μάτια ολάνοιχτα στον κόσμο

η κάθε μέρα της πολιτικής και της αισθητικής

Category Archives: Συμμετοχική Κοινωνία και Αμφιβολία

Θανάσης Παπακωνσταντίνου, στο TVXS: «…Αν η ομάδα στην οποία συμμετέχεις είναι ένα είδωλο της κοινωνίας που θέλεις να φτιάξεις, τότε θα βοηθηθείς και σαν άνθρωπος. Δεν μπορεί να έχεις ένα αυταρχικό και συγκεντρωτικό κόμμα και να φτιάξεις μια απελευθερωμένη κοινωνία…» και άλλα όμορφα!

συνέντευξη του Θανάση Παπακωνσταντίνου
– ενόψει και της αποψινής του παρουσίας
στο «Τεχνόπολις», στο Γκάζι –
στην  Φωτεινή Λαμπρίδη, του TVXS

Θα μπορούσα ευχαρίστως να ξεχαστώ για πάντα στο σύμπαν των τραγουδιών του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Η Φειρούζ, ο Φορτίνο Σαμάνο, ο Στυλίτης, η Μαρίκα, ο Κωστής, ο φωτογράφος των Τρικάλων, ο Διάφανος, ο Πινόκλης, το κομμωτριάκι, εκείνη η γυναίκα που δεν γνώρισε ποτέ της τον φόβο, έχουν γίνει εξάλλου δικοί μου άνθρωποι. Είναι ένας από τους σημαντικότερους δημιουργούς της εποχής μας, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Σε μια εποχή που το συλλογικό αίσθημα ίσως δεν έχει εκφραστεί ακόμα μέσα από το τραγούδι, ο λόγος του Θανάση Παπακωνσταντίνου μας έδωσε τα πιο ποιητικά μας συνθήματα. Το «Όσες κι αν χτίζουν φυλακές κι αν ο κλοιός στενεύει/ ο νους μας είναι αληταριό κι όλο θα δραπετεύει» ταξιδεύει στους τοίχους μας και θα συνεχίσει για όσους δεν έχουμε «μάσκα για το καρναβάλι ετούτο«.Ήρθε στο καφενείο της Ακαδημίας Πλάτωνος απλός, ειλικρινής και ουσιαστικός και μίλησε για τα μικρά και τα μεγάλα. Απόψε το βράδυ ανεβαίνει με τη μπάντα του στη σκηνή της Τεχνόπολης,  στο Γκάζι.

αναδημοσίευση

Από εργολάβος δημοσίων έργων, χτίστης τραγουδιών; Χτίζεις απλά με άλλα υλικά;

Υπάρχει μια μεγάλη διαφορά με τις εργολαβίες αμαρτάνω και με τα τραγούδια εξομολογούμαι. Το να είσαι εργολάβος είναι σκληρή υπόθεση. Βέβαια από κει πήρα συγκρότηση. Δεν είμαι ένας από τους καλλιτέχνες που δεν έχουν ιδέα από πρακτική ζωή. Μόνος κανονίζω τα πάντα έως τα λογιστικά.

Ήταν για σένα στόχος η ενασχόληση με το τραγούδι ή το έφερε η ζωή;

Είμαστε σαν κορμοί που τους παρασέρνει το ρέμα. Τώρα ποιό είναι αυτό το ρέμα; Νομίζω το πεπρωμένο.

Πιστεύεις στο πεπρωμένο;

Ναι, παρότι είμαι άθρησκος πιστεύω στο προδιαγεγραμμένο. Να στο πω αλλιώς, παρελθόν παρόν και μέλλον για μένα είναι αδιάρρηκτα δεμένα και επηρεάζει το ένα το άλλο. Το λέει και η σύγχρονη φυσική αν και ακούγεται τρελό…

Τρελό για όσους μεγαλώσαμε με την πεποίθηση ότι ο χρόνος είναι ευθύγραμμος;

Ναι έτσι. Οι στιγμές μας όμως φτιάχνουν ένα δίχτυ. Τα σχοινιά είναι οι στιγμές μας, τα διπλανά σχοινάκια που είναι δεμένα μεταξύ τους έχουν άμεση σχέση το ένα με το άλλο, αν κόψεις το ένα θα κοπεί και το άλλο. Έτσι σχετίζονται όλα μεταξύ τους ακόμα και τα πιο απομακρυσμένα. Έτσι νιώθω την ύπαρξή μας. Επίσης θεωρώ ότι η ελευθερία βούλησης είναι η άγνοια αυτών των παραγόντων που μας καθορίζουν κάθε στιγμή.

Δεν επιλέγουμε κάθε στιγμή πώς θα δράσουμε; Στο ελάχιστο δεν υπάρχει ελευθερία βούλησης;

Ε, καλά δεν βάζω και το χέρι μου στη φωτιά (γέλιο). Νομίζω ότι μικροδονήσεις μπορούμε να κάνουμε. Είμαστε σε ράγες και ψιλό κινούμαστε δεξιά αριστερά… Δεν κάνουμε σημαντικές επιλογές. Δεν αισθάνομαι όμως ότι η πεποίθηση μου αυτή με κάνει αρνητικό ή απαισιόδοξο… Ορμάω στη ζωή γιατί έτσι είμαι φτιαγμένος. Εκεί με οδηγεί το πράγμα. Εξάλλου έχω και γεγονότα που αποδεικνύουν ότι όλα είναι μοιραία. Δες, είμαι φάλτσος, σκηνική παρουσία χάλια, ζω στην επαρχία κάνω ζωή στρωμένη μικροαστική, οικογένεια παιδιά… και παρόλα αυτά κάτι γίνεται.

Έδωσες αρνητική χροιά σε αυτά τα χαρακτηριστικά ενώ για κάποιους είναι μέρος της γοητείας σου ως καλλιτέχνης. Η απλότητα η δωρικότητα ακόμα και η αμηχανία στη σκηνή. Τι σημαίνει καλή σκηνική παρουσία; Να είσαι περφόρμερ;

Κοίταξε δεν τα ακυρώνω όλα δεν λέω ότι τα τραγούδια μου δεν αξίζουν. Αγωνίζονται ενάντια στις αδυναμίες μου να υπάρξουν. Σκέψου τώρα να ήμουν και περφόρμερ! Ένας περφόρμερ μπορεί να πάρει ένα τραγουδάκι της πλάκας και να το κάνει να φαίνεται μεγάλο. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Advertisements

Μανώλης Γλέζος: Ανοιχτό γράμμα στον Ζ.Λ Μελενσόν

Ο Μανώλης Γλέζος απέστειλε/κοινοποίησε προσωπική επιστολή – ανοιχτό γράμμα στον Jean-Luc Mélenchon, στο επίκεντρο του οποίου βρίσκεται η Μεσόγειος, ως σταυροδρόμι λαών, πολιτισμών, αξιών.

Τα λόγια του προέδρου της Επιτροπής Συντονισμού της Πολιτικής Συνεργασίας του ΣΥΡΙΖΑ – Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο, προς τον Γάλλο υποψήφιο πρόεδρο, βρίσκουν αντίκρισμα και στην ελληνική προεκλογική πραγματικότητα: «Εκείνων που πράττουν και σκέφτονται με ορίζοντες ανοικτούς προς το μέλλον, επιχειρώντας να ανιχνεύσουν το παρόν των λαών, χωρίς να μένουν προσκολλημένοι στα εργαλεία του χθες, αλλά επιχειρώντας να διαμορφώσουν αυτά του σήμερα. Εκείνων που αναζητούν τον πλούτο όχι στα χρηματιστήρια, τις αγορές ή το παγκοσμιοποιημένο χρήμα, μέσα από δήθεν αντιπροσωπευτικά πολιτικά συστήματα, αλλά που θέλουν να δώσουν την εξουσία στον ίδιο το λαό να την ασκήσει. Σήμερα, που οι καπιταλιστικές βεβαιότητες σαρώνονται από την κρίση, τα αιτήματα για άμεση δημοκρατία και εθνική ανεξαρτησία αποκτούν τεράστια επικαιρότητα».

Διαβάστε ολόκληρο το «Ανοιχτό γράμμα του Μανώλη Γλέζου στον υποψήφιο πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας Ζαν-Λικ Μελενσόν»:

Αγαπητέ σύντροφε

Τολμάς να αναδείξεις το γεγονός ότι η δύναμή μας προέρχεται από τις πολλαπλά μπολιασμένες ρίζες μας. Και επέλεξες να το κάνεις αυτό, από μια κάθε άλλο παρά τυχαία πόλη. Από ένα εμβληματικό λιμάνι. Από τη Μασσαλία. Από τη Μεσόγειο.

Τη Μεσόγειο. Την κατ’ εξοχήν θάλασσα-σταυροδρόμι λαών, πολιτισμών, αξιών, θρησκειών, ανταλλαγή αγαθών, τρόπων ζωής. Την «ετερόκλητη Μεσόγειο που παρουσιάζεται ως συνεκτική εικόνα, ως ένα σύστημα όπου όλα ανακατεύονται και ανασυντίθενται μέσα σε μια πρωτότυπη ενότητα», όπως παρατηρεί στην εισαγωγή του βιβλίου «Μεσόγειος» ο Φερνάν Μπροντέλ.

Επέλεξες από τα λιμάνια της Μεσογείου, να απευθύνεις τη μεγαλειώδη προεκλογική σου ομιλία σε πάνω από 120 χιλιάδες πολίτες, από τη Μασσαλία. Την κατεξοχήν πόλη της πολυμορφίας, του πολύχρωμου, της αναίδειας στην εκάστοτε εξουσία, της πόλης που κτίστηκε σε μια ένωση διαφορετικών. «Η Μασσαλία ήταν και είναι μια αποθήκη Ιστορίας, όπως άλλωστε όλα τα μεγάλα λιμάνια του κόσμου», έλεγε πρόσφατα άλλο ένα γνήσιο τέκνο της πόλης, ο Γαλλοαρμένιος σκηνοθέτης Ρομπέρ Γκεντιγκιάν.

Πριν από 2.600 χρόνια ο θαλασσινός Πρωτέας από τη Φώκαια συναντούσε κατά την περιδιάβασή στη λεκάνη της Μεσογείου προς αναζήτηση και δημιουργία εμπορικών κόμβων, την Γκιπτίς, την κόρη ενός φυλάρχου στον κόλπο του Λακιντόν. Το ζευγάρωμά τους έβαλε τα θεμέλια της «πιο γαλλικής από τις πόλεις της Δημοκρατίας μας», όπως εύστοχα είπες, υπογραμμίζοντας ότι «η τύχη μας είναι η μείξη», η διασταύρωση, η επικοινωνία. Ακριβώς δηλαδή τα χαρακτηριστικά της Μασσαλίας αλλά παράλληλα και όλων, εκείνων που αισθάνονται και άνθρωποι της γης τους και πολίτες του κόσμου.

Εκείνων που πράττουν και σκέφτονται με ορίζοντες ανοικτούς προς το μέλλον, επιχειρώντας να ανιχνεύσουν το παρόν των λαών, χωρίς να μένουν προσκολλημένοι στα εργαλεία του χθες, αλλά επιχειρώντας να διαμορφώσουν αυτά του σήμερα. Εκείνων που αναζητούν τον πλούτο όχι στα χρηματιστήρια, τις αγορές ή το παγκοσμιοποιημένο χρήμα, μέσα από δήθεν αντιπροσωπευτικά πολιτικά συστήματα, αλλά που θέλουν να δώσουν την εξουσία στον ίδιο το λαό να την ασκήσει. Σήμερα, που οι καπιταλιστικές βεβαιότητες σαρώνονται από την κρίση, τα αιτήματα για άμεση δημοκρατία και εθνική ανεξαρτησία αποκτούν τεράστια επικαιρότητα.

Άμεση δημοκρατία για την πραγματική εξουσία του λαού, εθνική ανεξαρτησία για την απαλλαγή της Ευρώπης από την επικυριαρχία των ΗΠΑ. Δύο ζητήματα που συστηματικά προβάλλεις, και από τη Μασσαλία και από τη Βαστίλη, βάζοντας τις βάσεις για μια πραγματική αναγέννηση της Αριστεράς, ακριβώς εκείνης που «δεν συμβιβάζεται και βάζει τα όνειρά της πολύ ψηλά». Το κάλεσμά σου για την «εξέγερση των πολιτών» με στόχο τη δημιουργία μιας «Κοινωνικής Δημοκρατίας» αποτελεί ένα βήμα προς την κατεύθυνση της άμεσης δημοκρατίας κατά της σημερινής δικτατορίας των αγορών και των αριθμών, της βίας και της τρομοκρατίας. Ένα βήμα ακριβώς στο πνεύμα του ψηφίσματος των Κορυσχάδων («Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το λαό, και ασκούνται από τον ίδιο τον λαό») αλλά και του συντάγματος τ’ Απεραθιού.

Η Γαλλία, είπες, «δεν είναι ένα δυτικό έθνος αλλά ένα παγκόσμιο έθνος, που η κοιτίδα του βρίσκεται στη Μεσόγειο», απορρίπτοντας την παραφροσύνη της σύγκρουσης των πολιτισμών και δείχνοντας το δρόμο της αυτονόμησης της Γαλλίας, της Ελλάδας, της Ευρώπης όλης από τα υπερατλαντικά κέντρα.

Και όλα τούτα δεν πρόκειται για λόγια του αέρα. Λόγια προεκλογικά. Η προεκλογική σου εκστρατεία δεν είναι εκστρατεία των γραφείων, των συνδυασμών στο χαρτί, μίας ή δύο έξυπνων φράσεων. Είναι εκστρατεία έμπνευσης αλλά και πρότασης. Καταγγελίας αλλά και προοπτικής. Ονείρου αλλά και ρεαλισμού.

Έχεις καταφέρει Ζαν Λικ μέσα σε λίγες ημέρες να φέρεις την Αριστερά, και όχι μόνο τη γαλλική, εκεί όπου όφειλε να είναι εδώ και καιρό: Στη θέση του μπροστάρη των πολιτικών και κοινωνικών αγώνων, δίνοντας όμως παράλληλα συγκεκριμένη, χειροπιαστή προοπτική. Επέλεξες, όχι τυχαία, να συμπυκνώσεις την ουσία της πρότασής σου σε μια ομιλία από την πόλη της Μασσαλιώτιδας, από την πόλη που εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο το «πιστεύω» του σημερινού αριστερού: την πόλη του ανοίγματος και της γνώσης που προήλθε και από τους ξένους, τους Άραβες, την πόλη της σύνθεσης, την πύλη εισόδου, που πλούτισε μια στέρφα γη. Ιδανικός συνδυασμός για μια Αριστερά που επιμένει στις αξίες της εθνικής ανεξαρτησίας, της δημοκρατίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης, κάνει επίκαιρη και αναγκαία την Επανάσταση των Πολιτών!

Ας είναι η επόμενη Κυριακή το ξεκίνημα μιας νέας πορείας για μια νέα Αριστερά, για τους λαούς!

«Εν μεγάλη ελληνική αποικία, 200 π.X.»

εφημερίδα ΑΥΓΗ, ημερομηνία δημοσίευσης: 14/08/2011

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ ευχήν στην Αποικία
δεν μέν’ η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ’ όλο που οπωσούν τραβούμ’ εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
>>>>>να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ’ η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Αναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς). Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ’ εξετάζουν,
κ’ ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
>>>>>με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσι σας εκείνη
η κατοχή σας είν’ επισφαλής:
οι τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Αποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική
>>>>>είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τι να γίνει;
>>>>>σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε
>>>>>πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
>>>>>να δούμε τι απομένει πια, μετά
>>>>>τόση δεινότητα χειρουργική…

Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
>>>>>Να μη βιαζόμεθα είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Αποικία.
>>>>>Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ’ εμπρός.

Κ.Π. Καβάφης 1908

Γιατί οι ζόφοι αποκαλύπτουν μεγαλοσύνες κατά πώς πρέπει, και οι μεγαλοσύνες κρίνονται είτε άχρονα, είτε διαχρονικά…

One World, One Revolution…

Την ώρα της δράσης, ελπίδα και εμβάθυνση στην πράξη!

Βράδυ 27 προς 28 Μαΐου 2011, πλατεία Συντάγματος, Αθήνα

…copy-lefted από το facebook!

… αν ο Χριστός σας είναι Εβραίος, το αυτοκίνητό σας ιαπωνικό, η πίτσα που τρώτε ιταλική, η δημοκρατία σας ελληνική, οι αριθμοί σας αραβικοί, τα γράμματά σας λατινικά, τότε γιατί ο γείτονάς σας είναι ξένος?

θησαυροί
στο
facebook

Error del sistema…!

Ανακοίνωση – Δελτίο Τύπου της Αντιρατσιστικής Πρωτοβουλίας Πρέβεζας

Ανακοίνωση – Δελτίο Τύπου

Ναυάγιο με 25 Αφγανικής, κυρίως, Πακιστανικής,  αλλά και Ιρανικής καταγωγής μετανάστες έγινε στις 1.30 το βράδυ της τρίτης 18 Μαΐου στην Πρέβεζα:

  • Βρέθηκαν νεκροί ένα αγοράκι 8 ετών (Αφγανός) κι ένας άντρας (Ιρανός) ενώ αγνοείται το δίδυμο αδελφάκι του παιδιού κι ακόμη ένα άτομο.
  • 4 άτομα νοσηλεύτηκαν στο νοσοκομείο Πρέβεζας και ο Έλληνας διακινητής.
  • ανάμεσα στα άτομα που φιλοξενούνται σε χώρο του Δημαρχείου Ζάλογγου ένα παιδί 6 ετών και πολλοί έφηβοι.

Το χώρο προσωρινής φιλοξενίας επισκέφθηκε  ο Περιφερειάρχης Ηπείρου και του ζητήσαμε να παρέμβει, ώστε να μη φυλακιστεί κανείς τους και να συμβάλλει, ώστε οι άνθρωποι αυτοί να μεταφερθούν στην Αθήνα όπου διαμένουν συγγενικά τους πρόσωπα και να τελέσουν τις κηδείες των ανθρώπων τους.  Πήραμε θετική απάντηση και επιβεβαίωση.

Φροντίσαμε για όλες τις επαφές με μέλη της Αφγανικής, Πακιστανικής και Ιρανικής κοινότητας στην Αθήνα, μέσω του Δικτύου Μεταναστών και Προσφύγων.

Ο Δήμος Πρέβεζας και ο αντιδήμαρχος Ζαλόγγου, συνδράμουν στις συνθήκες της διαμονής τους με τον καλύτερο τρόπο.

Το απόγευμα της Τετάρτης τους επισκέφτηκε ομάδα ψυχολογικής υποστήριξης από το Ιατρείο Κοινωνικής Αλληλεγγύης Πρέβεζας.

Εμείς ενημερωθήκαμε και συμβάλλαμε, όπως και αρκετοί πολίτες, από την πρώτη στιγμή, προσφέροντας ρούχα και κουβέρτες, νερά και τρόφιμα, πετσέτες και άλλα υλικά.

Το σημαντικότερο, πάντως, ήταν ότι μέσω των τηλεφώνων μας κατάφεραν να επικοινωνήσουν με τις οικογένειες τους!

Έως πότε, όμως, θα παρακολουθούμε και θα καταγράφουμε τα θύματα μιας πολιτικής που διώκει τους εξαθλιωμένους και αφήνει ανεξέλεγκτα τα κυκλώματα (και στην περιοχή μας) των δουλεμπόρων;

Έως πότε οι δουλέμποροι θα εκμεταλλεύονται εύκολα και ατιμώρητα την ελπίδα των κατατρεγμένων για μετακίνησή τους σε κάποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα, για οικογενειακή συνένωση, με τίμημα την ίδια τη ζωή τους, στα σαπιοκάραβα του θανάτου;

Έως πότε θα αντιμετωπίζονται ως πρόβλημα οι πρόσφυγες, οι μετανάστες, οι εξαθλιωμένοι και όχι οι πολιτικές, που τους αναγκάζουν να γίνονται πρόσφυγες: πόλεμοι, γεωπολιτικοί ανταγωνισμοί για το μοίρασμα του κόσμου σε σφαίρες επιρροής, πολυεθνικές, στρατοκράτες, έμποροι του πολέμου και των πολιτικών τους επιτελείων;

Το έχουμε ξαναπεί: η τραγική κατάσταση στην οποία διαβιούν είναι το αποτέλεσμα του γκρεμίσματος του όποιου κοινωνικού κράτους είχε δημιουργηθεί. Είναι αποτέλεσμα της αποδοχής του ρόλου του δεσμοφύλακα που επέβαλαν οι «εταίροι» μας στην Ελλάδα με τη συνθήκη ΔΟΥΒΛΙΝΟ ΙΙ. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να γίνουν οι πρόσφυγες «αποδιοπομπαίος τράγος» της ιστορίας.

Είμαστε μαζί τους γιατί ξέρουμε ότι η υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους είναι συνυφασμένη με την υπεράσπιση της κοινωνίας της ισότητας, της αλληλεγγύης και του αγώνα για αυτές τις αξίες.

Ζητάμε από την κυβέρνηση:

  1. Να σταματήσει να δημιουργεί κλίμα καταστολής εναντίον των απόκληρων και τω εξαθλιωμένων. Οι επιχειρήσεις σκούπας, η παράδοση ολόκληρων περιοχών της Αθήνας στην εγκληματική ασυδοσία τραμπούκων ακροδεξιών οργανώσεων,  δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν σύνθετα κοινωνικά και διεθνή προβλήματα!
  2. Το «τείχος του αίσχους» στον Έβρο – φυσικά – δεν θα λύσει κανένα πρόβλημα. Αντιθέτως, όπως και τα ναρκοπέδια, θα προκαλέσει περισσότερες απώλειες ανθρώπινων ζωών και θα ανεβάσουν την ταρίφα του δουλεμπορίου που διεξάγεται στη Μεσόγειο.
  3. Να πάψει να υποκύπτει στην Ε.Ε. (Δουβλίνο ΙΙ) και να χορηγήσει – με σύντομες διαδικασίες – ταξιδιωτικά έγγραφα σε εκατοντάδες χιλιάδες εγκλωβισμένους στη χώρα μας πρόσφυγες. (Οι περισσότεροι από αυτούς επιθυμούν να μεταβούν σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, όπου έχουν συγγενείς και προσδοκούν καλύτερες συνθήκες διαβίωσης).

Καλούμε, τους φορείς και τους πολίτες της περιοχής μας να συνεχίσουν να στηρίζουν τις πρωτοβουλίες μας και τους ίδιους τους πρόσφυγες και οικονομικούς μετανάστες που υπάρχουν στην περιοχή μας, τόσο υλικά όσο και ηθικά!

19.05.2011

Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Πρέβεζας

Η αξιοπρέπεια γονατίζει τους φασίστες (από τον/την risinggalaxy για τον //ΠαραλληλοΓράφο//)

… το προφανές εναντίον του συνήθους… Με επιμονή!

H αξιοπρέπεια γονατίζει τους φασίστες Μεταφέρει την είδηση και γράφει ο risinggalaxy ‎»Συγγενής του δολοφονημένου Μ.Καντάρη, κατέθεσε στην 1η δ.κ. Αθήνας καταγγελία κατά της Χρυσής Αυγής για «καπηλεία» κ βεβήλωση μνήμης του νεκρού… Μόνο σεβασμός σε αυτούς τους ανθρώπους.» Στο γεγονός αναφέρθηκε η Ελένη Πορτάλιου στο δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων που είναι σε εξέλιξη.. Αυτό ήταν το status που διάβασα στο facebook και μου έφτιαξε την ημέρα. Δεν θα ήθελα να σχολιάσω για την οι … Read More

via //ΠαραλληλοΓράφος//

Απαγόρευση χρήσης και πώλησης βοτάνων στην Ευρωπαϊκή Ένωση από τις 30 Απριλίου 2011

 του Πέτρου Κακολύρη, από τη mailing-list «perivallonsyriza»

Η Ευρωπαϊκή Ένωση με νόμο που θα τεθεί σε ισχύ από τις 30 Απριλίου 2011 θα απαγορεύει τη χρήση φυτικών φαρμάκων αλλά και φυτών που χρησιμοποιούνται από την κινέζικη ιατρική και από την Αγιουβέρδα. Η θεραπεία θα γίνεται μόνο μέσω χημικών φαρμάκων. Ο λόγος που θα απαγορευθούν είναι για να πλουτίσουν ακόμα περισσότερο οι πολυεθνικές φαρμακευτικές εταιρίες, στερώντας από τους ασθενείς να επιλέξουν οι ίδιοι τον τρόπο θεραπείας τους. Αυτό είναι το νέο THMPD (Traditional Herbal Medicinal Products Directive) που θα τεθεί σε λειτουργία από τις 30 Απριλίου του 2011.

Μετά από οδηγία της Ε.Ε. το Γερμανικό Κοινοβούλιο πρέπει να εισάγει στο νομικό καθεστώς της χώρας την απαγόρευση της απλής πώλησης των βοτάνων μετά την 1η Απριλίου 2011. Η οδηγία, που είναι προς όλες τις χώρες από 20.09.2010, απαιτεί τα φυσικά αυτά προϊόντα να χαρακτηρισθούν σαν ιατροφαρμακευτικά προϊόντα και στη συνέχεια να παίρνουν άδεια για διάθεση σαν τέτοια

Αυτό σημαίνει ότι σε όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες θα απαγορεύεται πια να διαθέτει κανείς τα βότανα ή τα φυτά του, Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Θανάσης Παπακωνσταντίνου: Έχω το δικαίωμα να μην υπακούω σε άδικους νόμους…

αναδημοσίευση στο EcoLeft της
συνέντευξης του Θανάση Παπακωνσταντίνου
στον Θάνο Ματζάνα, για την
Αυγή της Κυριακής, 23-24 Απριλίου

Απλή αφορμή – γιατί αιτίες υπάρχουν τόσες πολλές με όσα συμβαίνουν γύρω μας – για να μιλήσει κανείς με κάποιον σαν τον Θανάση ήταν η πρόσφατη κυκλοφορία του νέου του δίσκου «Ο Ελάχιστος Εαυτός». Θα πρότεινα σε όσους έχουν στο μυαλό τους τον προηγούμενο δίσκο του, το «Ο Σαμάνος», απλά να τον… ξεχάσουν πριν προσεγγίσουν τη νέα του δουλειά. Και αυτό γιατί δεν θα μπορούσαν να είναι περισσότερο διαφορετικοί, όσο παράδοξο και αν φαίνεται αυτό μιλώντας για τον ίδιο δημιουργό.

Καλώς ή κακώς ο δίσκος εκείνος είχε φτιαχτεί έχοντας κατά νου τον Διονύση Σαββόπουλο, το ότι τα περισσότερα τραγούδια του θα ερμήνευε ο τελευταίος και αυτό σημαίνει ότι λίγο – πολύ γράφτηκε στα μέτρα του (και κατά την άποψή μου κατέληξε να ανήκει πολύ περισσότερο στον Δ.Σ. παρά στον Θ.Π.). Αυτή τη φορά όμως ο Θανάσης έγραψε και πάλι όπως το κάνει από τότε που ξεκίνησε, πριν και επάνω απ’ όλα για να ικανοποιήσει το δικό του αισθητήριο… που ευτυχώς για την ελληνική μουσική είναι πολύ υψηλό και σχεδόν αλάθητο.

Αρκετά πιο εμπνευσμένος από το «Διάφανος», πιάνει το νήμα από εκεί που το άφησε το σχεδόν εμβληματικό ήδη «Αγρύπνια», το εμπλουτίζει με τη σχετικά πρόσφατη αγάπη του για την εξερεύνηση του ήχου ως μέσου που μας αποκάλυψε το θαυμάσιο – και εξ ολοκλήρου ηλεκτρονικό μα και instrumental – «Η Βροχή Από Κάτω» και πραγματώνει μια δουλειά συνόλου με μια σχετικά μεν ολιγομελή ομάδα μουσικών, που όμως η συνοχή αλλά και το επίπεδό της είναι σίγουρα ισάξιο της πιο ευάριθμης παλαιότερης μπάντας του, των εκπληκτικών Λαϊκεδέλικα.Το αποτέλεσμα βέβαια είναι ένας δίσκος που, ακόμα και αν δεν είναι ήδη ο καλύτερος της χρονιάς, στο τέλος της θα βρίσκεται αβίαστα μέσα την πρώτη τριάδα…

– Θα ήθελες κατ’ αρχήν να πεις κάτι για την πρόσφατη μεγάλη απώλεια της ελληνικής μουσικής, τον θάνατο του Νίκου Παπάζογλου; 

– Ένας άνθρωπος με συνεπή πορεία, από το «Η Εκδίκηση Της Γυφτιάς» μέχρι τις τελευταίες του προσωπικές δουλειές, μια πορεία που προσέφερε πολλά στην ελληνική μουσική. Προσέφερε όμως και στους ομότεχνούς του βοηθώντας, ανοίγοντας τον δρόμο σε αρκετούς από αυτούς, ένας εκ των οποίων ήμουν κι εγώ. Να μην ξεχάσω βέβαια και το στούντιό του, το «Αγροτικόν», όπου όχι μόνον ηχογραφήθηκαν τόσοι σπουδαίοι δίσκοι, αλλά, όπως ξέρει όποιος είχε μπει εκεί, είχε μια ατμόσφαιρα σχεδόν μυσταγωγίας, η αίθουσα ηχογραφήσεων ήταν κυριολεκτικά σαν να αγκαλιάζει τους μουσικούς. Και βέβαια ο κόσμος τον αντάμειψε γενναιόδωρα για όλα αυτά με την τόση αγάπη που πάντα του έδειχνε… Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Μητροπολίτη Αλεξανδρούπολης κ.π. Άνθιμου: Άρθρο περί του λεγομένου φράκτη στον ποταμό Έβρο

Με το ακόλουθο κείμενο μπορείς να συμφωνείς, να διαφωνείς, μπορείς ν’ απαξιώνεις – ίσως – κάποιες αράδες… Να το αγνοήσεις, όμως, δεν μπορείς!

Ζούμε, όσοι κατοικούμε στον Έβρο, το δράμα της εισόδου των λαθρομεταναστών από την Τουρκία. Για την πατρίδα μας, το γεγονός αυτό είναι πρόβλημα που το διαπιστώνει αργότερα η πρωτεύουσα. Για μας όμως, τους Εβρίτες, είναι ένα καθημερινώς επαναλαμβανόμενο δράμα.

Αναφέρομαι στην αθρόα προσέλευση τόσων ανθρώπων, που άλλοτε κουβαλώντας στην πλάτη τους προσωπικές και εθνικές τραγωδίες κι άλλοτε τα βρέφη στην αγκαλιά τους, περνούν τα σύνορα, κακοποιημένοι, άρρωστοι με σοβαρές αρρώστιες, εξουθενωμένοι, μουσκεμένοι από τα νερά του ποταμού Έβρου.

Παλιότερα όσους πνίγονταν στα ορμητικά νερά του και τους ξέβραζε η θάλασσα, τους μετέφεραν στο νοσοκομείο Αλεξανδρουπόλεως. Είχα στείλει τότε μια αυτοσχέδια ευχή, επειδή μου ζητήθηκε, για να διαβάζεται στο νεκροτομείο, στην περίπτωση που δεν ήταν εύκολο να διαπιστωθεί από την περιτομή, η θρησκευτική προέλευση του νεκρού.

Ζήσαμε, πριν χρόνια, την αποκοπή, σε ναρκοπέδιο, των κάτω άκρων δύο 17χρονων παιδιών τα οποία φιλοξενήσαμε στο γηροκομείο της Μητροπόλεως για δύο χρόνια. Τελικά, τους αγοράσαμε τεχνητά μέλη, κατάφεραν να περπατήσουν και εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα, όπου εργάζονται μέχρι σήμερα. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Παρότρυνση και αυστηρή προειδοποίηση προς «βολεμένους»

Αναλώσιμη νεανική επαναστατικότητα

Άρθρο του Wayne Spencer για το περιοδικό Adbusters (τεύχος 92, Νοε./Δεκ. 2010) που δημοσιεύθηκε στο tvxs.gr

Τα τελευταία 30 περίπου χρόνια, οι περισσότεροι έχουν επιλέξει να ακολουθήσουν τις ανέσεις της συμμόρφωσης αντί για τους καρπούς της εξέγερσης. Έτσι, έχουν καταλήξει να ζουν άσχημες και ηλίθιες ζωές, σε άσχημα και ηλίθια μέρη και σε έναν πλανήτη που οδηγείται στο χείλος της καταστροφής από τις επίμονες προσπάθειες του καπιταλισμού να τους ταΐζει με νέες υποσχέσεις και αναλώσιμη ευτυχία.

Αλλά η ιδέα και μόνο του να χαραμίζει κανείς τη ζωή του δεν είναι και η καλύτερη, και έτσι οι απανταχού ευυπόληπτοι πολίτες έχουν κάνει αξιοσημείωτες προσπάθειες για αποφύγουν κάτι τέτοιο. Έχουν ανυψώσει περίτεχνα τείχη από ψέματα και αυταπάτες σε μια προσπάθεια να πείσουν τους εαυτούς τους και τους γύρω τους πως η δουλειά τους δεν είναι μια ασήμαντη ανοησία καθοδηγούμενη από άθλια αφεντικά για βλακώδεις σκοπούς, πως οι οικογένειές τους δεν είναι μια κοινή φυλακή αλληλοπεριφρόνησης, πως ο ελεύθερός τους χρόνος και οι φίλοι τους δεν είναι απλά μια συλλογή από ανούσια παιχνίδια και συμφέροντα, πως οι διακοπές τους δεν είναι κοινότοπα και ρυπογόνα σουλατσαρίσματα, πως η προσπάθειά τους να αποφύγουν τη χυδαιότητα της μάζας δεν είναι παντελώς υποκριτική και πως οι απολαύσεις τους δε είναι φρικτά αμελητέες. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Περί μέλλοντος και Κόσμου

Ένας πολιτισμός που αφήνει ανικανοποίητους τόσους πολλούς απ’ όσους μετέχουν σ’ αυτόν και τους σπρώχνει σε εξέγερση, ούτε έχει, ούτε αξίζει να έχει προοπτική να υπάρχει για πολύν καιρό

Sigmund Freud

Εκδηλώσεις αλληλεγγύης στην παλαιστινιακή αντίσταση

H Iara Lee έρχεται για να συμμετάσχει στις πρώτες προβολές της ταινίας της και να συζητήσει γι αυτήν, για τα κινήματα αντίστασης σε όλο τον κόσμο, αλλά και για τη συγκλονιστική εμπειρία της στο Mavi Marmara.

Θα παρίσταται στην προβολή της Αθήνας, την Παρασκευή, 26 Νοεμβρίου, ώρα 20:00΄, στο Πάντειο, αμφιθέατρο «Σάκης Καράγιωργας» και στη Χαλκίδα, τη Δευτέρα 29 /11, ώρα 19:00, στη συνεδριακή αίθουσα της ΔΗΚΕΧ (Αβάντων 50). Θα ακολουθήσουν προβολές στη Θεσσαλονίκη και σε άλλες πόλεις.

Οι προβολές, καθώς και η πρόσκληση στη σκηνοθέτη εντάσσονται στο πλαίσιο σειράς εκδηλώσεων που οργανώνει η ΔΙΚΤΥΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ (που δημιουργήθηκε από τη συνέλευση της Πρωτοβουλίας «Ενα Καράβι για τη Γάζα»), σε συνεργασία με τον παλαιστινιακό σύλλογο AL-AWDA (το δικαίωμα της επιστροφής των Παλαιστινίων προσφύγων στις εστίες τους).

Η Iara Lee είναι εκείνη που κατάφερε να διασώσει, παρά τους συνεχείς ελέγχους, κινηματογραφικό υλικό διάρκειας μιας ώρας, από τη σφαγή στο Mavi Marmara, το πλοίο που δέχτηκε την πολύνεκρη επίθεση του ισραηλινού πολεμικού ναυτικού ενώ έπλεε σε διεθνή ύδατα μαζί με τα άλλα πλοία του Στόλου της Ελευθερίας, με στόχο να σπάσουν τον αποκλεισμό της Γάζας. Το υλικό αυτό, που αποκαλύπτει όλη τη θηριωδία του ισραηλινού στρατού, έχει ήδη κατατεθεί στην επιτροπή του ΟΗΕ που ερευνά τη σφαγή, ενώ θα αποτελέσει τη βάση για την επόμενη ταινία της Lee.

Καλούμε όσους και όσες αισθάνονται ως καθήκον τους τη στήριξη του Παλαιστινιακού αγώνα να ενωθούν μαζί μας δημιουργώντας ομάδες σε κάθε πόλη της χώρας!

Συνεταιριστική ΠΑράκαμψη ΜΕσαζόντων

ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑΚΑΜΨΗ ΜΕΣΑΖΟΝΤΩΝ

… μια προσπάθεια για την οριζόντια δικτύωση της ευαίσθητης παραγωγής με την υπεύθυνη κατανάλωση (ή αντιστρόφως;) πέρα από εμπορευματικά δίκτυα και κανόνες «αγοράς»…

Αντιφασιστικό μανιφέστο

Τι να της κάνω της καρδιάς της παραπονεμένης;

Βολές με κάνει και γελώ, βολές κι αναστενάζω.

Για να αποθάνω, δεν μπορώ, να ζήσω, πώς να ζήσω;

Να πάνω σ’ άλλο σύνορο και σ’ άλλο βιλαέτι,

ξένος κι εδώ, ξένος κι εκεί, κι όπου κι αν πάω ξένος.

Ηπειρώτικο, Της Ξενιτιάς

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΦΑΡΜΑΚΑ!

Υποστηρίζουμε την εκστρατεία των Γιατρών Χωρίς Σύνορα «ΕΥΡΩΠΗ! ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΦΑΡΜΑΚΑ» καθώς μαζί πρέπει να σταματήσουμε τις προσπάθειες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να σταματήσει τη διάθεση οικονομικά προσιτών αντίγραφων φαρμάκων για εκατομμύρια ανθρώπους στις φτωχές χώρες.

Αυτή τη στιγμή 8 στους 10 ασθενείς με HIV/AIDS λαμβάνουν θεραπεία με προσιτά σωτήρια φάρμακα που παρασκευάζονται στην Ινδία, αλλά εάν οι διαστρεφόμενες πολιτικές της Ευρώπης υπερισχύσουν, τότε η διάθεση αυτών των φαρμάκων θα σταματήσει για πάντα. Επίσης, θα επηρεαστεί σοβαρά και το έργο και η προσπάθεια των ΓΧΣ καθώς το 80% των ασθενών μας με AIDS εξαρτώνται για τη θεραπεία τους από αυτά τα προσιτά φάρμακα.

Βοηθήστε, λοιπόν, τους ΓΧΣ να δράσουν άμεσα στέλνοντας μια επιστολή στον Επίτροπο της Ε.Ε που είναι αρμόδιος για θέματα εμπορίου ζητώντας να σταματήσουν οι πολιτικές που θέτουν το εμπόριο πάνω από την ανθρώπινη ζωή.

Για να υποστηρίξετε την εκστρατεία σήμερα και να στείλετε την επιστολή στον Επίτροπο Εμπορίου της Ε.Ε., Karel de Guch, επισκεφτείτε την ιστοσελίδα: https://action.msf.org

Μας συμπονά ακόμα κι ο Θεός…

Δεν είναι της ώρας και της αρμοδιότητάς μας ν’ ανοίξουμε επί πλέον θέματα. Για τους λίγους, ο παράδεισος κι η κόλαση διαρκούν όσο η σύντομη επίγεια παρουσία μας, παρά το βαθύ φονταμενταλισμό που συνειδητά καλλιεργεί σκόπιμα – από γεννήσεως μέχρι θανάτου – το επίσημο (και τύποις δημοκρατικά ανεξίθρησκο) κράτος. Γιατί ένας, και μεταφυσικά, φοβισμένος πολίτης είναι πάντοτε χρήσιμο εργαλείο στην αναπαραγωγή της εξουσίας. Κάποιοι, πονηρότεροι, κρατούν πισινή για πράγματα αναπόδεικτα μεν αλλά ενδεχομένως υπαρκτά στο βάθος τ’ ουρανού. Άλλωστε με τους εν ενεργεία μεσσίες δεν τα πήγαινε και άσχημα ο κόσμος, ακόμα και της αριστεράς. Τέλος, το πλήθος των συμπατριωτών μας που «έτσι τα βρήκε» κι έτσι θέλει «να τ’ αφήσει», σκέφτεται πως επιβάλλεται να τα ’χουμε καλά με τις αρχές: θρησκευτικές, συνδικαλιστικές, κομματικές· συναισθάνεται το δέος και μεταφέρει και στα παιδιά μας την άποψη «πως η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα». Έτσι συνεχίζεται στους αιώνες να σταυροκοπιέται η ογδοντάχρονη θειά μου με το γνωστό «Ιησούς χριστός νικά / κι όλα τα κακά σκορπά», συμπίπτουσα απολύτως στο δίστιχο, με τη σαραντάχρονη ιστορικό στη βιβλιοθήκη της Βουλής. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αύριο, Δευτέρα 11/10/2010, αναμένεται να εκδοθεί η απόφαση για τη δολοφονία του Aλέξανδρου Γρηγορόπουλου

Εκδίδεται αύριο, από το Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Άμφισσας, η απόφαση για τη δολοφονία του δεκαπεντάχρονου μαθητή, Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.

Η δίκη είχε ξεκινήσει στις 15 Φεβρουαρίου και είχε ολοκληρωθεί στις 24 Σεπτεμβρίου, ύστερα από 84 συνεδριάσεις.

Ο εισαγγελέας της Έδρας, Χαράλαμπος Λακαφώσης, έχει εισηγηθεί την ενοχή και των δύο κατηγορουμένων, Επαμεινώνδα Κορκονέα και Βασίλη Σαραλιώτη, σύμφωνα με το κατηγορητήριο και χωρίς ελαφρυντικά.

Αν η πρόταση του εισαγγελέα γίνει δεκτή, ο Επαμεινώνδας Κορκονέας – που κατηγορείται για ανθρωποκτονία από πρόθεση με ενδεχόμενο δόλο – αντιμετωπίζει ποινή ισόβιας κάθειρξης. Ο συγκατηγορούμενός του – που κατηγορείται για απλή συνέργεια – αντιμετωπίζει κάθειρξη από δέκα έως είκοσι χρόνια…

Μαριναλέντα, όπως λέμε «τω όντι ουτοπία»

Βαδίζοντας προς τις δημοτικές εκλογές, διαβάζω κάποια πράγματα που αναφέρονται στην ιστοσελίδα της κοινότητας της Μαριναλέντα, µιας κοινότητας 2.645 κατοίκων στην Ανδαλουσία, που δεν έχει ανεργία, δεν έχει παπάδες κι αστυνοµικούς και τα σπίτια της νοικιάζονται µε 15 € το µήνα… Η αυτονομία και η αυτοοργάνωση, αλλά και το δυνάμωμα της κοινωνικής αλληλεγγύης, προέκυψαν ως φυσιολογικά και προφανή, λέει:

Ενόσω παλεύαμε για τη γη, για τη βιομηχανία, για την εργασία, συνειδητοποιήσαμε ότι υπήρχαν άλλα βασικά δικαιώματα που έπρεπε να κατακτήσουμε. Και η πρώτη ανάγκη που εντοπίσαμε ήταν η έλλειψη κατοικίας, αλλά συνειδητοποιήσαμε και ότι οι ηλικιωμένοι δεν είχαν ένα μέρος να σταθούν – μετά από τόσα χρόνια αγώνα και στερήσεων – ούτε υπήρχε κέντρο υγείας, ούτε παιδικός σταθμός, ούτε αθλητικές εγκαταστάσεις, και οι δρόμοι ήταν χωρίς άσφαλτο και χωρίς φως…

Όταν λέμε Κοινωνική Δημοκρατία εννοούμε την πρόσβαση όλων ανεξαιρέτως των κατοίκων του χωριού μας στα αγαθά κοινής ωφέλειας, χωρίς περιορισμούς. Πάντα σκεφτόμασταν ότι η ελευθερία χωρίς ισότητα είναι άχρηστη και ότι η δημοκρατία χωρίς συγκεκριμένα κοινωνικά αγαθά κοινής ωφέλειας για τον κόσμο είναι μια λέξη χωρίς περιεχόμενο και μια εξαπάτηση, που προσπαθεί να πείσει τον κόσμο ότι είναι μέρος ενός συλλογικού εγχειρήματος, ενώ στην πραγματικότητα απαξίωνει και αποκλείει αυτούς τους ίδιους ανθρώπους.

Φάνηκε ότι σε αυτό το πεδίο δεν θα έπρεπε να υπάρχουν περιορισμοί. Τα συλλογικά αγαθά είναι κάτι που θα πρέπει ο ίδιος ο λαός να ονειρευτεί και να μετατρέψει σε πραγματικότητα μέσα από τον αγώνα, γιατί καμία από τις προσδοκίες του λαού, όσο απρόσιτη και αν φαντάζει, δεν πρέπει να είναι απορριπτέα στην σκέψη ή στην πράξη από την αριστερά, αν αυτή η αριστερά είναι πραγματικά επαναστατική…

Ένα “μη πολιτικό” κείμενο για την πολιτική και την περηφάνια μας…

Το κείμενο που ακολουθεί το έστειλε ο Θόδωρος Τσελεπής – ηλεκτροσυγκολλητής και πρόεδρος του εργοταξιακού σωματείου της γαλλικής κατασκευαστικής εταιρίας VINCI – στις εφημερίδες “Αυγή”, “Δρόμο της Αριστεράς”, “Εποχή” και “Πριν”, αλλά και στον «Ροσινάντε», για συμβολική κοινή δημοσίευση σε αυτές. Οι συγκεκριμένες εφημερίδες ήταν εκείνες που είχαν ενημερώσει με δημοσιεύματά τους για την απεργία του Σωματείου «Η Γαλαρία» των εργατοτεχνιτών και υπαλλήλων εργαζομένων στην κατασκευή του αυτοκινητοδρόμου Ελευσίνα – Κόρινθος – Πάτρα – Πύργος – Τσακώνα την περασμένη Τετάρτη, 1η Σεπτεμβρίου 2010, που διεκδικήσαν τα δικαιώματά τους καθώς και την παύση της εργοδοτικής τρομοκρατίας:

«Χειμώνας του ΄85 στη Θεσσαλονίκη. Απεργία των σκουπιδιάρηδων (έτσι τους λέγαμε τότε).

Εγώ 15χρονος κνίτης, μαθητής λυκείου. Πιασμένος σε «αλυσίδα» με συντρόφους μεγαλύτερους, να προσπαθούμε να εμποδίσουμε τους στρατιώτες να μαζέψουν τα σκουπίδια. Ντρεπόμουν. Αλλά πιο πολύ ντρεπόμουν να πω πως ντρεπόμουν.

Τα χρόνια πέρασαν. Έχω 2 γιους, ο ένας 15χρονος. Δεν είμαι πλέον κνίτης, είμαι ένας ανένταχτος – αντιεξουσιαστής – αριστερός τρομάρα μου, που ψάχνει την Αριστερά. Χρόνια τώρα με στήνει στο ραντεβού, αλλά εγώ επιμένω να την περιμένω.

Σεπτέμβριος του 2010, Αχαΐα. 40χρονος πλέον, πρόεδρος του Σωματείου «Η Γαλαρία», ηλεκτροσυγκολλητής, εργαζόμενος στη VINCI. Την Τετάρτη είχαμε απεργία. Τα αίτια πολλά. Τα αιτήματα διάφορα. Καλύτερες συνθήκες, επιδόματα, τρομοκρατία, εκβιασμοί…

Λίγο πριν ξημερώσει, άρχισαν να έρχονται στα τούνελ κάτι «παλιόπαιδα» με μηχανές και αυτοκίνητα. Κάτι αξύριστα αγόρια με χαίτη και σκουλαρίκια. Ο Νίκος (μεγαλύτερος αυτός) και η Σοφία από το συντονιστικό. Πέρναγε η ώρα και έρχονταν όλο και περισσότερα λιανόπαιδα. Και μαζί κορίτσια, όμορφα κορίτσια. Και στάθηκαν μαζί μας στην πύλη. Δεν ήθελαν να τους κεράσουμε ούτε καφέ. Ένιωθαν πως έκαναν το χρέος τους.

Οι συνάδελφοί μου τα έχασαν. Ντρέπονταν που δεν ήταν όλοι οι εργαζόμενοι που απεργούσαν μαζί μας. Και ήθελαν να αγκαλιάσουν όλα αυτά τα παιδιά που στέκονταν μαζί μας χωρίς να ξέρουν ούτε το όνομα μας.

Τετάρτη 1 Σεπτέμβρη 2010: η ωραιότερη μέρα της ζωής μου. Δεν κερδίσαμε τίποτα. Δεν ξέρω αν θα κερδίσουμε τίποτα και στο μέλλον. Όμως για πρώτη φορά δεν ένιωσα μόνος. Ένιωσα, όμως, σύντροφος. Πόσο καιρό είχα να πω αυτή τη λέξη. Για ένα διάστημα ντρεπόμουν να την ξεστομίσω. Την είχαν κουρελιάσει γραφειοκράτες, καρεκλοκένταυροι και εργατοπατέρες. Αυτοί όμως ήταν πραγματικοί Σύντροφοι.

Ήταν οι Σύντροφοί μου που δουλεύουμε μαζί στις γαλαρίες και στα συνεργεία της VINCI. Ήταν οι Σύντροφοί μου από διάφορους χώρους, νέα παιδιά που βοήθησαν να πετύχει η απεργία και να μην δουλέψει κανείς.

Λυπάμαι συνάδελφοι αν δεν μπορέσει να κερδίσει το Σωματείο ένα επίδομα παραπάνω, αλλά κερδίσαμε σε ανθρωπιά αξιοπρέπεια και κυρίως αλληλεγγύη.
Δεν ξέρω πόσα από αυτά τα παιδιά θα κάνουν καριέρα, θα αποχτήσουν χρήμα, θα γίνουν πρώην αντιεξουσιαστές, πρώην αριστεροί, οικογενειάρχες με εξοχικό και γκόμενα. Ίσως όλα, ίσως κανένα. Μα θα έρθουν άλλα στη θέση τους και στην θέση μας. Και η ζωή θα συνεχίζεται με τους λίγους ρομαντικούς να παλεύουν για μια καλύτερη ζωή.

Συγνώμη παιδιά που δεν ξέρω τα ονόματα σας, αλλά σας ευχαριστώ και εγώ και οι συνάδελφοι μου. Συγνώμη και σε όσους περίμεναν να διαβάσουν ένα «πολιτικό» κείμενο.

ΥΓ: Ραντεβού, ρε μαλλιάδες, στην Δ.Ε.Θ. και μακριά από γραφειοκράτες. Να ξέρατε τι χάσατε όσοι δεν ήσασταν μαζί μας. Και σεις ποντικοί που περιμένετε στη γωνία την προσωπική μου άποψη εξέφρασα στο κείμενο αυτό.»

Τσελεπής Θόδωρος
Ηλεκτροσυγκολλητής,
πρόεδρος σωματείου «Γαλαρία»

Περί αντιπροσωπευτικότητας και μηχανισμών: «Γιατί δε βάζουν τη μάνα μου;»

Δημοσίευση του Κώστα Κρεμμύδα, στη στήλη «ΞΟΥΘΟΥ ΚΑΙ ΜΕΝΑΝΔΡΟΥ ΓΩΝΙΑ», την Κυριακή, 05 Σεπτεμβρίου 2010

Τα πολλά ονόματα που έπεσαν στο τραπέζι των υπεύθυνων του εκλογικού σχεδιασμού [στο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ] – πόσο υπεύθυνοι και ποιος σχεδιασμός; αλλά αυτό είναι άλλο θέμα – προσφέρονται για πολλαπλές αναγνώσεις: ευρύτητα του αριστερού πνεύματος, ή ένδεια της αριστεράς και καιροσκοπισμός της, έντονο ενδιαφέρον για την τοπική αυτοδιοίκηση, ή βαρετός μπελάς και πρέπει να ξεμπερδεύουμε, μειωμένα αντανακλαστικά για διαβλητά πρόσωπα, ή μήπως μεγαλοψυχία απέναντι σε κάθε καρυδιάς πασόκο (αρκεί για μια στιγμή να ψέλλισε κριτικά), ενδελεχής και σε βάθος σχεδιασμός υποψηφιοτήτων, ή η συνήθης άρπα κόλα κι όποιον πάρει ο χάρος… είναι μερικές από τις σκέψεις του νουνεχή πολίτη.
Κι όμως μονάχα το όνομα της μάνας μου δεν έπαιξε στη τόση ονοματολογία, παρότι διαθέτει όλα τα προσόντα: δεν φέρει το επώνυμο Αλαβάνου, δεν έγινε βουλευτής επειδή κάπου πέταξε ένα ακόντιο κάποτε, δεν έγραψε επιστημονικά συγγράμματα 1500 σελίδων (όταν τα βιβλία χρεώνονταν με τον όγκο τους), αντιγράφοντας από τα ΦΕΚ «Το νομοθετικό έργο πριν και μετά τη 18η Οκτωβρίου 1981», δεν αντάλλασσε κομπλιμέντα με τον Αυτιά, δεν έγινε μαϊντανός στα κανάλια, δεν εκμεταλλεύτηκε εργαζόμενους με φασόν μαζικές αγωγές, δεν υπήρξε ισόβια πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ, δεν έγραψε τραγουδάκια (για να δίνει μετά δισέλιδες συνεντεύξεις ειρωνευόμενη κι από πάνω όσους βιάστηκαν να της δώσουν αξία).

Άλλωστε η μάνα μου είναι πολύ αξιοπρεπής για να χαρακτηρίσει «πλεκτάνες και συκοφαντίες» μια πρόταση (στις τόσες χιλιάδες) για το δήμο της Αθήνας. Διαθέτει παιδεία, μολονότι της γ’ δημοτικού, για ν’ αποκαλέσει «ανέραστους, μαντρόσκυλα και υστερικά πεκινουά», τους συνομιλητές της. Οικοκυρά ούσα δεν κινδυνεύει να εκτεθεί ή και να χάσει τη δουλειά της, ακόμα κι αν της γίνει πρόταση κι ύστερα ο πρόεδρος την αποσύρει… Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ιστορική και λογοτεχνική διαλεκτική για την “οργάνωση” και τις “συλλογικότητες”, με αφορμή το έργο του Στρατή Τσίρκα

δημοσίευση, του Παναγιώτη Φραντζή, την Κυριακή, 8 Αυγούστου 2010

_____________________________________

Η «Λέσχη» της πολιτικής συλλογικότητας

Πενήντα χρόνια μετά την πρώτη της έκδοση, «Η Λέσχη», του Στρατή Τσίρκα, και ολόκληρη η τριλογία «Ακυβέρνητες πολιτείες», έχει καινούργια πράγματα να μας πει. Ειδικά, πάνω στο θέμα της πολιτικής ένταξης και της σχέσης ηγεσίας, διανόησης, κομματικότητας. Πέρα από την τυπική λογική της αντιπαράθεσης διανοούμενων – κομματικών καθοδηγητών και υπέρ της επιλογής ενός συντροφικού επαναστατικού δρόμου.

Ποιος δεν διάβασε σωστά το έργο του Τσίρκα;

Στις 5 Αυγούστου 1960 τελειώνει το γράψιμο της «Λέσχης» ο Στρατής Τσίρκας, όπως δηλώνει στο τέλος του μυθιστορήματος με πλάγια τυπογραφικά στοιχεία. Βασισμένο σε βιώματά του, μεταπλασμένα στο εργαστήρι της συγγραφής, το βιβλίο ξαναζωντανεύει την Παλαιστίνη ως τόπο προσφυγιάς την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Και αν ο συγγραφέας χρειάστηκε περίπου είκοσι χρόνια για να κάνει λογοτεχνία την ιστορία που έζησε – μιλώντας για τη δική του αλήθεια με όρους τέχνης – τί μπορούμε εμείς να διαβάσουμε πενήντα χρόνια μετά την πρώτη εκτύπωση;

Όλη η τριλογία «Ακυβέρνητες πολιτείες» – θα ακολουθήσουν η «Αριάγνη» του Καΐρου και η «Νυχτερίδα» της Αλεξάνδρειας – αντέχει στο χρόνο και συναρπάζει. Κάθε ανάγνωση αποκαλύπτει καινούργια πράγματα, άλλα επίπεδα. Δεν θα ασχοληθούμε εδώ με τις αρετές του έργου σε αισθητικό και φιλολογικό επίπεδο, με την πρωτότυπη τεχνική του στην αφήγηση, θα αγνοήσουμε, επίσης, το έντονο ερωτικό στοιχείο και τις πυκνές λογοτεχνικές αναφορές, για να ασχοληθούμε με το πρόβλημα του πολιτικού, και ειδικότερα με την πλευρά της κομματικής λειτουργίας – όπως αυτή απεικονίζεται κυρίως στη «Λέσχη» και στο δεύτερο τόμο της τριλογίας, την «Αριάγνη».

Στους κομματικούς διώκτες του ο Τσίρκας, που καταδικάστηκε σε διαγραφή από την Κομματική Οργάνωση Αλεξάνδρειας μετά την άρνησή του να αποκηρύξει τη «Λέσχη», έλεγε ότι δεν διαβάζουν σωστά: «Σταθείτε, τους λέω, δε διαβάζετε σωστά. Και γιατί βιαζόσαστε; Τώρα γράφω το δεύτερο μέρος, θα υπάρξει και τρίτο, αν ζήσω. Τότε θα καταλάβετε καλύτερα».
Η κριτική δικαίωσε τον Τσίρκα, με τη μέγιστη συμβολή της φίλης του και μελετήτριας του έργου του, Χρύσας Προκοπάκη…

Σήμερα, μπροστά σε νέες ιστορικές αναμετρήσεις, έρχονται στην επιφάνεια αποσιωπημένες πλευρές της περιόδου της αποτίμησης της ήττας. Δεν αρκεί να επιμείνουμε στην αντίθεση του διανοούμενου ήρωα Μάνου Σιμωνίδη (Σ.) με τον κομματικό καθοδηγητή Ανθρωπάκι (Α.) – αλλά οφείλουμε να ξαναδούμε και τους δυο μέσα σε νέο πρίσμα. Να μικρύνουμε την αντιπαλότητά τους και να τους μεγαλώσουμε μαζί και τους δυο, βγάζοντας από την αφάνεια το τρίτο πρόσωπο, τον καταλυτικό Φάνη.

Απέναντι στις αναγνώσεις που ρίχνουν άγκυρα στην ήττα του κινήματος και που στα κρισιακά φαινόμενα στις γραμμές του βλέπουν την κατάρρευση της δυνατότητας της συντροφικότητας (προτείνοντας, επιπλέον, έναν ατομικό δρόμο στοχασμού χωρίς ανατρεπτική πράξη), χρειάζεται να ξαναδιαβάσουμε τη «Λέσχη» και την τριλογία εκείνων που αντιστέκονται, εκείνων που τολμούν να αναμετρηθούν με τις αδυναμίες τους και την ίδια την ιστορία για μια νέα έκβαση όλων των συλλογικών στοιχημάτων. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Ιστορική και λογοτεχνική διαλεκτική για την “οργάνωση” και τις “συλλογικότητες”, με αφορμή το έργο του Στρατή Τσίρκα’

Μυστικά και ψέματα πίσω από τα στοιχεία για τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων, το μέγεθος του κράτους και τη δίψα της τρόικας για απολύσεις

δημοσίευση στο «δρόμο της αριστεράς«, του Γιάννη Κιμπουρόπουλου.

Με περισσή σπουδή ανακοίνωσαν, την περασμένη εβδομάδα, οι υπουργοί Οικονομικών και Εσωτερικών τα αποτελέσματα της απογραφής των δημοσίων υπαλλήλων. Η διαδικασία παρουσιάστηκε σαν έργο τιτάνιο, λες και όλη η λειτουργία της δημόσιας διοίκησης εξαρτιόταν από τη γνώση του ακριβούς αριθμού των λειτουργών της. Η επιλογή περιελάμβανε πολλές γκρίζες ζώνες, ως προς τη σκοπιμότητά της, μια και η καταγραφή μπορούσε να γίνει και με τα στοιχεία που ήδη διέθεταν οι διευθύνσεις προσωπικού υπουργείων και άλλων φορέων του Δημοσίου. Τα στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα ελάχιστα αποκλίνουν από αυτά που, κατά καιρούς, έχει παρουσιάσει η ίδια η ΑΔΕΔΥ.

Είναι προφανές ότι η, φαραωνικής έμπνευσης, διαδικασία περιείχε, εξαρχής, ένα στόχο: να συντηρήσει και να επιβεβαιώσει τους συνήθεις αστικούς μύθους περί διόγκωσης του απεχθούς κράτους, στην οποία μάλιστα ερρίφθη το ανάθεμα της δημοσιονομικής κρίσης.

Το προηγούμενο διάστημα ακούστηκαν εξωφρενικά πράγματα περί 1,5 εκατομμυρίου υπαλλήλων του δημοσίου τομέα και περί ελληνικής εξαίρεσης στον πανευρωπαϊκό κανόνα του «λιτού» κράτους, ενώ σε ευρύτατα στρώματα της κοινωνίας – χάρη και στη ρητορική των ΜΜΕ – εμπεδώθηκε αντίληψη περί προνομιούχων και παρασιτούντων υπαλλήλων. Αντίληψη που διευκόλυνε την ευθεία επίθεση στο εισόδημα και σε στοιχειώδη δικαιώματά τους.
Προφανώς, η επιχείρηση αποψίλωσης των δικαιωμάτων έχει και δεύτερο μέρος. Ωστόσο, η ανακοίνωση των τελικών στοιχείων της απογραφής του δημοσίου αποκάλυψε μερικές κρίσιμες (και χρήσιμες) λαθροχειρίες.

Πρώτον, παρά τις προσπάθειες να διογκωθεί ο αριθμός των απασχολούμενων στο Δημόσιο με την προσθήκη αιρετών (π.χ. βουλευτών και δημοτικών συμβούλων!), συμβασιούχων (ακόμη και αυτών που οι συμβάσεις τους λήγουν), το τελικό αποτέλεσμα δεν παράγει τις επιδιωκόμενες εντυπώσεις. Το σύνολο των μισθοδοτούμεων από τον προϋπολογισμό είναι 738.000, ενώ μια πιο ακριβής προσέγγιση, δηλαδή με την εξαίρεση των ένστολων του στρατού και των σωμάτων ασφαλείας, περιορίζει τον αριθμό των πολιτικών υπαλλήλων στους 461.000.

Δεύτερον, η επιχείρηση να εμφανιστεί η Ελλάδα ως η παγκόσμια εξαίρεση του κανόνα της ιδιωτικής οικονομίας, ώς το τελευταίο προπύργιο «υπαρκτού σοσιαλισμού», δεν ευδοκίμησε. Στον πίνακα που παραθέτουμε παρουσιάζονται τα στοιχεία για τον πληθυσμό, τη γενική απασχόληση και την απασχόληση στον δημόσιο τομέα στις 16 χώρες της Ευρωζώνης, τρεις χώρες της Ε.Ε. εκτός ευρώ, καθώς και τις ΗΠΑ και τον Καναδά. Τα στοιχεία προέρχονται από τη βάση δεδομένων του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας  Laborsta.

Χώρα Πληθυσμός Σύνολο απασχολούμενων Απασχολούμενοι στη δημόσια διοίκηση (σύνολο δημόσιου τομέα) Ποσοστό Δ.Υ. στο σύνολο των απασχολούμενων
Αυστρία 8.316.487 4.090.000 476.900 11,6%
Βέλγιο 10.666.866 3.357.000 756.300 (905.500) 22,5%
Φινλανδία 5.289.128 2.492.000 666.000 26,7%
Γαλλία 63.392.140 23.141.000 6.033.000 (6.718.000) 26%
Γερμανία 82.314.906 39.768.000 4.060.000 (5.692.000) 10,2%
Ελλάδα 11.125.179 4.582.500 392.000 (1.022.100) 8,5%
Ιρλανδία 4.234.848 2.108.500 331.600 (373.300) 15,7%
Ιταλία 59.131.287 24.996.300 3.611.000 (3.611.000) 14,4%
Κύπρος 821.622 381.900 57.100 (67.100) 14,9%
Λουξεμβούργο 476.200 348.700 37.000 (-) 10,7%
Μάλτα 404.902 152.500 42.300 (46.900) 27,7%
Ολλανδία 12.471.968 6.753.900 1.069.900 (1.821.600) 15,8%
Πορτογαλία 10.599.095 5.197.800 677.900 (-) 13,04%
Σλοβακία 5.379.455 2.280.000 287.000 (519.200) 12,5%
Σλοβενία 2.013.597 847.100 153.666 (236.400) 18,1%
Ισπανία 45.116.894 20.257.600 2.799.100 (2.959.600) 13,8%
Δανία 5.519.257 2.857.600 840.900 (922.900) 29,4%
Σουηδία 9.259.044 3.742.500 1.267.400 (-) 33,8%
Βρετανία 61.113.205 28.964.000 15.502.000 (5.850.000) 18,9%
HΠΑ 307.212.123 137.066.000 22.500.000 16,4%
Καναδάς 33.487.208 17.125.800 3.011.600 (3.312.506) 17,8%

Στον πίνακα καταγράφονται τα στοιχεία για τον πληθυσμό (με πηγή της επίσημες ιστοσελίδες των κρατών), τη γενική απασχόληση (σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα) και την απασχόληση στο Δημόσιο (περιλαμβάνονται η κεντρική και οι περιφερειακές διοικήσεις, οι ΟΤΑ, οι οργανισμοί κοινωνικής πρόνοιας κ.ά.). Σε παρένθεση, στην πέμπτη στήλη, τίθεται ο αριθμός των απασχολουμένων στο σύνολο του δημοσίου τομέα (όπου είναι διαθέσιμος), δηλαδή και στις επιχειρήσεις με κρατική ιδιοκτησία ή συμμετοχή. Τα στοιχεία προέρχονται από τη βάση δεδομένων του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας (ILO), τη Laborsta, και είναι τα τελευταία διαθέσιμα (2008). Για την Ελλάδα χρησιμοποιήθηκαν τα στοιχεία της τελευταίας απογραφής των δημοσίων υπαλλήλων, από τα οποία προκύπτει ποσοστό 16,1% στο σύνολο των απασχολούμενων. Αν, ωστόσο, χρησιμοποιηθούν τα ενιαία κριτήρια της Laborsta και υπολογιστούν μόνο οι πολιτικοί υπάλληλοι του κράτους (461.403, σύμφωνα με την ΑΔΕΔΥ), το ποσοστό περιορίζεται στο 10%.

Ακόμη κι αν χρησιμοποιηθεί ως δεδομένο ο αριθμός της κυβερνητικής απογραφής (στον οποίο αθροίζονται πάνω από 100.000 συμβασιούχοι του Δημοσίου, ακόμη και ωρομίσθιοι, ήτοι η μαύρη εργασία του κράτους), αποδεικνύεται ότι το ποσοστό των υπαλλήλων στο σύνολο της απασχόλησης δεν υπερβαίνει το 16% και δεν αποκλίνει από τον μέσο όρο άλλων χωρών της Ε.Ε.: Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ελλάδα: Συστηματική κράτηση παράτυπων μεταναστών και αιτούντων άσυλο σε υποτυπώδεις συνθήκες

Διαβάστε την – όχι ακριβώς κολακευτική – έκθεση, που προέκυψε και ως αποτέλεσμα επιτόπιων ελέγχων, και δείτε τα σχετικά οπτικοποιημένα στοιχεία από τη Διεθνή Αμνηστία:

Φτου!

… επειδή η κοροϊδία αναδεικνύει την ευτέλεια, επειδή η ευτέλεια ορθολογικοποιεί την ένσταση κι επειδή κοροϊδία κι ευτέλεια αποτελούν από μόνες τους αποδείξεις για το «όσο πιο βρώμικα αυτά που κάνουν, τόσο ψεύτες πρέπει να γίνουν για να τα στηρίξουν«, γι αυτό χαίρομαι πάλι:

Σύμφωνα με την πρώτη αποτίμηση της απογραφής, οι μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι είναι 400 χιλιάδες, και 175 χιλιάδες οι ένστολοι…

…Τελικά “το πάσης φύσεως προσωπικό της Δημόσιας Διοίκησης” φτάνει τις 750 χιλιάδες συμπεριλαμβανομένων και των συμβασιούχων, και των ωρομισθίων, και των εποχικών …

…τους οποίους συμπεριέλαβε στην απογραφή η κυβέρνηση για να φουσκώσει το νούμερο: απογράφηκαν ακόμα και αυτοί που οι συμβάσεις τους λήγουν με το τέλος Ιουλίου, τούτη την εβδομάδα!

Για την ελεύθερη κατασκήνωση στην Ικαρία

Ανακοίνωση – καταγγελία για τη στάση του Δήμου Ραχών απέναντι σε ελεύθερους κατασκηνωτές και άλλους επισκέπτες του νησιού

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

17 Ιουλίου 2010, Ράχες Ικαρίας

Εμείς, πολίτες των Ραχών, συγκεντρωθήκαμε να κουβεντιάσουμε και να μοιραστούμε την ανησυχία μας για τα όσα συμβαίνουν το τελευταίο καιρό με την έναρξη της τουριστικής περιόδου. Αισθανόμαστε ότι προσβάλλουν την αξιοπρέπεια, την ηθική μας και τις παραδόσεις του ικαριακού πολιτισμού.

Αγαπητοί συντοπίτες και επισκέπτες της Ικαρίας, Ικαριώτες και επισκέπτες του νησιού έχουν γίνει μάρτυρες ή αποδέκτες, απειλών, εκφοβισμού και παράνομων συμπεριφορών από τη δημοτική αρχή και εποχικούς υπαλλήλους (με σύμβαση καθαριότητας αλλά «αρμοδιότητες» χωροφύλακα), με αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός κλίματος «τρομοκράτησης» οποιουδήποτε τολμά να προσεγγίσει το φαράγγι της Χάλαρης και άλλες περιοχές. Η δημοτική αρχή βρίσκεται έκθετη για κατάχρηση εξουσίας, συστηματική καταπάτηση και προσβολή της συνταγματικά κατοχυρωμένης προσωπικής ελευθερίας και άλλων θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων (δικαίωμα της προσωπικότητας – Άρθρο 25, δικαίωμα χρήσης κοινόχρηστων χώρων, δικαίωµα ελεύθερης µετακίνησης και ελεύθερης επιλογής κατοικίας (Άρ. 13) , ισότητα δικαιωµάτων και υποχρεώσεων (Αρ.4/2), δικαίωμα στο περιβάλλον Άρθρο 24 κ.α.), όπως αυτά ορίζονται και κατοχυρώνονται από την Οικουµενική ∆ιακήρυξη των ∆ικαιωµάτων του Ανθρώπου, το ∆ιεθνές Σύµφωνο για τα Ατοµικά και Πολιτικά ∆ικαιώµατα και το Ελληνικό Σύνταγµα – κατεύθυνση προς την οποία κινείται και ένα σύνολο δικαστικών αποφάσεων.

Αφετηρία, δε, αυτής της αντιμετώπισης αποτελεί ο ρατσιστικός νόμος 392 του 1976 που απαγορεύει την ελεύθερη κατασκήνωση και στόχο είχε το νομαδικό λαό των Ρομά. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Τελικά, ρε παιδί μου, c’ est la vie, ou la mort?

Διαβάζοντας κι ακούγοντας ολόγυρα, διαπιστώνω έκπληκτος – αλήθεια! Πόσο αθώος μπορεί νά ‘μαι τελικά; – ότι αυτό που μας συμβαίνει συνοψίζεται, απλοϊκά και προφανώς, στο:

από ‘δώ και πέρα στον καθημερινό μας βίο κυριαρχεί η «αγορά»,
όχι η κοινότητα, όχι η «ανθρωπιά», όχι η αλληλεγγύη, όχι η πρωτοβουλία και η φιλοδοξία μας… η Αγορά!

Σκέψου ‘το: το αν θα πάρεις σύνταξη ικανή να σε διατηρήσει στη ζωή αφού περατώσεις το μέρος εκείνο της κοινωνικής σου προσφοράς που λέγεται «εργασία», αν δηλαδή θα «επιβιώσεις» – για να «ζήσεις», ούτε κουβέντα – για να «προσπαθήσεις να υπάρξεις» κι έξω από το «επάγγελμα», όλο αυτό, εξαρτάται από μια αναλογιστική μελέτη απόδοσης (μια μελέτη κερδοφορίας, δηλαδή) ενός φορέα (ακόμα το λέμε «ασφαλιστικό ταμείο», αλλά…) που… δεν έχει σχέση με τα «θέλω» σου, ούτε με τα «πρέπει» σου, αλλά υπόκειται σε «νόμους Α.Ε.» (αυτό το Α. είναι το χειρότερο… όχι ότι το Ε. μυρίζει λιγότερη θανατίλα, αλλά…)!

Συμβαίνει μπροστά μας το απόλυτο όνειρο της «καπιταλιστικής δημοκρατίας»: ο βίος μας μετριέται, και μετριέται σε «κεφάλαιο»! Μεταξύ μας, αναρωτιέμαι, ο «ιδανικός μαρξιστής» της εποχής μας δεν είναι το ίδιο χαρούμενος; Το «μαρξικό-λενινικό δόγμα» της αναγκαιότητας «της κατάληψης των μέσων και της προσπόρησης της υπεραξίας» παίρνει τόση, μα τόση, σάρκα και τόσο γερά οστά! Πάνε για βρούβες η «Ζωή στον ελεύθερο χρόνο» μαζί με την «ανθρώπινη υπόσταση» κι επανέρχεται η «καπιταλιστική» ή/και η «σεχταριστική» υπόσταση του «παραγωγού κεφαλαίου» στην κάθε ημέρα μας…

Όταν, μάλιστα, μιλάς για το «προφανές», ας πούμε, «γιατί το ταμείο μου να το διαχειρίζεται το κράτος/εργοδότης κι όχι το συνδικάτο;«, α, τότε σου μιλάνε για «ουτοπίες«, έτσι δεν είναι; Ρε ‘σείς, τί πιο ουτοπικό από το αστικό κράτος δικαίου; Δεν είναι, πια, προφανές ότι δε λειτουργεί η «μηχανή»;

Κι εγώ να παλεύω, μα, πώς να εξηγήσεις ότι «στην αλληλέγγυα οικονομία δεν υπάρχει υπεραξία, γιατί τίποτα δεν περισσεύει από την ανάγκη«, πώς να εξηγήσεις ότι «εκτός από τη διαχείριση των μαζών, υπάρχουν και οι ανάγκες που γεννιούνται κάθε μέρα και κάνουν το άτομο άτομο«, πώς να εξηγήσεις ότι «χωρίς ελευθερία, η επανάσταση είναι βία«, πώς να βάλεις τους «μπροστάρηδες» ν’ αγαπήσουν τους «από πίσω»;

Εγώ, με τις ιδέες μου, ειρωνικέ κι αγαπησιάρη δάσκαλε… εγώ, ο κόσμος κι η Ιδέα…

«παντιγέρα μαύρη ρούσσα»

Πρωτοβουλία – κάλεσμα της ομάδας της Ενωμένης Ευρωπαϊκής Αριστεράς / Βόρειας Πράσινης Αριστεράς για μια εβδομάδα Διαμαρτυρίας και Αλληλεγγύης σε πανευρωπαϊκό επίπεδο

Αναδημοσιεύεται από την ομάδα «Συμμετοχικά, Αλληλέγγυα κι Ελεύθερα» ενώ προωθείται, ως δράση, και μέσω του indy.gr

Αγαπητές φίλες, αγαπητοί φίλοι,

σας γράφουμε ως εκλεγμένοι αντιπρόσωποι των εργαζομένων σε ολόκληρη την Ευρώπη, μέλη της ομάδας της Ενωμένης Ευρωπαϊκής Αριστεράς / Βόρειας Πράσινης Αριστεράς (GUE / NGL) στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Είναι σαφές ότι το «πακέτο οικονομικής στήριξης», που συμφωνήθηκε κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου 8 και 9 Μαΐου 2010, θα εντείνει τους ρυθμούς της επίθεσης που δέχονται οι εργαζόμενοι, η νεολαία και οι συνταξιούχοι σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες.

Σε αυτό το στάδιο, οι Έλληνες εργαζόμενοι, κυρίως, βρίσκονται στην πρώτη γραμμή των επιθέσεων. Αντιμετωπίζουν τη μείωση κατά 10% των μισθών τους καθώς και των δημοσίων δαπανών, την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, την αύξηση του ΦΠΑ και το πάγωμα των συντάξεων. Αλλά και οι εργαζόμενοι στην Πορτογαλία, την Ισπανία, την Ιρλανδία και την Ιταλία, επίσης αντιμετώπισαν και συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν σοβαρές επιθέσεις κατά του βιοτικού τους επιπέδου. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Τα ανέκδοτα της Ιστορίας Νο2

Την ώρα που όλη η Ευρώπη πασχίζει ν’ αναγνωρίσει τον «εχθρό» διαδηλώνοντας – έστω – ο φίλος, συνάδελφος και νοητικός συνδαιτημόνας πολιτικών κι εκπαιδευτικών οργίων (παλαιόθεν), Νίκος Σ., μού ‘στειλε αυτό:

Θα μπορούσε να είναι και κουίζ:

Κέρδισε τις εκλογές με πολύ μεγάλη διαφορά έναντι του ανταγωνιστή του, μόνο και μόνο επειδή είχε εξαγγείλει ένα πρόγραμμα ελάφρυνσης των οικονομικά ασθενέστερων. Τις πρώτες εβδομάδες μετά τις εκλογές οι αναφορές του στο προεκλογικό του πρόγραμμα ενέπνευσαν τους ψηφοφόρους του, δικαιώνοντάς τους για την επιλογή τους, μέχρι… μέχρι που ήρθε η ώρα να εξαγγείλει την οικονομική του πολιτική. Τότε, η νέα κυβέρνηση διαπίστωσε ότι βρίσκεται αντιμέτωπη με μια οικονομική κατάσταση εντελώς διαφορετική απ’ αυτήν που νόμιζε, καθώς το δημοσιονομικό έλλειμμα ήταν σημαντικά μεγαλύτερο απ’ ό,τι γνώριζε.

Υπό το βάρος αυτής της πραγματικότητας, οι προεκλογικές εξαγγελίες έμειναν στα χαρτιά (παρά τη θέληση και την αρχική πρόβλεψη του κυβερνώντος κόμματος, εννοείται) και στη θέση τους ανακοινώθηκαν νέα αντιλαϊκά μέτρα που θα επέτρεπαν τη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος.

Για να μη μείνει, δε, κι η παραμικρή αμφιβολία για την κρισιμότητα της κατάστασης και τις ευρύτερες συνέπειες που απειλούνταν αν συνεχιζόταν η υπάρχουσα δημοσιονομική… κραιπάλη, ήρθε και μια φημολογία για χρεοκοπία – από την ίδια την πολιτική ηγεσία – που τροφοδότησε μια κερδοσκοπική επίθεση στο ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα, με αποτέλεσμα να χάσει μέρος της αξίας του.

Ποιος είναι;

Χάσατε αν το μυαλό σας πήγε στον πρόεδρο της σοσιαλδημοκρατικής διεθνούς, που διαβεβαίωνε ότι «λεφτά υπάρχουν». Τα ίδια ακριβώς γεγονότα με απαράλλαχτο τρόπο, μετά την Αθήνα, εξελίχθηκαν και στην Ουγγαρία, από τις 25 Απρίλη, οπότε διεξήχθη ο δεύτερος γύρος των πολύ κρίσιμων εκλογών, μέχρι την προηγούμενη Παρασκευή. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ένα σχολείο για τη Γάζα

Το ανοικτό Συντονιστικό της πρωτοβουλίας «Ένα Σχολείο για τη Γάζα» συνεδρίασε to βράδυ της 3ης Ιουνίου 2010. Λαμβάνοντας υπόψη ότι τα σύνορα Αιγύπτου-Γάζας φαίνονται πλέον να μην είναι ερμητικά κλειστά όπως στο παρελθόν, και ότι το διεθνές ενδιαφέρον για τη Γάζα είναι ιδιαίτερα αυξημένο μετά τη δολοφονική πειρατεία του Ισραήλ ενάντια στον «Στόλο της Ελευθερίας», εκτιμήθηκε ότι μια ολιγομελής αποστολή της πρωτοβουλίας στο αμέσως προσεχές διάστημα θα είχε αυξημένες πιθανότητες να μπει στη Γάζα μέσω Αιγύπτου.
Η αποστολή αναχώρησε την Πέμπτη 10/6/2010 από την Αθήνα και αναμένεται – φυσιολογικά – να επιστρέψει τη Δευτέρα 14/6/2010 το βράδυ.

Παρακολουθήστε από το blog της πρωτοβουλίας την πορεία της αποστολής.

Στην πρωτοβουλία « Ένα σχολείο για τη Γάζα» συμμετέχουν:

  • ΟΛΜΕ
  • ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ Π.Ε.: Α΄Αθήνας, Αθηνά, Αργοσαρωνικού, Άνω Λιοσίων-Ζεφυρίου-Φυλής, Αριστοτέλης, Βόνιτσας, «Γληνός», Γλυφάδας, «Κ. Σωτηρίου», Κερατσινίου-Περάματος «Νίκος Πλουμπίδης», «Παρθενώνα», Νέας Σμύρνης, Νίκαιας-Πειραιά, Πειραιά-«Ρήγας Φεραίος», Πειραιά-« η Πρόοδος»
  • ΕΛΜΕ: Α΄Αθήνας, Β΄ Αθήνας, Γ΄Αθήνας, Ε΄Αθήνας, Ε΄Ανατολικής Αττικής, Άνω Λιοσίων-Ζεφυρίου-Φυλής, Α και Β ΄Δυτικής Αθήνας, Β΄ Δωδεκανήσου, Β΄ Εβρου, Ελευσίνας, Καλλιθέας-Ν.Σμύρνης- Μοσχάτου, Πειραιά, Φθιώτιδας, Ικαρίας-Φούρνων

Ανταπόκριση από τη Γάζα, του alfavita.gr: Έφτασαν οι Έλληνες εκπαιδευτικοί

Στις 13:00΄ ώρα Ελλάδας, σήμερα Παρασκευή 11 Ιουνίου 2010, έφτασε η αντιπροσωπεία των ελλήνων εκπαιδευτικών στην περιοχή της Γάζας μετά από 6ωρη ταλαιπωρία στα σύνορα με την Αίγυπτο. Έγινε συνάντηση με αντιπροσωπεία της παλαιστινιακής κυβέρνησης που περίμενε τους εκπαιδευτικούς και στις 13:30΄ ξεκίνησαν για την πόλη της Γάζας.
Στην αποστολή συμμετέχουν οι εκπαιδευτικοί: Φατούρου Αγγελική, καθηγήτρια, μέλος του ΔΣ της ΟΛΜΕ, Μαχά Μαρία, καθηγήτρια, μέλος του ΔΣ της ΕΛΜΕ Περιστερίου, Φωκιανός Στέλιος, δάσκαλος, Αντωνόπουλος Παύλος, καθηγητής, Γαλάνης Γιώργος, δάσκαλος, Πρόεδρος συλλόγου εκπαιδευτικών ΠΕ Πειραιά «η Πρόοδος», Δαφνής Γρηγόρης, καθηγητής, Δούκα Ευαγγελία, πρόεδρος του συλλόγου εκπαιδευτικών ΠΕ Άνω Λιοσίων, Προκόπη Αδριανή, δασκάλα και Ψιμούλη Χρυσούλα, καθηγήτρια, μέλος του ΔΣ της ΕΛΜΕ Άνω Λιοσίων

Επικοινωνία: enasxoleiogiatigaza@gmail.com

6972210342, Γαλάνης Γιώργος

6974438720, Αγγελική Φατούρου

__________________
Παρακολουθήστε την εξέλιξη των γεγονότων:

  1. Μια ιστόρηση, από το http://kalodia.blogspot.com/, και
  2. Μια πρώτη αναφορά πεπραγμένων, στο συνδικαλιστικό blog «Συμμετοχικά, Αλληλέγγυα κι Ελεύθερα»

Απέναντι στο εμπόριο…

Αθωωτική απόφαση-σταθμός για τις ανταλλαγές αρχείων στο Διαδίκτυο

Δημοσιεύθηκε την Τετάρτη, 09 Ιουνίου 2010, στο tvxs

Οι ισπανικές αρχές προχώρησαν σε μία απόφαση που αποτελεί ισχυρό χτύπημα σε όσους επιθυμούν την ποινικοποίηση της ελεύθερης ανταλλαγής αρχείων στο Διαδίκτυο, αφού αθώωσαν διαχειριστές ιστοσελίδας ανταλλαγής αρχείων (p2p – Peer to Peer), παραλληλίζοντας τη δραστηριότητά τους με την «πανάρχαια πρακτική» της ανταλλαγής βιβλίων.

Το 2005, η ισπανική αστυνομία συνέλαβε τέσσερα άτομα, υπεύθυνα για το φόρουμ ανταλλαγής αρχείων cvcdgo.com, με την κατηγορία της καταπάτησης πνευματικών δικαιωμάτων, μετά από κατηγορίες που εξαπέλυσαν η EGEDA (η οποία προασπίζει τα οπτικοακουστικά δικαιώματα) και η Columbia Tristar.

H ιστοσελίδα ξεκίνησε τη λειτουργία της το 2004 και λάμβανε διαφημιστικά έσοδα μέχρι τη στιγμή που διεκόπη η λειτουργία της το 2005. Στο σύντομο διάτημα που λειτούργησε, πρόλαβε να σημειώσει 11.000.000 επισκέψεις.

Η «Επιχείρηση CVCD» της Υπηρεσίας Εγκλημάτων Πνευματικής Ιδιοκτησίας έλαβε χώρα σε διάφορες πόλεις της Ισπανίας, ανάμεσα σε αυτές τη Μάλαγα, τη Σεβίλλη και τη Μαδρίτη.

Το Δικαστήριο της πρωτεύουσας της Ισπανίας έκλεισε, τελεσίδικα, την υπόθεση αθωώνοντας τους τέσσερις κατηγορουμένους, ηλικίας 27-37 ετών, με το σκεπτικό ότι δεν υπάρχει κάτι το παράνομο στη δραστηριότητά τους, διότι η ιστοσελίδα δεν παρενέβη στην πνευματική ιδιοκτησία των αρχείων και τα διαφημιστικά έσοδα που έλαβαν δεν αποτελούν έγκλημα.

Οι δικαστές Οκαρίθ, Γκουτιέρεθ και Καμπίγιο ανέφεραν χαρακτηριστικά ότι «από τα αρχαία χρόνια υπήρχε δανεισμός και πώληση βιβλίων. Η διαφορά έγκειται, πλέον, στο μέσο. Προηγουμένως ήταν το χαρτί, ενώ τώρα, στην ψηφιακή εποχή, τα πάντα μπορούν να κυκλοφορήσουν με μεγάλη ταχύτητα στο Διαδίκτυο».

Ο συνήγορος υπεράσπισης των κατηγορουμένων, Κάρλος Σάντσεθ Αλμέιδα έκανε λόγο για «σαφές μήνυμα των δικαστών προς την κυβέρνηση» και συγκεκριμένα προς τον υπουργό Πολιτισμού Γκονζάλεθ Σίνδε, τονίζοντας ότι «δε θα πρέπει να παραβιαστεί η κόκκινη γραμμή¨. Η απόφαση είναι τελεσίδικη και σίγουρα, σημαίνει πολλά για το ζήτημα της ελευθερίας στο Διαδίκτυο.

Σήμερα, στο Εργατικό Κέντρο της Πρέβεζας ή αλλού…

Η 13η Μαΐου του 2010 πήγε χαμένη…

Για πρώτη φορά, στις 13 Μαΐου του 1968, Γάλλοι εργάτες ενώθηκαν με τους φοιτητές, απεργώντας για μια μέρα και διοργανώνοντας από κοινού πορεία στο κέντρο του Παρισιού. Περίπου 800.000 φοιτητές, καθηγητές κι εργάτες διέσχισαν τη γαλλική πρωτεύουσα ζητώντας την παραίτηση της κυβέρνησης υπό τον Charles de Gaulle και διαμαρτυρόμενοι για την αστυνομική βιαιότητα κατά τις πορείες των προηγουμένων ημερών.

Αυτή τη φορά, πάντως, η αστυνομία παρακολούθησε διακριτικά τις διαδηλώσεις για το μεγαλύτερο κομμάτι της ημέρας, αν κι αργότερα μπλόκαρε τις γέφυρες που διασχίζουν το Σηκουάνα, περιορίζοντας τους διαδηλωτές στην αριστερή όχθη, όπου και τις προηγούμενες μέρες είχαν δημιουργηθεί τα επεισόδια με την αστυνομία.

Η τετράωρη πορεία είχε ξεκινήσει από την Place de la République της δεξιάς όχθης του Σηκουάνα και ενώθηκε με το πλήθος φοιτητών αφού πέρασε τη γέφυρα για την άλλη όχθη, διασχίζοντας τις φοιτητικές γειτονιές του Παρισιού. Κρατώντας σημαίες και πανό, εργάτες, φοιτητές και καθηγητές φώναζαν «De Gaule δολοφόνε» και «CRS-SS», παρομοιάζοντας τα γαλλικά ΜΑΤ (τη μονάδα της γαλλικής αστυνομίας για τις διαδηλώσεις) CRS με τα ναζιστικά SS.

Οι φοιτητές ζητούσαν τη μεταρρύθμιση του «bourgeois πανεπιστημιακού συστήματος» και το τέλος του «αστυνομευόμενου κράτους» , αλλά και την απελευθέρωση των ηγετών του κινήματός τους που είχαν συλληφθεί λίγες μέρες νωρίτερα. Τα αιτήματα των εργατών, πάλι, αφορούσαν τους χαμηλούς μισθούς, την αποκέντρωση και τις διακρίσεις στο χώρο εργασίας.

Η μονοήμερη απεργία παρέλυσε την πρωτεύουσα και γρήγορα πήραν τη σκυτάλη και άλλες μεγάλες πόλεις της περιφέρειας. Οι δημόσιες συγκοινωνίες, οι αεροπορικές πτήσεις, τα ταχυδρομεία, όλα είχαν παραλύσει κατά τη διάρκεια των ημερών λαϊκής διαμαρτυρίας που έμειναν στην ιστορία.

Πηγές: BBC, tvxs

Αγώνας για τη ζωή, όχι για το θάνατο!

Δημοσιεύτηκε εχθές, στον ιστοχώρο της “Βαβυλωνίας”:

Τον Δεκέμβρη του 2008 κατά τη διάρκεια των γεγονότων που ακολούθησαν τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου ο αναρχικός/αντιεξουσιαστικός χώρος απάντησε στις φασιστικές εκκλήσεις των ΜΜΕ για επιστροφή σε «ησυχία, τάξη και ασφάλεια» με το αφοπλιστικό σύνθημα «εσείς μιλάτε για βιτρίνες, εμείς μιλάμε για ζωές».

Ποια επικίνδυνη υποκρισία κάνει τώρα ορισμένους να μιλάνε για τα ανύπαρκτα μέτρα πυροπροστασίας της τράπεζας και όχι για τις ζωές που χάθηκαν;

Ποια οργουελική αντιστροφή της πραγματικότητας κάνει κάποιους να μιλούν για το τραγικό συμβάν σαν να επρόκειτο για βραχυκύκλωμα;

Δεν καταλαβαίνουμε – άραγε – ότι αυτή η υποκρισία είναι αντίστοιχη των νατοϊκών δολοφόνων που μιλούσαν για «παράπλευρες απώλειες»;

Δεν καταλαβαίνουμε – άραγε – ότι η δεδομένη και αυτονόητη κυνικότητα και κτηνωδία ενός μεγαλοκαπιταλιστή, που επέβαλε εκβιαστικά στους υπαλλήλους του να βρίσκονται μέσα στην τράπεζα, δεν εξιλεώνει κανέναν για τους νεκρούς;

Δεν καταλαβαίνουμε – άραγε – ότι αν χρησιμοποιείς τις τακτικές του κτήνους το οποίο αντιπαλεύεις έχεις γίνει ίδιος μ’ αυτό;

Αν για κάτι αγωνίζονται οι αναρχικοί, αν για κάτι αξίζει να αγωνιστούν οι άνθρωποι είναι για την Ζωή, την Ελευθερία και την Αξιοπρέπεια. Για έναν κόσμο όπου ο θάνατος δεν θα έχει πια εξουσία… Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η αθεράπευτη (;) ηθικολογία του ριζοσπαστικού κινήματος

Στην εφημερίδα «Ροσινάντε» του Δεκεμβρίου 2009, ο Βασίλης Μπέλλος γράφει για την υποκρισία πίσω από τις ηθικολογίες και τα δόγματα: Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αποφθεγματικά…

Ο Γ. Πρετεντέρης το αποκάλυψε, μόλις, αλλά ακούστηκε;

«…από καιρό (χρόνια τώρα) οι δημοσιογράφοι άκουγαν από «πηγές» ότι ο Μαζιώτης είναι σημαίνον στέλεχος της νεότερης τρομοκρατίας (μετά το 2003) στην Ελλάδα…«

Κάθε φορά που «πρέπει», «κάποιοι ξέρουν» ποιον να συλλάβουν…

Ας είναι αυτό ένδειξη: η εξουσία χρησιμοποιεί τους μεμονωμένους («μεσσιανικούς», άρα όχι ελευθεριακούς, για να μιλάμε καθαρά) τρομο-επαναστάτες (;) ως χρυσές εφεδρείες αποπροσανατολισμού!

Είναι, δε, αυτό τόσο απροκάλυπτο, που οι «ειδήσεις» αναλύουν τον βίο του Μαζιώτη από την αποτυχημένη βομβιστική επίθεση του 1997 και μετά… ωσάν να μην υπήρξε ποτέ ο Ν. Μαζιώτης αρνητής στράτευσης που κυνηγήθηκε αδυσώπητα γι αυτό, επί σειρά ετών… Φαίνεται ότι, με δεδομένο ότι τελευταίως δεν «παίζει καλά στην οθόνη» η «εθνική μας υπερηφάνεια», αυτό δε συμφέρει να παίξει… Σε μια ακατάσχετη ηθικολογία των media και της κοινωνίας μας, ο «πασιφισμός» (…και καλά) του «τρομοκράτη» δε συμφέρει…

Μη μας ενημερώνετε άλλο, please!

Από το σώμα των «ένστολων» τ’ ακούτε, ούτως ή άλλως…

Y.Γ.: κατά τ’άλλα, που λέει κι ο Βέλτσος στα «Νέα», «…πληροφορήθηκα ότι οι ένστολοι γλίτωσαν στο παρά πέντε από τις περικοπές των επιδομάτων τους. Θαυμάσια! Από αύριο, θα κυκλοφορώ με την τήβεννο!«

Κυβερνητικός αξιωματούχος – όργανο της Goldman Sachs

Από διαδοχικές δημοσιεύσεις, στις 3 Μαρτίου από το antinews.gr και του Νικόλαου Καββαδά, τη Δευτέρα, 15 Μαρτίου 2010, στον «Νεολόγο«:

Κάτι μυρίζει πάλι από την Goldman Sachs…

Χρήζει περαιτέρω έρευνας το δημοσίευμα της γαλλικής εφημερίδας Le Monde της 2ης Μαρτίου, για το ρόλο που έπαιξε στην Goldman Sachs ο σημερινός επικεφαλής του Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρήματος (ΟΔΔΗΧ) – του φορέα, δηλαδή, που προχωρά σε εκδόσεις ομολόγων, στο δανεισμό της χώρας με λίγα λόγια.

Η εφημερίδα αναφέρει ότι ο κύριος Πέτρος Χριστοδούλου, στις αρχές του 2009 είχε την εποπτεία της ίδρυσης της – θυγατρικής της Goldman Sachs – λονδρέζικης εταιρείας «Titlos» με σκοπό την μεταφορά του χρέους της Ελλάδας στην Εθνική Τράπεζα. Και πριν προσληφθεί στην Εθνική, το 1998, ο εν λόγω τραπεζίτης δούλευε στην… Goldman Sachs! Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

«Ένας είναι ο Θεός» (τρις παρακαλώ)!

δημοσίευση, στις 3 Απριλίου, του Σταύρου Θεοδωράκη στο ειδησεογραφικό του site protagon.gr

Στην πρόσφατη συνάντηση μου με τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο – αποσπάσματα είδατε, πιθανόν, και στην τηλεόραση – τον ρώτησα για την εκκλησία που μοιάζει με κόμμα: Για τους μητροπολίτες-κομματάρχες και για τους παπάδες-τοπάρχες. Η αλήθεια είναι ότι είχα στο μυαλό μου τους ιεράρχες με τις αυλές και τον στόμφο. Τον ρώτησα, μάλιστα, για τον «άγιο Θεσσαλονίκης» που βγήκε και είπε «ποιοι είναι αυτοί που θα φορολογήσουν εμάς τους αιώνιους». Σαν να έλεγε ότι τα μικρά κόμματα της πολιτικής δεν μπορούν να ελέγξουν το αιώνιο κόμμα της Ορθόδοξης ελληνικής εκκλησίας.

Ο Ιερώνυμος αρκέστηκε σε ένα «δεν συμφωνώ με αυτές τις απόψεις» – άλλο ένα δείγμα ότι η εκκλησία του είναι κόμμα. Πού να μπλέκεις τώρα με την εσωκομματική αντιπολίτευση, θα σκέφθηκε. Σαν τον Σημίτη που φοβόταν τον Τσοχατζόπουλο. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ενός λεπτού ντροπή

…στις 30 Μαρτίου, για μια κοινωνία που ξέχασε την κοινότητα, αντί ντροπής, από τους «Σχολιαστές Χωρίς Σύνορα» και τον/την Mind the Gap:

Ενός λεπτού ντροπή.

Σιωπή, Σκάστε όλοι σας!

Έστω και για ένα δευτερόλεπτο, σκάστε!

Όχι άλλες κραυγές και δραματικές περιγραφές τρόμου από εσάς τους γυμνοσάλιαγκες “αστυνομικούς συντάκτες” που τρέφεστε με το αίμα των θυμάτων και τις ασφαλίτικες πληροφορίες. Σκάστε!

Όχι άλλες κοινωνιολογικές αναλύσεις για την καθημερινότητα τον ρατσισμό και τις ταξικές αντιθέσεις, από εσάς τους ζάπλουτους τηλεφωστήρες δημοσιογράφους που αγναντεύετε αποστειρωμένα τη ζωή, μέσα από τα σκούρα τζάμια των θωρακισμένων φοροκλοπημέων σας 4χ4. Σκάστε!

Όχι άλλα μαθήματα δημοκρατικής πυγμαχίας από εσένα ψυχοπαθή, μεγαλομανή καλαμοκαβαλάρη υπουργέ του παρακράτους και από σας τους αντιπολιτευόμενους ανεύθυνους τιμητές της τάξης και ασφάλειας. Σκάστε!

Όχι άλλες παραστάσεις κακομοιριάς και “συναδελφικότητας”, για πάσαν νόσο και πάσαν μαλακία, από εσάς τους επαγγελματίες συνδικαλιστές της ερασιτεχνικής αστυνομίας στα κιτρινοπαράθυρα. Σκάστε!

Όχι άλλη υποκρισία, σκάστε όλοι σας! Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

… σκιαμαχίες …

από το tvxs.gr:

Ο αρχιφύλακας Χριστόδουλος Θωμάς εμφανίστηκε στις 7 Απριλίου 2010 χωρίς ίχνος μνήμης ενώπιον του δικαστηρίου!

Παρά το γεγονός ότι συμμετείχε στη διαδικασία της αυτοψίας και, σύμφωνα με συναδέλφους του, είχε χρησιμοποιηθεί και ως «ομοίωμα» του θύματος Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, ο αρχιφύλακας δεν ήταν σε θέση να απαντήσει επί της ουσίας σε καμία από τις ερωτήσεις του δικαστηρίου:

– «Μα καλά, δεν θυμάστε αν ήσασταν η προσομοίωση του θύματος;…» διερωτήθηκε η πρόεδρος Αντζελίτα Παπαβασιλείου. «…Θλίβομαι αν έτσι είναι όλοι οι αστυνομικοί. Όλοι δεν ξέρετε, δεν βλέπετε, δεν ακούτε και εκτελείτε εντολές ανωτέρων. Τι κάνετε; Το οκτάωρό σας μόνο;».

– «Κάνουμε ό,τι μας ζητούν», απάντησε ο μάρτυρας.

– «Πέθανε ένα παιδί. Ως πολίτης έστω δεν νοιαστήκατε; Μόνο καρτέλες βάζετε;» επέμεινε η πρόεδρος.

– «Έκανα ό,τι μου ζητούσαν. Δεν κάθισα μετά να δω πού έβαλαν οι συνάδελφοι της βαλλιστικής το καρτελάκι»…

Για τον Μάριο μέσα μας!

Αρεία φυλή και άλλες μπούρδες…

Επειδή, εδώ και μια μέρα, κάτι απίστευτοι φασίστες – οπαδοί του Τσε, του Περόν, του Γούκιο Μίσιμα και του «Μαύρου Μετώπου», λέει, της προ-βΠΠ εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας – έχουν «επιτεθεί στον ιστοχώρο της Ελευθεροτυπίας» και το γλεντάνε, να θυμίσω κάτι που εμάς μας κάνει να κλαίμε (από τα γέλια, βέβαια):

Ανάληψη ευθύνης για την Trollοκρατική επίθεση κατά του Μιχαλολιάκου και του Troktikού

Είναι φορές που μια trollιά είναι ισχυρότερη κι από βόμβα μεγατόνων. Είναι εξαιρετικά διασκεδαστικό να χτυπάς τους φασίστες ακριβώς εκεί που πονάνε. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ο πόλεμος αυτός είναι ενάντια στην όποια Ελευθερία (με αφορμή τα συμβάντα γύρω από το πρώην gamato.info, σήμερα gamato.it)

Δημοσίευση του εξαιρετικού blog in love with life στις 17 Μαρτίου 2010:

“Καθένας συνεισφέροντας ανάλογα με τις ικανότητες και τις επιθυμίες του, καθένας λαμβάνοντας ανάλογα με τις ανάγκες του”.

Αυτός είναι ο πυρήνας της αναδυόμενης “οικονομίας των ίσων” ή αλλιώς οικονομίας p2p. Ο “θεωρητικός” της, Michel Bauwens, επισκέφθηκε τις προηγούμενες ημέρες την Ελλάδα και έδωσε μία δημόσια διάλεξη εκθέτοντας τις ιδέες του. Αυτά που είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε μαζί του είναι αρκετά ενδιαφέροντα τόσο για τα κινήματά μας όσο και για την κοινωνία μας συνολικά, ιδιαίτερα στους σύγχρονους ταραγμένους καιρούς της οικονομικής κρίσης, όπου κάθε άμεσα εφαρμόσιμη διέξοδος πρέπει να συζητείται διεξοδικά και να εφαρμόζεται στην πράξη. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Το τέλος της πολιτικής και η υπεράσπιση της δημοκρατίας

Δημοσιεύτηκε την Τρίτη, 9 Μαρτίου 2010,

στον «δρόμο της αριστεράς»

του Κώστα Δουζίνα,

καθηγητή δικαίου στη Νομική Σχολή του Birkbeck College
στο University of London (Πανεπιστήμιο του Λονδίνου)

Σ’ αυτόν το μήνα του «ελληνικού πάθους» ένα πράγμα είναι βέβαιο: Η χώρα δεν θα είναι ποτέ ίδια ξανά. Ενώ, όμως, οι σχολιαστές, οι ακαδημαϊκοί και οι «ειδικοί» συζητούν ατέρμονα για την οικονομική κρίση, η βαθιά πολιτική δυσφορία περνάει απαρατήρητη. Τα τρία «κύματα» των μέτρων «σταθερότητας» έχουν επιπέσει στην Ελλάδα σαν θανατηφόρο τσουνάμι που θα μετατρέψει την τρέχουσα κρίση σε βαθιά ύφεση, χωρίς ορατό τέλος. Τα εν εξελίξει γεγονότα προσφέρουν ένα πανόραμα συμπτωμάτων του «τέλους της πολιτικής».
Με έναν προφανή τρόπο, η εκπληκτική στροφή 180 μοιρών της κυβέρνησης αξίζει ολυμπιακό μετάλλιο στη γυμναστική. Το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ έκανε επίθεση στη νεοφιλελεύθερη πολιτική της Νέας Δημοκρατίας και υποσχόταν κοινωνική δικαιοσύνη, αναδιανομή προς όφελος των φτωχών, ενίσχυση του κράτους πρόνοιας και δημιουργία θέσεων εργασίας. Τέσσερις μήνες αργότερα, όλες οι υποσχέσεις και οι εγγυήσεις έχουν γίνει κουρέλια. Οι πολιτικοί επιστήμονες που θρηνούν για την απάθεια, την αδιαφορία και τη μη συμμετοχή του ψηφοφόρου ισχυρίζονται ότι η επανειλημμένη αθέτηση των προγραμματικών υποσχέσεων αποτελεί τον κύριο λόγο που οι πολίτες στρέφουν την πλάτη τους στην πολιτική. Σ’ αυτή τη βάση, η ελληνική περίπτωση θα γίνει εγχειριδιακό παράδειγμα πολιτικής και όχι στατιστικής δολιότητας. Είναι αδιανόητο ηθικά πώς επαγγελματίες πολιτικοί μπορούν να επιβιώνουν μετά από μια τόσο βίαιη ανατροπή υποσχέσεων ή ελπίδων και να πηγαίνουν στις κάλπες υποσχόμενοι οτιδήποτε. Αλλά έχει καμιά σημασία η απώλεια της εμπιστοσύνης των πολιτών, όταν η χώρα έχει χάσει την εμπιστοσύνη των «αγορών»;
Αυτή η απίστευτη απάτη υποσκελίζεται γρήγορα μέσω μιας μη πειστικής δικαιολογίας για τα ψεύδη των «άλλων» (της προηγούμενης και εναλλασσόμενης πολιτικής ελίτ, των ψευδολόγων στατιστικολόγων, των αδαών και ανεπαρκών Ευρωπαίων επιθεωρητών κ.λπ). Θα περίμενε κανείς, τουλάχιστον, μια συγγνώμη από την κυβέρνηση και ίσως ένα ιαπωνικού τύπου χαρακίρι. Δεν επρόκειτο να γίνει, αφού αυτό το τερατώδες ψέμα είναι απλώς το σύμπτωμα ενός πολύ βαθύτερου προβλήματος. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Κρίση, χρεοκοπία και αριστερά

Από κείμενο του «Κ. Μαραγκού», που δημοσιεύτηκε στο indy.gr στις 13 και 14 Μαρτίου 2010

…η αριστερά δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στα λεφτά που φάγανε οι τράπεζες και οι βιομήχανοι. Είναι αλήθεια ότι γύρω από αυτούς ένα πλήθος ανθρώπων έχει συμμετάσχει στο μεγάλο φαγοπότι.

Μεγαλογιατροί που για να τους μιλήσεις πρέπει να δώσεις φακελάκι, δικαστικοί που αμείβονται με 5 και με 10 χιλιάδες το μήνα, διευθυντές και μεγαλοστελέχη πρώην Δ.Ε.Κ.Ο. με μισθούς 200 χιλιάδων το χρόνο, και, δίπλα σε αυτούς, εκατοντάδες υπάλληλοι που – με ψευτοϋπερωρίες, Σάββατα Κυριακές, γιορτές κ.ο.κ. – φτάνουν τις 100 χιλιάδες το χρόνο. Όλα αυτά για όσους έχουν τις άκρες με τη διοίκηση και τους μηχανισμούς της εξουσίας. Ένα ολόκληρο σύστημα πελατειακών σχέσεων και αφαίμαξης της δημόσιας περιουσίας έχει στηθεί εδώ και τριάντα χρόνια. Από ‘κεί και πέρα εξυπηρετήσεις, μίζες, γρηγορόσημα, επιδοτήσεις κάθε είδους. Λαμόγια που επί χρόνια τρώνε με χρυσά κουτάλια.

Όλοι αυτοί οι λούμπεν, αυτή η αυλή των κυβερνητικών κομμάτων (άλλος με λιγότερα, άλλος με περισσότερα) στήριξαν την εξουσία, Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

λόγια και πράξεις

Στον ιστοχώρο του «Κυβερνήτη», παρατίθεταιχωρίς ελληνική μετάφραση ή σύνδεσμο από το ελληνόφωνο τμήμα – η ακόλουθη καταγραφή:

A roadmap for social and economic reform
P.E.S. – 8 December 2006 – Porto, Portugal
A ten point plan for the creation of a ‘New Social Europe’ was adopted by the leaders of Europe’s socialist, social democratic and labour parties at the Congress of the Party of European Socialists.
Europe must reform if it is to continue to combine social justice and a market economy” said PES President Poul Nyrup Rasmussen. “We social democrats and socialists reject dismantling our welfare states in the name of increased competition. We will renew and strengthen social protection across Europe, we will modernize our welfare states without weakening them, and we have adopted a ten point plan to show us the road.” …

Κατευθυντήριες γραμμές για την κοινωνική και οικονομική μεταρρύθμιση

Κόμμα Ευρωπαίων Σοσιαλιστών – 6 Δεκεμβρίου 2006 – Πόρτο, Πορτογαλία

Ένα σχέδιο δέκα σημείων υιοθετήθηκε από τους ηγέτες των ευρωπαϊκών σοσιαλιστικών, σοσιαλδημοκρατικών και εργατικών κομμάτων στο συνέδριο του Κόμματος των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών (ΚΕΣ).

Η Ευρώπη πρέπει να μεταρρυθμιστεί, αν πρόκειται να συνεχίσει να συνθέτει την κοινωνική δικαιοσύνη και την οικονομία της αγοράς, δήλωσε ο Πρόεδρος του ΚΕΣ Πουλ Νύροπ Ράσμουσσεν. Εμείς οι σοσιαλδημοκράτες και σοσιαλιστές διαφωνούμε με την αποδόμηση των κοινωνικών μας κρατών στο όνομα της αυξημένης ανταγωνιστικότητας. Θα ανανεώσουμε και δυναμώσουμε την κοινωνική προστασία σε όλη την Ευρώπη, θα εκσυγχρονίσουμε τα κοινωνικά μας κράτη χωρίς να τ’ αποδυναμώσουμε και [προς τούτο] υιοθετήσαμε ένα σχέδιο δέκα σημείων για να μας δείξει τον δρόμο…

Εκτός από την πλήρη έλλειψη διεθνούς αλληλεγγύης, αλλά και την πλήρη έκθεση του σοσιαλδημοκρατικού προγράμματος «ωραιοποίησης της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο» που αυτές οι γραμμές υποδεικνύουν, τίθεται κι ένα ερώτημα:
Οι «ηγέτες» που αναφέρονται σε ποιον δίνουν λόγο για την καταστρατήγηση όσων δηλώνουν κι υπογράφουν;
Εκτός από μεγάλα λόγια, ποια ήταν η κοινωνική, ηθική και θεωρητική υποστήριξη των «δέκα θέσεων»;
Πρέπει κάποτε να ρωτήσουμε τα κόμματα σε τί διαφέρουν από τηλεοπτικά talk-shows, πού – δηλαδή – έγκειται η ανάληψη ευθύνης και η υπευθυνότητά τους ως «κοινωνικών θεσμών»…

ΤΟ ΧΡέΟς ΤΗς ΕΛΛάΔΑς ΚΑΙ ΤΟ … ΧΡέΟς ΜΑς, alias «Το χρέος της Ελλάδας είναι πρωτοφανές»

Δημοσίευση στον ιστοχώρο του Σ.Ε.Κ.Α.Π.Ε. (Σωματείου Εργαζομένων Κέντρου Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας)

Σύμφωνα με στοιχεία του Δ.Ν.Τ. το χρέος της Ελλάδας (δημόσιο και ιδιωτικό) είναι στο 179% του Α.Ε.Π. Ας δούμε λίγο τα χρέη (δημόσια και ιδιωτικά) των άλλων χωρών:
Ιαπωνία: 197,2% του Α.Ε.Π.
Ολλανδία: 234%
Ιρλανδία: 222%
Βέλγιο: 219%
Ισπανία: 207%
Πορτογαλία: 197%
Ιταλία: 194%
Μέσος όρος για Ε.Ε.: 175% του ευρωπαϊκού Α.Ε.Π. (Διαβάστε επίσης εδώ)
Ποια είναι η Ελληνική «ιδιαιτερότητα»;
Η Ελλάδα λοιπόν κάνει την πρωτοτυπία να μεταφέρει τα χρέη του ιδιωτικού τομέα στο δημόσιο. Γιατί το Ελληνικό κράτος όχι μόνο κάνει τα στραβά μάτια σε μια σειρά από ανοιχτές παρανομίες (π.χ., εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία) αλλά στερεί προκλητικά από το δημόσιο τους βασικούς του πόρους, προτιμώντας να φαίνεται ένα χρεοκοπημένο κράτος παρά ένας ανίκανος ιδιωτικός τομέας. Κι όλα αυτά χωρίς να αναφερθούμε στις κάθε τύπου επιδοτήσεις.
Μόνο από τις offshore εταιρίες χάνονται κάθε χρόνο 6 δις έσοδα για το κράτος (Νέα, 11/05/2009). Χαρακτηριστικά ο πρώην υπουργός οικονομικών Γ. Αγαπητός αναφέρει στην Ελευθεροτυπία της 20/02: «…τα μη εισπραττόμενα φορολογικά έξοδα υπερβαίνουν το 40% των εισπραττόμενων». Σύμφωνα με στοιχεία του Ο.Ο.Σ.Α. το 25% της παραγωγής στην Ελλάδα διακινείται χωρίς παραστατικά με αποτέλεσμα το κράτος να χάνει τόσα λεφτά, ώστε αν τα έπαιρνε «…θα επέτρεπαν ακόμη και το μηδενισμό του δημόσιου χρέους μέσα σε λίγα χρόνια» (Ελευθεροτυπία, 20/02/2010) Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

"Κύρηξις πολέμου"

Έχοντας μειώσει την αγοραστική δύναμη των εργαζομένων και έχοντας αποκαλύψει τη γύμνια των συνδικάτων, ο «Κυβερνήτης» ετοιμάζεται να αποφύγει – ελλείψει και της όποιας κοινωνικής πίεσης προς τούτο – να φορολογήσει εταιρίες και, βέβαια, τράπεζες – ελέω και της ηθικής της ελληνικής «αριστεράς» περί «δικαιώματος στο βόλεμα» (βλ. αργόμισθους αγρότες και φραγκοφονιάδες εμπόρους) – ενώ στις πρώτες έταξε σήμερα «οικονομικές διευκολύνσεις» και στις δεύτερες δόθηκαν, προηγουμένως, με ανεξέλεγκτο τρόπο κάποια δις…

Ποιον καλούνται να εξυπηρετήσουν τράπεζες κι έμποροι; Μα, εκείνον που – λάθρα – έχει τις τσέπες του γεμάτες… ή τον εαυτό τους… Διαβάζεται και με τους δύο τρόπους…

Μας κύρηξαν πόλεμο, κι εμείς απεργούμε επετειακώς, έως ότου έρθει η επόμενη κρίσιμη ημερομηνία… διακοπές, πανελλαδικές, κυριακάτικο ματς…

δολοφονική οικονομία

Γράφει ο Στέλιος Κούλογλου, στις 26 Φεβρουαρίου 2010, στο tvxs.gr:

Οι τελευταίες ειδήσεις από την πρώτη «χώρα προτεκτοράτο» της Ευρωπαϊκής Ενωσης ήταν αναμενόμενες. Ενώ η Ελλάδα ετοιμάζεται να βγει στην γύρα για νέο δάνειο, ένας από τους οίκους αξιολόγησης, τους νέους αφέντες του πλανήτη, υποβάθμισε προχθές τέσσερις ελληνικές τράπεζες. Μόλις χθες, δύο ακόμη οίκοι «αξιολόγησης» έσπρωξαν την χώρα ακόμη πιο βαθιά μέσα στο τάφο: ο οίκος Standard & Poor’s ανακοίνωσε ότι ενδέχεται να υποβαθμίσει την αξιολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας ενώ ειδικός του οίκου Moody’s συμπλήρωσε ότι «μια νέα υποβάθμιση … είναι πιθανή εντός ενός μήνα«.

Οι κινήσεις των τριών οίκων εκτόξευσαν τα επιτόκια με τα οποία θα πρέπει να δανεισθεί η Ελλάδα. Όλα, πλέον, κρέμονται σε μια κλωστή και εξαρτώνται από ένα νεύμα ή μια δήλωση των απεσταλμένων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου κ.λπ. που ήταν αυτές τις μέρες στην Αθήνα για να ελέγξουν την ελληνική οικονομία. Αυτό το «μικτό κλιμάκιο» ζήτησε από την κυβέρνηση νέο πακέτο πρόσθετων μέτρων ύψους 3,5 δισ. €, που σημαίνει ακόμη μεγαλύτερες περικοπές στην υγεία, την εκπαίδευση και τους μισθούς. Όμως η Ελλάδα δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά: είναι πλέον όμηρος των οικονομικών δολοφόνων. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ανακοίνωση του Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης για την επίθεση των φασιστών

Δημοσιεύεται σήμερα, 27 Φεβρουαρίου 2010, στον ιστοχώρο του Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης:

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ – ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Χανιά, 26-2-2010

Η επίθεση στη νεαρή κοπέλα είναι ένα μήνυμα προς όλη την κοινωνία των Χανίων. Αυτοί που χαράζουν αγκυλωτούς σταυρούς με ξυράφια, μας λένε ότι η νεοχιτλερική τρομοκρατία αγγίζει την πόρτα του καθενός μας. Από τους μετανάστες, πέρασαν σε ντόπιους οργανωμένους πολιτικά και τώρα… το θύμα χαρακώθηκε επειδή ίσως να την είδαν σε μια πορεία αλληλεγγύης ενάντια σε κάποια από τις δεκάδες επιθέσεις που έχουν προηγηθεί. Εναντίον όλων. Καμία αναστολή πλέον δεν έχουν. Χτυπούν όποιον και όποιαν τους παίρνει να χτυπήσουν.

Εμείς, τα μέλη του Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης, δηλώνουμε απερίφραστα ότι αυτό που ζούμε στην πόλη δεν είναι ούτε τυχαίο, ούτε σημείο των καιρών. Σε περιόδους κοινωνικής αντίδρασης, ο φασισμός είναι το μεγάλο κόλπο των ισχυρών για να διασπάσουν τους λαούς και για να στρέψουν το βλέμμα της κοινωνίας μακριά από τα εγκλήματά τους. Πρώτα βρίσκουν έναν εύκολο εχθρό, τους μετανάστες. Μετά τα πράγματα παίρνουν το δρόμο τους.

Στην πόλη, κανένας δεν θα πρέπει πλέον να αντιμετωπίζει τις ξενοφοβικές κουβέντες όπως πριν. Τώρα, όλοι θα πρέπει να ξέρουν ότι οι κουβέντες φέρνουν τα γρονθοκοπήματα, τους λοστούς, τα ξυράφια … και αλίμονο τί άλλο. Οι πολιτικοί χώροι που αβαντάρουν την ξενοφοβία – ας το καταλάβουμε πια όλοι – είναι οι προθάλαμοι και το καταφύγιο των συμμοριών του μίσους.

Καλούμε την κοινωνία των Χανίων να αντισταθεί στους κήρυκες του μίσους με κάθε τρόπο τώρα, για να μην ζήσουν αύριο τα παιδιά μας μέσα στη βαρβαρότητα του ολοκληρωτισμού.

Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης

Αντιφασιστικός αγώνας και Κοινωνικός Ανταγωνισμός: ειδησεογραφία και ιστορία

Αντί γι άναρθρες κραυγές κι «επετειακές» εκδηλωσούλες:

Το παράδειγμα της Ισπανικής Επανάστασης του ‘36

από δημοσίευση στο indy.gr, στις 13 Φεβρουαρίου 2010

[…] Τόσο κατά την άνοδο του φασισμού στην Ευρώπη στο μεσοπόλεμο, όσο και σήμερα δεν μπορούμε παρά να διακρίνουμε την τυφλότητα της Αριστεράς απέναντι στον φασιστικό κίνδυνο. Η πλειοψηφία της Αριστεράς τότε και σήμερα θεωρεί ότι ο φασισμός αποτελεί μια ιστορική παρένθεση, μια οπισθοδρόμηση σε σχέση με τον ίδιο τον καπιταλισμό, ότι δεν ήταν παρά ένα αμάρτημα του παρελθόντος, αναχρονιστικό και προνεωτερικό Αυτή η θέση οδήγησε [κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου] από την αρχική υποτίμηση του φασισμού στην ψευδαίσθηση ότι ο Αντιφασιστικός Αγώνας πρέπει να διεξαχθεί μέσα από ένα πλατύ δημοκρατικό μέτωπο, κάτω από την αστική [κοινοβουλευτικά «νομιμοποιημένη»] ηγεμονία και βάζοντας στην μπάντα το ζήτημα του κοινωνικού μετασχηματισμού. Αυτή ήταν η «γραμμή» που προσπάθησε να εφαρμόσει η Κομμουνιστική Διεθνής, μέσα από την δημιουργία των Λαϊκών Μετώπων, το 1935 – για να κάνει το 1939 μια στροφή 180ο με το Γερμανοσοβιετικό «Σύμφωνο Μη Επίθεσης». Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Οι φασιστικές επιθέσεις της χρονιάς 2009 …

Ο ιστοχώρος «Ⓐναρχόνυμος Χανιά«, δημοσίευσε, στις 15 Φεβρουαρίου 2010, την παρακάτω λίστα/απόδειξη του «πόσο τυχαία είναι και η τελευταία επίθεση στα Χανιά» …

Ο κατάλογος που ακολουθεί περιλαμβάνει τις γνωστότερες και ίσως σημαντικότερες από τις βίαιες ενέργειες ακροδεξιάς και ρατσιστικής τρομοκρατίας που πραγματοποιήθηκαν (κι έγιναν γνωστές) μέσα στο 2009. Δεν είναι εξαντλητικός, για τον απλό λόγο ότι μεγάλο μέρος των βιαιοπραγιών «χαμηλής έντασης», δύσκολα ή τυχαία έρχονται στο φως. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αιχμηρή ηθική

Ανάρτηση των Μαθηματικών Αξιωμάτων

(χαιρετώ ‘σε, συνάδελφε, άρα συναγωνιστή!)

Πολλές φορές οι καταβολές, οι εγωισμοί, η αναζήτηση του κύρους της εξουσίας, η άσκηση της εξουσίας μάς απομόνωσε από τις λαϊκές δυνάμεις, μας αποξένωσε μερικές φορές από τα προβλήματά τους.

Καταφύγαμε κι εμείς στο γνωστό άλλοθι της αναποτελεσματικότητας των λαϊκών φορέων και της, δήθεν, αποτελεσματικότητας της συγκέντρωσης της εξουσίας.

Δεν πρέπει να αγνοήσουμε όμως την πρόθεση. Η πρόθεση ήταν να δημιουργήσουμε τον εργατικό, τον κοινωνικό έλεγχο. Να φύγουμε από τη διάσταση πολιτείας και κοινωνίας και να πάμε στην κοινωνία των πολιτών. Η πρόθεση ήταν σωστή, αλλά στις λεπτομέρειες έγιναν λάθη πολλές φορές. Αυτές οι λεπτομέρειες αναίρεσαν σε μεγάλο βαθμό και το στόχο και τις προθέσεις μας …

Γιώργος Γεννηματάς

Θέμα συνέπειας, βλέπεις…

«CRISIS PAY THE PLUTOCRACY«,

ή «κρίση, πλήρωσε την πλουτοκρατία»… σωστόοο!

Το ΠΑΜΕ έχει, τουλάχιστον, αποδείξει την πλήρη αντιστοιχία του με το ρηθέν παρά της ηγεμονευούσης Αλέκας «εμάς μας ξέρετε, δεν αλλάζουμε ποτέ!«…

Για την αγγλικούρα, όμως… όσο θυμάμαι – εκεί, γύρω στο 1985, στην πλατεία του Νέου Ηράκλειου – τη βουβαμάρα του κοινού όταν ο «ομιλητής» σε προφεστιβαλική της ΚΝΕ ανακοίνωσε (ανέγνωσε) το αμίμητο: «πρώτοι στα μαθήματα, πρώτοι στον αγώνα!«… α, ρε Φώτη! Μετά σπούδασες «πληροφορική στη Βουλγαρία»  με τις πλάτες του κόμματος, ε;

Α, βέβαια! Απολύτως προοδευτικό το μήνυμα της ηγεμονευούσης!

Αντι-ευρωπαϊσμός, απαξίωση της διεθνοποίησης και της συνδικαλιστικής ενότητας και αλληλεγγύης… Απεργεί η Ευρώπη – λίγο ή πολύ για τα ίδια αιτήματα με τους Έλληνες – αλλά εμείς άλλο μπαϊράκι!

Λες και το συνδικαλιστικό κίνημα μπορεί να ευοδωθεί «κατά τόπους»… λες και οι Ισπανοί (ή οι Γάλλοι, λίγο καιρό πριν) συναγωνιστές – PIGS κι αυτοί – είναι «άλλοι»…

Αυτός ο «απομονωτισμός» και η – υποτιθέμενη – αυτάρκεια του κομματικού/εξουσιαστικού συμπλέγματος στην Ελλάδα, μόνο ένα υποδεικνύει: την ανάγκη διαχείρισης «εκτός ελέγχου», την ανάγκη απαξίωσης των – όποιων – συγκρίσεων, κι όλα αυτά όχι, βέβαια, για καλό…

Τούτο το παιχνίδι – παιχνίδι ήττας για τα συνδικάτα και την αριστερά – το παίζουν συνδικάτα και κόμματα, ελεγχόμενοι κι ελεγκτές, αλλά το παίζει, με «πάθος», και η «κυβερνητική εξουσία»:

Αφού δανείστηκε, παραδίδοντας μέρος της εκπροσώπησης στο εξωτερικό και μέρος της «εθνικής κυριαρχίας», μετά «κούνησε αυστηρά το δάχτυλο» στους «απ’ έξω» που δε μας βοήθησαν γρηγορότερα και – πριν από δύο ημέρες – δήλωσε «ο κυβερνήτης» στο BBC ότι αγωνίζεται ν’ αποκαταστήσει την αξιοπιστία και τη συνέπειά μας (credibility)… στους πιστωτές!

Για την «credibility» του απέναντι στους εκλογείς, τίποτα;

Οι Έλληνες πρέπει ν’ αντιπαλέψουν τη νεοφιλελεύθερη Ευρωπαϊκή Ένωση

Δημοσίευση στη βρετανική “Guardian” στις 4 Φεβρουαρίου 2010

του Κώστα Δουζίνα,
καθηγητή δικαίου στη Νομική Σχολή του Birkbeck College
στο University of London (Πανεπιστήμιο του Λονδίνου)

Η Ελλάδα καταδικάζεται στη γνωστή αντιδημοκρατική θεραπεία που είναι χειρότερη απ’ την ασθένεια — και οι εργαζόμενοι πληρώνουν για άλλη μια φορά.

Ο Πολ Μπρέμερ, ο πρώτος μεταπολεμικός Αμερικανός διοικητής του Ιράκ, επέβαλε στο ρημαγμένο Ιράκ μια οικονομική πολιτική που ο Economist αποκάλεσε καθεστώς που “ονειρεύονται όλοι οι καπιταλιστές”. Δύσκολα θα μπορούσε να βρει κανείς μια καλύτερη φράση για να περιγράψει τα μέτρα του προγράμματος “σταθερότητας” που υποβλήθηκε από την Ελλάδα και εγκρίθηκε εχθές, 3/2/2010, από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Το πρόγραμμα προβλέπει μείωση του ελλείμματος του προϋπολογισμού της χώρας από το τρέχον 12,7% επί του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος στο 2,8% το 2012 και υπόσχεται άμεσες περικοπές στους προϋπολογισμούς των υπουργείων κατά 10%, πάγωμα των προσλήψεων στον δημόσιο τομέα, κατάργηση των ποικίλων φορολογικών εκπτώσεων και αύξηση της έμμεσης φορολογίας. Σαν να μην ήταν αρκετά όλα αυτά, ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου ανήγγειλε την Τρίτη, με ένα δραματικό διάγγελμα προς το έθνος, κι άλλα πρωτοφανή μέτρα λιτότητας, στα οποία περιλαμβάνονται άμεσες αυξήσεις του φόρου των καυσίμων, αύξηση του συντάξιμου ορίου ηλικίας και περικοπές των επιδομάτων των δημοσίων υπαλλήλων που φτάνουν στο 10% του μισθού για τους περισσότερους και μέχρι 40% για τους ακαδημαϊκούς. Όπως στη Βρετανία, τα πανεπιστήμια είναι τα πρώτα που θα πληγούν, αφού τα θεωρούν μια δευτερεύουσα πολυτέλεια, παρά τη διατυμπανιζόμενη “οικονομία της γνώσης”. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ουδέτερη επιστήμη …

Δημοσιεύτηκε στην ΑΥΓΗ, την Τετάρτη 06/12/2009

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΓΑΒΡΟΓΛΟΥ

Στη Φαλούτζα, διαβάζουμε, 15-πλασιάστηκε η εμφάνιση καρκινικών όγκων στα μικρά παιδιά, σε σχέση με τις στατιστικές που υπάρχουν από τότε που άρχισε ο πόλεμος στο Ιράκ. Δεν είναι τυπογραφικό λάθος, ναι, είναι δεκαπέντε φορές επάνω τα κρούσματα. Για όποιους και όποιες έχουν την παραμικρή εξοικείωση με αριθμούς, ο δεκαπενταπλασιασμός ενός δείκτη, σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, είναι σχεδόν απίστευτος. Η είδηση πέρασε σε ένα μικρό μονόστηλο, και μάλιστα έγραφε ότι ορισμένοι(;) γιατροί θεωρούν ότι το φαινόμενο είναι πολυπαραγοντικό, δεν μπορεί να προέρχεται μόνο από τους βομβαρδισμούς, τον λευκό φώσφορο και το απεμπλουτισμένο ουράνιο, αλλά και από άλλους παράγοντες, όπως το άγχος των μητέρων! Και μετά, η είδηση χάθηκε. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Παγκοσμιότητα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση

Αλληλεγγύη και διεθνισμός, κάθαρση κι ελπίδα σε χαλεπούς καιρούς…

Αν μπορούσαμε να περιγράψουμε το όνειρό μας για τον κόσμο που θα ‘ρθει, αν μπορούσαμε να το ζωγραφίσουμε, να το χορέψουμε, θα εμφανίζονταν παιδιά και θα γελούσαν σίγουρα. Το νερό θα ήταν καθαρό, τα δέντρα και τα λουλούδια ζωντανά και ο αέρας θα ήταν μια πίστα χορού για πουλιά και για τραγούδια. Οι φυλακές θα ήταν αποθήκες για τρόφιμα, τα δικαστήρια θα ήταν κέντρα καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων, τα αστυνομικά και στρατιωτικά οχήματα θα ήταν προϊστορικά τέρατα….

Εξεγερμένος Υποδιοικητής Μάρκος

Τα έσοδα από την πώληση του ημερολογίου πιο πάνω θα δοθούν για ενίσχυση του EZLN (Εθνικοαπελευθερωτικός Ζαπατιστικός Στρατός)

Το ημερολόγιο μπορείτε να το βρείτε στον Συνεταιρισμό Εναλλακτικού και Αλληλέγγυου Εμπορίου Ο ΣΠΟΡΟΣ – Σπυρίδωνος Τρικούπη 21 και σε κεντρικά βιβλιοπωλεία της Αθήνας…

Για την επαρχία, επικοινωνία με το περιοδικό «Αλάνα: στις Αμερικές των κινημάτων» – που το διανέμει αρχικά – στο e.alana@gmail.com, ή, τηλεφωνικά, στα 210.75.22.248210.95.89.022.

L’internationale

η παρτιτούρα του γαλλικού πρωτοτύπου

Οι αρχικοί γαλλικοί στίχοι της «Διεθνούς» γράφτηκαν τον Ιούνιο του 1871, από τον Eugène Pottier (1816–1887), που είχε συμμετάσχει νωρίτερα στην Παρισινή Κομμούνα. Προοριζόταν, δε, να τραγουδιέται στη μελωδία του «La Marseillaise» («Η Μασσαλιώτιδα», ο σημερινός «εθνικός ύμνος» της Γαλλίας). Η, γνωστή σήμερα, μουσική υπόκρουση είναι έργο του 1888, από τον Pierre De Geyter (1848–1932).

Η Οκτωβριανή επανάσταση την υιοθέτησε ως ύμνο της, όμως η «Διεθνής» ήταν ήδη στα χείλη επαναστατών εργατών, τουλάχιστον από το 1888.

Η τελική μετάφραση στα ελληνικά του ποιητή Ρήγα Γκόλφη (Μεσολόγγι 1886-Αθήνα 1957), που παρουσιάζεται πιο κάτω, χρονολογείται γύρω στο 1921, αλλά η συγκυρία δεν την ευνόησε: η «Διεθνής» είχε υιοθετηθεί από τους μπολσεβίκους και από τους ομοϊδεάτες τους στην Ελλάδα – όπως και διεθνώς – οι οποίοι, πολύ σύντομα, έμελλε να την περιορίσουν στους πρώτους λίγους στίχους της, για δικούς τους (?) λόγους…

Η απόδοση ολόκληρης της «Διεθνούς» από τον ποιητή Ρήγα Γκόλφη Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ψυχή μου…

Τίποτα δεν μου τη βιδώνει περισσότερο, όσο το απόλυτο αληθοφανές εκείνων που εν ονόματι, π.χ., της Ελλάδας, καταστρατηγούν την Ελλάδα, εν ονόματι της λογικής επιβάλουν την λογικοφάνεια, εν ονόματι της σοβαρότητας σοδομούν τη σοβαρότητα και εγκαθιδρύουν τη σοβαροφάνεια. Υποκλέπτουν τα συστατικά της θετικότητας, οχυρώνουν παντίοις τρόποις τη νοσηρότητα, δημιουργούν ένα μείγμα αλαζονείας και απελπισίας και είτε επελαύνουν, είτε πόντο-πόντο δηλητηριάζουν το κοινωνικό προσκήνιο. Αυτοί μπορεί να είναι ο καθένας μας. Και ελόγου μου συμπεριλαμβανομένου, όταν αφήνομαι, τελματώνω, διαθλώ την ετοιμότητα και την ερευνά μου, μαραζώνω το όνειρο και επαναπαύω το όραμα. Το όραμα που είναι το πρόπλασμα της συνείδησης. Της συνείδησης που είναι το μόνο θαύμα (μας λένε ότι το θαύμα απλώς είναι έλλειψη γνώσης). Εμπρός λοιπόν στον καθημερινό αγώνα εξιχνίασης της σχέσης των πραγμάτων τε και θαυμάτων.


Εμανουήλ Ρασούλης Deva Parinito
http://www.rasoulis.gr/
http://www.rasoulis.blogspot.com/

Η αισθητική και η πολιτική γεννιούνται (ξανά;) στις παρέες!

Ω, ναι! Συμβαίνουν τόσα σκάνδαλα γύρω μου, ζέχνει πολιτικούς ο τόπος μου, η αισθητική εκπορνεύεται «διαγωνιζόμενη», αλλά…η σκηνή

… κάπου ‘κεί, χωμένος, κυριολεκτικά, στα βράχια της Πετρούπολης, με κουνά συνθέμελα ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, με εξωφρενικές τζαζ ψυχομαχίες, που σιωπούν οι μύριοι ν’ ακούσουν (και θυμάμαι τις περιγραφές του Jack Kerouack, ο λογιώτατος εγώ…)… «οι ρίζες του στον ουρανό, τα φύλλα στο κρεβάτι«… γι αυτό εφορμά στα όνειρα!

… κάπου πιο πέρα, κρυφά και από τους θεούς του «τώρα» κόσμου, τα Παιδιά (με «Π» κεφαλαίο, όπως αρμόζει) του Ζεφυριού (ξανα;)ανακαλύπτουν την Πολιτική (με «Π» κεφαλαίο, όπως αρμόζει):

Το ευχήθηκα τη νύχτα που ακόμα χτύπαγε στα μηνίγγια η Εικόνα πού ‘φτιαξε ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, το εύχομαι ξανά:

«Αχ, ν’ αυγαταίνανε…«

…εν ύπνω διεθνισμός και απούσα αλληλεγγύη…

ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΩΝ
ΚΗΡΥΤΤΟΥΝ ΟΙ ΙΘΑΓΕΝΕΙΣ ΤΟΥ ΠΕΡΟΥ

ΠΗΓΕΣ

Δημοσιεύθηκε από

•  ομάδα TVXS 16-05-2009 10:41

Άλλες πηγές:

http://news.bbc.co.uk/2/hi/americas/7306639.stm

http://blog.taragana.com/n/indians-block-peruvian-jungle-towns-airport-state-oil-pipeline-to-protest-land-laws-46781/

http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2008/01/30/AR2008013003744.html

http://www.survival-international.org/news/4481

amazonas-1Την ανοιχτή σύγκρουση με την κυβέρνηση Γκαρσία επέλεξαν οι ιθαγενείς του Περού, σε μια ύστατη προσπάθεια προφύλαξης των περιοχών τους μέσα στο τροπικό δάσος του Αμαζονίου. Συνεχίζοντας την πολιτική του δικτάτορα Φουτζιμόρι, η περουβιανή κυβέρνηση παραχωρεί τη γη των ιθαγενών σε πολυεθνικές πετρελαϊκές εταιρίες για να την εκμεταλλευτούν.
Χθες, οι ιθαγενείς αποφάσισαν να δώσουν τέλος σε αυτή την πρακτική. Ο επικεφαλής 65 οργανώσεων ιθαγενών, Αλμπέρτο Πισάνγκο, ανακοίνωσε ότι υπήρξε συμφωνία «να κηρύξουμε τους λαούς μας σε εξέγερση εναντίον της κυβέρνησης του προέδρου Άλαν Γκαρσία στις περιοχές των ιθαγενών στον Αμαζόνιο». Πρόσθεσε πως «αυτό σημαίνει ότι οι νόμοι των προγόνων μας θα γίνουν υποχρεωτικοί, και θα αντιμετωπίσουμε ως επίθεση κάθε απόπειρα εισβολής στην περιοχή μας». Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

«Τα ΜΜΕ δεν χειραγωγούν πια. Τώρα, δημιουργούν συναίνεση»

Noam Chomsky

Noam Chomsky

Συνέντευξη του Νόαμ Τσόμσκι (Noam Chomsky) στον Ντανιέλ Μερμέ (Daniel Mermet), Κυριακή, 12 Αυγούστου 2007. Δημοσιεύθηκε από τον «grig» στο Banana-Forum του tvxs.gr, στις 7 Μαΐου 2009:
Εξαγορές μεγάλων εφημερίδων – της «Wall Street Journal» στις Ηνωμένες Πολιτείες, της «Les Echos» στη Γαλλία – από πλούσιους άνδρες, συνηθισμένους να χειραγωγούν την αλήθεια προς όφελος των συμφερόντων τους, εξοργιστική προβολή του Νικολά Σαρκοζί από τα ΜΜΕ, καταχρηστική πληροφόρηση με αθλητικές ειδήσεις, μετεωρολογικά δελτία και θέματα « ποικίλης ύλης ». Και όλα αυτά, με φόντο το όργιο της διαφήμισης. Στα δημοκρατικά καθεστώτα η «επικοινωνία» ανάγεται σε μόνιμο όργανο διακυβέρνησης, υποκαθιστώντας την προπαγάνδα των δικτατορικών καθεστώτων.
Σε συνέντευξη που παραχώρησε στον δημοσιογράφο Ντανιέλ Μερμέ (Daniel Mermet) – του γαλλικού ραδιοφωνικού σταθμού France Inter – ο αμερικανός διανοητής Νόαμ Τσόμσκι (Noam Chomsky) αναλύει τους μηχανισμούς της κυριαρχίας και τους τοποθετεί στο ιστορικό τους πλαίσιο. Υπενθυμίζει, για παράδειγμα, ότι τα απολυταρχικά καθεστώτα βασίστηκαν στις μεθόδους της διαφημιστικής επικοινωνίας, οι οποίες τελειοποιήθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες αμέσως μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Επίσης, αναφέρεται στις προοπτικές κοινωνικής μεταρρύθμισης που διαφαίνονται και περιγράφει την ουτοπία εκείνων που -παρά τον κυρίαρχο λόγο των μέσων που τους θέλει ανίσχυρους- δεν έχουν παραιτηθεί από την επιθυμία τους να αλλάξουν τον κόσμο. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

… ελεύθερη προβληματική και προβληματισμένη πορεία …

Θα ‘θελα να μπορώ να βάλω σε συζήτηση συγκεκριμένα θέματα σε έναν χώρο που προωθεί συγκεκριμένες και ζωντανές, αλλά, κυρίως, ανατρεπτικές δράσεις:

Πώς χαρακτηρίζεται μια κοινωνία ως «επιθυμητή«; Ποια, δηλαδή, κοινωνία ζητάμε; Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Όταν μιλούν οι μπροστάρηδες…

Κ και Γ σε κύκλο

Επίκαιρα του … 1986

ΜΙΑ ΜΩΒ ΣΚΙΑ… Άρθρο του Μάνου Χατζιδάκι για επεισόδια του Μάη του 1986 (Περιοδικό «Το Τέταρτο»)

(στη σελίδα «Συμμετοχική Κοινωνία και Αμφιβολία«)

Μια μωβ σκιά…

Άρθρο του Μάνου Χατζιδάκι για επεισόδια του Μάη του 1986 (περιοδικό «Το Τέταρτο»). Αναρτήθηκε στις 10 του μήνα – ανάμεσα σε ένα σωρό άλλα blogs – στο http://evoikos.blogspot.com και μου επισημάνθηκε από την «φίλη/ρεπόρτερ/συνάδελφο», που έτσι επιθυμεί να καταχωρηθεί…:

manos_hadjidakis«…Μια μωβ σκιά Μαΐου ξάπλωσε στον τόπο. Όσα συνέβησαν στα Εξάρχεια και στη Νομική Σχολή. Και στην οδό Σκουφά και Σόλωνος, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους ενόχλησαν τους Έλληνες πολίτες και αγανάκτησαν τον Τύπο ολόκληρο: Γιατί δεν τους εξολοθρεύουν και δεν τους σπάνε το κεφάλι. Γιατί δεν ρίχνουν δακρυγόνα. Και η Σύγκλητος και οι φοιτητές όλων των παρατάξεων, όλοι αγανακτισμένοι με τα τριάντα-εκατό παιδιά που δεν το βάζουν κάτω, δεν εννοούνε να παραδεχτούν πως η όποια ελευθερία ανήκει μόνο στους αστυνομικούς και τους ηλικιωμένους. Που δεν μπορούν να αντιληφθούν γιατί καταδιώκονται αδιάκοπα, προπηλακίζονται ατελείωτα και συνεχώς υποχρεούνται να δέχονται εξευτελισμούς.

Κι ο προπηλακισμός αρχίζει από τον δάσκαλο, τον επιστάτη του σχολείου, από τον οδηγό και τον εισπράκτορα του λεωφορείου, απ’ τον καθηγητή και τον δημόσιο λειτουργό ώς τον δημόσιο υπάλληλο, από τους αξιωματικούς κι εκπαιδευτές στο κέντρο κατατάξεως ώς τον τυχαίο μοτοσικλετιστή της τροχαίας που θα του ζητήσει άδειες, ταυτότητες και πιστοποιητικά. Ως τον γιατρό του νοσοκομείου που θα τον πάνε σηκωτό, ύστερα από τη γροθιά του οργάνου της τάξεως. Και το γνωρίζουμε πολύ καλά.

Εξύβριση αρχής – έτσι ονομάζεται η απαίτηση εξηγήσεων. Χειροδικία κατά της αρχής – έτσι είθισται να αποκαλείται η ενστικτώδης κίνηση του αμυνόμενου νέου. Και η ιστορία δεν έχει τέλος. Η ανωνυμία και η εισαγγελική αρχή θα του προσφέρει ή μια τραυματική αγανάκτηση ισόβια ή τον επιζητούμενο από την πολιτεία ευνουχισμό του. Αυτή είναι μια καθημερινή πραγματικότητα και, δυστυχώς, γνησίως ελληνική τα πρόσφατα και τελευταία σαράντα χρόνια – όσα είχα δηλαδή την ευτυχία να ζήσω σαν επώνυμος πολίτης εις τούτον τον ένδοξον κατά τα άλλα τόπον μας.

Μια μωβ σκιά Μαΐου σκέπασε την Αθήνα. Κι όμως δεν βρέθηκε ένας δημοσιογράφος, μια εφημερίδα ν’ αγανακτήσει και να διαμαρτυρηθεί, να καταγγείλει την αλήθεια για αυτό το τρίγωνο του αίσχους. Σκουφά, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους. Κι άρχισε μια σκόπιμη, ύποπτη κι έντεχνη σύγχυση τριών ασχέτων μεταξύ των περιπτώσεων. Οι νεαροί των Εξαρχείων να παρουσιάζονται ίδιοι με τους αλήτες των γηπέδων, τους επονομαζόμενους χούλιγκανς, και επιπλέον να καλλιεργείται η εντύπωση στην κοινή γνώμη, με στήλες ολόκληρες των θλιβερών εφημερίδων μας, ότι οι νέοι αυτοί, οι αναρχικοί, είναι οι βομβιστές και ίσως οι πιθανοί δράστες των δολοφονιών ή εμπρησμών. Και φυσικά, όταν με το καλό τελειώσει η δίωξη των εκατό, σαράντα ή είκοσι παιδιών και η όλη επιχείρηση στεφθεί με «επιτυχία», να πάρει τις διαστάσεις ενός πραγματικού θριάμβου… κατά του εγκλήματος.

Την ίδια ώρα που δολοφονούνται εκδότες και οι δολοφόνοι δεν ανευρίσκονται. Δολοφονούνται πολίτες και οι δολοφόνοι δεν αποκαλύπτονται. Πεθαίνουν νέοι από ξυλοδαρμούς και οι δράστες κυκλοφορούν ανενόχλητοι και, τέλος, δεν… ανακαλύπτονται.

Την ίδια ώρα η πολιτεία αγανακτεί διότι υπάρχουν μερικά ζωντανά της κύτταρα που αντιδρούν άτεχνα, ανοργάνωτα, ίσως μ’ αφέλεια, σ’ όλην αυτή την οργανωμένη κρατική ασχήμια, αντί να βλογάμε τον Θεό που βρίσκονται ακόμη μερικοί που δεν συνήθισαν στην «παρουσία του τέρατος». (…) Κορίτσια κι αγόρια με γυαλιά, έτσι καθώς κοιτάτε με απορία κι αγανάκτηση για ό,τι συμβαίνει γύρω σας, είμαι μαζί σας. Και σας αγαπώ»

Και όμως, υπάρχουν όρια!

Με αφορμή την εκπομπή «Πρωταγωνιστές» του Σταύρου Θεοδωράκη, 9 με 10 Δεκεμβρίου 2008, και τα λόγια του Φιλήμονα, μέλους της ΑΚ:

(στη σελίδα «Συμμετοχική Κοινωνία και Αμφιβολία«)

Αρέσει σε %d bloggers: