλλήλων. Η διαδικασία παρουσιάστηκε σαν έργο τιτάνιο, λες και όλη η λειτουργία της δημόσιας διοίκησης εξαρτιόταν από τη γνώση του ακριβούς αριθμού των λειτουργών της. Η επιλογή περιελάμβανε πολλές γκρίζες ζώνες, ως προς τη σκοπιμότητά της, μια και η καταγραφή μπορούσε να γίνει και με τα στοιχεία που ήδη διέθεταν οι διευθύνσεις προσωπικού υπουργείων και άλλων φορέων του Δημοσίου. Τα στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα ελάχιστα αποκλίνουν από αυτά που, κατά καιρούς, έχει παρουσιάσει η ίδια η ΑΔΕΔΥ.

Είναι προφανές ότι η, φαραωνικής έμπνευσης, διαδικασία περιείχε, εξαρχής, ένα στόχο: να συντηρήσει και να επιβεβαιώσει τους συνήθεις αστικούς μύθους περί διόγκωσης του απεχθούς κράτους, στην οποία μάλιστα ερρίφθη το ανάθεμα της δημοσιονομικής κρίσης.

Το προηγούμενο διάστημα ακούστηκαν εξωφρενικά πράγματα περί 1,5 εκατομμυρίου υπαλλήλων του δημοσίου τομέα και περί ελληνικής εξαίρεσης στον πανευρωπαϊκό κανόνα του «λιτού» κράτους, ενώ σε ευρύτατα στρώματα της κοινωνίας – χάρη και στη ρητορική των ΜΜΕ – εμπεδώθηκε αντίληψη περί προνομιούχων και παρασιτούντων υπαλλήλων. Αντίληψη που διευκόλυνε την ευθεία επίθεση στο εισόδημα και σε στοιχειώδη δικαιώματά τους.
Προφανώς, η επιχείρηση αποψίλωσης των δικαιωμάτων έχει και δεύτερο μέρος. Ωστόσο, η ανακοίνωση των τελικών στοιχείων της απογραφής του δημοσίου αποκάλυψε μερικές κρίσιμες (και χρήσιμες) λαθροχειρίες.

Πρώτον, παρά τις προσπάθειες να διογκωθεί ο αριθμός των απασχολούμενων στο Δημόσιο με την προσθήκη αιρετών (π.χ. βουλευτών και δημοτικών συμβούλων!), συμβασιούχων (ακόμη και αυτών που οι συμβάσεις τους λήγουν), το τελικό αποτέλεσμα δεν παράγει τις επιδιωκόμενες εντυπώσεις. Το σύνολο των μισθοδοτούμεων από τον προϋπολογισμό είναι 738.000, ενώ μια πιο ακριβής προσέγγιση, δηλαδή με την εξαίρεση των ένστολων του στρατού και των σωμάτων ασφαλείας, περιορίζει τον αριθμό των πολιτικών υπαλλήλων στους 461.000.

Δεύτερον, η επιχείρηση να εμφανιστεί η Ελλάδα ως η παγκόσμια εξαίρεση του κανόνα της ιδιωτικής οικονομίας, ώς το τελευταίο προπύργιο «υπαρκτού σοσιαλισμού», δεν ευδοκίμησε. Στον πίνακα που παραθέτουμε παρουσιάζονται τα στοιχεία για τον πληθυσμό, τη γενική απασχόληση και την απασχόληση στον δημόσιο τομέα στις 16 χώρες της Ευρωζώνης, τρεις χώρες της Ε.Ε. εκτός ευρώ, καθώς και τις ΗΠΑ και τον Καναδά. Τα στοιχεία προέρχονται από τη βάση δεδομένων του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας  Laborsta.

Χώρα Πληθυσμός Σύνολο απασχολούμενων Απασχολούμενοι στη δημόσια διοίκηση (σύνολο δημόσιου τομέα) Ποσοστό Δ.Υ. στο σύνολο των απασχολούμενων
Αυστρία 8.316.487 4.090.000 476.900 11,6%
Βέλγιο 10.666.866 3.357.000 756.300 (905.500) 22,5%
Φινλανδία 5.289.128 2.492.000 666.000 26,7%
Γαλλία 63.392.140 23.141.000 6.033.000 (6.718.000) 26%
Γερμανία 82.314.906 39.768.000 4.060.000 (5.692.000) 10,2%
Ελλάδα 11.125.179 4.582.500 392.000 (1.022.100) 8,5%
Ιρλανδία 4.234.848 2.108.500 331.600 (373.300) 15,7%
Ιταλία 59.131.287 24.996.300 3.611.000 (3.611.000) 14,4%
Κύπρος 821.622 381.900 57.100 (67.100) 14,9%
Λουξεμβούργο 476.200 348.700 37.000 (-) 10,7%
Μάλτα 404.902 152.500 42.300 (46.900) 27,7%
Ολλανδία 12.471.968 6.753.900 1.069.900 (1.821.600) 15,8%
Πορτογαλία 10.599.095 5.197.800 677.900 (-) 13,04%
Σλοβακία 5.379.455 2.280.000 287.000 (519.200) 12,5%
Σλοβενία 2.013.597 847.100 153.666 (236.400) 18,1%
Ισπανία 45.116.894 20.257.600 2.799.100 (2.959.600) 13,8%
Δανία 5.519.257 2.857.600 840.900 (922.900) 29,4%
Σουηδία 9.259.044 3.742.500 1.267.400 (-) 33,8%
Βρετανία 61.113.205 28.964.000 15.502.000 (5.850.000) 18,9%
HΠΑ 307.212.123 137.066.000 22.500.000 16,4%
Καναδάς 33.487.208 17.125.800 3.011.600 (3.312.506) 17,8%

Στον πίνακα καταγράφονται τα στοιχεία για τον πληθυσμό (με πηγή της επίσημες ιστοσελίδες των κρατών), τη γενική απασχόληση (σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα) και την απασχόληση στο Δημόσιο (περιλαμβάνονται η κεντρική και οι περιφερειακές διοικήσεις, οι ΟΤΑ, οι οργανισμοί κοινωνικής πρόνοιας κ.ά.). Σε παρένθεση, στην πέμπτη στήλη, τίθεται ο αριθμός των απασχολουμένων στο σύνολο του δημοσίου τομέα (όπου είναι διαθέσιμος), δηλαδή και στις επιχειρήσεις με κρατική ιδιοκτησία ή συμμετοχή. Τα στοιχεία προέρχονται από τη βάση δεδομένων του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας (ILO), τη Laborsta, και είναι τα τελευταία διαθέσιμα (2008). Για την Ελλάδα χρησιμοποιήθηκαν τα στοιχεία της τελευταίας απογραφής των δημοσίων υπαλλήλων, από τα οποία προκύπτει ποσοστό 16,1% στο σύνολο των απασχολούμενων. Αν, ωστόσο, χρησιμοποιηθούν τα ενιαία κριτήρια της Laborsta και υπολογιστούν μόνο οι πολιτικοί υπάλληλοι του κράτους (461.403, σύμφωνα με την ΑΔΕΔΥ), το ποσοστό περιορίζεται στο 10%.

Ακόμη κι αν χρησιμοποιηθεί ως δεδομένο ο αριθμός της κυβερνητικής απογραφής (στον οποίο αθροίζονται πάνω από 100.000 συμβασιούχοι του Δημοσίου, ακόμη και ωρομίσθιοι, ήτοι η μαύρη εργασία του κράτους), αποδεικνύεται ότι το ποσοστό των υπαλλήλων στο σύνολο της απασχόλησης δεν υπερβαίνει το 16% και δεν αποκλίνει από τον μέσο όρο άλλων χωρών της Ε.Ε.: Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Φτου!

… επειδή η κοροϊδία αναδεικνύει την ευτέλεια, επειδή η ευτέλεια ορθολογικοποιεί την ένσταση κι επειδή κοροϊδία κι ευτέλεια αποτελούν από μόνες τους αποδείξεις για το «όσο πιο βρώμικα αυτά που κάνουν, τόσο ψεύτες πρέπει να γίνουν για να τα στηρίξουν«, γι αυτό χαίρομαι πάλι:

Σύμφωνα με την πρώτη αποτίμηση της απογραφής, οι μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι είναι 400 χιλιάδες, και 175 χιλιάδες οι ένστολοι…

…Τελικά “το πάσης φύσεως προσωπικό της Δημόσιας Διοίκησης” φτάνει τις 750 χιλιάδες συμπεριλαμβανομένων και των συμβασιούχων, και των ωρομισθίων, και των εποχικών …

…τους οποίους συμπεριέλαβε στην απογραφή η κυβέρνηση για να φουσκώσει το νούμερο: απογράφηκαν ακόμα και αυτοί που οι συμβάσεις τους λήγουν με το τέλος Ιουλίου, τούτη την εβδομάδα!

Ενδ(η)κτικά…

…Σήμερα τα σχολεία κλείνουν, η γνώση εξειδικεύεται και οι φυλακές πολλαπλασιάζονται…

…Για ‘μένα, η πιο επαναστατική πράξη είναι η κριτική σκέψη και η δημιουργία ανεξάρτητων συλλογικοτήτων…

Κωνσταντίνα (Kostadinka) Κούνεβα

25 Ιουλίου 2010, στο «Έθνος της Κυριακής«

Τελικά, ρε παιδί μου, c’ est la vie, ou la mort?

Διαβάζοντας κι ακούγοντας ολόγυρα, διαπιστώνω έκπληκτος – αλήθεια! Πόσο αθώος μπορεί νά ‘μαι τελικά; – ότι αυτό που μας συμβαίνει συνοψίζεται, απλοϊκά και προφανώς, στο:

από ‘δώ και πέρα στον καθημερινό μας βίο κυριαρχεί η «αγορά»,
όχι η κοινότητα, όχι η «ανθρωπιά», όχι η αλληλεγγύη, όχι η πρωτοβουλία και η φιλοδοξία μας… η Αγορά!

Σκέψου ‘το: το αν θα πάρεις σύνταξη ικανή να σε διατηρήσει στη ζωή αφού περατώσεις το μέρος εκείνο της κοινωνικής σου προσφοράς που λέγεται «εργασία», αν δηλαδή θα «επιβιώσεις» – για να «ζήσεις», ούτε κουβέντα – για να «προσπαθήσεις να υπάρξεις» κι έξω από το «επάγγελμα», όλο αυτό, εξαρτάται από μια αναλογιστική μελέτη απόδοσης (μια μελέτη κερδοφορίας, δηλαδή) ενός φορέα (ακόμα το λέμε «ασφαλιστικό ταμείο», αλλά…) που… δεν έχει σχέση με τα «θέλω» σου, ούτε με τα «πρέπει» σου, αλλά υπόκειται σε «νόμους Α.Ε.» (αυτό το Α. είναι το χειρότερο… όχι ότι το Ε. μυρίζει λιγότερη θανατίλα, αλλά…)!

Συμβαίνει μπροστά μας το απόλυτο όνειρο της «καπιταλιστικής δημοκρατίας»: ο βίος μας μετριέται, και μετριέται σε «κεφάλαιο»! Μεταξύ μας, αναρωτιέμαι, ο «ιδανικός μαρξιστής» της εποχής μας δεν είναι το ίδιο χαρούμενος; Το «μαρξικό-λενινικό δόγμα» της αναγκαιότητας «της κατάληψης των μέσων και της προσπόρησης της υπεραξίας» παίρνει τόση, μα τόση, σάρκα και τόσο γερά οστά! Πάνε για βρούβες η «Ζωή στον ελεύθερο χρόνο» μαζί με την «ανθρώπινη υπόσταση» κι επανέρχεται η «καπιταλιστική» ή/και η «σεχταριστική» υπόσταση του «παραγωγού κεφαλαίου» στην κάθε ημέρα μας…

Όταν, μάλιστα, μιλάς για το «προφανές», ας πούμε, «γιατί το ταμείο μου να το διαχειρίζεται το κράτος/εργοδότης κι όχι το συνδικάτο;«, α, τότε σου μιλάνε για «ουτοπίες«, έτσι δεν είναι; Ρε ‘σείς, τί πιο ουτοπικό από το αστικό κράτος δικαίου; Δεν είναι, πια, προφανές ότι δε λειτουργεί η «μηχανή»;

Κι εγώ να παλεύω, μα, πώς να εξηγήσεις ότι «στην αλληλέγγυα οικονομία δεν υπάρχει υπεραξία, γιατί τίποτα δεν περισσεύει από την ανάγκη«, πώς να εξηγήσεις ότι «εκτός από τη διαχείριση των μαζών, υπάρχουν και οι ανάγκες που γεννιούνται κάθε μέρα και κάνουν το άτομο άτομο«, πώς να εξηγήσεις ότι «χωρίς ελευθερία, η επανάσταση είναι βία«, πώς να βάλεις τους «μπροστάρηδες» ν’ αγαπήσουν τους «από πίσω»;

Εγώ, με τις ιδέες μου, ειρωνικέ κι αγαπησιάρη δάσκαλε… εγώ, ο κόσμος κι η Ιδέα…

Πρωτοβουλία – κάλεσμα της ομάδας της Ενωμένης Ευρωπαϊκής Αριστεράς / Βόρειας Πράσινης Αριστεράς για μια εβδομάδα Διαμαρτυρίας και Αλληλεγγύης σε πανευρωπαϊκό επίπεδο

Αναδημοσιεύεται από την ομάδα «Συμμετοχικά, Αλληλέγγυα κι Ελεύθερα» ενώ προωθείται, ως δράση, και μέσω του indy.gr

Αγαπητές φίλες, αγαπητοί φίλοι,

σας γράφουμε ως εκλεγμένοι αντιπρόσωποι των εργαζομένων σε ολόκληρη την Ευρώπη, μέλη της ομάδας της Ενωμένης Ευρωπαϊκής Αριστεράς / Βόρειας Πράσινης Αριστεράς (GUE / NGL) στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Είναι σαφές ότι το «πακέτο οικονομικής στήριξης», που συμφωνήθηκε κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου 8 και 9 Μαΐου 2010, θα εντείνει τους ρυθμούς της επίθεσης που δέχονται οι εργαζόμενοι, η νεολαία και οι συνταξιούχοι σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες.

Σε αυτό το στάδιο, οι Έλληνες εργαζόμενοι, κυρίως, βρίσκονται στην πρώτη γραμμή των επιθέσεων. Αντιμετωπίζουν τη μείωση κατά 10% των μισθών τους καθώς και των δημοσίων δαπανών, την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, την αύξηση του ΦΠΑ και το πάγωμα των συντάξεων. Αλλά και οι εργαζόμενοι στην Πορτογαλία, την Ισπανία, την Ιρλανδία και την Ιταλία, επίσης αντιμετώπισαν και συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν σοβαρές επιθέσεις κατά του βιοτικού τους επιπέδου. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ένα σχολείο για τη Γάζα

Το ανοικτό Συντονιστικό της πρωτοβουλίας «Ένα Σχολείο για τη Γάζα» συνεδρίασε to βράδυ της 3ης Ιουνίου 2010. Λαμβάνοντας υπόψη ότι τα σύνορα Αιγύπτου-Γάζας φαίνονται πλέον να μην είναι ερμητικά κλειστά όπως στο παρελθόν, και ότι το διεθνές ενδιαφέρον για τη Γάζα είναι ιδιαίτερα αυξημένο μετά τη δολοφονική πειρατεία του Ισραήλ ενάντια στον «Στόλο της Ελευθερίας», εκτιμήθηκε ότι μια ολιγομελής αποστολή της πρωτοβουλίας στο αμέσως προσεχές διάστημα θα είχε αυξημένες πιθανότητες να μπει στη Γάζα μέσω Αιγύπτου.
Η αποστολή αναχώρησε την Πέμπτη 10/6/2010 από την Αθήνα και αναμένεται – φυσιολογικά – να επιστρέψει τη Δευτέρα 14/6/2010 το βράδυ.

Παρακολουθήστε από το blog της πρωτοβουλίας την πορεία της αποστολής.

Στην πρωτοβουλία « Ένα σχολείο για τη Γάζα» συμμετέχουν:

  • ΟΛΜΕ
  • ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ Π.Ε.: Α΄Αθήνας, Αθηνά, Αργοσαρωνικού, Άνω Λιοσίων-Ζεφυρίου-Φυλής, Αριστοτέλης, Βόνιτσας, «Γληνός», Γλυφάδας, «Κ. Σωτηρίου», Κερατσινίου-Περάματος «Νίκος Πλουμπίδης», «Παρθενώνα», Νέας Σμύρνης, Νίκαιας-Πειραιά, Πειραιά-«Ρήγας Φεραίος», Πειραιά-« η Πρόοδος»
  • ΕΛΜΕ: Α΄Αθήνας, Β΄ Αθήνας, Γ΄Αθήνας, Ε΄Αθήνας, Ε΄Ανατολικής Αττικής, Άνω Λιοσίων-Ζεφυρίου-Φυλής, Α και Β ΄Δυτικής Αθήνας, Β΄ Δωδεκανήσου, Β΄ Εβρου, Ελευσίνας, Καλλιθέας-Ν.Σμύρνης- Μοσχάτου, Πειραιά, Φθιώτιδας, Ικαρίας-Φούρνων

Ανταπόκριση από τη Γάζα, του alfavita.gr: Έφτασαν οι Έλληνες εκπαιδευτικοί

Στις 13:00΄ ώρα Ελλάδας, σήμερα Παρασκευή 11 Ιουνίου 2010, έφτασε η αντιπροσωπεία των ελλήνων εκπαιδευτικών στην περιοχή της Γάζας μετά από 6ωρη ταλαιπωρία στα σύνορα με την Αίγυπτο. Έγινε συνάντηση με αντιπροσωπεία της παλαιστινιακής κυβέρνησης που περίμενε τους εκπαιδευτικούς και στις 13:30΄ ξεκίνησαν για την πόλη της Γάζας.
Στην αποστολή συμμετέχουν οι εκπαιδευτικοί: Φατούρου Αγγελική, καθηγήτρια, μέλος του ΔΣ της ΟΛΜΕ, Μαχά Μαρία, καθηγήτρια, μέλος του ΔΣ της ΕΛΜΕ Περιστερίου, Φωκιανός Στέλιος, δάσκαλος, Αντωνόπουλος Παύλος, καθηγητής, Γαλάνης Γιώργος, δάσκαλος, Πρόεδρος συλλόγου εκπαιδευτικών ΠΕ Πειραιά «η Πρόοδος», Δαφνής Γρηγόρης, καθηγητής, Δούκα Ευαγγελία, πρόεδρος του συλλόγου εκπαιδευτικών ΠΕ Άνω Λιοσίων, Προκόπη Αδριανή, δασκάλα και Ψιμούλη Χρυσούλα, καθηγήτρια, μέλος του ΔΣ της ΕΛΜΕ Άνω Λιοσίων

Επικοινωνία: enasxoleiogiatigaza@gmail.com

6972210342, Γαλάνης Γιώργος

6974438720, Αγγελική Φατούρου

__________________
Παρακολουθήστε την εξέλιξη των γεγονότων:

  1. Μια ιστόρηση, από το http://kalodia.blogspot.com/, και
  2. Μια πρώτη αναφορά πεπραγμένων, στο συνδικαλιστικό blog «Συμμετοχικά, Αλληλέγγυα κι Ελεύθερα»

Σήμερα, στο Εργατικό Κέντρο της Πρέβεζας ή αλλού…

Η 13η Μαΐου του 2010 πήγε χαμένη…

Για πρώτη φορά, στις 13 Μαΐου του 1968, Γάλλοι εργάτες ενώθηκαν με τους φοιτητές, απεργώντας για μια μέρα και διοργανώνοντας από κοινού πορεία στο κέντρο του Παρισιού. Περίπου 800.000 φοιτητές, καθηγητές κι εργάτες διέσχισαν τη γαλλική πρωτεύουσα ζητώντας την παραίτηση της κυβέρνησης υπό τον Charles de Gaulle και διαμαρτυρόμενοι για την αστυνομική βιαιότητα κατά τις πορείες των προηγουμένων ημερών.

Αυτή τη φορά, πάντως, η αστυνομία παρακολούθησε διακριτικά τις διαδηλώσεις για το μεγαλύτερο κομμάτι της ημέρας, αν κι αργότερα μπλόκαρε τις γέφυρες που διασχίζουν το Σηκουάνα, περιορίζοντας τους διαδηλωτές στην αριστερή όχθη, όπου και τις προηγούμενες μέρες είχαν δημιουργηθεί τα επεισόδια με την αστυνομία.

Η τετράωρη πορεία είχε ξεκινήσει από την Place de la République της δεξιάς όχθης του Σηκουάνα και ενώθηκε με το πλήθος φοιτητών αφού πέρασε τη γέφυρα για την άλλη όχθη, διασχίζοντας τις φοιτητικές γειτονιές του Παρισιού. Κρατώντας σημαίες και πανό, εργάτες, φοιτητές και καθηγητές φώναζαν «De Gaule δολοφόνε» και «CRS-SS», παρομοιάζοντας τα γαλλικά ΜΑΤ (τη μονάδα της γαλλικής αστυνομίας για τις διαδηλώσεις) CRS με τα ναζιστικά SS.

Οι φοιτητές ζητούσαν τη μεταρρύθμιση του «bourgeois πανεπιστημιακού συστήματος» και το τέλος του «αστυνομευόμενου κράτους» , αλλά και την απελευθέρωση των ηγετών του κινήματός τους που είχαν συλληφθεί λίγες μέρες νωρίτερα. Τα αιτήματα των εργατών, πάλι, αφορούσαν τους χαμηλούς μισθούς, την αποκέντρωση και τις διακρίσεις στο χώρο εργασίας.

Η μονοήμερη απεργία παρέλυσε την πρωτεύουσα και γρήγορα πήραν τη σκυτάλη και άλλες μεγάλες πόλεις της περιφέρειας. Οι δημόσιες συγκοινωνίες, οι αεροπορικές πτήσεις, τα ταχυδρομεία, όλα είχαν παραλύσει κατά τη διάρκεια των ημερών λαϊκής διαμαρτυρίας που έμειναν στην ιστορία.

Πηγές: BBC, tvxs

"Κύρηξις πολέμου"

Έχοντας μειώσει την αγοραστική δύναμη των εργαζομένων και έχοντας αποκαλύψει τη γύμνια των συνδικάτων, ο «Κυβερνήτης» ετοιμάζεται να αποφύγει – ελλείψει και της όποιας κοινωνικής πίεσης προς τούτο – να φορολογήσει εταιρίες και, βέβαια, τράπεζες – ελέω και της ηθικής της ελληνικής «αριστεράς» περί «δικαιώματος στο βόλεμα» (βλ. αργόμισθους αγρότες και φραγκοφονιάδες εμπόρους) – ενώ στις πρώτες έταξε σήμερα «οικονομικές διευκολύνσεις» και στις δεύτερες δόθηκαν, προηγουμένως, με ανεξέλεγκτο τρόπο κάποια δις…

Ποιον καλούνται να εξυπηρετήσουν τράπεζες κι έμποροι; Μα, εκείνον που – λάθρα – έχει τις τσέπες του γεμάτες… ή τον εαυτό τους… Διαβάζεται και με τους δύο τρόπους…

Μας κύρηξαν πόλεμο, κι εμείς απεργούμε επετειακώς, έως ότου έρθει η επόμενη κρίσιμη ημερομηνία… διακοπές, πανελλαδικές, κυριακάτικο ματς…

Χάσαμε και χάσκουμε …

Τα συνδικαλιστικά κινήματα στην Ελλάδα διαμαρτύρονται, τηλεοπτικώς, τουλάχιστον, για την επέλαση των “καπιταλιστών”, της “παγκοσμιοποίησης”, για τον περιορισμό των “δικαιωμάτων των εργαζομένων”, για την απαξίωσή τους από τους “εργαζόμενους”, για την καθολική τους ήττα δηλαδή!
Διαμαρτύρονται;!;!
Αλλάζουν;
Μπάαα!

Αρέσει σε %d bloggers: