μάτια ολάνοιχτα στον κόσμο

η κάθε μέρα της πολιτικής και της αισθητικής

«Αξιολόγηση του εκπαιδευτικού συστήματος» δε θέτε; Ε, να: ολίγη από συναίσθημα, άφθονη χαοτική σκέψη και από πάνω έλλειμμα ορθού λόγου… Άξιοι!

χαριστικώς, οριακά στη βάση!Ο μαθητής Χρήστος Χωμενίδης τα βρήκε δύσκολα, λέει, διαγωνιζόμενος στο μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας…

Η μία βαθμολόγηση μόλις που τον τοποθετεί στη βάση και η δεύτερη του λέει ότι «έχασε τον στόχο«.

Τί κάνανε από το protagon.gr; Είπαν στον συγγραφέα Χρήστο Χωμενίδη να συμμετάσχει στο μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας, [εκτιμώντας, μάλλον, ότι πρόκειται γι αυτό που οι παλαιότεροι γνώρισαν ως «Έκθεση»].

Πήρε, λοιπόν, τα θέματα αμέσως μετά την εκφώνηση και – εντός της προθεσμίας – παρέδωσε το γραπτό του προς διόρθωση. Οι διορθωτές δεν γνώριζαν το όνομα και την ιδιότητα του εξεταζόμενου… Κι εκείνος, ως εξεταζόμενος που ήταν (…;), το μόνο που είχε να πει ήταν… για τη γλωσσική πενία και τη λεξιλαγνεία που αποπνέει το κείμενο που δόθηκε… Για το περιεχόμενο…; Για το μήνυμά του;

Τα συμπεράσματα έχουν ενδιαφέρον. Όχι για τη δεινότητα του Χωμενίδη, αλλά για το εκπαιδευτικό μας σύστημα και για τον τρόπο που αυτό θεσμίζεται μέσα μας (είτε είμαστε δάσκαλοι, είτε δημοσιογράφοι, είτε «της σύγχρονης ελληνικής κουλτούρας μετέχοντες»):

  1. Είναι, για εμένα τουλάχιστον, που γράφω, προφανές ότι κάποιοι δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από την έφεσή μας να «φιλολογούμε», αλλά – έλεος, ρε παιδιά! – δεν είναι αυτό αντικείμενο μιας «εξεταστικής αξιολόγησης»!
  2. Εγείρεται – σαφέστατα – ερώτημα για το κατά πόσον είναι κοινός τόπος ότι αυτό που κρίνεται, πλέον, στο μάθημα της νεοελληνικής γλώσσας είναι η ικανότητα ορθολογικής διαχείρισης του γραπτού λόγου (είτε ως αναγνώστες, είτε ως γράφοντες) και όχι η «παραγωγή κειμένου προσωπικών απόψεων»… ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΚΡΙΘΕΙ, ΠΑΡΑ ΜΟΝΟΝ ΣΕ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΤΗΣ «ΜΟΝΑΔΙΚΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ»!
  3. Αν ο Χωμενίδης ή όποιος είχε την ιδέα από το protagon.gr καλούνταν ν’ «αξιολογήσει» ή να «κρίνει» το «εκπαιδευτικό» μας σύστημα, θα είχε αξιόπιστο λόγο; Αμφιβάλω! Όχι διότι ελλείπεται ποιότητας ή «δεινότητας», αλλά διότι προκρίνουν τον υποκειμενισμό τους σε σχέση με μια συνολική άποψη για την Παιδεία και την Εκπαίδευση. Εργαλεία κοινωνικού και πολιτικού βίου καλείται να παράσχει το «σύστημα», όχι «αλήθειες»! Αν, πάλι, καταφέρνανε – που το εύχομαι ολόψυχα, ώστε να μπει και η ψυχή του μαθητή στο σχολείο, αλλά όχι να «κριθεί», βέβαια – να «εισέλθουν» στο «σύστημα» διεργασίες «ανάπτυξης λόγου» ή/και «δημιουργικής γραφής», ή, ακόμα, αντικείμενα Τέχνης… αν, λέω… Τότε πώς θα θέλαμε/νε, άραγε, να τ’ αξιολογήσουμε; Υποθέτω ότι, σε μια τέτοια περίπτωση, θα έχαναν το νόημά τους τα «σωστά» και τα «λάθος» και θα κρίνονταν ΜΟΝΟΝ η επάρκεια της δομής. Μήπως προωθείται «εξέταση» της αισθητικής – ρητά εκπεφρασμένης, ώστε να υπόκειται σε κρίση (;) – άποψης κάποιου; Αμφιβάλλω, αλλά, στα πλαίσια μιας – εξ’ ορισμού φασιστικής – απλοϊκοποίησης, κάτι τέτοιο μυρίζομαι…
  4. Για να μην μερικοποιούμε, το αντικείμενο της «ολικής» θέασης δεν περιορίζεται στον χώρο της λογο-τεχνίας/λογο-πλασίας – πολύ, δε, περισσότερο, δεν είναι αυτός ο προνομιακός χώρος διδασκαλίας του! Κλείνοντας την «σχολική περίοδο», θα έπρεπε οι μαθητές – ακόμα και στο πλαίσιο μιας «εκπαίδευσης στην ικανότητα της εναλλαγής αντικειμένων» – να ερεθίζονται με μαθήματα που το αντικείμενό τους θα είναι η σύνθεση και ανασκόπηση των διδαχθέντων (τα προηγούμενα χρόνια), ώστε ν’ αγγίξουν – επιτέλους! – αυτό που λέγεται «προσομοίωση στις διαδικασίες του ερευνητή και του δημιουργού», εκείνο, δηλαδή, που – πέρα από «αλήθειες» και «ηθικές ντιρεκτίβες» – ανοίγει τις πόρτες στην κοινωνία, στην «εργασία κοινωνικής ευαισθησίας» που, παράλληλα, τείνει να ικανοποιεί τις θεμιτές φιλοδοξίες και να συμβάλλει στην ανθρωπινότητα (sic) και την κοινωνική αλληλεγγύη…
  5. Αφήνοντας «δημοσιογράφους» και «λογοτέχνες» στην ησυχία τους, τί σημαίνουν όλα αυτά για εμάς τους εκπαιδευτικούς, για τους μαθητές μας και για τους γονείς του σήμερα και του αύριο;

Σημαίνουν – τουλάχιστον για εμάς, τους «δάσκαλους» – ότι πρέπει να ορθολογήσουμε και ορθοτομήσουμε το είναι μας, πρέπει να διεκδικήσουμε μεγαλύτερο μερίδιο υπευθυνότητας κι επιστημονικότητας, πρέπει ν’αναβαθμίσουμε τις αντίστοιχες ευαισθησίες μας, πριν να αισθανθούμε πλήρως «δάσκαλοι», άρα – πριν απ’ όλα – περήφανοι…

____________________________

Διαβάστε τι έγραψε ο «μαθητής» Χρήστος Χωμενίδης

Πρώτη διόρθωση: οριακά στη βάση

Δεύτερη διόρθωση: χάνεις τον στόχο, συγκεντρώσου!

Ο επίλογος του Χρήστου Χωμενίδη

Advertisements

3 responses to “«Αξιολόγηση του εκπαιδευτικού συστήματος» δε θέτε; Ε, να: ολίγη από συναίσθημα, άφθονη χαοτική σκέψη και από πάνω έλλειμμα ορθού λόγου… Άξιοι!

  1. πόπη 15/05/2010 στο 10:17 πμ

    Έλα, ο λαϊκισμός σε όλο του το μεγαλείο αυτό το άρθρο… μην μπαίνεις κι εσύ σε τέτοια παιχνίδια. Θα προτιμούσα ο κάθε Χωμενίδης να σχολιάσει το ιδεολογικό υπόβαθρο του κειμένου και το τι θεωρεί δεδομένο ότι θα δεχτούν τα παιδιά για τον εργασιακό τους βίο, παρά να παίζει ανόητα παιχνίδια με το λογοτεχνικό του τάλαντο. Ήμαρτον!

  2. πόπη 16/05/2010 στο 10:06 πμ

    Α, σόρι! Όντως, νομιζα ότι συμφωνουσες! Ησύχασα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: