μάτια ολάνοιχτα στον κόσμο

η κάθε μέρα της πολιτικής και της αισθητικής

Μας συμπονά ακόμα κι ο Θεός…

Δεν είναι της ώρας και της αρμοδιότητάς μας ν’ ανοίξουμε επί πλέον θέματα. Για τους λίγους, ο παράδεισος κι η κόλαση διαρκούν όσο η σύντομη επίγεια παρουσία μας, παρά το βαθύ φονταμενταλισμό που συνειδητά καλλιεργεί σκόπιμα – από γεννήσεως μέχρι θανάτου – το επίσημο (και τύποις δημοκρατικά ανεξίθρησκο) κράτος. Γιατί ένας, και μεταφυσικά, φοβισμένος πολίτης είναι πάντοτε χρήσιμο εργαλείο στην αναπαραγωγή της εξουσίας. Κάποιοι, πονηρότεροι, κρατούν πισινή για πράγματα αναπόδεικτα μεν αλλά ενδεχομένως υπαρκτά στο βάθος τ’ ουρανού. Άλλωστε με τους εν ενεργεία μεσσίες δεν τα πήγαινε και άσχημα ο κόσμος, ακόμα και της αριστεράς. Τέλος, το πλήθος των συμπατριωτών μας που «έτσι τα βρήκε» κι έτσι θέλει «να τ’ αφήσει», σκέφτεται πως επιβάλλεται να τα ’χουμε καλά με τις αρχές: θρησκευτικές, συνδικαλιστικές, κομματικές· συναισθάνεται το δέος και μεταφέρει και στα παιδιά μας την άποψη «πως η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα». Έτσι συνεχίζεται στους αιώνες να σταυροκοπιέται η ογδοντάχρονη θειά μου με το γνωστό «Ιησούς χριστός νικά / κι όλα τα κακά σκορπά», συμπίπτουσα απολύτως στο δίστιχο, με τη σαραντάχρονη ιστορικό στη βιβλιοθήκη της Βουλής.
Όχι πως δεν χρειάζεται η επίκληση του Ιησού, όταν σε λίγο καιρό θ’ αναγκάζεσαι να καταφεύγεις στον «Βήμα FM» για εγχειρίσεις, τεστ ΠΑΠ και συνταγογράφηση, στον Flash για να σου κληρώνουν το φροντιστήριο των παιδιών, ή τις χριστουγεννιάτικες διακοπές σου, στον Alter για να ένα μπουκάλι γάλα και μια φραντζόλα ψωμί και στα μεσημεριανάδικα της Μενεγάκη για οικογενειακή συμβουλευτική. Η χώρα μας μεγαλούργησε με τα βιβλιάρια απόρων κορασίδων, την πρέσβειρα καλής θελήσεως (πού βρίσκουν τους τίτλους οι αθεόβοφοι;), και τις κυρίες της Φιλοπτώχου· κοσμικό γεγονός οι περίφημοι χοροί τους, όπως για παράδειγμα στη Ναύπακτο, στο περιβόλι του Νόβα, ανήμερα της Αγίας Παρασκευής. (Ίσως σε μια τέτοια χοροεσπερίδα να συναντήθηκαν οι δρόμοι του Βουλγαράκη με τη νεαρή τότε και ευσεβή έκτοτε κ. Πελέκη. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία).

Και Χριστοί χρειάζονται, και Παναγίες, όταν ακούς – με διαμεσολαβητή τον Παύλο Τσίμα (που φροντίζει να ισορροπεί ανάμεσα στον Μαρξ της αριστεράς και το Fax του πρωθυπουργικού γραφείου) – τον γνωστό αντιπρόεδρο να εξηγεί πως «οι 300 δεν έφταναν για να φάνε τόσα πολλά, άρα εμπλέκεται αναγκαστικά κι ο λαός». (Ας φανταστούμε το μέλλον αυτού του λαού που ο Πρόεδρος της κυβέρνησης τον αποκαλεί διεφθαρμένο κι ο αντιπρόεδρος, κλέφτη. Αλλά κι αυτό είναι μια άλλη ιστορία). Οι αίτιοι, επομένως, είναι οι εκατομμυριούχοι υπάλληλοι των ΔΕΚΟ, οι διασωληνωμένοι εργάτες που πέφτουν πάνω στα φουγάρα της Χαλυβουργικής και σκοτώνονται (σ.σ. συγκλονιστική η δουλειά της Έλενας Πατρικίου στην ΑΣΚΤ), οι συμβασιούχοι που δεν διακρίνονται για νηφαλιότητα ανάλογη με αυτήν του αναπληρωτή Τηλέμαχου Χυτήρη που κατατάσσει όλους τους απεργούς στους stagiaires, άρα σε προσωρινούς εν γνώσει τους. Όμως ο μεν είναι έμμισθος Πασόκος και ποιητής, ενώ οι δε απλήρωτοι, άνεργοι και συμβασιούχοι. Ένας Θεός ξέρει το γιατί κανείς σοβαρός δημοσιογράφος δεν μας εξήγησε με στοιχεία και αριθμούς τις διαβαθμίσεις των συμβάσεων: εξάμηνες, δεκάχρονες, εικοσάχρονες, τα χρεωστούμενα μηνιάτικα, τα αιτήματά τους, τις ευθύνες του ΥΠΠΟ. Ίσως γιατί έτσι διευκολύνεται η στοχοποίηση ομάδων. Ευτυχώς που τα ΜΑΤ επανέφεραν την αίγλη στον Ιερό βράχο κάτω από τις επευφημίες των δημοσιογράφων που αγωνιούν για τη διεθνή εικόνα της χώρας. (Ο Κύρτσος δήλωσε υπέρ του ξύλου, αλλά «τη νύχτα, που θα ’ταν καμιά 15αριά και δεν θα υπήρχαν τα πλάνα του BBC»). Η επιχείρηση εξελίχθηκε τόσο γρήγορα που δεν πρόλαβε να παρέμβει το φορτηγό του Αλαβάνου, όπως υπέδειξε ο παιχνιδιάρης Τσέκερης, απαντώντας σε σχόλιο ακροατή για την απουσία βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι πολιτικοί σχολιαστές, πραγματιστές μέχρις αηδίας, είναι οι πλέον χαριτωμένοι και χαρούμενοι των δύσκολων ημερών μας, ιδιαίτερα όταν εξειδικεύουν συστηματικά ευθύνες εργαζόμενων και δημοσιονομικές επιτυχίες της κυβέρνησης, τουλάχιστον μέχρι τις εκλογές, «που δεν αναμένονται νέα μέτρα». Ο Γιάννης Πολίτης απ’ την άλλη διατυπώνει τον σύγχρονο κώδικα ηθικής και ενότητας: «τα κόμματα διεκδικούν την εξουσία όταν είναι όλοι μαζί παρότι σιχαίνονται ο ένας τον άλλον»! Μια κυνική σταθερά που δεν μπόρεσε να μιμηθεί η αριστερά, μολονότι κουβαλά (ή θαυμάζει) όλα τα κουσούρια των αστικών κομμάτων. Πραγματικά σ’ αυτές τις εκλογές το πρωτεύον για μας δεν είναι ποιος θα κερδίσει, αλλά ποιος ορκισμένος σταλινικός εχθρός θα τις χάσει! Οι υπόλοιποι νίπτουν τα λευκά τους.

Μέσα στη μουντίλα των τελευταίων εβδομάδων (εννοώ του καιρού με τις βροχές και τη σκόνη) αρχίζω να πιστεύω πως υπάρχει Θεός που ψυχοπλακώνεται μαζί μας, μας συμπονά και υποφέρει. Κι αφού ο λαός δεν μπορεί να κάνει τίποτα, δε μένει παρά να ευχηθούμε «ένας Θεός να βάλει το χέρι του»! Βέβαια το ξαναείδαμε το σενάριο πριν 557 χρόνια όταν οι μισοί Βυζαντινοί ήταν στα μοναστήρια κι άλλοι μισοί ακάθιστοι στην Αγιά Σοφιά να προσπαθούν με προσευχές να αναχαιτίσουν τους Οθωμανούς. Τότε δεν έπιασε. Λέτε να μας κάτσει τώρα αν σιγοψιθυρίσουμε μαζί με την Ρουμπίνη «Ιησούς χριστός νικά / κι όλα τα κακά σκορπά»;

Κώστας Κρεμμύδας

από τη στήλη «ΞΟΥΘΟΥ ΚΑΙ ΜΕΝΑΝΔΡΟΥ ΓΩΝΙΑ«

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: