μάτια ολάνοιχτα στον κόσμο

η κάθε μέρα της πολιτικής και της αισθητικής

Category Archives: παιδεία

Το έγκλημα κι η ευτέλεια: ο Μάνος Χατζιδάκις για το φασισμό σ’ όλες του τις εκφάνσεις, Φεβρουάριος 1993

Ακόμα κι αν χρειάστηκε ο Θάνατος για να σείσει το μέσα μας ως «πολιτών», μην ξεχνούμε: είχε λαλήσει – με το κελάηδημα που μόνο αυτός ήξερε, manos_hadjidakisτο προκλητικό, το αναταράσσον, που σε βαρά κατακούτελα στην ηδυπάθειά σου, εκείνος, ο λάτρης του ηδυπαθώς ωραίου – ο Μάνος ο Χατζιδάκις εγκαίρως, τον Φεβρουάριο του 1993, και είχε ακουστεί και διαβαστεί (αντιφασιστική συναυλία της «Ορχήστρας των Χρωμάτων», εφημερίδα «Ελευθεροτυπία»)… απ ‘ όσους άκουσαν και διάβασαν…

Λες ν’ ανοίξαν περισσότερα αυτιά από προχθές; Λες να λέμε μια μέρα «χάρις στο θάνατο του Παύλου«, χωρίς ντροπή, αφού «και τα πουλιά» δεν ντρέπονται… Κι ας μην αναρωτηθούμε, έτσι, αν «ο Μάνος θ’ άκουγε ποτέ το ραπάρισμα του Παύλου‘, όπως ΠΟΤΕ ο Μάνος δεν άφησε και δεν αφέθηκε να τον περιγράψουν άλλοι…

Να το κείμενο του Φεβρουαρίου του 1993, από τον Μάνο Χατζιδάκι:

«Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενισχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του.

Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Όμως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής. Κι αποτελεί πολιτική «παράδοση» η πεποίθηση πως τα κτήνη, με κατάλληλη τακτική και αντιμετώπιση, καθοδηγούνται, τιθασεύονται.

Ενώ τα πουλιά… Για τα πουλιά, μόνον οι δολοφόνοι, οι άθλιοι κυνηγοί αρμόζουν, με τις «ευγενικές παντός έθνους παραδόσεις». Κι είναι φορές που το κτήνος πολλαπλασιαζόμενο κάτω από συγκυρίες και με τη μορφή «λαϊκών αιτημάτων και διεκδικήσεων» σχηματίζει φαινόμενα λοιμώδους νόσου που προσβάλλει μεγάλες ανθρώπινες μάζες και επιβάλλει θανατηφόρες επιδημίες.

Πρόσφατη περίπτωση ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Μόνο που ο πόλεμος αυτός μας δημιούργησε για ένα διάστημα μιαν αρκετά μεγάλη πλάνη, μιαν ψευδαίσθηση. Πιστέψαμε όλοι μας πως σ’ αυτό τον πόλεμο η Δημοκρατία πολέμησε το φασισμό και τον νίκησε. Σκεφθείτε: η «Δημοκρατία», εμείς με τον Μεταξά κυβερνήτη και σύμμαχο τον Στάλιν, πολεμήσαμε το ναζισμό, σαν ιδεολογία άσχετη από μας τους ίδιους. Και τον… νικήσαμε. Τι ουτοπία και τι θράσος. Αγνοώντας πως απαλλασσόμενοι από την ευθύνη του κτηνώδους μέρους του εαυτού μας και τοποθετώντας το σε μια άλλη εθνότητα υποταγμένη ολοκληρωτικά σ’ αυτό, δεν νικούσαμε κανένα φασισμό αλλά απλώς μιαν άλλη εθνότητα επικίνδυνη που επιθυμούσε να μας υποτάξει.

Ένας πόλεμος σαν τόσους άλλους από επικίνδυνους ανόητους σε άλλους ανόητους, περιστασιακά ακίνδυνους. Και φυσικά όλα τα περί «Ελευθερίας», «Δημοκρατίας», και «λίκνων πνευματικών και μη», για τις απαίδευτες στήλες των εφημερίδων και τους αφελείς αναγνώστες. Ποτέ δεν θα νικήσει η Ελευθερία, αφού τη στηρίζουν και τη μεταφέρουν άνθρωποι, που εννοούν να μεταβιβάζουν τις δικές τους ευθύνες στους άλλους.

(Κάτι σαν την ηθική των γερόντων χριστιανών. Το καλό και το κακό έξω από μας. Στον Χριστό και τον διάβολο. Κι ένας Θεός που συγχωρεί τις αδυναμίες μας εφόσον κι όταν τον θυμηθούμε μες στην ανευθυνότητα του βίου μας. Επιδιώκοντας πάντα να εξασφαλίσουμε τη μετά θάνατον εξακολουθητική παρουσία μας. Αδυνατώντας να συλλάβουμε την έννοια της απουσίας μας. Το ότι μπορεί να υπάρχει ο κόσμος δίχως εμάς και δίχως τον Καντιώτη τον Φλωρίνης).

Δεν θέλω να επεκταθώ. Φοβάμαι πως δεν έχω τα εφόδια για μια θεωρητική ανάπτυξη, ούτε την κατάλληλη γλώσσα για τις απαιτήσεις του όλου θέματος. Όμως το θέμα με καίει. Και πριν πολλά χρόνια επιχείρησα να το αποσαφηνίσω μέσα μου. Σήμερα ξέρω πως διέβλεπα με την ευαισθησία μου τις εξελίξεις και την επανεμφάνιση του τέρατος. Και δεν εννοούσα να συνηθίσω την ολοένα αυξανόμενη παρουσία του. Πάντα εννοώ να τρομάζω.

Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι. Οι μισητοί δολοφόνοι, που βρίσκουν όμως κατανόηση από τις διωκτικές αρχές λόγω μιας περίεργης αλλά όχι και ανεξήγητης συγγενικής ομοιότητος. Που τους έχουν συνηθίσει οι αρχές και οι κυβερνήσεις σαν μια πολιτική προέκτασή τους ή σαν μια επιτρεπτή αντίθεση, δίχως ιδιαίτερη σημασία που να προκαλεί ανησυχία. (Τελευταία διάβασα πως στην Πάτρα, απέναντι στο αστυνομικό τμήμα άνοιξε τα γραφεία του ένα νεοναζιστικό κόμμα. Καμιά ανησυχία ούτε για τους φασίστες, ούτε για τους αστυνομικούς. Ούτε φυσικά για τους περιοίκους).

Ο εθνικισμός είναι κι αυτός νεοναζισμός. Τα κουρεμένα κεφάλια των στρατιωτών, έστω και παρά τη θέλησή τους, ευνοούν την έξοδο της σκέψης και της κρίσης, ώστε να υποτάσσονται και να γίνονται κατάλληλοι για την αποδοχή διαταγών και κατευθύνσεων προς κάποιο θάνατο. Δικόν τους ή των άλλων. Η εμπειρία μου διδάσκει πως η αληθινή σκέψη, ο προβληματισμός οφείλει κάπου να σταματά. Δεν συμφέρει. Γι’ αυτό και σταματώ. Ο ερασιτεχνισμός μου στην επικέντρωση κι ανάπτυξη του θέματος κινδυνεύει να γίνει ευάλωτος από τους εχθρούς. Όμως οφείλω να διακηρύξω το πάθος μου για μια πραγματική κι απρόσκοπτη ανθρώπινη ελευθερία.

Ο φασισμός στις μέρες μας φανερώνεται με δυο μορφές. Ή προκλητικός, με το πρόσχημα αντιδράσεως σε πολιτικά ή κοινωνικά γεγονότα που δεν ευνοούν την περίπτωσή τους ή παθητικός μες στον οποίο κυριαρχεί ο φόβος για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Ανοχή και παθητικότητα λοιπόν. Κι έτσι εδραιώνεται η πρόκληση. Με την ανοχή των πολλών. Προτιμότερο αργός και σιωπηλός θάνατος από την αντίδραση του ζωντανού και ευαίσθητου οργανισμού που περιέχουμε.

Το φάντασμα του κτήνους παρουσιάζεται ιδιαιτέρως έντονα στους νέους. Εκεί επιδρά και το marketing. Η επιρροή από τα Μ.Μ.Ε. ενός τρόπου ζωής που ευνοεί το εμπόριο. Κι όπως η εμπορία ναρκωτικών ευνοεί τη διάδοσή τους στους νέους, έτσι και η μουσική, οι ιδέες, ο χορός και όσα σχετίζονται με τον τρόπο ζωής τους έχουν δημιουργήσει βιομηχανία και τεράστια κι αφάνταστα οικονομικά ενδιαφέρονται.

Και μη βρίσκοντας αντίσταση από μια στέρεη παιδεία όλα αυτά δημιουργούν ένα κατάλληλο έδαφος για να ανθίσει ο εγωκεντρισμός η εγωπάθεια, η κενότητα και φυσικά κάθε κτηνώδες ένστιχτο στο εσωτερικό τους. Προσέξτε το χορό τους με τις ομοιόμορφες στρατιωτικές κινήσεις, μακρά από κάθε διάθεση επαφής και επικοινωνίας. Το τραγούδι τους με τις συνθηματικές επαναλαμβανόμενες λέξεις, η απουσία του βιβλίου και της σκέψης από τη συμπεριφορά τους και ο στόχος για μια άνετη σταδιοδρομία κέρδους και εύκολης επιτυχίας.

Βιώνουμε μέρα με τη μέρα περισσότερο το τμήμα του εαυτού μας – που ή φοβάται ή δεν σκέφτεται, επιδιώκοντας όσο γίνεται περισσότερα οφέλη. Ώσπου να βρεθεί ο κατάλληλος «αρχηγός» που θα ηγηθεί αυτό το κατάπτυστο περιεχόμενό μας. Και τότε θα ‘ναι αργά για ν’ αντιδράσουμε. Ο νεοναζισμός είμαστε εσείς κι εμείς – όπως στη γνωστή παράσταση του Πιραντέλο. Είμαστε εσείς, εμείς και τα παιδιά μας. Δεχόμαστε να ‘μαστε απάνθρωποι μπρος στους φορείς του AIDS, από άγνοια αλλά και τόσο «ανθρώπινοι» και συγκαταβατικοί μπροστά στα ανθρωποειδή ερπετά του φασισμού, πάλι από άγνοια, αλλά κι από φόβο κι από συνήθεια.

Και το Κακό ελλοχεύει χωρίς προφύλαξη, χωρίς ντροπή. Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία. Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστεί ο Θάνατος.»

Αν διαβάζαν τον Ευριπίδη…

«…ὄλβιος ὅστις ἱστορίης

ἔσχε μάθησιν,

μήτε πολιτῶν ἐπὶ πημοσύνην

μήτ’ εἰς ἀδίκους πράξεις ὁρμῶν,

ἀλλ’ ἀθανάτου καθορῶν φύσεως

κόσμον ἀγήρων, πῇ τε συνέστη

καὶ ὅπῃ καὶ ὅπως.

τοῖς δὲ τοιούτους οὐδέποτ’ αἰσχρῶν

ἔργων μελέδημα προσίζει….»

 που μεταφράζεται:

 «Είναι πραγματικά πλούσιος εκείνος που διδάχθηκε πως να γνωρίζει την ιστορία (=να ερευνά συστηματικά τον κόσμο),

χωρίς να επιδιώκει την συμφορά των συμπολιτών του και χωρίς

να επιδίδεται σε πράξεις άδικες, αλλά

συλλαμβάνοντας με την νόησή του την αγέραστη κοσμική τάξη της

αθάνατης φύσεως, με ποιον τρόπο δημιουργήθηκε αυτή

και για ποιόν σκοπό […ΟΚ!] και πώς ακριβώς.

Στο μυαλό τέτοιου είδους ανθρώπων

ουδέποτε προσκολλάται η φροντίδα για

αισχρές πράξεις«

Ο Μανόλης Αναγνωστάκης για τη γλώσσα, ένα νεανικό πεζό και τρεις φωτογραφίες

…λόγος καθάριος, όχι «φτηνός»…

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Επειδή δεν το βρήκα αλλού στο Διαδίκτυο, είπα να το ανεβάσω. Διαφέρει βέβαια από τα κείμενα λογοτεχνών για τη γλώσσα που συνήθως δημοσιεύονται στο Διαδίκτυο, μια και ούτε κινδυνολογεί για παρακμή και κατάπτωση της γλώσσας, λεξιπενία των νέων και τα τοιαύτα, ούτε αναλώνεται σε λυρικές εκφράσεις για τις αμμουδιές του Ομήρου, τις περισπωμένες πάνω στο κύμα και τους αγγέλους που μιλάνε ελληνικά, αντίθετα υποστηρίζει, χωρίς να προβάλλει αξιώσεις ειδικού, πως δεν υπάρχει βάση στη γλωσσική κινδυνολογία.

Το απόσπασμα είναι παρμένο από μαγνητοφωνημένη συνομιλία του Μανόλη Αναγνωστάκη με τον Μισέλ Φάις, τον Νοέμβριο του 1992, η οποία εκδόθηκε με τη μορφή μονολόγου με επιμέλεια του Μ. Φάις και με πρόλογο του Παντελή Μπουκάλα από τις εκδόσεις Πατάκη με τον τίτλο «Είμαι αριστερόχειρ ουσιαστικά”. Βρίσκεται στις σελίδες 76 – 80 του βιβλίου.

Σκέφτηκα επίσης να ανεβάσω και τρεις όχι γνωστές φωτογραφίες του Αναγνωστάκη, παρμένες από το πλούσιο αρχείο του…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 2.096 επιπλέον λέξεις

Deutsche Welle: Ελεύθερη πρόσβαση σε επιστημονικά περιοδικά;

για τη Deutsche Welle:
Zulfikar Abbany / Ηλίας Αντωνιάδης,
Yπεύθ. Σύνταξης: Δήμητρα Κυρανούδη

Αυξάνονται οι φωνές κατά των ακριβών ηλεκτρονικών συνδρομών σε εξειδικευμένα επιστημονικά περιοδικά και υπέρ της δωρεάν πρόσβασης στο περιεχόμενο και τα αρχεία τους μέσω διαδικτύου.

Το περιοδικό Nature Medicine είναι ένα από τα πιο σημαντικά επιστημονικά περιοδικά ευρείας κυκλοφορίας παγκοσμίως. Eπί σειρά ετών οι ενδιαφερόμενοι προκειμένου να έχουν πρόσβαση σε δημοσιεύεις που αφορούσαν σημαντικές ανακαλύψεις, έπρεπε να καταβάλουν σε πολλές περιπτώσεις αναγκαστικά ετήσια συνδρομή. Πολλές φορές για να αποκτήσουν πρόσβαση σε ένα και μόνο ειδικό άρθρο που ήθελαν να διαβάσουν έπρεπε να πληρώσουν υψηλά ποσά για να αποκτήσουν δικαιώματα χρήσης σε όλο το περιεχόμενο του περιοδικού. Η κατάσταση αυτή αρχίζει σταδιακά να αλλάζει. Πολλοί αναγνώστες επιστημονικών περιοδικών, πανεπιστημιακοί, φοιτητές, ειδικοί αλλά και επαγγελματίες που ενδιαφέρονται για συγκεκριμένα μόνο κείμενα δεν είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν μεγάλα ποσά για να έχουν πρόσβαση.

«Χρειάζεται να αλλάξουμε το επιχειρηματικό μας μοντέλο. Θα πρέπει πλέον να βρούμε εναλλακτικούς τρόπους ώστε να επιβιώσουμε απέναντι στις νέες τάσεις της αγοράς» επισημαίνει ο Χουάν Κάρλος Λόπεζ, αρχισυντάκτης του Nature Medicine στην Deutsche Welle.

Μέλη της ακαδημαϊκής και επιστημονικής κοινότητας σε όλο τον κόσμο θέτουν το εξής ερώτημα: Η πληροφορία και η γνώση θα πρέπει να μένουν στενά περιορισμένες στην επιστημονική κοινότητα ή απεναντίας θα πρέπει είναι άμεσα προσβάσιμες και χωρίς κόστος σε όλους τους αναγνώστες;

Δωρεάν ανάγνωση για τους χρήστες

O Xoυάν Κάρλος Λόπεζ, αρχισυντάκτης του περιοδικού Nature Medicine

Οργανισμοί όπως το WelcomeTrust, το Ιατρικό Ινστιτούτο Howard Hughes Medical καθώς και η επιστημονική κοινότητα Max-Planck στη Γερμανία ασκούν έντονες πιέσεις ώστε οι ενδιαφερόμενοι να μπορούν να διαβάζουν τα επιστημονικά άρθρα δωρεάν. Ήδη σε αρκετά επιστημονικά περιοδικά υψηλής ποιότητας το αναγνωστικό κοινό έχει δωρεάν πρόσβαση στο περιεχόμενο τους, εν όλω ή εν μέρει.

Εντούτοις, o Λόπεζ έχει διαφορετική άποψη: «Πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που θα θέλουν να πληρώσουν επιπλέον χρήματα για να διαβάσουν τα άρθρα των επιστημόνων, αλλά και εξειδικευμένων δημοσιογράφων με μακρόχρονη εμπειρία στο χώρο, διότι θεωρούν πως υπερέχουν έναντι των υπόλοιπων που ασκούν γενική δημοσιογραφία. Οι αναγνώστες θεωρούν πως για τα επιστημονικά περιοδικά οι συνδρομές είναι αναγκαίες, προκειμένου να συνεχίσουν να υπάρχουν. Το ίδιο εκτιμούν και πολλά πανεπιστήμια, τα οποία θεωρούν πως πρέπει να πληρώνουν χρήματα για τις συνδρομές σε υψηλού επιπέδου επιστημονικά έντυπα». Πρόκειται για έναν τρόπο ενίσχυσης του έργου τους αλλά και της βιωσιμότητας τους.

Kίνδυνος για μείωση της ποιότητας;

Η πρόσβαση στη γνώση θα πρέπει να είναι δωρεάν η επί πληρωμή;Η πρόσβαση στη γνώση θα πρέπει να είναι δωρεάν η επί πληρωμή;

Επιστήμονες και εξειδικευμένοι δημοσιογράφοι που αρθρογραφούν σε επιστημονικά έντυπα υποστηρίζουν πως με την ελεύθερη και δωρεάν πρόσβαση του κοινού στο περιεχόμενο επιστημονικών περιοδικών ,τα κείμενα ενδέχεται να είναι πιο φτωχά από άποψη επιστημονικής αρτιότητας και βάθους.

«Ήδη βλέπουμε σε πολλά άρθρα επιστημονικών περιοδικών όπου η πρόσβαση είναι δωρεάν για το κοινό να στερούνται στοιχείων επιστημονικής έρευνας και ανάλυσης. Η διαδικασία σύνταξης αλλά και διόρθωσης των επιστημονικών κειμένων είναι φτωχότερη στα περιοδικά που δεν έχουν συνδρομές, σε αντίθεση με τα συνδρομητικά περιοδικά επιστημονικού περιεχομένου» τονίζει ο Λόπεζ.

«ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΚΑΤΑΚΤΗΜΕΝΟΙ», ο Αλκίνοος Ιωαννίδης για την κοινή μας πατρίδα, πέραν συνόρων κι εντός εαυτού θωρούμενη…

24.03.2Image013

ImageΔεν θα πω για τους άλλους. Λίγο με ενδιαφέρει η ποιότητα και η στάση τους σε τέτοιες στιγμές. Ούτε και περίμενα καλύτερη αντιμετώπιση. Όσο και να τους βρίσω, χαϊδεύω τα αυτιά μας και τίποτα δεν αλλάζει. Θα πω για εμάς, και συγχωρήστε με:

Έρχεται η μέρα που η μάσκα τραβιέται βίαια. Η μέρα που το αληθινό μας πρόσωπο φανερώνεται, θέλουμε-δεν θέλουμε, αφτιασίδωτο και τρομακτικά αληθινό. Πρέπει να το κοιτάξουμε, είναι θέμα ζωής και θανάτου. Πρέπει να το ρωτήσουμε, να μας πει ποιοι είμαστε. Γιατί μόνο αυτό γνωρίζει.

Γυρνάμε απότομα, για να αντικρίσουμε μια τρύπα στον καθρέφτη. Πού απουσιάζει το πρόσωπό μας; Το ξεχάσαμε σε μικρά, ταπεινά, εγκαταλελειμμένα σπίτια, στη σκόνη χαμηλών, πλίνθινων ερειπίων, στους τάφους αγράμματων, ακατέργαστα σοφών παππούδων. Εκεί αφήσαμε θαμμένες τις αληθινές καλημέρες, τη συγκίνηση των στίχων, την αλληλεγγύη των ανθρώπων και ότι πολύτιμο δεν μετριέται σε χρήμα. Έκτοτε, προχωρήσαμε στον «σύγχρονο κόσμο» απρόσωποι, γυμνοί, παλεύοντας να κρατήσουμε το νήμα της ύπαρξής μας άκοπο, μέσα σε εποχές δύσκολες, μέσα σε ένα τοπίο που δεν μας μοιάζει.

Γίναμε αρχοντοχωριάτες, επενδύοντας στα χειρότερα χαρακτηριστικά των δύο συνθετικών της λέξης. «Έχω γάμο», λέγαμε και στεκόμασταν καλοντυμένοι σε γκαζόν ξενοδοχείων, με φακελάκια στα χέρια, χωρίς αληθινή, από καρδιάς ευχή. «Και οι γάμοι μας, τα δροσερά στεφάνια και τα δάχτυλα, γίνουνται αινίγματα ανεξήγητα για την ψυχή μας». Ούτε αινίγματα, ούτε τίποτε. Όλα απαντημένα, όλα πεζά. Μεγάλα και άδεια. Απομείναμε αναίσθητοι μπροστά στο ιερό, ζώντας ένα γυαλιστερό, αντιαισθητικό, άχαρο, ανέραστο, ανίερο, ξοδεμένο παρόν. Χωρίς μνήμη, χωρίς όνειρο, διαζευγμένοι από το είναι μας.

Τα καλύτερα παιδιά μας τα πουλήσαμε. Τα αφήσαμε να σπαταλούν τη ζωή τους σε λογιστικά βιβλία, σε γραφεία εταιρειών, σε άψυχους λογαριασμούς. Τα κάναμε σκλάβους με τίτλους διευθυντικού στελέχους. Τα ταΐσαμε χρήματα, τα σπουδάσαμε χρήματα, τα μάθαμε να σκέφτονται χρήματα, να υπηρετούν χρήματα, να ονειρεύονται χρήματα, να παντρεύονται χρήματα, να γεννάνε χρήματα, να είναι χρήματα. Μιλούν άπταιστα τα χειρότερα Αγγλικά (αυτά της δουλειάς) και άθλια τα καλύτερα Ελληνικά (τα Κυπριακά). Όταν τα χρήματα λείψουν, από πού θα κρατηθούν;

Αντικαταστήσαμε το γλέντι στην πλατεία του χωριού με το σκυλάδικο. Τον έρωτα με το στριπτιζάδικο. Τα αναγκαία για την επιβίωση, με ένα τζιπ γεμάτο άχρηστα ψώνια. Τον ελεύθερο χρόνο με την υπερωρία. Κάναμε το παιγνίδι των παιδιών υπερπαραγωγή, σε πάρτι γενεθλίων κατά παραγγελία. Ξεχάσαμε ποια είναι τα βασικά συστατικά της ύπαρξής μας, ως ατόμων και ως κοινωνίας, αντικαθιστώντας τα με ότι μάς γυάλισε στη βιτρίνα. Γίναμε ότι μας έπεισε ο διαφημιστής, η τηλεόραση ή το περιοδικό να γίνουμε. Καταντήσαμε οπαδοί ομάδων, φανατικοί, με μαχαίρια και μίσος. Έφηβος, προτού σιχαθώ όλες τις ομάδες εξίσου, ήμουν με την Ομόνοια. Μια μέρα που έπαιζε με το ΑΠΟΕΛ, αρρώστησε ο τυμπανιστής των αντιπάλων. Ήρθαν στην άλλη κερκίδα και μου ζήτησαν να πάω στη δική τους, για να παίξω το τύμπανο. Πήγα ευχαρίστως.

Πέρασε ο καιρός, αλλάξαμε. Ξεχάσαμε. Χωριστήκαμε σε κόμματα και τα ψηφίσαμε τυφλά, διχαστήκαμε με τρόπο αταίριαστο στην ιστορία και την παράδοσή μας. Σε μια σταλιά τόπο, λέγαμε «οι άλλοι». Πήραμε τα χειρότερα χαρακτηριστικά της Ελλάδας και τα κάναμε αξιώματα.

Να πάει στο καλό τέτοιος εαυτός, να μην ξανάρθει. Καθόλου μην τον κλάψουμε, καθόλου μη μας λείψει. Στον αγύριστο!

Πέρασαν χρόνια. Το κορίτσι από τις Φιλιππίνες έκλαιγε κρυφά στο κρεβάτι του για το παιδί και τη μάνα που άφησε για να σερβίρει καφέ τον κύριο Πάμπο, που έγινε σερ, για να σιδερώνει τα ακριβά βρακιά της κυρίας Αντρούλλας, που έγινε μάνταμ. Η κοπέλα θα γυρίσει φτωχή στο Μπάγκιο Σίτι ή στη Μανίλα. Θα αγκαλιάσει τη μάνα της, θα φιλήσει το παιδί της. Εμείς, πού επιστρέφουμε;

Τι μένει όταν ο σερ και η μάνταμ, έκπληκτοι, χάνουν το αυτοκίνητο, την υπηρέτρια, το λούσο και το σπίτι τους; Τι κρατιέται αναλλοίωτο μέσα στον χρόνο, κάτω από την επιφάνεια που βουλιάζει; Πού ακριβώς βρίσκεται ανεξίτηλα χαραγμένος ο βαθύς Χαρακτήρας που μας επιτρέπει, όταν όλα αλλάζουν, να λέμε ακόμη «Εμείς»;

Μπορούμε σήμερα να αποφασίσουμε ξανά, ο καθένας για τον εαυτό του και όλοι μαζί, ποιοι είμαστε. Τι είναι σημαντικό και τι όχι. Τι αξίζει να προσπαθήσουμε μέχρι τέλους. Ποια λόγια αξίζει να πούμε προτού φύγουμε, πώς αξίζει να σταθούμε και απέναντι σε τι, προτού πεθάνουμε. Κι αυτό, μπορούμε να το κάνουμε, ακόμη και νηστικοί, άνεργοι και άστεγοι. Ήταν όμως αδύνατον να το κάνουμε χορτάτοι και υποταγμένοι, με έναν εαυτό-καταναλωτή, εξαρτημένο και ευχαριστημένο.

Μείναμε σε σκηνές, στο ύπαιθρο, για χρόνια. Χάσαμε για πάντα τα σπίτια, τα χωριά και τις ζωές μας. Περιμέναμε κάθε μέρα, για χρόνια, αγνοούμενους που δεν γύρισαν. Για δεκαετίες, ακούγαμε αεροπλάνο και στρέφαμε έντρομοι τα μάτια στον ουρανό. Χιαστί ταινίες στα παράθυρα, μη σπάσουν από τον βομβαρδισμό που μπορούσε ανά πάσα στιγμή να ξαναρχίσει. Τα παιδιά που έβγαλαν το σχολείο διαβάζοντας με το κερί στα αντίσκηνα, χειμώνες στη σειρά, βρίζονταν στην Ελλάδα από τους Ελλαδίτες, γιατί τους έτρωγαν τις θέσεις στα πανεπιστήμια. Η Μεγάλη Μαμά τίποτα δεν κατάλαβε. Κι ακόμη δεν καταλαβαίνει. Γιατί, μπορεί η Κύπρος να είναι ελληνική, όμως, πόσο λίγο κυπριακή είναι η Ελλάδα! Πόσο λίγο ελληνική είναι η Ελλάδα!

Επιτρέψαμε στους μικρούς πολιτικούς ενός αδύναμου και απροστάτευτου τόπου, να συμπεριφέρονται σαν άρχοντες αυτοκρατορίας. Να υπηρετούν κόμματα και τσέπες, σαν να μην υπάρχει απειλή, κίνδυνος και γκρεμός, σαν να είναι αδύνατον από τη μια μέρα στην άλλη να γίνουμε μπουκιά στο στόμα κροκοδείλων. Είδαμε τα τρυφερά, αγνά χαμόγελα των παιδιών του Απελευθερωτικού Αγώνα να χρησιμοποιούνται από βάρβαρους, απαίδευτους «πατριώτες» με ξυρισμένα κεφάλια, φαλακρούς «απ’ έξω κι από μέσα». Ζήσαμε την αδικία, την απώλεια, την εγκατάλειψη. Τα ξέρουμε όλα, τα είδαμε όλα, τα ζήσαμε όλα. Τώρα θα φοβηθούμε;

Όταν κλαίγαμε το ’74, κλαίγαμε για τα σπίτια μας. Σήμερα θα κλάψουμε για τις επαύλεις μας; Τότε, κλαίγαμε για το χωριό μας. Θα κλάψουμε σήμερα για την τράπεζα; Τότε, για τους τάφους των γονιών μας. Σήμερα για τα χρέη μας; Τότε, για τις ζωές μας. Σήμερα για τις δουλειές μας; Δεν νομίζω…

Η κοινωνία μας, αυτή η διαλυμένη, πιέζοντας ασταμάτητα την όποια επίσημη πολιτική ηγεσία, αλλά και πέρα απ’ αυτήν, θα αναπτύξει μηχανισμούς στήριξης των ανέργων, θα φροντίσει τα παιδιά της. Όχι από ελεημοσύνη. Από αλληλεγγύη. Και με τη γνώση πως, αν ο διπλανός δεν ζει καλά, κανείς δεν ζει καλά. Γιατί, ότι ποτέ μας κράτησε σ’ αυτόν τον τόπο, ήταν ένας ιδιόμορφος, ποιητικός, παράλογα ωραίος κοινωνικός ιστός, που αυτοπροστατεύεται και που μας προστατεύει. Αυτός είναι που ανάγκασε τους βουλευτές να πουν, για μια έστω στιγμή, «Όχι».

Το «Όχι» της Κυπριακής Βουλής, είναι σημαντικότερο απ’ ότι κάποιοι χαιρέκακοι μπορούν να υποψιαστούν. Κι ας επιστρέψει η Βουλή εκλιπαρώντας τους Τροϊκανούς, κι ας πέσει στα γόνατα, κι ας τους γλύψει τα πόδια, μετά. Κι ας χάσουμε περισσότερα. Γιατί, για μια στιγμή έστω, έμοιασε η Δημοκρατία να έχει νόημα, ένα νόημα ξεχασμένο εδώ και δεκαετίες. Έμοιασαν, έστω και για μια στιγμή, οι εκπρόσωποι να εκπροσωπούν πράγματι. Η στιγμή καταγράφεται και μένει, δημιουργώντας προηγούμενο, παρά την όποια κατάληξη. Και το γεγονός πως το προηγούμενο δημιουργήθηκε από μισή μερίδα τόπο, αγαπητοί λογικοί λογιστές, το κάνει ακόμη σημαντικότερο. Τίποτα «δικό σας» δεν θα μείνει ποτέ στην Ιστορία, να σηματοδοτεί, να καθορίζει, ή έστω να θυμίζει κάτι υπαρξιακά σημαντικό. Αφήστε μας να το χαρούμε. Δεν μας προσφέρονται συχνά τέτοιες χαρές.

Αυτό το «Όχι», φαίνεται να είχε και χειροπιαστά αποτελέσματα: Εκτός από τη δυνατότητα μη φορολόγησης των μικροκαταθετών, εκτός από το χρονικό περιθώριο που έδωσε για τη νομοθετική ρύθμιση του περιορισμού των συναλλαγών και τη δημιουργία Ταμείου Αλληλεγγύης, που μπορούν να παίξουν σημαντικά θετικό ρόλο στο μέλλον, έδωσε και τη δυνατότητα, έστω σπασμωδικά, έστω την τελευταία στιγμή, έστω με απογοητευτικό αποτέλεσμα, να μετρηθούν οι δυνάμεις και οι «φιλίες», τόσο της Κύπρου, όσο και της Ελλάδας. Βοήθησε να καθαρίσει το τοπίο, να τελειώσουμε με ψευδαισθήσεις, να καταλάβουμε ξανά το πόσο μόνοι είμαστε, το πόση ευθύνη έχουμε. Θα ήμασταν αφελείς αν πιστεύαμε πως με ένα «Ναι» θα σώζαμε κάτι, ας πούμε τη Λαϊκή Τράπεζα ή την Κύπρου (αλήθεια, πόσο «δική μας» μπορεί να είναι μια τράπεζα;) και μαζί τις δουλειές, ή τους κόπους μιας ζωής που τους εμπιστευτήκαμε. Ξέρουμε καλά πως ότι έμεινε εκτεθειμένο (το γιατί είναι μια άλλη κουβέντα, που ελπίζω πως θα γίνει), ούτως ή άλλως, και με τα «Ναι» και με τα «Όχι», θα κατασπαραχθεί.

Δυστυχώς, δεν ήταν δυνατόν να υπάρχει “plan B”. Θα ήταν αδύνατον να έχει εκπονηθεί από ανθρώπους της γενιάς μου και της προηγούμενης, από ανθρώπους βουτηγμένους στην κατανάλωση, στο εφήμερο, στο συμφέρον, στο νεοπλουτισμό και στο τίποτε, μια πολιτική που να έχει βάθος και σοβαρότητα. Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι, χωρίς δικλίδες ασφαλείας, χωρίς λογική, είπαν ενστικτωδώς “Όχι”. Έστω και για μια στιγμή. Ένα “Όχι” καταστροφικό και λυτρωτικό μαζί, που εσείς, αγαπητοί Ελλαδίτες μνημονιακοί, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, με πρόσχημα το καλό μας, δεν θα πείτε ποτέ. Θα προτιμήσετε να καταστραφούμε εξίσου, λέγοντας “Ναι”.

Οι Κύπριοι προσφυγοποιούμαστε ξανά στην ίδια μας την πατρίδα. Χάνουμε ξανά τη ζωή όπως τη χτίσαμε, όπως νομίζουμε πως τη διαλέξαμε, όπως νομίσαμε πως μας ανήκει. Και φοβόμαστε. Είναι ανθρώπινο. Όμως, τι πραγματικά φοβόμαστε; Ότι θα πεινάσουμε; Πεινάσαμε και παλιότερα. Ότι θα κρυώσουμε; Κρυώσαμε χρόνια. Ότι θα μείνουμε μόνοι; Πάντα μόνοι ήμασταν. Ότι θα πονέσουμε; Από πόνο άλλο τίποτε… Ότι θα μας κατακτήσουν; Πάντα κατακτημένοι υπήρξαμε.

Θα τα καταφέρουμε, το ξέρουμε καλά! Γιατί, τελικά, δεν φοβόμαστε τίποτε. Γιατί, τελικά, το μόνο που φοβόμαστε, είναι το υποχρεωτικό κοίταγμα στον καθρέφτη. Το μόνο που μας φοβίζει, είναι το μόνο που πραγματικά έχουμε: το αληθινό μας πρόσωπο. Ας το ξεθάψουμε, ας το θυμηθούμε, ας το κοιτάξουμε. Ενώ όλοι, φίλοι και εχθροί, μας αγριοκοιτάζουν, ενώ η μάσκα μας πέφτει νεκρή, αυτό θα μας χαμογελάσει.

Sugata Mitra: πώς το σχολείο που «ταΐζει την περιέργεια των μαθητών» και στοχεύει στη μάθηση, όχι στον ανταγωνισμό, παύει να είναι … ταξικό!

Sugata Mitra: «η ικανότητα των παιδιών στην αλληλοδιδασκαλία»

…kι όμως, ένα σωρό πράγματα μου έρχονται στο νου ακούγοντάς ‘τον!

ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ! της Πέλας Καλογήρου

Όταν η πραγματικότητα συνδέεται με την αγάπη γίνεται Αλήθεια!
Κι ό,τι είναι όμορφο έχει δύναμη!
Όταν η πραγματικότητα συνδέεται με το «σκοτάδι» γίνεται Εφιάλτης!
Και η  ασχήμια, για να ξεπεράσει την ασχήμια της γίνεται τερατώδης…

Δυστυχώς, μεθοδευμένα και συστηματικά η πραγματικότητα μας, συνδέεται με το σκοτάδι, το φόβο, τη φιλαυτία, την κακία, την ασχήμια, το ψέμα, τον ατομοκεντρισμό με μια μόνο λέξη.

Και, δυστυχώς, εκπαιδευόμαστε έτσι…

Εκπαιδευόμαστε να είμαστε εγκλωβισμένοι σε καταστροφικές συνήθειες και να πράττουμε παρασιτικά, τελείως μακριά και έξω από οτιδήποτε φυσικό, έχοντας αλλοτριώσει το έξω και το μέσα περιβάλλον μας κι ακόμη χειρότερα… νομίζοντας πως αυτό είναι φυσιολογικό!

Ένα από τα σημαντικότερα «προστατευόμενα» υποτίθεται οικοσυστήματα της Ευρώπης και του κόσμου δίπλα μας!… Ο Αμβρακικός Κόλπος που συνεχίζει να δολοφονείται και η αυθαιρεσία και το θράσος περισσεύουν. Η  κατάσταση χειροτερεύει κάθε μέρα, μέχρι «τελικής πτώσεως»…

Μια πόλη… η Φιλιππιάδα… που θέλει να ονομάζεται η πόλη των Πελαργών, είναι και έμβλημα της,  αλλά εκτός από λίγους κατοίκους μόνιμους ή μη, κανείς δεν ασχολείται με αυτόν τον ιδιαίτερα κοινωνικό εποχιακό επισκέπτη… Θα έχει περάσει απαρατήρητο το γεγονός ότι κάθε χρόνο ο πληθυσμός μειώνεται δραματικά… Ποιος νοιάζεται; Γίνεται λόγος για πάνω από 20 νεκρούς πελαργούς φέτος. Τα μικρά και οι γονείς όμως προσπαθώντας να πετάξουν βρίσκονται πάνω σε τοίχους πολυκατοικιών, σε ηλεκτροφόρα καλώδια και τρέφονται με δηλητήρια…

4 μωρά και 1 ενήλικος Πελαργός μεταφέρθηκαν στο ΕΚΠΑΖ.

Οδηγική Συμπεριφορά…

>>κάποιος ψυχίατρος χαρακτήρισε το αυτοκίνητο ως το κινητό ψυχιατρείο του καθενός.

Αλεπουδάκια, Ασβουδάκια, Χελωνάκια, Σκαντζοχοιράκια, Σκιουράκια, Νυφίτσες, Πουλάκια, Γατάκια, Σκυλάκια… και ό,τι τολμά να κινείται στο οδόστρωμα ή να πετά θα έχει την τύχη να σωθεί, μόνο αν την ίδια χρονική στιγμή ΔΕΝ περνά ο μανιασμένος οδηγός!!! Χιλιάδες νεκρά ζώα κάθε χρόνο στην άσφαλτο μέχρι να τα εξολοθρεύσουμε όλα.

Οι κυνηγοί…

>>για το μόνο που δεν μπορούν να μας πείσουν είναι ότι αγαπούν τη φύση!!!

Πώς είναι δυνατόν κάποιος που αγαπά τη φύση να τη δολοφονεί;

Αλήθεια  πιστεύουν ότι το «σπορ» τους είναι ευγενές????

Πώς είναι δυνατόν ένα σπορ με κανονιοβολισμούς και τόση έκρηξη αδρεναλίνης, εκφρασμένο με μανία να είναι ευγενές; Πώς είναι δυνατόν στον 21ο αιώνα κάτι τύποι απαίδευτοι με καραμπίνες που δολοφονούν ό,τι κινείται σε ουρανό και γη, να θεωρούν τους εαυτούς τους προστάτες της φύσης; Όταν, ακόμη και σε περιοχές που έχουν καταλεηλατηθεί και καεί από τις καταστροφικές πυρκαγιές που προηγήθηκαν, χωρίς κανένα ήθος συνεχίζουν να «κυνηγούν»…

Ας εξαιρεθούν από μόνοι τους εκείνοι που πιστεύουν για τους εαυτούς τους πως ακολουθούν τους κανόνες θήρας.

Τα υπέροχα μεταναστευτικά πτηνά κάνουν υπερατλαντικά ταξίδια ακολουθώντας την τροφή τους και τα μαγνητικά πεδία που τα οδηγούν εκεί, διανύοντας άπειρα μίλια από το Βορά στο Νότο κι αντιστρόφως! Τα θηλαστικά τεράστιες αποστάσεις! Επιβεβαιώνοντας μας το μεγαλείο, τη μαγεία της φύσης!!! Ως τη στιγμή… που κάτι δίποδα που πάσχουν από διδαγμένη εκμαθημένη ανελπιστία* τους κόβουν με το έτσι θέλω το νήμα της ζωής… από ευχαρίστηση…(?)

Κι οι δύστυχοι θέλουν να μας πείσουν πως αγαπούν τη φύση και τη ζωή… τρομάζοντάς μας με τον ευτελισμό και την αλλοτρίωση των εννοιών και των λέξεων.

Από τις πρώτες μέρες της κυνηγετικής περιόδου, παραλάβαμε τρία μη θηρεύσιμα είδη πυροβολημένα:

1 Λευκοτσικνιά (egretta garzetta) ανάπηρο για όσο ζήσει, 1 γλάρο και 2 Δεκοχτουράκια…

Αλιείς…!!!!!
>>Είναι πολύ δύσκολη αυτή η δουλειά! Πάντα σεβόμουν τους ψαράδες, έχουν αντίπαλο τους τη Θάλασσα!!!

Τα τελευταία χρόνια, όμως, που τα πράγματα είναι δύσκολα, έτσι οδήγησε να γίνουν το ξέφραγο αμπέλι που αλλιώς ονομάζεται και κράτος!!!

Κάποιοι, έχουν ξεφύγει από κάθε όριο! Οι καταγραμμένες από το Λιμεναρχείο Πρέβεζας νεκρές χελώνες Caretta-Caretta (που, ας σημειωθεί για ακόμη μια φορά, προϋπάρχουν κάτι εκατομμύρια χρόνια του ανθρώπου) έφτασαν τον τραγικό αριθμό των 42!!! από το Γενάρη…

… ακόμη 2 Δελφίνια καταγράφτηκαν νεκρά.

Τα στοιχεία αυτά αφορούν μόνο στα προσβάσιμα από ανθρώπους σημεία, ενώ φίλοι ιστιοπλόοι μου έχουν παραθέσει στοιχεία για 23 ακόμη νεκρές χελώνες και 2 Δελφίνια σε μη προσβάσιμα από κόσμο σημεία.

Στον ΑΡΧΕΛΩΝΑ στείλαμε 4 χελώνες για φέτος από την Πρέβεζα – οι τρεις νεαρές. Με τον ίδιο τραυματισμό όλες, ηθελημένα τραυματισμένες με χτύπημα στο κρανίο και σκοπό τη θανάτωση τους!!!

Οι θαλάσσιες χελώνες και τα θηλαστικά τρέφονται με μέδουσες!!! Αυτό ως απάντηση σε όσους αναρωτιούνται πώς βρέθηκαν όλες αυτές οι μέδουσες στην ακτή του Μονολιθίου και αλλού

Η Διεθνής Oμάδα Eρευνών Θαλάσσιας Βιοποικιλότητας προειδοποιεί πως αν συνεχίσουμε με τους ίδιους ρυθμούς, τα επόμενα 50 χρόνια δε θα υπάρχει θαλάσσια ζωή (wild sea life)!!!

Η διατάραξη που προκαλεί ο άνθρωπος στο φυσικό περιβάλλον είναι τεράστια(!) σε σχέση με αυτή που προκαλεί στον ούτως ή άλλως διαταραγμένο του εαυτό.

ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ, ΛΟΙΠΟΝ, ΚΑΝΕΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΑΝ ΕΙΔΟΣ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ, ΟΤΑΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΣΥΝΤΗΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΣΥΝΤΗΡΟΥΜΑΣΤΕ ΑΠΟ  ΦΙΛΑΥΤΗ ΠΛΕΟΝΕΞΙΑ, ΕΓΩΤΙΚΗ ΑΠΛΗΣΤΙΑ, ΑΔΙΣΤΑΚΤΗ ΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ, ΤΕΡΑΤΩΔΗ ΑΣΕΒΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΓΕΡΗ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗ ΖΩΗ!!!!!!

08 Σεπτέμβρη 2011
Πέλα Καλογήρου
(εκπρόσωπος και του ΕΚΠΑΖ)

Error del sistema…!

… επίκαιρο, παιδιά!

Περικοπές στην εκπαίδευση… παντού!

Παρότρυνση και αυστηρή προειδοποίηση προς «βολεμένους»

Μας συμπονά ακόμα κι ο Θεός…

Δεν είναι της ώρας και της αρμοδιότητάς μας ν’ ανοίξουμε επί πλέον θέματα. Για τους λίγους, ο παράδεισος κι η κόλαση διαρκούν όσο η σύντομη επίγεια παρουσία μας, παρά το βαθύ φονταμενταλισμό που συνειδητά καλλιεργεί σκόπιμα – από γεννήσεως μέχρι θανάτου – το επίσημο (και τύποις δημοκρατικά ανεξίθρησκο) κράτος. Γιατί ένας, και μεταφυσικά, φοβισμένος πολίτης είναι πάντοτε χρήσιμο εργαλείο στην αναπαραγωγή της εξουσίας. Κάποιοι, πονηρότεροι, κρατούν πισινή για πράγματα αναπόδεικτα μεν αλλά ενδεχομένως υπαρκτά στο βάθος τ’ ουρανού. Άλλωστε με τους εν ενεργεία μεσσίες δεν τα πήγαινε και άσχημα ο κόσμος, ακόμα και της αριστεράς. Τέλος, το πλήθος των συμπατριωτών μας που «έτσι τα βρήκε» κι έτσι θέλει «να τ’ αφήσει», σκέφτεται πως επιβάλλεται να τα ’χουμε καλά με τις αρχές: θρησκευτικές, συνδικαλιστικές, κομματικές· συναισθάνεται το δέος και μεταφέρει και στα παιδιά μας την άποψη «πως η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα». Έτσι συνεχίζεται στους αιώνες να σταυροκοπιέται η ογδοντάχρονη θειά μου με το γνωστό «Ιησούς χριστός νικά / κι όλα τα κακά σκορπά», συμπίπτουσα απολύτως στο δίστιχο, με τη σαραντάχρονη ιστορικό στη βιβλιοθήκη της Βουλής. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Περί «προβάτου»…

Εισήγηση στο Διοικητικό Εφετείο Πατρών: “Αντισυνταγματικά τα δίδακτρα στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο (ΕΑΠ)”, αλλά οι “πολιτικοί”…

από την εφημερίδα VETO, το tvxs.gr και το alfavita.gr

Σύμφωνα με την εφημερίδα VETO (Κυριακή 18/7), εισήγηση του Διοικητικού Εφετείου Πατρών (Εφέτης Χρίστος Κροντηράς) χαρακτηρίζει αντισυνταγματική την καταβολή διδάκτρων στο «Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο» (ΕΑΠ)!

Να θυμίσουμε ότι το ΕΑΠ είναι το μόνο δημόσιο Πανεπιστήμιο που έχει δίδακτρα στις προπτυχιακές σπουδές – τί να πούμε πια για τις μεταπτυχιακές που, εκτός των άλλων, αποτελούν πλέον και προσόν πρόσληψης;!;! – τα οποία ανέρχονται περίπου σε 10.000€ για τις 12 θεματικές ενότητες που απαιτούνται για τη λήψη πτυχίου.Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Εισήγηση στο Διοικητικό Εφετείο Πατρών: “Αντισυνταγματικά τα δίδακτρα στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο (ΕΑΠ)”, αλλά οι “πολιτικοί”…’

Ενδ(η)κτικά…

…Σήμερα τα σχολεία κλείνουν, η γνώση εξειδικεύεται και οι φυλακές πολλαπλασιάζονται…

…Για ‘μένα, η πιο επαναστατική πράξη είναι η κριτική σκέψη και η δημιουργία ανεξάρτητων συλλογικοτήτων…

Κωνσταντίνα (Kostadinka) Κούνεβα

25 Ιουλίου 2010, στο «Έθνος της Κυριακής«

Ραντεβού

… διότι εκεί έξω η αισθητική και η κάθε ημέρα γίνονται μάθημα, αν υπάρχει επαρκώς σεμνός και στοιχειωδώς καταρτισμένος δάσκαλος, για να θέτει, μόνον, ερωτήσεις…

… έχουν χιούμορ, τρομάρα τους!

Μετά από δώδεκα χρόνια εγκλεισμού στο σχολείο, οι μαθητές μας κλήθηκαν σήμερα να μιλήσουν για … αυτομόρφωση …

Ουαί τοις επηρμένοις!

Το "παραμύθι" της κάθε μέρας…

Έσεισε το ηγεμονικό της σκήπτρον η εξουσία κι απεφάσισεν: «τέρμα οι αποσπάσεις εκπαιδευτικών!«…

Λίγο πριν τις διακοπές είχαμε, που λες τζιέρι μ’, το Ζ΄ τσουνάμι αποσπάσεων τούτης της εξουσίας…

Κι έσεισε ξανά το ηγεμονικό της σκήπτρον η εξουσία κι απεφάσισεν: «τοποθετήσεις με ανοικτές διαδικασίες σε κρατικούς θώκους!«…

Για τις τοποθετήσεις περιφερειαρχών της εκπαίδευσης, ψυχή μ’, ούτε ποιοι αιτήθηκαν μάθαμε, ούτε γιατί αυτοί που μπήκαν ήταν καλύτεροι των άλλωνε μάθαμε… Μόνον, να, η δική μας η «περιφερειάρχισσα» ήτανε «δημοτικό στέλεχος του Κόμματος» και κάτι άλλοι όχι, και πολύ με παραξοφάνηκε, αλλά…

Καλοβράδι, καρδούλα μ’!

Τα στατιστικά της εκπαίδευσης

Αναρωτιέμαι, με αφορμή την γλυκύτατη επισήμανση ότι «ο Γώργος και ο Αντώνης, αφού σπούδασαν σε μεγάλο ιδιωτικό σχολείο, φοίτησαν σε μεγάλο (ιδιωτικό) αμερικάνικο πανεπιστήμιο, χάρηκαν την αποφοίτηση των τέκνων τους από μεγάλο ιδιωτικό σχολείο ΕΚΤΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ή του Ευρωπαϊκού εκπαιδευτικού συστήματος, ε, πήγαν τώρα και εις τας Η.Π.Α. να χαρούν τα σπλάχνα τους στο μεγάλο ιδιωτικό πανεπιστήμιο όπου σπουδάζουν…«, κατά πόσον δικαιούνται, όλοι τούτοι οι Γιώργηδες και Αντώνηδες, να διαμορφώνουν το εκπαιδευτικό γίγνεσθαι αυτής της χώρας…

Απ’ την άλλη, η Άννα έχει ένα γιο (να της ζήσει) που πηγαίνει στη Β΄ Λυκείου. Πηγαίνει – και αυτός! – σε ιδιωτικό Σχολείο (στου Γείτονα στη Βάρη) και, μάλιστα, ΔΕΝ παρακολουθεί το Ελληνικό πρόγραμμα αλλά το IB…

Λείπει, γαμώτο, η έξωθεν καλή μαρτυρία…!

Στατιστικά… πόσων βουλευτών ή/και υπουργών τα τέκνα συμμετείχαν ή συμμετέχουν στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα;

Χρονιάρες μέρες…

Περί διαλόγου, Παιδείας … και αν!

Είθισται, εν Ελλάδι, το «Παιδαγωγικό Ινστιτούτο» να μην αισθάνεται καν την υποχρέωση να υποστηρίξει «παιδαγωγικά», «επιστημονικά» – ή σε όποιο πλαίσιο, τέλος πάντων – τις «αποφάσεις» του για το «τί θα διδαχθούν τα παιδιά μας και γιατί«…

Εντάξει, αυτοί τέτοιοι είναι, τέτοια κάνουν…

Οι «δάσκαλοι», όμως;

Α! Είπαμε! Αυτοί «αιτούνται» προς το «Υπουργείο»! Πού χρόνος τώρααα….

Περί διαλόγου, Παιδείας και ό,τι νά 'ναι!

Ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι ο θεσμός του διαλόγου είναι αρνητικός;

Εκείνος που επαίρεται, εκείνος που δεν επαρκεί και… εκείνος που σκέφτεται!
Εξηγούμαι:
Πότε τέθηκαν κριτήρια αξιολόγησης, από ποιον, πώς θα ενεργοποιηθούν και ποιος θα συγκεντρώσει όσα ειπώθηκαν για να τα κοινοποιήσει πού;

Αχ και Βαχ Ε.Ι.

Τα ελληνικά Α.Ε.Ι. και Α.Τ.Ε.Ι. προωθούν, λέει, την έρευνα…
Πείτε μου μια αρχαιολογική αποστολή ελλήνων εκτός Ελλάδος – ή μήπως η Αρχαιολογία και η Ιστορία πρέπει να περιορίζονται στις μίζερες εθνικοαυνανιστικές ανάγκες του έθνους-κράτους;

Ε, φτωχέ μου και σεβαστέ Βίκτωρα Σαρηγιαννίδη;

Υ.Γ.: η τελευταία χρηματοδότηση που αιτήθηκε ο Β. Σαρηγιαννίδης από το Ελληνικό Δημόσιο… ΑΠΕΡΡΙΦΘΕΙ ΜΕΤΑ ΠΟΛΛΩΝ ΕΠΑΙΝΩΝ, αφού, ο αθεόφοβος, ερευνά αυτόν τον – θου κύριε, φυλακή το στόματί μου – ελληνιστικό / βουδιστικό πολιτισμό που ανακάλυψε…
Το National Geographic, βέβαια, έσπευσε…

μυστήριοι …

Ο κ. Τυρλής (υποθέτω ο της ΕΜΕ) “έλυσε” το “μυστήριο” (;) της “χρυσής τομής” και βγήκε περήφανα να το κοινοποιήσει τηλεοπτικώς…
Σε λίγο θα “λύσει” και κανένα από τα “άλυτα προβλήματα” της αρχαιότητας…
Ε, του αξίζει το προεδρείο της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρίας, δεν του αξίζει;

Ελληνικό "Ανοικτό Πανεπιστήμιο"

Διαφωνούμε με την “ιδιωτικοποίηση της Παιδείας και της Εκπαίδευσης”, αλλά αφήνουμε στο απυρόβλητο το “Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο”, στο οποίο “πωλούνται” πτυχία και μεταπτυχιακά… για όλο τον λαό: μόνο 5.500 €! Και ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η διάδοση των βιβλίων που οι φοιτητές ΑΓΟΡΑΖΟΥΝ!
Για να έχουμε και βάση στην κουβέντα: πότε, πώς και από ποιον αξιολογήθηκε το ακαδημαϊκό επίπεδο του “Ε.Α.Π.”;
Τρέμετε “κακά κολλέγια”!

Μια μωβ σκιά…

Άρθρο του Μάνου Χατζιδάκι για επεισόδια του Μάη του 1986 (περιοδικό «Το Τέταρτο»). Αναρτήθηκε στις 10 του μήνα – ανάμεσα σε ένα σωρό άλλα blogs – στο http://evoikos.blogspot.com και μου επισημάνθηκε από την «φίλη/ρεπόρτερ/συνάδελφο», που έτσι επιθυμεί να καταχωρηθεί…:

manos_hadjidakis«…Μια μωβ σκιά Μαΐου ξάπλωσε στον τόπο. Όσα συνέβησαν στα Εξάρχεια και στη Νομική Σχολή. Και στην οδό Σκουφά και Σόλωνος, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους ενόχλησαν τους Έλληνες πολίτες και αγανάκτησαν τον Τύπο ολόκληρο: Γιατί δεν τους εξολοθρεύουν και δεν τους σπάνε το κεφάλι. Γιατί δεν ρίχνουν δακρυγόνα. Και η Σύγκλητος και οι φοιτητές όλων των παρατάξεων, όλοι αγανακτισμένοι με τα τριάντα-εκατό παιδιά που δεν το βάζουν κάτω, δεν εννοούνε να παραδεχτούν πως η όποια ελευθερία ανήκει μόνο στους αστυνομικούς και τους ηλικιωμένους. Που δεν μπορούν να αντιληφθούν γιατί καταδιώκονται αδιάκοπα, προπηλακίζονται ατελείωτα και συνεχώς υποχρεούνται να δέχονται εξευτελισμούς.

Κι ο προπηλακισμός αρχίζει από τον δάσκαλο, τον επιστάτη του σχολείου, από τον οδηγό και τον εισπράκτορα του λεωφορείου, απ’ τον καθηγητή και τον δημόσιο λειτουργό ώς τον δημόσιο υπάλληλο, από τους αξιωματικούς κι εκπαιδευτές στο κέντρο κατατάξεως ώς τον τυχαίο μοτοσικλετιστή της τροχαίας που θα του ζητήσει άδειες, ταυτότητες και πιστοποιητικά. Ως τον γιατρό του νοσοκομείου που θα τον πάνε σηκωτό, ύστερα από τη γροθιά του οργάνου της τάξεως. Και το γνωρίζουμε πολύ καλά.

Εξύβριση αρχής – έτσι ονομάζεται η απαίτηση εξηγήσεων. Χειροδικία κατά της αρχής – έτσι είθισται να αποκαλείται η ενστικτώδης κίνηση του αμυνόμενου νέου. Και η ιστορία δεν έχει τέλος. Η ανωνυμία και η εισαγγελική αρχή θα του προσφέρει ή μια τραυματική αγανάκτηση ισόβια ή τον επιζητούμενο από την πολιτεία ευνουχισμό του. Αυτή είναι μια καθημερινή πραγματικότητα και, δυστυχώς, γνησίως ελληνική τα πρόσφατα και τελευταία σαράντα χρόνια – όσα είχα δηλαδή την ευτυχία να ζήσω σαν επώνυμος πολίτης εις τούτον τον ένδοξον κατά τα άλλα τόπον μας.

Μια μωβ σκιά Μαΐου σκέπασε την Αθήνα. Κι όμως δεν βρέθηκε ένας δημοσιογράφος, μια εφημερίδα ν’ αγανακτήσει και να διαμαρτυρηθεί, να καταγγείλει την αλήθεια για αυτό το τρίγωνο του αίσχους. Σκουφά, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους. Κι άρχισε μια σκόπιμη, ύποπτη κι έντεχνη σύγχυση τριών ασχέτων μεταξύ των περιπτώσεων. Οι νεαροί των Εξαρχείων να παρουσιάζονται ίδιοι με τους αλήτες των γηπέδων, τους επονομαζόμενους χούλιγκανς, και επιπλέον να καλλιεργείται η εντύπωση στην κοινή γνώμη, με στήλες ολόκληρες των θλιβερών εφημερίδων μας, ότι οι νέοι αυτοί, οι αναρχικοί, είναι οι βομβιστές και ίσως οι πιθανοί δράστες των δολοφονιών ή εμπρησμών. Και φυσικά, όταν με το καλό τελειώσει η δίωξη των εκατό, σαράντα ή είκοσι παιδιών και η όλη επιχείρηση στεφθεί με «επιτυχία», να πάρει τις διαστάσεις ενός πραγματικού θριάμβου… κατά του εγκλήματος.

Την ίδια ώρα που δολοφονούνται εκδότες και οι δολοφόνοι δεν ανευρίσκονται. Δολοφονούνται πολίτες και οι δολοφόνοι δεν αποκαλύπτονται. Πεθαίνουν νέοι από ξυλοδαρμούς και οι δράστες κυκλοφορούν ανενόχλητοι και, τέλος, δεν… ανακαλύπτονται.

Την ίδια ώρα η πολιτεία αγανακτεί διότι υπάρχουν μερικά ζωντανά της κύτταρα που αντιδρούν άτεχνα, ανοργάνωτα, ίσως μ’ αφέλεια, σ’ όλην αυτή την οργανωμένη κρατική ασχήμια, αντί να βλογάμε τον Θεό που βρίσκονται ακόμη μερικοί που δεν συνήθισαν στην «παρουσία του τέρατος». (…) Κορίτσια κι αγόρια με γυαλιά, έτσι καθώς κοιτάτε με απορία κι αγανάκτηση για ό,τι συμβαίνει γύρω σας, είμαι μαζί σας. Και σας αγαπώ»

Αρέσει σε %d bloggers: