μάτια ολάνοιχτα στον κόσμο

η κάθε μέρα της πολιτικής και της αισθητικής

Category Archives: κοινωνία

Αν διαβάζαν τον Ευριπίδη…

«…ὄλβιος ὅστις ἱστορίης

ἔσχε μάθησιν,

μήτε πολιτῶν ἐπὶ πημοσύνην

μήτ’ εἰς ἀδίκους πράξεις ὁρμῶν,

ἀλλ’ ἀθανάτου καθορῶν φύσεως

κόσμον ἀγήρων, πῇ τε συνέστη

καὶ ὅπῃ καὶ ὅπως.

τοῖς δὲ τοιούτους οὐδέποτ’ αἰσχρῶν

ἔργων μελέδημα προσίζει….»

 που μεταφράζεται:

 «Είναι πραγματικά πλούσιος εκείνος που διδάχθηκε πως να γνωρίζει την ιστορία (=να ερευνά συστηματικά τον κόσμο),

χωρίς να επιδιώκει την συμφορά των συμπολιτών του και χωρίς

να επιδίδεται σε πράξεις άδικες, αλλά

συλλαμβάνοντας με την νόησή του την αγέραστη κοσμική τάξη της

αθάνατης φύσεως, με ποιον τρόπο δημιουργήθηκε αυτή

και για ποιόν σκοπό […ΟΚ!] και πώς ακριβώς.

Στο μυαλό τέτοιου είδους ανθρώπων

ουδέποτε προσκολλάται η φροντίδα για

αισχρές πράξεις«

Advertisements

Θανάσης Παπακωνσταντίνου, στο TVXS: «…Αν η ομάδα στην οποία συμμετέχεις είναι ένα είδωλο της κοινωνίας που θέλεις να φτιάξεις, τότε θα βοηθηθείς και σαν άνθρωπος. Δεν μπορεί να έχεις ένα αυταρχικό και συγκεντρωτικό κόμμα και να φτιάξεις μια απελευθερωμένη κοινωνία…» και άλλα όμορφα!

συνέντευξη του Θανάση Παπακωνσταντίνου
– ενόψει και της αποψινής του παρουσίας
στο «Τεχνόπολις», στο Γκάζι –
στην  Φωτεινή Λαμπρίδη, του TVXS

Θα μπορούσα ευχαρίστως να ξεχαστώ για πάντα στο σύμπαν των τραγουδιών του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Η Φειρούζ, ο Φορτίνο Σαμάνο, ο Στυλίτης, η Μαρίκα, ο Κωστής, ο φωτογράφος των Τρικάλων, ο Διάφανος, ο Πινόκλης, το κομμωτριάκι, εκείνη η γυναίκα που δεν γνώρισε ποτέ της τον φόβο, έχουν γίνει εξάλλου δικοί μου άνθρωποι. Είναι ένας από τους σημαντικότερους δημιουργούς της εποχής μας, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Σε μια εποχή που το συλλογικό αίσθημα ίσως δεν έχει εκφραστεί ακόμα μέσα από το τραγούδι, ο λόγος του Θανάση Παπακωνσταντίνου μας έδωσε τα πιο ποιητικά μας συνθήματα. Το «Όσες κι αν χτίζουν φυλακές κι αν ο κλοιός στενεύει/ ο νους μας είναι αληταριό κι όλο θα δραπετεύει» ταξιδεύει στους τοίχους μας και θα συνεχίσει για όσους δεν έχουμε «μάσκα για το καρναβάλι ετούτο«.Ήρθε στο καφενείο της Ακαδημίας Πλάτωνος απλός, ειλικρινής και ουσιαστικός και μίλησε για τα μικρά και τα μεγάλα. Απόψε το βράδυ ανεβαίνει με τη μπάντα του στη σκηνή της Τεχνόπολης,  στο Γκάζι.

αναδημοσίευση

Από εργολάβος δημοσίων έργων, χτίστης τραγουδιών; Χτίζεις απλά με άλλα υλικά;

Υπάρχει μια μεγάλη διαφορά με τις εργολαβίες αμαρτάνω και με τα τραγούδια εξομολογούμαι. Το να είσαι εργολάβος είναι σκληρή υπόθεση. Βέβαια από κει πήρα συγκρότηση. Δεν είμαι ένας από τους καλλιτέχνες που δεν έχουν ιδέα από πρακτική ζωή. Μόνος κανονίζω τα πάντα έως τα λογιστικά.

Ήταν για σένα στόχος η ενασχόληση με το τραγούδι ή το έφερε η ζωή;

Είμαστε σαν κορμοί που τους παρασέρνει το ρέμα. Τώρα ποιό είναι αυτό το ρέμα; Νομίζω το πεπρωμένο.

Πιστεύεις στο πεπρωμένο;

Ναι, παρότι είμαι άθρησκος πιστεύω στο προδιαγεγραμμένο. Να στο πω αλλιώς, παρελθόν παρόν και μέλλον για μένα είναι αδιάρρηκτα δεμένα και επηρεάζει το ένα το άλλο. Το λέει και η σύγχρονη φυσική αν και ακούγεται τρελό…

Τρελό για όσους μεγαλώσαμε με την πεποίθηση ότι ο χρόνος είναι ευθύγραμμος;

Ναι έτσι. Οι στιγμές μας όμως φτιάχνουν ένα δίχτυ. Τα σχοινιά είναι οι στιγμές μας, τα διπλανά σχοινάκια που είναι δεμένα μεταξύ τους έχουν άμεση σχέση το ένα με το άλλο, αν κόψεις το ένα θα κοπεί και το άλλο. Έτσι σχετίζονται όλα μεταξύ τους ακόμα και τα πιο απομακρυσμένα. Έτσι νιώθω την ύπαρξή μας. Επίσης θεωρώ ότι η ελευθερία βούλησης είναι η άγνοια αυτών των παραγόντων που μας καθορίζουν κάθε στιγμή.

Δεν επιλέγουμε κάθε στιγμή πώς θα δράσουμε; Στο ελάχιστο δεν υπάρχει ελευθερία βούλησης;

Ε, καλά δεν βάζω και το χέρι μου στη φωτιά (γέλιο). Νομίζω ότι μικροδονήσεις μπορούμε να κάνουμε. Είμαστε σε ράγες και ψιλό κινούμαστε δεξιά αριστερά… Δεν κάνουμε σημαντικές επιλογές. Δεν αισθάνομαι όμως ότι η πεποίθηση μου αυτή με κάνει αρνητικό ή απαισιόδοξο… Ορμάω στη ζωή γιατί έτσι είμαι φτιαγμένος. Εκεί με οδηγεί το πράγμα. Εξάλλου έχω και γεγονότα που αποδεικνύουν ότι όλα είναι μοιραία. Δες, είμαι φάλτσος, σκηνική παρουσία χάλια, ζω στην επαρχία κάνω ζωή στρωμένη μικροαστική, οικογένεια παιδιά… και παρόλα αυτά κάτι γίνεται.

Έδωσες αρνητική χροιά σε αυτά τα χαρακτηριστικά ενώ για κάποιους είναι μέρος της γοητείας σου ως καλλιτέχνης. Η απλότητα η δωρικότητα ακόμα και η αμηχανία στη σκηνή. Τι σημαίνει καλή σκηνική παρουσία; Να είσαι περφόρμερ;

Κοίταξε δεν τα ακυρώνω όλα δεν λέω ότι τα τραγούδια μου δεν αξίζουν. Αγωνίζονται ενάντια στις αδυναμίες μου να υπάρξουν. Σκέψου τώρα να ήμουν και περφόρμερ! Ένας περφόρμερ μπορεί να πάρει ένα τραγουδάκι της πλάκας και να το κάνει να φαίνεται μεγάλο. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

«ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΚΑΤΑΚΤΗΜΕΝΟΙ», ο Αλκίνοος Ιωαννίδης για την κοινή μας πατρίδα, πέραν συνόρων κι εντός εαυτού θωρούμενη…

24.03.2Image013

ImageΔεν θα πω για τους άλλους. Λίγο με ενδιαφέρει η ποιότητα και η στάση τους σε τέτοιες στιγμές. Ούτε και περίμενα καλύτερη αντιμετώπιση. Όσο και να τους βρίσω, χαϊδεύω τα αυτιά μας και τίποτα δεν αλλάζει. Θα πω για εμάς, και συγχωρήστε με:

Έρχεται η μέρα που η μάσκα τραβιέται βίαια. Η μέρα που το αληθινό μας πρόσωπο φανερώνεται, θέλουμε-δεν θέλουμε, αφτιασίδωτο και τρομακτικά αληθινό. Πρέπει να το κοιτάξουμε, είναι θέμα ζωής και θανάτου. Πρέπει να το ρωτήσουμε, να μας πει ποιοι είμαστε. Γιατί μόνο αυτό γνωρίζει.

Γυρνάμε απότομα, για να αντικρίσουμε μια τρύπα στον καθρέφτη. Πού απουσιάζει το πρόσωπό μας; Το ξεχάσαμε σε μικρά, ταπεινά, εγκαταλελειμμένα σπίτια, στη σκόνη χαμηλών, πλίνθινων ερειπίων, στους τάφους αγράμματων, ακατέργαστα σοφών παππούδων. Εκεί αφήσαμε θαμμένες τις αληθινές καλημέρες, τη συγκίνηση των στίχων, την αλληλεγγύη των ανθρώπων και ότι πολύτιμο δεν μετριέται σε χρήμα. Έκτοτε, προχωρήσαμε στον «σύγχρονο κόσμο» απρόσωποι, γυμνοί, παλεύοντας να κρατήσουμε το νήμα της ύπαρξής μας άκοπο, μέσα σε εποχές δύσκολες, μέσα σε ένα τοπίο που δεν μας μοιάζει.

Γίναμε αρχοντοχωριάτες, επενδύοντας στα χειρότερα χαρακτηριστικά των δύο συνθετικών της λέξης. «Έχω γάμο», λέγαμε και στεκόμασταν καλοντυμένοι σε γκαζόν ξενοδοχείων, με φακελάκια στα χέρια, χωρίς αληθινή, από καρδιάς ευχή. «Και οι γάμοι μας, τα δροσερά στεφάνια και τα δάχτυλα, γίνουνται αινίγματα ανεξήγητα για την ψυχή μας». Ούτε αινίγματα, ούτε τίποτε. Όλα απαντημένα, όλα πεζά. Μεγάλα και άδεια. Απομείναμε αναίσθητοι μπροστά στο ιερό, ζώντας ένα γυαλιστερό, αντιαισθητικό, άχαρο, ανέραστο, ανίερο, ξοδεμένο παρόν. Χωρίς μνήμη, χωρίς όνειρο, διαζευγμένοι από το είναι μας.

Τα καλύτερα παιδιά μας τα πουλήσαμε. Τα αφήσαμε να σπαταλούν τη ζωή τους σε λογιστικά βιβλία, σε γραφεία εταιρειών, σε άψυχους λογαριασμούς. Τα κάναμε σκλάβους με τίτλους διευθυντικού στελέχους. Τα ταΐσαμε χρήματα, τα σπουδάσαμε χρήματα, τα μάθαμε να σκέφτονται χρήματα, να υπηρετούν χρήματα, να ονειρεύονται χρήματα, να παντρεύονται χρήματα, να γεννάνε χρήματα, να είναι χρήματα. Μιλούν άπταιστα τα χειρότερα Αγγλικά (αυτά της δουλειάς) και άθλια τα καλύτερα Ελληνικά (τα Κυπριακά). Όταν τα χρήματα λείψουν, από πού θα κρατηθούν;

Αντικαταστήσαμε το γλέντι στην πλατεία του χωριού με το σκυλάδικο. Τον έρωτα με το στριπτιζάδικο. Τα αναγκαία για την επιβίωση, με ένα τζιπ γεμάτο άχρηστα ψώνια. Τον ελεύθερο χρόνο με την υπερωρία. Κάναμε το παιγνίδι των παιδιών υπερπαραγωγή, σε πάρτι γενεθλίων κατά παραγγελία. Ξεχάσαμε ποια είναι τα βασικά συστατικά της ύπαρξής μας, ως ατόμων και ως κοινωνίας, αντικαθιστώντας τα με ότι μάς γυάλισε στη βιτρίνα. Γίναμε ότι μας έπεισε ο διαφημιστής, η τηλεόραση ή το περιοδικό να γίνουμε. Καταντήσαμε οπαδοί ομάδων, φανατικοί, με μαχαίρια και μίσος. Έφηβος, προτού σιχαθώ όλες τις ομάδες εξίσου, ήμουν με την Ομόνοια. Μια μέρα που έπαιζε με το ΑΠΟΕΛ, αρρώστησε ο τυμπανιστής των αντιπάλων. Ήρθαν στην άλλη κερκίδα και μου ζήτησαν να πάω στη δική τους, για να παίξω το τύμπανο. Πήγα ευχαρίστως.

Πέρασε ο καιρός, αλλάξαμε. Ξεχάσαμε. Χωριστήκαμε σε κόμματα και τα ψηφίσαμε τυφλά, διχαστήκαμε με τρόπο αταίριαστο στην ιστορία και την παράδοσή μας. Σε μια σταλιά τόπο, λέγαμε «οι άλλοι». Πήραμε τα χειρότερα χαρακτηριστικά της Ελλάδας και τα κάναμε αξιώματα.

Να πάει στο καλό τέτοιος εαυτός, να μην ξανάρθει. Καθόλου μην τον κλάψουμε, καθόλου μη μας λείψει. Στον αγύριστο!

Πέρασαν χρόνια. Το κορίτσι από τις Φιλιππίνες έκλαιγε κρυφά στο κρεβάτι του για το παιδί και τη μάνα που άφησε για να σερβίρει καφέ τον κύριο Πάμπο, που έγινε σερ, για να σιδερώνει τα ακριβά βρακιά της κυρίας Αντρούλλας, που έγινε μάνταμ. Η κοπέλα θα γυρίσει φτωχή στο Μπάγκιο Σίτι ή στη Μανίλα. Θα αγκαλιάσει τη μάνα της, θα φιλήσει το παιδί της. Εμείς, πού επιστρέφουμε;

Τι μένει όταν ο σερ και η μάνταμ, έκπληκτοι, χάνουν το αυτοκίνητο, την υπηρέτρια, το λούσο και το σπίτι τους; Τι κρατιέται αναλλοίωτο μέσα στον χρόνο, κάτω από την επιφάνεια που βουλιάζει; Πού ακριβώς βρίσκεται ανεξίτηλα χαραγμένος ο βαθύς Χαρακτήρας που μας επιτρέπει, όταν όλα αλλάζουν, να λέμε ακόμη «Εμείς»;

Μπορούμε σήμερα να αποφασίσουμε ξανά, ο καθένας για τον εαυτό του και όλοι μαζί, ποιοι είμαστε. Τι είναι σημαντικό και τι όχι. Τι αξίζει να προσπαθήσουμε μέχρι τέλους. Ποια λόγια αξίζει να πούμε προτού φύγουμε, πώς αξίζει να σταθούμε και απέναντι σε τι, προτού πεθάνουμε. Κι αυτό, μπορούμε να το κάνουμε, ακόμη και νηστικοί, άνεργοι και άστεγοι. Ήταν όμως αδύνατον να το κάνουμε χορτάτοι και υποταγμένοι, με έναν εαυτό-καταναλωτή, εξαρτημένο και ευχαριστημένο.

Μείναμε σε σκηνές, στο ύπαιθρο, για χρόνια. Χάσαμε για πάντα τα σπίτια, τα χωριά και τις ζωές μας. Περιμέναμε κάθε μέρα, για χρόνια, αγνοούμενους που δεν γύρισαν. Για δεκαετίες, ακούγαμε αεροπλάνο και στρέφαμε έντρομοι τα μάτια στον ουρανό. Χιαστί ταινίες στα παράθυρα, μη σπάσουν από τον βομβαρδισμό που μπορούσε ανά πάσα στιγμή να ξαναρχίσει. Τα παιδιά που έβγαλαν το σχολείο διαβάζοντας με το κερί στα αντίσκηνα, χειμώνες στη σειρά, βρίζονταν στην Ελλάδα από τους Ελλαδίτες, γιατί τους έτρωγαν τις θέσεις στα πανεπιστήμια. Η Μεγάλη Μαμά τίποτα δεν κατάλαβε. Κι ακόμη δεν καταλαβαίνει. Γιατί, μπορεί η Κύπρος να είναι ελληνική, όμως, πόσο λίγο κυπριακή είναι η Ελλάδα! Πόσο λίγο ελληνική είναι η Ελλάδα!

Επιτρέψαμε στους μικρούς πολιτικούς ενός αδύναμου και απροστάτευτου τόπου, να συμπεριφέρονται σαν άρχοντες αυτοκρατορίας. Να υπηρετούν κόμματα και τσέπες, σαν να μην υπάρχει απειλή, κίνδυνος και γκρεμός, σαν να είναι αδύνατον από τη μια μέρα στην άλλη να γίνουμε μπουκιά στο στόμα κροκοδείλων. Είδαμε τα τρυφερά, αγνά χαμόγελα των παιδιών του Απελευθερωτικού Αγώνα να χρησιμοποιούνται από βάρβαρους, απαίδευτους «πατριώτες» με ξυρισμένα κεφάλια, φαλακρούς «απ’ έξω κι από μέσα». Ζήσαμε την αδικία, την απώλεια, την εγκατάλειψη. Τα ξέρουμε όλα, τα είδαμε όλα, τα ζήσαμε όλα. Τώρα θα φοβηθούμε;

Όταν κλαίγαμε το ’74, κλαίγαμε για τα σπίτια μας. Σήμερα θα κλάψουμε για τις επαύλεις μας; Τότε, κλαίγαμε για το χωριό μας. Θα κλάψουμε σήμερα για την τράπεζα; Τότε, για τους τάφους των γονιών μας. Σήμερα για τα χρέη μας; Τότε, για τις ζωές μας. Σήμερα για τις δουλειές μας; Δεν νομίζω…

Η κοινωνία μας, αυτή η διαλυμένη, πιέζοντας ασταμάτητα την όποια επίσημη πολιτική ηγεσία, αλλά και πέρα απ’ αυτήν, θα αναπτύξει μηχανισμούς στήριξης των ανέργων, θα φροντίσει τα παιδιά της. Όχι από ελεημοσύνη. Από αλληλεγγύη. Και με τη γνώση πως, αν ο διπλανός δεν ζει καλά, κανείς δεν ζει καλά. Γιατί, ότι ποτέ μας κράτησε σ’ αυτόν τον τόπο, ήταν ένας ιδιόμορφος, ποιητικός, παράλογα ωραίος κοινωνικός ιστός, που αυτοπροστατεύεται και που μας προστατεύει. Αυτός είναι που ανάγκασε τους βουλευτές να πουν, για μια έστω στιγμή, «Όχι».

Το «Όχι» της Κυπριακής Βουλής, είναι σημαντικότερο απ’ ότι κάποιοι χαιρέκακοι μπορούν να υποψιαστούν. Κι ας επιστρέψει η Βουλή εκλιπαρώντας τους Τροϊκανούς, κι ας πέσει στα γόνατα, κι ας τους γλύψει τα πόδια, μετά. Κι ας χάσουμε περισσότερα. Γιατί, για μια στιγμή έστω, έμοιασε η Δημοκρατία να έχει νόημα, ένα νόημα ξεχασμένο εδώ και δεκαετίες. Έμοιασαν, έστω και για μια στιγμή, οι εκπρόσωποι να εκπροσωπούν πράγματι. Η στιγμή καταγράφεται και μένει, δημιουργώντας προηγούμενο, παρά την όποια κατάληξη. Και το γεγονός πως το προηγούμενο δημιουργήθηκε από μισή μερίδα τόπο, αγαπητοί λογικοί λογιστές, το κάνει ακόμη σημαντικότερο. Τίποτα «δικό σας» δεν θα μείνει ποτέ στην Ιστορία, να σηματοδοτεί, να καθορίζει, ή έστω να θυμίζει κάτι υπαρξιακά σημαντικό. Αφήστε μας να το χαρούμε. Δεν μας προσφέρονται συχνά τέτοιες χαρές.

Αυτό το «Όχι», φαίνεται να είχε και χειροπιαστά αποτελέσματα: Εκτός από τη δυνατότητα μη φορολόγησης των μικροκαταθετών, εκτός από το χρονικό περιθώριο που έδωσε για τη νομοθετική ρύθμιση του περιορισμού των συναλλαγών και τη δημιουργία Ταμείου Αλληλεγγύης, που μπορούν να παίξουν σημαντικά θετικό ρόλο στο μέλλον, έδωσε και τη δυνατότητα, έστω σπασμωδικά, έστω την τελευταία στιγμή, έστω με απογοητευτικό αποτέλεσμα, να μετρηθούν οι δυνάμεις και οι «φιλίες», τόσο της Κύπρου, όσο και της Ελλάδας. Βοήθησε να καθαρίσει το τοπίο, να τελειώσουμε με ψευδαισθήσεις, να καταλάβουμε ξανά το πόσο μόνοι είμαστε, το πόση ευθύνη έχουμε. Θα ήμασταν αφελείς αν πιστεύαμε πως με ένα «Ναι» θα σώζαμε κάτι, ας πούμε τη Λαϊκή Τράπεζα ή την Κύπρου (αλήθεια, πόσο «δική μας» μπορεί να είναι μια τράπεζα;) και μαζί τις δουλειές, ή τους κόπους μιας ζωής που τους εμπιστευτήκαμε. Ξέρουμε καλά πως ότι έμεινε εκτεθειμένο (το γιατί είναι μια άλλη κουβέντα, που ελπίζω πως θα γίνει), ούτως ή άλλως, και με τα «Ναι» και με τα «Όχι», θα κατασπαραχθεί.

Δυστυχώς, δεν ήταν δυνατόν να υπάρχει “plan B”. Θα ήταν αδύνατον να έχει εκπονηθεί από ανθρώπους της γενιάς μου και της προηγούμενης, από ανθρώπους βουτηγμένους στην κατανάλωση, στο εφήμερο, στο συμφέρον, στο νεοπλουτισμό και στο τίποτε, μια πολιτική που να έχει βάθος και σοβαρότητα. Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι, χωρίς δικλίδες ασφαλείας, χωρίς λογική, είπαν ενστικτωδώς “Όχι”. Έστω και για μια στιγμή. Ένα “Όχι” καταστροφικό και λυτρωτικό μαζί, που εσείς, αγαπητοί Ελλαδίτες μνημονιακοί, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, με πρόσχημα το καλό μας, δεν θα πείτε ποτέ. Θα προτιμήσετε να καταστραφούμε εξίσου, λέγοντας “Ναι”.

Οι Κύπριοι προσφυγοποιούμαστε ξανά στην ίδια μας την πατρίδα. Χάνουμε ξανά τη ζωή όπως τη χτίσαμε, όπως νομίζουμε πως τη διαλέξαμε, όπως νομίσαμε πως μας ανήκει. Και φοβόμαστε. Είναι ανθρώπινο. Όμως, τι πραγματικά φοβόμαστε; Ότι θα πεινάσουμε; Πεινάσαμε και παλιότερα. Ότι θα κρυώσουμε; Κρυώσαμε χρόνια. Ότι θα μείνουμε μόνοι; Πάντα μόνοι ήμασταν. Ότι θα πονέσουμε; Από πόνο άλλο τίποτε… Ότι θα μας κατακτήσουν; Πάντα κατακτημένοι υπήρξαμε.

Θα τα καταφέρουμε, το ξέρουμε καλά! Γιατί, τελικά, δεν φοβόμαστε τίποτε. Γιατί, τελικά, το μόνο που φοβόμαστε, είναι το υποχρεωτικό κοίταγμα στον καθρέφτη. Το μόνο που μας φοβίζει, είναι το μόνο που πραγματικά έχουμε: το αληθινό μας πρόσωπο. Ας το ξεθάψουμε, ας το θυμηθούμε, ας το κοιτάξουμε. Ενώ όλοι, φίλοι και εχθροί, μας αγριοκοιτάζουν, ενώ η μάσκα μας πέφτει νεκρή, αυτό θα μας χαμογελάσει.

Πόσο Μακριά Ακόμα; How Much Further? (Greek subtitles)

…τον τελευταίο καιρό, ακόμα και ο «Θεός» τους έγινε βρισιά στο στόμα των ασπόνδυλων… Ε! Ετούτων των δύο «ν’ αγιάσει ο στόμας τ’ς»!

…αφιερωμένο σ’ όσους χαίρονται με τις επιχειρήσεις “σκούπα” κατά των μεταναστών…

καθημερινός φασισμός

Μανώλης Γλέζος: Ανοιχτό γράμμα στον Ζ.Λ Μελενσόν

Ο Μανώλης Γλέζος απέστειλε/κοινοποίησε προσωπική επιστολή – ανοιχτό γράμμα στον Jean-Luc Mélenchon, στο επίκεντρο του οποίου βρίσκεται η Μεσόγειος, ως σταυροδρόμι λαών, πολιτισμών, αξιών.

Τα λόγια του προέδρου της Επιτροπής Συντονισμού της Πολιτικής Συνεργασίας του ΣΥΡΙΖΑ – Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο, προς τον Γάλλο υποψήφιο πρόεδρο, βρίσκουν αντίκρισμα και στην ελληνική προεκλογική πραγματικότητα: «Εκείνων που πράττουν και σκέφτονται με ορίζοντες ανοικτούς προς το μέλλον, επιχειρώντας να ανιχνεύσουν το παρόν των λαών, χωρίς να μένουν προσκολλημένοι στα εργαλεία του χθες, αλλά επιχειρώντας να διαμορφώσουν αυτά του σήμερα. Εκείνων που αναζητούν τον πλούτο όχι στα χρηματιστήρια, τις αγορές ή το παγκοσμιοποιημένο χρήμα, μέσα από δήθεν αντιπροσωπευτικά πολιτικά συστήματα, αλλά που θέλουν να δώσουν την εξουσία στον ίδιο το λαό να την ασκήσει. Σήμερα, που οι καπιταλιστικές βεβαιότητες σαρώνονται από την κρίση, τα αιτήματα για άμεση δημοκρατία και εθνική ανεξαρτησία αποκτούν τεράστια επικαιρότητα».

Διαβάστε ολόκληρο το «Ανοιχτό γράμμα του Μανώλη Γλέζου στον υποψήφιο πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας Ζαν-Λικ Μελενσόν»:

Αγαπητέ σύντροφε

Τολμάς να αναδείξεις το γεγονός ότι η δύναμή μας προέρχεται από τις πολλαπλά μπολιασμένες ρίζες μας. Και επέλεξες να το κάνεις αυτό, από μια κάθε άλλο παρά τυχαία πόλη. Από ένα εμβληματικό λιμάνι. Από τη Μασσαλία. Από τη Μεσόγειο.

Τη Μεσόγειο. Την κατ’ εξοχήν θάλασσα-σταυροδρόμι λαών, πολιτισμών, αξιών, θρησκειών, ανταλλαγή αγαθών, τρόπων ζωής. Την «ετερόκλητη Μεσόγειο που παρουσιάζεται ως συνεκτική εικόνα, ως ένα σύστημα όπου όλα ανακατεύονται και ανασυντίθενται μέσα σε μια πρωτότυπη ενότητα», όπως παρατηρεί στην εισαγωγή του βιβλίου «Μεσόγειος» ο Φερνάν Μπροντέλ.

Επέλεξες από τα λιμάνια της Μεσογείου, να απευθύνεις τη μεγαλειώδη προεκλογική σου ομιλία σε πάνω από 120 χιλιάδες πολίτες, από τη Μασσαλία. Την κατεξοχήν πόλη της πολυμορφίας, του πολύχρωμου, της αναίδειας στην εκάστοτε εξουσία, της πόλης που κτίστηκε σε μια ένωση διαφορετικών. «Η Μασσαλία ήταν και είναι μια αποθήκη Ιστορίας, όπως άλλωστε όλα τα μεγάλα λιμάνια του κόσμου», έλεγε πρόσφατα άλλο ένα γνήσιο τέκνο της πόλης, ο Γαλλοαρμένιος σκηνοθέτης Ρομπέρ Γκεντιγκιάν.

Πριν από 2.600 χρόνια ο θαλασσινός Πρωτέας από τη Φώκαια συναντούσε κατά την περιδιάβασή στη λεκάνη της Μεσογείου προς αναζήτηση και δημιουργία εμπορικών κόμβων, την Γκιπτίς, την κόρη ενός φυλάρχου στον κόλπο του Λακιντόν. Το ζευγάρωμά τους έβαλε τα θεμέλια της «πιο γαλλικής από τις πόλεις της Δημοκρατίας μας», όπως εύστοχα είπες, υπογραμμίζοντας ότι «η τύχη μας είναι η μείξη», η διασταύρωση, η επικοινωνία. Ακριβώς δηλαδή τα χαρακτηριστικά της Μασσαλίας αλλά παράλληλα και όλων, εκείνων που αισθάνονται και άνθρωποι της γης τους και πολίτες του κόσμου.

Εκείνων που πράττουν και σκέφτονται με ορίζοντες ανοικτούς προς το μέλλον, επιχειρώντας να ανιχνεύσουν το παρόν των λαών, χωρίς να μένουν προσκολλημένοι στα εργαλεία του χθες, αλλά επιχειρώντας να διαμορφώσουν αυτά του σήμερα. Εκείνων που αναζητούν τον πλούτο όχι στα χρηματιστήρια, τις αγορές ή το παγκοσμιοποιημένο χρήμα, μέσα από δήθεν αντιπροσωπευτικά πολιτικά συστήματα, αλλά που θέλουν να δώσουν την εξουσία στον ίδιο το λαό να την ασκήσει. Σήμερα, που οι καπιταλιστικές βεβαιότητες σαρώνονται από την κρίση, τα αιτήματα για άμεση δημοκρατία και εθνική ανεξαρτησία αποκτούν τεράστια επικαιρότητα.

Άμεση δημοκρατία για την πραγματική εξουσία του λαού, εθνική ανεξαρτησία για την απαλλαγή της Ευρώπης από την επικυριαρχία των ΗΠΑ. Δύο ζητήματα που συστηματικά προβάλλεις, και από τη Μασσαλία και από τη Βαστίλη, βάζοντας τις βάσεις για μια πραγματική αναγέννηση της Αριστεράς, ακριβώς εκείνης που «δεν συμβιβάζεται και βάζει τα όνειρά της πολύ ψηλά». Το κάλεσμά σου για την «εξέγερση των πολιτών» με στόχο τη δημιουργία μιας «Κοινωνικής Δημοκρατίας» αποτελεί ένα βήμα προς την κατεύθυνση της άμεσης δημοκρατίας κατά της σημερινής δικτατορίας των αγορών και των αριθμών, της βίας και της τρομοκρατίας. Ένα βήμα ακριβώς στο πνεύμα του ψηφίσματος των Κορυσχάδων («Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το λαό, και ασκούνται από τον ίδιο τον λαό») αλλά και του συντάγματος τ’ Απεραθιού.

Η Γαλλία, είπες, «δεν είναι ένα δυτικό έθνος αλλά ένα παγκόσμιο έθνος, που η κοιτίδα του βρίσκεται στη Μεσόγειο», απορρίπτοντας την παραφροσύνη της σύγκρουσης των πολιτισμών και δείχνοντας το δρόμο της αυτονόμησης της Γαλλίας, της Ελλάδας, της Ευρώπης όλης από τα υπερατλαντικά κέντρα.

Και όλα τούτα δεν πρόκειται για λόγια του αέρα. Λόγια προεκλογικά. Η προεκλογική σου εκστρατεία δεν είναι εκστρατεία των γραφείων, των συνδυασμών στο χαρτί, μίας ή δύο έξυπνων φράσεων. Είναι εκστρατεία έμπνευσης αλλά και πρότασης. Καταγγελίας αλλά και προοπτικής. Ονείρου αλλά και ρεαλισμού.

Έχεις καταφέρει Ζαν Λικ μέσα σε λίγες ημέρες να φέρεις την Αριστερά, και όχι μόνο τη γαλλική, εκεί όπου όφειλε να είναι εδώ και καιρό: Στη θέση του μπροστάρη των πολιτικών και κοινωνικών αγώνων, δίνοντας όμως παράλληλα συγκεκριμένη, χειροπιαστή προοπτική. Επέλεξες, όχι τυχαία, να συμπυκνώσεις την ουσία της πρότασής σου σε μια ομιλία από την πόλη της Μασσαλιώτιδας, από την πόλη που εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο το «πιστεύω» του σημερινού αριστερού: την πόλη του ανοίγματος και της γνώσης που προήλθε και από τους ξένους, τους Άραβες, την πόλη της σύνθεσης, την πύλη εισόδου, που πλούτισε μια στέρφα γη. Ιδανικός συνδυασμός για μια Αριστερά που επιμένει στις αξίες της εθνικής ανεξαρτησίας, της δημοκρατίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης, κάνει επίκαιρη και αναγκαία την Επανάσταση των Πολιτών!

Ας είναι η επόμενη Κυριακή το ξεκίνημα μιας νέας πορείας για μια νέα Αριστερά, για τους λαούς!

ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ! της Πέλας Καλογήρου

Όταν η πραγματικότητα συνδέεται με την αγάπη γίνεται Αλήθεια!
Κι ό,τι είναι όμορφο έχει δύναμη!
Όταν η πραγματικότητα συνδέεται με το «σκοτάδι» γίνεται Εφιάλτης!
Και η  ασχήμια, για να ξεπεράσει την ασχήμια της γίνεται τερατώδης…

Δυστυχώς, μεθοδευμένα και συστηματικά η πραγματικότητα μας, συνδέεται με το σκοτάδι, το φόβο, τη φιλαυτία, την κακία, την ασχήμια, το ψέμα, τον ατομοκεντρισμό με μια μόνο λέξη.

Και, δυστυχώς, εκπαιδευόμαστε έτσι…

Εκπαιδευόμαστε να είμαστε εγκλωβισμένοι σε καταστροφικές συνήθειες και να πράττουμε παρασιτικά, τελείως μακριά και έξω από οτιδήποτε φυσικό, έχοντας αλλοτριώσει το έξω και το μέσα περιβάλλον μας κι ακόμη χειρότερα… νομίζοντας πως αυτό είναι φυσιολογικό!

Ένα από τα σημαντικότερα «προστατευόμενα» υποτίθεται οικοσυστήματα της Ευρώπης και του κόσμου δίπλα μας!… Ο Αμβρακικός Κόλπος που συνεχίζει να δολοφονείται και η αυθαιρεσία και το θράσος περισσεύουν. Η  κατάσταση χειροτερεύει κάθε μέρα, μέχρι «τελικής πτώσεως»…

Μια πόλη… η Φιλιππιάδα… που θέλει να ονομάζεται η πόλη των Πελαργών, είναι και έμβλημα της,  αλλά εκτός από λίγους κατοίκους μόνιμους ή μη, κανείς δεν ασχολείται με αυτόν τον ιδιαίτερα κοινωνικό εποχιακό επισκέπτη… Θα έχει περάσει απαρατήρητο το γεγονός ότι κάθε χρόνο ο πληθυσμός μειώνεται δραματικά… Ποιος νοιάζεται; Γίνεται λόγος για πάνω από 20 νεκρούς πελαργούς φέτος. Τα μικρά και οι γονείς όμως προσπαθώντας να πετάξουν βρίσκονται πάνω σε τοίχους πολυκατοικιών, σε ηλεκτροφόρα καλώδια και τρέφονται με δηλητήρια…

4 μωρά και 1 ενήλικος Πελαργός μεταφέρθηκαν στο ΕΚΠΑΖ.

Οδηγική Συμπεριφορά…

>>κάποιος ψυχίατρος χαρακτήρισε το αυτοκίνητο ως το κινητό ψυχιατρείο του καθενός.

Αλεπουδάκια, Ασβουδάκια, Χελωνάκια, Σκαντζοχοιράκια, Σκιουράκια, Νυφίτσες, Πουλάκια, Γατάκια, Σκυλάκια… και ό,τι τολμά να κινείται στο οδόστρωμα ή να πετά θα έχει την τύχη να σωθεί, μόνο αν την ίδια χρονική στιγμή ΔΕΝ περνά ο μανιασμένος οδηγός!!! Χιλιάδες νεκρά ζώα κάθε χρόνο στην άσφαλτο μέχρι να τα εξολοθρεύσουμε όλα.

Οι κυνηγοί…

>>για το μόνο που δεν μπορούν να μας πείσουν είναι ότι αγαπούν τη φύση!!!

Πώς είναι δυνατόν κάποιος που αγαπά τη φύση να τη δολοφονεί;

Αλήθεια  πιστεύουν ότι το «σπορ» τους είναι ευγενές????

Πώς είναι δυνατόν ένα σπορ με κανονιοβολισμούς και τόση έκρηξη αδρεναλίνης, εκφρασμένο με μανία να είναι ευγενές; Πώς είναι δυνατόν στον 21ο αιώνα κάτι τύποι απαίδευτοι με καραμπίνες που δολοφονούν ό,τι κινείται σε ουρανό και γη, να θεωρούν τους εαυτούς τους προστάτες της φύσης; Όταν, ακόμη και σε περιοχές που έχουν καταλεηλατηθεί και καεί από τις καταστροφικές πυρκαγιές που προηγήθηκαν, χωρίς κανένα ήθος συνεχίζουν να «κυνηγούν»…

Ας εξαιρεθούν από μόνοι τους εκείνοι που πιστεύουν για τους εαυτούς τους πως ακολουθούν τους κανόνες θήρας.

Τα υπέροχα μεταναστευτικά πτηνά κάνουν υπερατλαντικά ταξίδια ακολουθώντας την τροφή τους και τα μαγνητικά πεδία που τα οδηγούν εκεί, διανύοντας άπειρα μίλια από το Βορά στο Νότο κι αντιστρόφως! Τα θηλαστικά τεράστιες αποστάσεις! Επιβεβαιώνοντας μας το μεγαλείο, τη μαγεία της φύσης!!! Ως τη στιγμή… που κάτι δίποδα που πάσχουν από διδαγμένη εκμαθημένη ανελπιστία* τους κόβουν με το έτσι θέλω το νήμα της ζωής… από ευχαρίστηση…(?)

Κι οι δύστυχοι θέλουν να μας πείσουν πως αγαπούν τη φύση και τη ζωή… τρομάζοντάς μας με τον ευτελισμό και την αλλοτρίωση των εννοιών και των λέξεων.

Από τις πρώτες μέρες της κυνηγετικής περιόδου, παραλάβαμε τρία μη θηρεύσιμα είδη πυροβολημένα:

1 Λευκοτσικνιά (egretta garzetta) ανάπηρο για όσο ζήσει, 1 γλάρο και 2 Δεκοχτουράκια…

Αλιείς…!!!!!
>>Είναι πολύ δύσκολη αυτή η δουλειά! Πάντα σεβόμουν τους ψαράδες, έχουν αντίπαλο τους τη Θάλασσα!!!

Τα τελευταία χρόνια, όμως, που τα πράγματα είναι δύσκολα, έτσι οδήγησε να γίνουν το ξέφραγο αμπέλι που αλλιώς ονομάζεται και κράτος!!!

Κάποιοι, έχουν ξεφύγει από κάθε όριο! Οι καταγραμμένες από το Λιμεναρχείο Πρέβεζας νεκρές χελώνες Caretta-Caretta (που, ας σημειωθεί για ακόμη μια φορά, προϋπάρχουν κάτι εκατομμύρια χρόνια του ανθρώπου) έφτασαν τον τραγικό αριθμό των 42!!! από το Γενάρη…

… ακόμη 2 Δελφίνια καταγράφτηκαν νεκρά.

Τα στοιχεία αυτά αφορούν μόνο στα προσβάσιμα από ανθρώπους σημεία, ενώ φίλοι ιστιοπλόοι μου έχουν παραθέσει στοιχεία για 23 ακόμη νεκρές χελώνες και 2 Δελφίνια σε μη προσβάσιμα από κόσμο σημεία.

Στον ΑΡΧΕΛΩΝΑ στείλαμε 4 χελώνες για φέτος από την Πρέβεζα – οι τρεις νεαρές. Με τον ίδιο τραυματισμό όλες, ηθελημένα τραυματισμένες με χτύπημα στο κρανίο και σκοπό τη θανάτωση τους!!!

Οι θαλάσσιες χελώνες και τα θηλαστικά τρέφονται με μέδουσες!!! Αυτό ως απάντηση σε όσους αναρωτιούνται πώς βρέθηκαν όλες αυτές οι μέδουσες στην ακτή του Μονολιθίου και αλλού

Η Διεθνής Oμάδα Eρευνών Θαλάσσιας Βιοποικιλότητας προειδοποιεί πως αν συνεχίσουμε με τους ίδιους ρυθμούς, τα επόμενα 50 χρόνια δε θα υπάρχει θαλάσσια ζωή (wild sea life)!!!

Η διατάραξη που προκαλεί ο άνθρωπος στο φυσικό περιβάλλον είναι τεράστια(!) σε σχέση με αυτή που προκαλεί στον ούτως ή άλλως διαταραγμένο του εαυτό.

ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ, ΛΟΙΠΟΝ, ΚΑΝΕΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΑΝ ΕΙΔΟΣ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ, ΟΤΑΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΣΥΝΤΗΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΣΥΝΤΗΡΟΥΜΑΣΤΕ ΑΠΟ  ΦΙΛΑΥΤΗ ΠΛΕΟΝΕΞΙΑ, ΕΓΩΤΙΚΗ ΑΠΛΗΣΤΙΑ, ΑΔΙΣΤΑΚΤΗ ΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ, ΤΕΡΑΤΩΔΗ ΑΣΕΒΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΓΕΡΗ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗ ΖΩΗ!!!!!!

08 Σεπτέμβρη 2011
Πέλα Καλογήρου
(εκπρόσωπος και του ΕΚΠΑΖ)

Α, ρε κοπελιά…!

«Εν μεγάλη ελληνική αποικία, 200 π.X.»

εφημερίδα ΑΥΓΗ, ημερομηνία δημοσίευσης: 14/08/2011

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ ευχήν στην Αποικία
δεν μέν’ η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ’ όλο που οπωσούν τραβούμ’ εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
>>>>>να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ’ η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Αναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς). Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ’ εξετάζουν,
κ’ ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
>>>>>με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσι σας εκείνη
η κατοχή σας είν’ επισφαλής:
οι τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Αποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική
>>>>>είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τι να γίνει;
>>>>>σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε
>>>>>πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
>>>>>να δούμε τι απομένει πια, μετά
>>>>>τόση δεινότητα χειρουργική…

Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
>>>>>Να μη βιαζόμεθα είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Αποικία.
>>>>>Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ’ εμπρός.

Κ.Π. Καβάφης 1908

Γιατί οι ζόφοι αποκαλύπτουν μεγαλοσύνες κατά πώς πρέπει, και οι μεγαλοσύνες κρίνονται είτε άχρονα, είτε διαχρονικά…

One World, One Revolution…

Βράδυ 27 προς 28 Μαΐου 2011, πλατεία Συντάγματος, Αθήνα

…copy-lefted από το facebook!

… αν ο Χριστός σας είναι Εβραίος, το αυτοκίνητό σας ιαπωνικό, η πίτσα που τρώτε ιταλική, η δημοκρατία σας ελληνική, οι αριθμοί σας αραβικοί, τα γράμματά σας λατινικά, τότε γιατί ο γείτονάς σας είναι ξένος?

θησαυροί
στο
facebook

Error del sistema…!

Ανακοίνωση – Δελτίο Τύπου της Αντιρατσιστικής Πρωτοβουλίας Πρέβεζας

Ανακοίνωση – Δελτίο Τύπου

Ναυάγιο με 25 Αφγανικής, κυρίως, Πακιστανικής,  αλλά και Ιρανικής καταγωγής μετανάστες έγινε στις 1.30 το βράδυ της τρίτης 18 Μαΐου στην Πρέβεζα:

  • Βρέθηκαν νεκροί ένα αγοράκι 8 ετών (Αφγανός) κι ένας άντρας (Ιρανός) ενώ αγνοείται το δίδυμο αδελφάκι του παιδιού κι ακόμη ένα άτομο.
  • 4 άτομα νοσηλεύτηκαν στο νοσοκομείο Πρέβεζας και ο Έλληνας διακινητής.
  • ανάμεσα στα άτομα που φιλοξενούνται σε χώρο του Δημαρχείου Ζάλογγου ένα παιδί 6 ετών και πολλοί έφηβοι.

Το χώρο προσωρινής φιλοξενίας επισκέφθηκε  ο Περιφερειάρχης Ηπείρου και του ζητήσαμε να παρέμβει, ώστε να μη φυλακιστεί κανείς τους και να συμβάλλει, ώστε οι άνθρωποι αυτοί να μεταφερθούν στην Αθήνα όπου διαμένουν συγγενικά τους πρόσωπα και να τελέσουν τις κηδείες των ανθρώπων τους.  Πήραμε θετική απάντηση και επιβεβαίωση.

Φροντίσαμε για όλες τις επαφές με μέλη της Αφγανικής, Πακιστανικής και Ιρανικής κοινότητας στην Αθήνα, μέσω του Δικτύου Μεταναστών και Προσφύγων.

Ο Δήμος Πρέβεζας και ο αντιδήμαρχος Ζαλόγγου, συνδράμουν στις συνθήκες της διαμονής τους με τον καλύτερο τρόπο.

Το απόγευμα της Τετάρτης τους επισκέφτηκε ομάδα ψυχολογικής υποστήριξης από το Ιατρείο Κοινωνικής Αλληλεγγύης Πρέβεζας.

Εμείς ενημερωθήκαμε και συμβάλλαμε, όπως και αρκετοί πολίτες, από την πρώτη στιγμή, προσφέροντας ρούχα και κουβέρτες, νερά και τρόφιμα, πετσέτες και άλλα υλικά.

Το σημαντικότερο, πάντως, ήταν ότι μέσω των τηλεφώνων μας κατάφεραν να επικοινωνήσουν με τις οικογένειες τους!

Έως πότε, όμως, θα παρακολουθούμε και θα καταγράφουμε τα θύματα μιας πολιτικής που διώκει τους εξαθλιωμένους και αφήνει ανεξέλεγκτα τα κυκλώματα (και στην περιοχή μας) των δουλεμπόρων;

Έως πότε οι δουλέμποροι θα εκμεταλλεύονται εύκολα και ατιμώρητα την ελπίδα των κατατρεγμένων για μετακίνησή τους σε κάποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα, για οικογενειακή συνένωση, με τίμημα την ίδια τη ζωή τους, στα σαπιοκάραβα του θανάτου;

Έως πότε θα αντιμετωπίζονται ως πρόβλημα οι πρόσφυγες, οι μετανάστες, οι εξαθλιωμένοι και όχι οι πολιτικές, που τους αναγκάζουν να γίνονται πρόσφυγες: πόλεμοι, γεωπολιτικοί ανταγωνισμοί για το μοίρασμα του κόσμου σε σφαίρες επιρροής, πολυεθνικές, στρατοκράτες, έμποροι του πολέμου και των πολιτικών τους επιτελείων;

Το έχουμε ξαναπεί: η τραγική κατάσταση στην οποία διαβιούν είναι το αποτέλεσμα του γκρεμίσματος του όποιου κοινωνικού κράτους είχε δημιουργηθεί. Είναι αποτέλεσμα της αποδοχής του ρόλου του δεσμοφύλακα που επέβαλαν οι «εταίροι» μας στην Ελλάδα με τη συνθήκη ΔΟΥΒΛΙΝΟ ΙΙ. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να γίνουν οι πρόσφυγες «αποδιοπομπαίος τράγος» της ιστορίας.

Είμαστε μαζί τους γιατί ξέρουμε ότι η υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους είναι συνυφασμένη με την υπεράσπιση της κοινωνίας της ισότητας, της αλληλεγγύης και του αγώνα για αυτές τις αξίες.

Ζητάμε από την κυβέρνηση:

  1. Να σταματήσει να δημιουργεί κλίμα καταστολής εναντίον των απόκληρων και τω εξαθλιωμένων. Οι επιχειρήσεις σκούπας, η παράδοση ολόκληρων περιοχών της Αθήνας στην εγκληματική ασυδοσία τραμπούκων ακροδεξιών οργανώσεων,  δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν σύνθετα κοινωνικά και διεθνή προβλήματα!
  2. Το «τείχος του αίσχους» στον Έβρο – φυσικά – δεν θα λύσει κανένα πρόβλημα. Αντιθέτως, όπως και τα ναρκοπέδια, θα προκαλέσει περισσότερες απώλειες ανθρώπινων ζωών και θα ανεβάσουν την ταρίφα του δουλεμπορίου που διεξάγεται στη Μεσόγειο.
  3. Να πάψει να υποκύπτει στην Ε.Ε. (Δουβλίνο ΙΙ) και να χορηγήσει – με σύντομες διαδικασίες – ταξιδιωτικά έγγραφα σε εκατοντάδες χιλιάδες εγκλωβισμένους στη χώρα μας πρόσφυγες. (Οι περισσότεροι από αυτούς επιθυμούν να μεταβούν σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, όπου έχουν συγγενείς και προσδοκούν καλύτερες συνθήκες διαβίωσης).

Καλούμε, τους φορείς και τους πολίτες της περιοχής μας να συνεχίσουν να στηρίζουν τις πρωτοβουλίες μας και τους ίδιους τους πρόσφυγες και οικονομικούς μετανάστες που υπάρχουν στην περιοχή μας, τόσο υλικά όσο και ηθικά!

19.05.2011

Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Πρέβεζας

Πού είναι;

Τούτες τις ημέρες της άμετρης οργής και της εκκόλαψης του «αυγού του φιδιού», πού είναι οι όψιμοι πολιτικοί μας «σωτήρες», οι καλλιτέχνες και το υβρίδιό τους, ο «Μίκης»;

Πού είναι οι πανεπιστημιακοί «δάσκαλοι» κι οι «πνευματικοί άνθρωποι»;

Πόση ανάγκη σήμερα να «σπάσουμε αυγά»!

Απαγόρευση χρήσης και πώλησης βοτάνων στην Ευρωπαϊκή Ένωση από τις 30 Απριλίου 2011

 του Πέτρου Κακολύρη, από τη mailing-list «perivallonsyriza»

Η Ευρωπαϊκή Ένωση με νόμο που θα τεθεί σε ισχύ από τις 30 Απριλίου 2011 θα απαγορεύει τη χρήση φυτικών φαρμάκων αλλά και φυτών που χρησιμοποιούνται από την κινέζικη ιατρική και από την Αγιουβέρδα. Η θεραπεία θα γίνεται μόνο μέσω χημικών φαρμάκων. Ο λόγος που θα απαγορευθούν είναι για να πλουτίσουν ακόμα περισσότερο οι πολυεθνικές φαρμακευτικές εταιρίες, στερώντας από τους ασθενείς να επιλέξουν οι ίδιοι τον τρόπο θεραπείας τους. Αυτό είναι το νέο THMPD (Traditional Herbal Medicinal Products Directive) που θα τεθεί σε λειτουργία από τις 30 Απριλίου του 2011.

Μετά από οδηγία της Ε.Ε. το Γερμανικό Κοινοβούλιο πρέπει να εισάγει στο νομικό καθεστώς της χώρας την απαγόρευση της απλής πώλησης των βοτάνων μετά την 1η Απριλίου 2011. Η οδηγία, που είναι προς όλες τις χώρες από 20.09.2010, απαιτεί τα φυσικά αυτά προϊόντα να χαρακτηρισθούν σαν ιατροφαρμακευτικά προϊόντα και στη συνέχεια να παίρνουν άδεια για διάθεση σαν τέτοια

Αυτό σημαίνει ότι σε όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες θα απαγορεύεται πια να διαθέτει κανείς τα βότανα ή τα φυτά του, Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Θανάσης Παπακωνσταντίνου: Έχω το δικαίωμα να μην υπακούω σε άδικους νόμους…

αναδημοσίευση στο EcoLeft της
συνέντευξης του Θανάση Παπακωνσταντίνου
στον Θάνο Ματζάνα, για την
Αυγή της Κυριακής, 23-24 Απριλίου

Απλή αφορμή – γιατί αιτίες υπάρχουν τόσες πολλές με όσα συμβαίνουν γύρω μας – για να μιλήσει κανείς με κάποιον σαν τον Θανάση ήταν η πρόσφατη κυκλοφορία του νέου του δίσκου «Ο Ελάχιστος Εαυτός». Θα πρότεινα σε όσους έχουν στο μυαλό τους τον προηγούμενο δίσκο του, το «Ο Σαμάνος», απλά να τον… ξεχάσουν πριν προσεγγίσουν τη νέα του δουλειά. Και αυτό γιατί δεν θα μπορούσαν να είναι περισσότερο διαφορετικοί, όσο παράδοξο και αν φαίνεται αυτό μιλώντας για τον ίδιο δημιουργό.

Καλώς ή κακώς ο δίσκος εκείνος είχε φτιαχτεί έχοντας κατά νου τον Διονύση Σαββόπουλο, το ότι τα περισσότερα τραγούδια του θα ερμήνευε ο τελευταίος και αυτό σημαίνει ότι λίγο – πολύ γράφτηκε στα μέτρα του (και κατά την άποψή μου κατέληξε να ανήκει πολύ περισσότερο στον Δ.Σ. παρά στον Θ.Π.). Αυτή τη φορά όμως ο Θανάσης έγραψε και πάλι όπως το κάνει από τότε που ξεκίνησε, πριν και επάνω απ’ όλα για να ικανοποιήσει το δικό του αισθητήριο… που ευτυχώς για την ελληνική μουσική είναι πολύ υψηλό και σχεδόν αλάθητο.

Αρκετά πιο εμπνευσμένος από το «Διάφανος», πιάνει το νήμα από εκεί που το άφησε το σχεδόν εμβληματικό ήδη «Αγρύπνια», το εμπλουτίζει με τη σχετικά πρόσφατη αγάπη του για την εξερεύνηση του ήχου ως μέσου που μας αποκάλυψε το θαυμάσιο – και εξ ολοκλήρου ηλεκτρονικό μα και instrumental – «Η Βροχή Από Κάτω» και πραγματώνει μια δουλειά συνόλου με μια σχετικά μεν ολιγομελή ομάδα μουσικών, που όμως η συνοχή αλλά και το επίπεδό της είναι σίγουρα ισάξιο της πιο ευάριθμης παλαιότερης μπάντας του, των εκπληκτικών Λαϊκεδέλικα.Το αποτέλεσμα βέβαια είναι ένας δίσκος που, ακόμα και αν δεν είναι ήδη ο καλύτερος της χρονιάς, στο τέλος της θα βρίσκεται αβίαστα μέσα την πρώτη τριάδα…

– Θα ήθελες κατ’ αρχήν να πεις κάτι για την πρόσφατη μεγάλη απώλεια της ελληνικής μουσικής, τον θάνατο του Νίκου Παπάζογλου; 

– Ένας άνθρωπος με συνεπή πορεία, από το «Η Εκδίκηση Της Γυφτιάς» μέχρι τις τελευταίες του προσωπικές δουλειές, μια πορεία που προσέφερε πολλά στην ελληνική μουσική. Προσέφερε όμως και στους ομότεχνούς του βοηθώντας, ανοίγοντας τον δρόμο σε αρκετούς από αυτούς, ένας εκ των οποίων ήμουν κι εγώ. Να μην ξεχάσω βέβαια και το στούντιό του, το «Αγροτικόν», όπου όχι μόνον ηχογραφήθηκαν τόσοι σπουδαίοι δίσκοι, αλλά, όπως ξέρει όποιος είχε μπει εκεί, είχε μια ατμόσφαιρα σχεδόν μυσταγωγίας, η αίθουσα ηχογραφήσεων ήταν κυριολεκτικά σαν να αγκαλιάζει τους μουσικούς. Και βέβαια ο κόσμος τον αντάμειψε γενναιόδωρα για όλα αυτά με την τόση αγάπη που πάντα του έδειχνε… Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Περικοπές στην εκπαίδευση… παντού!

Χαρά…

Μάτια που χαμογέλασαν πάνω από βδελυρούς λόγους και συγκαταβατικότητες, μαζί με κραυγές βίας κι απαξίωσης…

Κάτι μού ‘λεγε απ’ την πρώτη μέρα τ’ όνομα: «Υπατία»…

Οι ωραιότερες τηλεοπτικές εικόνες για καιρό!

ΤΙΠΟΤΑ, όμως, ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ!

… κι η Νταλάρα κομπορρημονεί!

Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε!

«Κύριοι, οφείλετε να αντιμετωπίσετε τους ελαχίστους ταραξίας, οι οποίοι κάθονται στα σκαλοπάτια, μέσα εις τον περίβολον των ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και, ασκούντες ψυχολογικήν βίαν επί της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων σπουδαστών, δεν τους επιτρέπουν να προσέλθουν εις τας αίθουσας και να παρακολουθήσουν το μάθημα. Αν νομίσετε ότι σας χρειάζεται βοήθεια, θα την ζητήσετε σεις και εγγράφως».

Γεώργιος Παπαδόπουλος,
ομιλία προς τις συγκλήτους των Πανεπιστημίων
στο κτίριο της Βουλής,
2 Μάρτη 1973

Εκδηλώσεις αλληλεγγύης στην παλαιστινιακή αντίσταση

H Iara Lee έρχεται για να συμμετάσχει στις πρώτες προβολές της ταινίας της και να συζητήσει γι αυτήν, για τα κινήματα αντίστασης σε όλο τον κόσμο, αλλά και για τη συγκλονιστική εμπειρία της στο Mavi Marmara.

Θα παρίσταται στην προβολή της Αθήνας, την Παρασκευή, 26 Νοεμβρίου, ώρα 20:00΄, στο Πάντειο, αμφιθέατρο «Σάκης Καράγιωργας» και στη Χαλκίδα, τη Δευτέρα 29 /11, ώρα 19:00, στη συνεδριακή αίθουσα της ΔΗΚΕΧ (Αβάντων 50). Θα ακολουθήσουν προβολές στη Θεσσαλονίκη και σε άλλες πόλεις.

Οι προβολές, καθώς και η πρόσκληση στη σκηνοθέτη εντάσσονται στο πλαίσιο σειράς εκδηλώσεων που οργανώνει η ΔΙΚΤΥΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ (που δημιουργήθηκε από τη συνέλευση της Πρωτοβουλίας «Ενα Καράβι για τη Γάζα»), σε συνεργασία με τον παλαιστινιακό σύλλογο AL-AWDA (το δικαίωμα της επιστροφής των Παλαιστινίων προσφύγων στις εστίες τους).

Η Iara Lee είναι εκείνη που κατάφερε να διασώσει, παρά τους συνεχείς ελέγχους, κινηματογραφικό υλικό διάρκειας μιας ώρας, από τη σφαγή στο Mavi Marmara, το πλοίο που δέχτηκε την πολύνεκρη επίθεση του ισραηλινού πολεμικού ναυτικού ενώ έπλεε σε διεθνή ύδατα μαζί με τα άλλα πλοία του Στόλου της Ελευθερίας, με στόχο να σπάσουν τον αποκλεισμό της Γάζας. Το υλικό αυτό, που αποκαλύπτει όλη τη θηριωδία του ισραηλινού στρατού, έχει ήδη κατατεθεί στην επιτροπή του ΟΗΕ που ερευνά τη σφαγή, ενώ θα αποτελέσει τη βάση για την επόμενη ταινία της Lee.

Καλούμε όσους και όσες αισθάνονται ως καθήκον τους τη στήριξη του Παλαιστινιακού αγώνα να ενωθούν μαζί μας δημιουργώντας ομάδες σε κάθε πόλη της χώρας!

Αντιφασιστικό μανιφέστο

Τι να της κάνω της καρδιάς της παραπονεμένης;

Βολές με κάνει και γελώ, βολές κι αναστενάζω.

Για να αποθάνω, δεν μπορώ, να ζήσω, πώς να ζήσω;

Να πάνω σ’ άλλο σύνορο και σ’ άλλο βιλαέτι,

ξένος κι εδώ, ξένος κι εκεί, κι όπου κι αν πάω ξένος.

Ηπειρώτικο, Της Ξενιτιάς

Μας συμπονά ακόμα κι ο Θεός…

Δεν είναι της ώρας και της αρμοδιότητάς μας ν’ ανοίξουμε επί πλέον θέματα. Για τους λίγους, ο παράδεισος κι η κόλαση διαρκούν όσο η σύντομη επίγεια παρουσία μας, παρά το βαθύ φονταμενταλισμό που συνειδητά καλλιεργεί σκόπιμα – από γεννήσεως μέχρι θανάτου – το επίσημο (και τύποις δημοκρατικά ανεξίθρησκο) κράτος. Γιατί ένας, και μεταφυσικά, φοβισμένος πολίτης είναι πάντοτε χρήσιμο εργαλείο στην αναπαραγωγή της εξουσίας. Κάποιοι, πονηρότεροι, κρατούν πισινή για πράγματα αναπόδεικτα μεν αλλά ενδεχομένως υπαρκτά στο βάθος τ’ ουρανού. Άλλωστε με τους εν ενεργεία μεσσίες δεν τα πήγαινε και άσχημα ο κόσμος, ακόμα και της αριστεράς. Τέλος, το πλήθος των συμπατριωτών μας που «έτσι τα βρήκε» κι έτσι θέλει «να τ’ αφήσει», σκέφτεται πως επιβάλλεται να τα ’χουμε καλά με τις αρχές: θρησκευτικές, συνδικαλιστικές, κομματικές· συναισθάνεται το δέος και μεταφέρει και στα παιδιά μας την άποψη «πως η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα». Έτσι συνεχίζεται στους αιώνες να σταυροκοπιέται η ογδοντάχρονη θειά μου με το γνωστό «Ιησούς χριστός νικά / κι όλα τα κακά σκορπά», συμπίπτουσα απολύτως στο δίστιχο, με τη σαραντάχρονη ιστορικό στη βιβλιοθήκη της Βουλής. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Μαριναλέντα, όπως λέμε «τω όντι ουτοπία»

Βαδίζοντας προς τις δημοτικές εκλογές, διαβάζω κάποια πράγματα που αναφέρονται στην ιστοσελίδα της κοινότητας της Μαριναλέντα, µιας κοινότητας 2.645 κατοίκων στην Ανδαλουσία, που δεν έχει ανεργία, δεν έχει παπάδες κι αστυνοµικούς και τα σπίτια της νοικιάζονται µε 15 € το µήνα… Η αυτονομία και η αυτοοργάνωση, αλλά και το δυνάμωμα της κοινωνικής αλληλεγγύης, προέκυψαν ως φυσιολογικά και προφανή, λέει:

Ενόσω παλεύαμε για τη γη, για τη βιομηχανία, για την εργασία, συνειδητοποιήσαμε ότι υπήρχαν άλλα βασικά δικαιώματα που έπρεπε να κατακτήσουμε. Και η πρώτη ανάγκη που εντοπίσαμε ήταν η έλλειψη κατοικίας, αλλά συνειδητοποιήσαμε και ότι οι ηλικιωμένοι δεν είχαν ένα μέρος να σταθούν – μετά από τόσα χρόνια αγώνα και στερήσεων – ούτε υπήρχε κέντρο υγείας, ούτε παιδικός σταθμός, ούτε αθλητικές εγκαταστάσεις, και οι δρόμοι ήταν χωρίς άσφαλτο και χωρίς φως…

Όταν λέμε Κοινωνική Δημοκρατία εννοούμε την πρόσβαση όλων ανεξαιρέτως των κατοίκων του χωριού μας στα αγαθά κοινής ωφέλειας, χωρίς περιορισμούς. Πάντα σκεφτόμασταν ότι η ελευθερία χωρίς ισότητα είναι άχρηστη και ότι η δημοκρατία χωρίς συγκεκριμένα κοινωνικά αγαθά κοινής ωφέλειας για τον κόσμο είναι μια λέξη χωρίς περιεχόμενο και μια εξαπάτηση, που προσπαθεί να πείσει τον κόσμο ότι είναι μέρος ενός συλλογικού εγχειρήματος, ενώ στην πραγματικότητα απαξίωνει και αποκλείει αυτούς τους ίδιους ανθρώπους.

Φάνηκε ότι σε αυτό το πεδίο δεν θα έπρεπε να υπάρχουν περιορισμοί. Τα συλλογικά αγαθά είναι κάτι που θα πρέπει ο ίδιος ο λαός να ονειρευτεί και να μετατρέψει σε πραγματικότητα μέσα από τον αγώνα, γιατί καμία από τις προσδοκίες του λαού, όσο απρόσιτη και αν φαντάζει, δεν πρέπει να είναι απορριπτέα στην σκέψη ή στην πράξη από την αριστερά, αν αυτή η αριστερά είναι πραγματικά επαναστατική…

Ένα “μη πολιτικό” κείμενο για την πολιτική και την περηφάνια μας…

Το κείμενο που ακολουθεί το έστειλε ο Θόδωρος Τσελεπής – ηλεκτροσυγκολλητής και πρόεδρος του εργοταξιακού σωματείου της γαλλικής κατασκευαστικής εταιρίας VINCI – στις εφημερίδες “Αυγή”, “Δρόμο της Αριστεράς”, “Εποχή” και “Πριν”, αλλά και στον «Ροσινάντε», για συμβολική κοινή δημοσίευση σε αυτές. Οι συγκεκριμένες εφημερίδες ήταν εκείνες που είχαν ενημερώσει με δημοσιεύματά τους για την απεργία του Σωματείου «Η Γαλαρία» των εργατοτεχνιτών και υπαλλήλων εργαζομένων στην κατασκευή του αυτοκινητοδρόμου Ελευσίνα – Κόρινθος – Πάτρα – Πύργος – Τσακώνα την περασμένη Τετάρτη, 1η Σεπτεμβρίου 2010, που διεκδικήσαν τα δικαιώματά τους καθώς και την παύση της εργοδοτικής τρομοκρατίας:

«Χειμώνας του ΄85 στη Θεσσαλονίκη. Απεργία των σκουπιδιάρηδων (έτσι τους λέγαμε τότε).

Εγώ 15χρονος κνίτης, μαθητής λυκείου. Πιασμένος σε «αλυσίδα» με συντρόφους μεγαλύτερους, να προσπαθούμε να εμποδίσουμε τους στρατιώτες να μαζέψουν τα σκουπίδια. Ντρεπόμουν. Αλλά πιο πολύ ντρεπόμουν να πω πως ντρεπόμουν.

Τα χρόνια πέρασαν. Έχω 2 γιους, ο ένας 15χρονος. Δεν είμαι πλέον κνίτης, είμαι ένας ανένταχτος – αντιεξουσιαστής – αριστερός τρομάρα μου, που ψάχνει την Αριστερά. Χρόνια τώρα με στήνει στο ραντεβού, αλλά εγώ επιμένω να την περιμένω.

Σεπτέμβριος του 2010, Αχαΐα. 40χρονος πλέον, πρόεδρος του Σωματείου «Η Γαλαρία», ηλεκτροσυγκολλητής, εργαζόμενος στη VINCI. Την Τετάρτη είχαμε απεργία. Τα αίτια πολλά. Τα αιτήματα διάφορα. Καλύτερες συνθήκες, επιδόματα, τρομοκρατία, εκβιασμοί…

Λίγο πριν ξημερώσει, άρχισαν να έρχονται στα τούνελ κάτι «παλιόπαιδα» με μηχανές και αυτοκίνητα. Κάτι αξύριστα αγόρια με χαίτη και σκουλαρίκια. Ο Νίκος (μεγαλύτερος αυτός) και η Σοφία από το συντονιστικό. Πέρναγε η ώρα και έρχονταν όλο και περισσότερα λιανόπαιδα. Και μαζί κορίτσια, όμορφα κορίτσια. Και στάθηκαν μαζί μας στην πύλη. Δεν ήθελαν να τους κεράσουμε ούτε καφέ. Ένιωθαν πως έκαναν το χρέος τους.

Οι συνάδελφοί μου τα έχασαν. Ντρέπονταν που δεν ήταν όλοι οι εργαζόμενοι που απεργούσαν μαζί μας. Και ήθελαν να αγκαλιάσουν όλα αυτά τα παιδιά που στέκονταν μαζί μας χωρίς να ξέρουν ούτε το όνομα μας.

Τετάρτη 1 Σεπτέμβρη 2010: η ωραιότερη μέρα της ζωής μου. Δεν κερδίσαμε τίποτα. Δεν ξέρω αν θα κερδίσουμε τίποτα και στο μέλλον. Όμως για πρώτη φορά δεν ένιωσα μόνος. Ένιωσα, όμως, σύντροφος. Πόσο καιρό είχα να πω αυτή τη λέξη. Για ένα διάστημα ντρεπόμουν να την ξεστομίσω. Την είχαν κουρελιάσει γραφειοκράτες, καρεκλοκένταυροι και εργατοπατέρες. Αυτοί όμως ήταν πραγματικοί Σύντροφοι.

Ήταν οι Σύντροφοί μου που δουλεύουμε μαζί στις γαλαρίες και στα συνεργεία της VINCI. Ήταν οι Σύντροφοί μου από διάφορους χώρους, νέα παιδιά που βοήθησαν να πετύχει η απεργία και να μην δουλέψει κανείς.

Λυπάμαι συνάδελφοι αν δεν μπορέσει να κερδίσει το Σωματείο ένα επίδομα παραπάνω, αλλά κερδίσαμε σε ανθρωπιά αξιοπρέπεια και κυρίως αλληλεγγύη.
Δεν ξέρω πόσα από αυτά τα παιδιά θα κάνουν καριέρα, θα αποχτήσουν χρήμα, θα γίνουν πρώην αντιεξουσιαστές, πρώην αριστεροί, οικογενειάρχες με εξοχικό και γκόμενα. Ίσως όλα, ίσως κανένα. Μα θα έρθουν άλλα στη θέση τους και στην θέση μας. Και η ζωή θα συνεχίζεται με τους λίγους ρομαντικούς να παλεύουν για μια καλύτερη ζωή.

Συγνώμη παιδιά που δεν ξέρω τα ονόματα σας, αλλά σας ευχαριστώ και εγώ και οι συνάδελφοι μου. Συγνώμη και σε όσους περίμεναν να διαβάσουν ένα «πολιτικό» κείμενο.

ΥΓ: Ραντεβού, ρε μαλλιάδες, στην Δ.Ε.Θ. και μακριά από γραφειοκράτες. Να ξέρατε τι χάσατε όσοι δεν ήσασταν μαζί μας. Και σεις ποντικοί που περιμένετε στη γωνία την προσωπική μου άποψη εξέφρασα στο κείμενο αυτό.»

Τσελεπής Θόδωρος
Ηλεκτροσυγκολλητής,
πρόεδρος σωματείου «Γαλαρία»

Περί αντιπροσωπευτικότητας και μηχανισμών: «Γιατί δε βάζουν τη μάνα μου;»

Δημοσίευση του Κώστα Κρεμμύδα, στη στήλη «ΞΟΥΘΟΥ ΚΑΙ ΜΕΝΑΝΔΡΟΥ ΓΩΝΙΑ», την Κυριακή, 05 Σεπτεμβρίου 2010

Τα πολλά ονόματα που έπεσαν στο τραπέζι των υπεύθυνων του εκλογικού σχεδιασμού [στο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ] – πόσο υπεύθυνοι και ποιος σχεδιασμός; αλλά αυτό είναι άλλο θέμα – προσφέρονται για πολλαπλές αναγνώσεις: ευρύτητα του αριστερού πνεύματος, ή ένδεια της αριστεράς και καιροσκοπισμός της, έντονο ενδιαφέρον για την τοπική αυτοδιοίκηση, ή βαρετός μπελάς και πρέπει να ξεμπερδεύουμε, μειωμένα αντανακλαστικά για διαβλητά πρόσωπα, ή μήπως μεγαλοψυχία απέναντι σε κάθε καρυδιάς πασόκο (αρκεί για μια στιγμή να ψέλλισε κριτικά), ενδελεχής και σε βάθος σχεδιασμός υποψηφιοτήτων, ή η συνήθης άρπα κόλα κι όποιον πάρει ο χάρος… είναι μερικές από τις σκέψεις του νουνεχή πολίτη.
Κι όμως μονάχα το όνομα της μάνας μου δεν έπαιξε στη τόση ονοματολογία, παρότι διαθέτει όλα τα προσόντα: δεν φέρει το επώνυμο Αλαβάνου, δεν έγινε βουλευτής επειδή κάπου πέταξε ένα ακόντιο κάποτε, δεν έγραψε επιστημονικά συγγράμματα 1500 σελίδων (όταν τα βιβλία χρεώνονταν με τον όγκο τους), αντιγράφοντας από τα ΦΕΚ «Το νομοθετικό έργο πριν και μετά τη 18η Οκτωβρίου 1981», δεν αντάλλασσε κομπλιμέντα με τον Αυτιά, δεν έγινε μαϊντανός στα κανάλια, δεν εκμεταλλεύτηκε εργαζόμενους με φασόν μαζικές αγωγές, δεν υπήρξε ισόβια πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ, δεν έγραψε τραγουδάκια (για να δίνει μετά δισέλιδες συνεντεύξεις ειρωνευόμενη κι από πάνω όσους βιάστηκαν να της δώσουν αξία).

Άλλωστε η μάνα μου είναι πολύ αξιοπρεπής για να χαρακτηρίσει «πλεκτάνες και συκοφαντίες» μια πρόταση (στις τόσες χιλιάδες) για το δήμο της Αθήνας. Διαθέτει παιδεία, μολονότι της γ’ δημοτικού, για ν’ αποκαλέσει «ανέραστους, μαντρόσκυλα και υστερικά πεκινουά», τους συνομιλητές της. Οικοκυρά ούσα δεν κινδυνεύει να εκτεθεί ή και να χάσει τη δουλειά της, ακόμα κι αν της γίνει πρόταση κι ύστερα ο πρόεδρος την αποσύρει… Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Περί «προβάτου»…

Ιστορική και λογοτεχνική διαλεκτική για την “οργάνωση” και τις “συλλογικότητες”, με αφορμή το έργο του Στρατή Τσίρκα

δημοσίευση, του Παναγιώτη Φραντζή, την Κυριακή, 8 Αυγούστου 2010

_____________________________________

Η «Λέσχη» της πολιτικής συλλογικότητας

Πενήντα χρόνια μετά την πρώτη της έκδοση, «Η Λέσχη», του Στρατή Τσίρκα, και ολόκληρη η τριλογία «Ακυβέρνητες πολιτείες», έχει καινούργια πράγματα να μας πει. Ειδικά, πάνω στο θέμα της πολιτικής ένταξης και της σχέσης ηγεσίας, διανόησης, κομματικότητας. Πέρα από την τυπική λογική της αντιπαράθεσης διανοούμενων – κομματικών καθοδηγητών και υπέρ της επιλογής ενός συντροφικού επαναστατικού δρόμου.

Ποιος δεν διάβασε σωστά το έργο του Τσίρκα;

Στις 5 Αυγούστου 1960 τελειώνει το γράψιμο της «Λέσχης» ο Στρατής Τσίρκας, όπως δηλώνει στο τέλος του μυθιστορήματος με πλάγια τυπογραφικά στοιχεία. Βασισμένο σε βιώματά του, μεταπλασμένα στο εργαστήρι της συγγραφής, το βιβλίο ξαναζωντανεύει την Παλαιστίνη ως τόπο προσφυγιάς την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Και αν ο συγγραφέας χρειάστηκε περίπου είκοσι χρόνια για να κάνει λογοτεχνία την ιστορία που έζησε – μιλώντας για τη δική του αλήθεια με όρους τέχνης – τί μπορούμε εμείς να διαβάσουμε πενήντα χρόνια μετά την πρώτη εκτύπωση;

Όλη η τριλογία «Ακυβέρνητες πολιτείες» – θα ακολουθήσουν η «Αριάγνη» του Καΐρου και η «Νυχτερίδα» της Αλεξάνδρειας – αντέχει στο χρόνο και συναρπάζει. Κάθε ανάγνωση αποκαλύπτει καινούργια πράγματα, άλλα επίπεδα. Δεν θα ασχοληθούμε εδώ με τις αρετές του έργου σε αισθητικό και φιλολογικό επίπεδο, με την πρωτότυπη τεχνική του στην αφήγηση, θα αγνοήσουμε, επίσης, το έντονο ερωτικό στοιχείο και τις πυκνές λογοτεχνικές αναφορές, για να ασχοληθούμε με το πρόβλημα του πολιτικού, και ειδικότερα με την πλευρά της κομματικής λειτουργίας – όπως αυτή απεικονίζεται κυρίως στη «Λέσχη» και στο δεύτερο τόμο της τριλογίας, την «Αριάγνη».

Στους κομματικούς διώκτες του ο Τσίρκας, που καταδικάστηκε σε διαγραφή από την Κομματική Οργάνωση Αλεξάνδρειας μετά την άρνησή του να αποκηρύξει τη «Λέσχη», έλεγε ότι δεν διαβάζουν σωστά: «Σταθείτε, τους λέω, δε διαβάζετε σωστά. Και γιατί βιαζόσαστε; Τώρα γράφω το δεύτερο μέρος, θα υπάρξει και τρίτο, αν ζήσω. Τότε θα καταλάβετε καλύτερα».
Η κριτική δικαίωσε τον Τσίρκα, με τη μέγιστη συμβολή της φίλης του και μελετήτριας του έργου του, Χρύσας Προκοπάκη…

Σήμερα, μπροστά σε νέες ιστορικές αναμετρήσεις, έρχονται στην επιφάνεια αποσιωπημένες πλευρές της περιόδου της αποτίμησης της ήττας. Δεν αρκεί να επιμείνουμε στην αντίθεση του διανοούμενου ήρωα Μάνου Σιμωνίδη (Σ.) με τον κομματικό καθοδηγητή Ανθρωπάκι (Α.) – αλλά οφείλουμε να ξαναδούμε και τους δυο μέσα σε νέο πρίσμα. Να μικρύνουμε την αντιπαλότητά τους και να τους μεγαλώσουμε μαζί και τους δυο, βγάζοντας από την αφάνεια το τρίτο πρόσωπο, τον καταλυτικό Φάνη.

Απέναντι στις αναγνώσεις που ρίχνουν άγκυρα στην ήττα του κινήματος και που στα κρισιακά φαινόμενα στις γραμμές του βλέπουν την κατάρρευση της δυνατότητας της συντροφικότητας (προτείνοντας, επιπλέον, έναν ατομικό δρόμο στοχασμού χωρίς ανατρεπτική πράξη), χρειάζεται να ξαναδιαβάσουμε τη «Λέσχη» και την τριλογία εκείνων που αντιστέκονται, εκείνων που τολμούν να αναμετρηθούν με τις αδυναμίες τους και την ίδια την ιστορία για μια νέα έκβαση όλων των συλλογικών στοιχημάτων. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Ιστορική και λογοτεχνική διαλεκτική για την “οργάνωση” και τις “συλλογικότητες”, με αφορμή το έργο του Στρατή Τσίρκα’

Μυστικά και ψέματα πίσω από τα στοιχεία για τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων, το μέγεθος του κράτους και τη δίψα της τρόικας για απολύσεις

δημοσίευση στο «δρόμο της αριστεράς«, του Γιάννη Κιμπουρόπουλου.

Με περισσή σπουδή ανακοίνωσαν, την περασμένη εβδομάδα, οι υπουργοί Οικονομικών και Εσωτερικών τα αποτελέσματα της απογραφής των δημοσίων υπαλλήλων. Η διαδικασία παρουσιάστηκε σαν έργο τιτάνιο, λες και όλη η λειτουργία της δημόσιας διοίκησης εξαρτιόταν από τη γνώση του ακριβούς αριθμού των λειτουργών της. Η επιλογή περιελάμβανε πολλές γκρίζες ζώνες, ως προς τη σκοπιμότητά της, μια και η καταγραφή μπορούσε να γίνει και με τα στοιχεία που ήδη διέθεταν οι διευθύνσεις προσωπικού υπουργείων και άλλων φορέων του Δημοσίου. Τα στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα ελάχιστα αποκλίνουν από αυτά που, κατά καιρούς, έχει παρουσιάσει η ίδια η ΑΔΕΔΥ.

Είναι προφανές ότι η, φαραωνικής έμπνευσης, διαδικασία περιείχε, εξαρχής, ένα στόχο: να συντηρήσει και να επιβεβαιώσει τους συνήθεις αστικούς μύθους περί διόγκωσης του απεχθούς κράτους, στην οποία μάλιστα ερρίφθη το ανάθεμα της δημοσιονομικής κρίσης.

Το προηγούμενο διάστημα ακούστηκαν εξωφρενικά πράγματα περί 1,5 εκατομμυρίου υπαλλήλων του δημοσίου τομέα και περί ελληνικής εξαίρεσης στον πανευρωπαϊκό κανόνα του «λιτού» κράτους, ενώ σε ευρύτατα στρώματα της κοινωνίας – χάρη και στη ρητορική των ΜΜΕ – εμπεδώθηκε αντίληψη περί προνομιούχων και παρασιτούντων υπαλλήλων. Αντίληψη που διευκόλυνε την ευθεία επίθεση στο εισόδημα και σε στοιχειώδη δικαιώματά τους.
Προφανώς, η επιχείρηση αποψίλωσης των δικαιωμάτων έχει και δεύτερο μέρος. Ωστόσο, η ανακοίνωση των τελικών στοιχείων της απογραφής του δημοσίου αποκάλυψε μερικές κρίσιμες (και χρήσιμες) λαθροχειρίες.

Πρώτον, παρά τις προσπάθειες να διογκωθεί ο αριθμός των απασχολούμενων στο Δημόσιο με την προσθήκη αιρετών (π.χ. βουλευτών και δημοτικών συμβούλων!), συμβασιούχων (ακόμη και αυτών που οι συμβάσεις τους λήγουν), το τελικό αποτέλεσμα δεν παράγει τις επιδιωκόμενες εντυπώσεις. Το σύνολο των μισθοδοτούμεων από τον προϋπολογισμό είναι 738.000, ενώ μια πιο ακριβής προσέγγιση, δηλαδή με την εξαίρεση των ένστολων του στρατού και των σωμάτων ασφαλείας, περιορίζει τον αριθμό των πολιτικών υπαλλήλων στους 461.000.

Δεύτερον, η επιχείρηση να εμφανιστεί η Ελλάδα ως η παγκόσμια εξαίρεση του κανόνα της ιδιωτικής οικονομίας, ώς το τελευταίο προπύργιο «υπαρκτού σοσιαλισμού», δεν ευδοκίμησε. Στον πίνακα που παραθέτουμε παρουσιάζονται τα στοιχεία για τον πληθυσμό, τη γενική απασχόληση και την απασχόληση στον δημόσιο τομέα στις 16 χώρες της Ευρωζώνης, τρεις χώρες της Ε.Ε. εκτός ευρώ, καθώς και τις ΗΠΑ και τον Καναδά. Τα στοιχεία προέρχονται από τη βάση δεδομένων του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας  Laborsta.

Χώρα Πληθυσμός Σύνολο απασχολούμενων Απασχολούμενοι στη δημόσια διοίκηση (σύνολο δημόσιου τομέα) Ποσοστό Δ.Υ. στο σύνολο των απασχολούμενων
Αυστρία 8.316.487 4.090.000 476.900 11,6%
Βέλγιο 10.666.866 3.357.000 756.300 (905.500) 22,5%
Φινλανδία 5.289.128 2.492.000 666.000 26,7%
Γαλλία 63.392.140 23.141.000 6.033.000 (6.718.000) 26%
Γερμανία 82.314.906 39.768.000 4.060.000 (5.692.000) 10,2%
Ελλάδα 11.125.179 4.582.500 392.000 (1.022.100) 8,5%
Ιρλανδία 4.234.848 2.108.500 331.600 (373.300) 15,7%
Ιταλία 59.131.287 24.996.300 3.611.000 (3.611.000) 14,4%
Κύπρος 821.622 381.900 57.100 (67.100) 14,9%
Λουξεμβούργο 476.200 348.700 37.000 (-) 10,7%
Μάλτα 404.902 152.500 42.300 (46.900) 27,7%
Ολλανδία 12.471.968 6.753.900 1.069.900 (1.821.600) 15,8%
Πορτογαλία 10.599.095 5.197.800 677.900 (-) 13,04%
Σλοβακία 5.379.455 2.280.000 287.000 (519.200) 12,5%
Σλοβενία 2.013.597 847.100 153.666 (236.400) 18,1%
Ισπανία 45.116.894 20.257.600 2.799.100 (2.959.600) 13,8%
Δανία 5.519.257 2.857.600 840.900 (922.900) 29,4%
Σουηδία 9.259.044 3.742.500 1.267.400 (-) 33,8%
Βρετανία 61.113.205 28.964.000 15.502.000 (5.850.000) 18,9%
HΠΑ 307.212.123 137.066.000 22.500.000 16,4%
Καναδάς 33.487.208 17.125.800 3.011.600 (3.312.506) 17,8%

Στον πίνακα καταγράφονται τα στοιχεία για τον πληθυσμό (με πηγή της επίσημες ιστοσελίδες των κρατών), τη γενική απασχόληση (σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα) και την απασχόληση στο Δημόσιο (περιλαμβάνονται η κεντρική και οι περιφερειακές διοικήσεις, οι ΟΤΑ, οι οργανισμοί κοινωνικής πρόνοιας κ.ά.). Σε παρένθεση, στην πέμπτη στήλη, τίθεται ο αριθμός των απασχολουμένων στο σύνολο του δημοσίου τομέα (όπου είναι διαθέσιμος), δηλαδή και στις επιχειρήσεις με κρατική ιδιοκτησία ή συμμετοχή. Τα στοιχεία προέρχονται από τη βάση δεδομένων του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας (ILO), τη Laborsta, και είναι τα τελευταία διαθέσιμα (2008). Για την Ελλάδα χρησιμοποιήθηκαν τα στοιχεία της τελευταίας απογραφής των δημοσίων υπαλλήλων, από τα οποία προκύπτει ποσοστό 16,1% στο σύνολο των απασχολούμενων. Αν, ωστόσο, χρησιμοποιηθούν τα ενιαία κριτήρια της Laborsta και υπολογιστούν μόνο οι πολιτικοί υπάλληλοι του κράτους (461.403, σύμφωνα με την ΑΔΕΔΥ), το ποσοστό περιορίζεται στο 10%.

Ακόμη κι αν χρησιμοποιηθεί ως δεδομένο ο αριθμός της κυβερνητικής απογραφής (στον οποίο αθροίζονται πάνω από 100.000 συμβασιούχοι του Δημοσίου, ακόμη και ωρομίσθιοι, ήτοι η μαύρη εργασία του κράτους), αποδεικνύεται ότι το ποσοστό των υπαλλήλων στο σύνολο της απασχόλησης δεν υπερβαίνει το 16% και δεν αποκλίνει από τον μέσο όρο άλλων χωρών της Ε.Ε.: Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ελλάδα: Συστηματική κράτηση παράτυπων μεταναστών και αιτούντων άσυλο σε υποτυπώδεις συνθήκες

Διαβάστε την – όχι ακριβώς κολακευτική – έκθεση, που προέκυψε και ως αποτέλεσμα επιτόπιων ελέγχων, και δείτε τα σχετικά οπτικοποιημένα στοιχεία από τη Διεθνή Αμνηστία:

Εισήγηση στο Διοικητικό Εφετείο Πατρών: “Αντισυνταγματικά τα δίδακτρα στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο (ΕΑΠ)”, αλλά οι “πολιτικοί”…

από την εφημερίδα VETO, το tvxs.gr και το alfavita.gr

Σύμφωνα με την εφημερίδα VETO (Κυριακή 18/7), εισήγηση του Διοικητικού Εφετείου Πατρών (Εφέτης Χρίστος Κροντηράς) χαρακτηρίζει αντισυνταγματική την καταβολή διδάκτρων στο «Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο» (ΕΑΠ)!

Να θυμίσουμε ότι το ΕΑΠ είναι το μόνο δημόσιο Πανεπιστήμιο που έχει δίδακτρα στις προπτυχιακές σπουδές – τί να πούμε πια για τις μεταπτυχιακές που, εκτός των άλλων, αποτελούν πλέον και προσόν πρόσληψης;!;! – τα οποία ανέρχονται περίπου σε 10.000€ για τις 12 θεματικές ενότητες που απαιτούνται για τη λήψη πτυχίου.Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Εισήγηση στο Διοικητικό Εφετείο Πατρών: “Αντισυνταγματικά τα δίδακτρα στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο (ΕΑΠ)”, αλλά οι “πολιτικοί”…’

Ανόσιοι και θρασείς

Όταν ανωνύμως και με την κάλυψη τηβένου ή/και κρατικής ανάθεσης, διάφοροι, εκφράζοντας τα ενδότερα κενά τους, εξυπηρετούν τους «εν πολλαίς αμαρτίαις αενάως περιπίπτοντες» αρχι(…)ιερείς, τότε θα καθιστάμεθα όλοι στόχος, «προτείνοντες και την αριστερήν παρειάν» ανοσιότατοι!

η συγκυρία:

«το ΕΣΡ εγκαλεί τους δημιουργούς του «Ράδιο- Αρβύλα» για προσβολή της προσωπικότητας του Άνθιμου«

Για νά ‘χουμε να θυμόμαστε…

ἔστι δὲ τυραννὶς μὲν μοναρχία, καθάπερ εἴρηται, δεσποτικὴ τῆς πολιτικῆς κοινωνίας,

ὀλιγαρχία δ’ ὅταν ὦσι κύριοι τῆς πολιτείας οἱ τὰς οὐσίας ἔχοντες,

δημοκρατία δὲ τοὐναντίον ὅταν οἱ μὴ κεκτημένοι πλῆθος οὐσίας ἀλλ’ ἄποροι…

εἰ γὰρ εἶεν οἱ πλείους, ὄντες εὔποροι, κύριοι τῆς πόλεως, δημοκρατία δ’ ἐστὶν ὅταν ᾖ κύριον τὸ πλῆθος…

(Αριστοτέλης, Πολιτικά, 1279b).

Grace Lee Boggs: Οι λύσεις θα έρθουν από τα κάτω, από τη βάση!

δημοσίευση του j4nus στο tvxs.gr

Ρήσεις της Grace Lee Boggs *, στα πλαίσια συνέντευξης που έδωσε στο Democracy Now την Δευτέρα, 21 Ιουνίου 2010, στην οικία της στο Ντητρόιτ των Ηνωμένων Πολιτειών.

(* δείτε το σχετικό βίντεο με ελληνικούς υπότιτλους)

Συνεχίστε την ανάγνωση ΄Grace Lee Boggs: Οι λύσεις θα έρθουν από τα κάτω, από τη βάση!΄

Τελικά, ρε παιδί μου, c’ est la vie, ou la mort?

Διαβάζοντας κι ακούγοντας ολόγυρα, διαπιστώνω έκπληκτος – αλήθεια! Πόσο αθώος μπορεί νά ‘μαι τελικά; – ότι αυτό που μας συμβαίνει συνοψίζεται, απλοϊκά και προφανώς, στο:

από ‘δώ και πέρα στον καθημερινό μας βίο κυριαρχεί η «αγορά»,
όχι η κοινότητα, όχι η «ανθρωπιά», όχι η αλληλεγγύη, όχι η πρωτοβουλία και η φιλοδοξία μας… η Αγορά!

Σκέψου ‘το: το αν θα πάρεις σύνταξη ικανή να σε διατηρήσει στη ζωή αφού περατώσεις το μέρος εκείνο της κοινωνικής σου προσφοράς που λέγεται «εργασία», αν δηλαδή θα «επιβιώσεις» – για να «ζήσεις», ούτε κουβέντα – για να «προσπαθήσεις να υπάρξεις» κι έξω από το «επάγγελμα», όλο αυτό, εξαρτάται από μια αναλογιστική μελέτη απόδοσης (μια μελέτη κερδοφορίας, δηλαδή) ενός φορέα (ακόμα το λέμε «ασφαλιστικό ταμείο», αλλά…) που… δεν έχει σχέση με τα «θέλω» σου, ούτε με τα «πρέπει» σου, αλλά υπόκειται σε «νόμους Α.Ε.» (αυτό το Α. είναι το χειρότερο… όχι ότι το Ε. μυρίζει λιγότερη θανατίλα, αλλά…)!

Συμβαίνει μπροστά μας το απόλυτο όνειρο της «καπιταλιστικής δημοκρατίας»: ο βίος μας μετριέται, και μετριέται σε «κεφάλαιο»! Μεταξύ μας, αναρωτιέμαι, ο «ιδανικός μαρξιστής» της εποχής μας δεν είναι το ίδιο χαρούμενος; Το «μαρξικό-λενινικό δόγμα» της αναγκαιότητας «της κατάληψης των μέσων και της προσπόρησης της υπεραξίας» παίρνει τόση, μα τόση, σάρκα και τόσο γερά οστά! Πάνε για βρούβες η «Ζωή στον ελεύθερο χρόνο» μαζί με την «ανθρώπινη υπόσταση» κι επανέρχεται η «καπιταλιστική» ή/και η «σεχταριστική» υπόσταση του «παραγωγού κεφαλαίου» στην κάθε ημέρα μας…

Όταν, μάλιστα, μιλάς για το «προφανές», ας πούμε, «γιατί το ταμείο μου να το διαχειρίζεται το κράτος/εργοδότης κι όχι το συνδικάτο;«, α, τότε σου μιλάνε για «ουτοπίες«, έτσι δεν είναι; Ρε ‘σείς, τί πιο ουτοπικό από το αστικό κράτος δικαίου; Δεν είναι, πια, προφανές ότι δε λειτουργεί η «μηχανή»;

Κι εγώ να παλεύω, μα, πώς να εξηγήσεις ότι «στην αλληλέγγυα οικονομία δεν υπάρχει υπεραξία, γιατί τίποτα δεν περισσεύει από την ανάγκη«, πώς να εξηγήσεις ότι «εκτός από τη διαχείριση των μαζών, υπάρχουν και οι ανάγκες που γεννιούνται κάθε μέρα και κάνουν το άτομο άτομο«, πώς να εξηγήσεις ότι «χωρίς ελευθερία, η επανάσταση είναι βία«, πώς να βάλεις τους «μπροστάρηδες» ν’ αγαπήσουν τους «από πίσω»;

Εγώ, με τις ιδέες μου, ειρωνικέ κι αγαπησιάρη δάσκαλε… εγώ, ο κόσμος κι η Ιδέα…

Απέναντι στο εμπόριο…

Αθωωτική απόφαση-σταθμός για τις ανταλλαγές αρχείων στο Διαδίκτυο

Δημοσιεύθηκε την Τετάρτη, 09 Ιουνίου 2010, στο tvxs

Οι ισπανικές αρχές προχώρησαν σε μία απόφαση που αποτελεί ισχυρό χτύπημα σε όσους επιθυμούν την ποινικοποίηση της ελεύθερης ανταλλαγής αρχείων στο Διαδίκτυο, αφού αθώωσαν διαχειριστές ιστοσελίδας ανταλλαγής αρχείων (p2p – Peer to Peer), παραλληλίζοντας τη δραστηριότητά τους με την «πανάρχαια πρακτική» της ανταλλαγής βιβλίων.

Το 2005, η ισπανική αστυνομία συνέλαβε τέσσερα άτομα, υπεύθυνα για το φόρουμ ανταλλαγής αρχείων cvcdgo.com, με την κατηγορία της καταπάτησης πνευματικών δικαιωμάτων, μετά από κατηγορίες που εξαπέλυσαν η EGEDA (η οποία προασπίζει τα οπτικοακουστικά δικαιώματα) και η Columbia Tristar.

H ιστοσελίδα ξεκίνησε τη λειτουργία της το 2004 και λάμβανε διαφημιστικά έσοδα μέχρι τη στιγμή που διεκόπη η λειτουργία της το 2005. Στο σύντομο διάτημα που λειτούργησε, πρόλαβε να σημειώσει 11.000.000 επισκέψεις.

Η «Επιχείρηση CVCD» της Υπηρεσίας Εγκλημάτων Πνευματικής Ιδιοκτησίας έλαβε χώρα σε διάφορες πόλεις της Ισπανίας, ανάμεσα σε αυτές τη Μάλαγα, τη Σεβίλλη και τη Μαδρίτη.

Το Δικαστήριο της πρωτεύουσας της Ισπανίας έκλεισε, τελεσίδικα, την υπόθεση αθωώνοντας τους τέσσερις κατηγορουμένους, ηλικίας 27-37 ετών, με το σκεπτικό ότι δεν υπάρχει κάτι το παράνομο στη δραστηριότητά τους, διότι η ιστοσελίδα δεν παρενέβη στην πνευματική ιδιοκτησία των αρχείων και τα διαφημιστικά έσοδα που έλαβαν δεν αποτελούν έγκλημα.

Οι δικαστές Οκαρίθ, Γκουτιέρεθ και Καμπίγιο ανέφεραν χαρακτηριστικά ότι «από τα αρχαία χρόνια υπήρχε δανεισμός και πώληση βιβλίων. Η διαφορά έγκειται, πλέον, στο μέσο. Προηγουμένως ήταν το χαρτί, ενώ τώρα, στην ψηφιακή εποχή, τα πάντα μπορούν να κυκλοφορήσουν με μεγάλη ταχύτητα στο Διαδίκτυο».

Ο συνήγορος υπεράσπισης των κατηγορουμένων, Κάρλος Σάντσεθ Αλμέιδα έκανε λόγο για «σαφές μήνυμα των δικαστών προς την κυβέρνηση» και συγκεκριμένα προς τον υπουργό Πολιτισμού Γκονζάλεθ Σίνδε, τονίζοντας ότι «δε θα πρέπει να παραβιαστεί η κόκκινη γραμμή¨. Η απόφαση είναι τελεσίδικη και σίγουρα, σημαίνει πολλά για το ζήτημα της ελευθερίας στο Διαδίκτυο.

Σήμερα, στο Εργατικό Κέντρο της Πρέβεζας ή αλλού…

«Αξιολόγηση του εκπαιδευτικού συστήματος» δε θέτε; Ε, να: ολίγη από συναίσθημα, άφθονη χαοτική σκέψη και από πάνω έλλειμμα ορθού λόγου… Άξιοι!

χαριστικώς, οριακά στη βάση!Ο μαθητής Χρήστος Χωμενίδης τα βρήκε δύσκολα, λέει, διαγωνιζόμενος στο μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας…

Η μία βαθμολόγηση μόλις που τον τοποθετεί στη βάση και η δεύτερη του λέει ότι «έχασε τον στόχο«.

Τί κάνανε από το protagon.gr; Είπαν στον συγγραφέα Χρήστο Χωμενίδη να συμμετάσχει στο μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας, [εκτιμώντας, μάλλον, ότι πρόκειται γι αυτό που οι παλαιότεροι γνώρισαν ως «Έκθεση»].

Πήρε, λοιπόν, τα θέματα αμέσως μετά την εκφώνηση και – εντός της προθεσμίας – παρέδωσε το γραπτό του προς διόρθωση. Οι διορθωτές δεν γνώριζαν το όνομα και την ιδιότητα του εξεταζόμενου… Κι εκείνος, ως εξεταζόμενος που ήταν (…;), το μόνο που είχε να πει ήταν… για τη γλωσσική πενία και τη λεξιλαγνεία που αποπνέει το κείμενο που δόθηκε… Για το περιεχόμενο…; Για το μήνυμά του; Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

"Κύρηξις πολέμου"

Έχοντας μειώσει την αγοραστική δύναμη των εργαζομένων και έχοντας αποκαλύψει τη γύμνια των συνδικάτων, ο «Κυβερνήτης» ετοιμάζεται να αποφύγει – ελλείψει και της όποιας κοινωνικής πίεσης προς τούτο – να φορολογήσει εταιρίες και, βέβαια, τράπεζες – ελέω και της ηθικής της ελληνικής «αριστεράς» περί «δικαιώματος στο βόλεμα» (βλ. αργόμισθους αγρότες και φραγκοφονιάδες εμπόρους) – ενώ στις πρώτες έταξε σήμερα «οικονομικές διευκολύνσεις» και στις δεύτερες δόθηκαν, προηγουμένως, με ανεξέλεγκτο τρόπο κάποια δις…

Ποιον καλούνται να εξυπηρετήσουν τράπεζες κι έμποροι; Μα, εκείνον που – λάθρα – έχει τις τσέπες του γεμάτες… ή τον εαυτό τους… Διαβάζεται και με τους δύο τρόπους…

Μας κύρηξαν πόλεμο, κι εμείς απεργούμε επετειακώς, έως ότου έρθει η επόμενη κρίσιμη ημερομηνία… διακοπές, πανελλαδικές, κυριακάτικο ματς…

Ανοιχτή Επιστολή προς τις πολιτικές και κοινωνικές συλλογικότητες των Χανίων

Από τον ανεξάρτητο μη εμπορικό χώρο ενημέρωσης & αντιπληροφόρησης της Κρήτης Candia Alternativa

Στην αρχή χτύπησαν τους τσιγγάνους, δεν είπα τίποτα

μετά τους μετανάστες, σιώπησα

μετά τους αντιφασίστες, ξανά σιώπησα

ύστερα τους γείτονες, δεν φώναξα

μετά που ήρθαν να χτυπήσουν εμένα, δεν υπήρχε κανείς για να φωνάξει

Στην αρχή τα χτυπήματα σε πλατείες της πόλης, στην Αμπεριά , στην «πλατεία 1866″.

Έπειτα σχηματισμός ναζιστικών συμβόλων σε σπίτια φοιτητών, μολότοφ σε σπίτι Χανιώτη ακτιβιστή, όλα πέρασαν σχεδόν στα ψιλά.

Η επίθεση στο Στέκι Μεταναστών, δημιούργησε μια χλιαρή αντίδραση. Η κοινωνία μας δεν αντιμετώπισε σοβαρά αυτά τα φαινόμενα.

Συνεχή φαινόμενα ξυλοδαρμών, επιθέσεων, ακόμη και απόπειρες εμπρησμού  μεταναστών και αστέγων της πόλης μας, όπως πριν λίγες μέρες στη Χαλέπα.

Τώρα έχουμε μία νέα επίθεση. Σε μία δασκάλα, στη Χαλέπα, με ότι αυτό μπορεί να συμβολίζει. Αποτύπωμα στο σώμα της, απόπειρα με ξυράφι να χαραχτεί ο αγκυλωτός σταυρό, από νέους ανθρώπους. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Παγκοσμιότητα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση

Αλληλεγγύη και διεθνισμός, κάθαρση κι ελπίδα σε χαλεπούς καιρούς…

Αν μπορούσαμε να περιγράψουμε το όνειρό μας για τον κόσμο που θα ‘ρθει, αν μπορούσαμε να το ζωγραφίσουμε, να το χορέψουμε, θα εμφανίζονταν παιδιά και θα γελούσαν σίγουρα. Το νερό θα ήταν καθαρό, τα δέντρα και τα λουλούδια ζωντανά και ο αέρας θα ήταν μια πίστα χορού για πουλιά και για τραγούδια. Οι φυλακές θα ήταν αποθήκες για τρόφιμα, τα δικαστήρια θα ήταν κέντρα καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων, τα αστυνομικά και στρατιωτικά οχήματα θα ήταν προϊστορικά τέρατα….

Εξεγερμένος Υποδιοικητής Μάρκος

Τα έσοδα από την πώληση του ημερολογίου πιο πάνω θα δοθούν για ενίσχυση του EZLN (Εθνικοαπελευθερωτικός Ζαπατιστικός Στρατός)

Το ημερολόγιο μπορείτε να το βρείτε στον Συνεταιρισμό Εναλλακτικού και Αλληλέγγυου Εμπορίου Ο ΣΠΟΡΟΣ – Σπυρίδωνος Τρικούπη 21 και σε κεντρικά βιβλιοπωλεία της Αθήνας…

Για την επαρχία, επικοινωνία με το περιοδικό «Αλάνα: στις Αμερικές των κινημάτων» – που το διανέμει αρχικά – στο e.alana@gmail.com, ή, τηλεφωνικά, στα 210.75.22.248210.95.89.022.

… με την ψυχή μου!

Για να κυλήσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ, θέλει νεκροί χιλιάδες να ναι στους τροχούς και μέσ’ στους καναπέδες να αφυπνήσ’ ο νούς.

Εμανουήλ Ρασούλης Deva Parinito
http://www.rasoulis.gr/
http://www.rasoulis.blogspot.com/
Αρέσει σε %d bloggers: