μάτια ολάνοιχτα στον κόσμο

η κάθε μέρα της πολιτικής και της αισθητικής

Η αθεράπευτη (;) ηθικολογία του ριζοσπαστικού κινήματος

Στην εφημερίδα «Ροσινάντε» του Δεκεμβρίου 2009, ο Βασίλης Μπέλλος γράφει για την υποκρισία πίσω από τις ηθικολογίες και τα δόγματα:

Στην πόρτα του σταθμού στέκονταν δύο μπολσεβίκοι στρατιώτες. Ήταν τριγυρισμένοι από καμιά εκατοστή εμπόρους, δημόσιους υπαλλήλους και φοιτητές που τους φώναζαν και τους έβριζαν αγριεμένοι (…) Επικεφαλής της επίθεσης ήταν ένας νεαρός φοιτητής με υπεροπτικό ύφος (…)

«Είσαι βλάκας! Εγώ φίλε μου, ήμουν δύο χρόνια φυλακισμένος για επαναστατική δράση, όταν εσύ σκότωνες ακόμα τους επαναστάτες και τραγουδούσες ‘Θεέ φύλαγε τον τσάρο’. Ονομάζομαι Βασίλης Γεόργεβιτς Πάνιν. Δεν άκουσες ποτέ το όνομά μου;» (…)

«Να με συγχωρείτε αλλά δεν το άκουσα» απάντησε ταπεινά ο στρατιώτης.

«Αλλά φαίνεται πως υπάρχουν μόνο δύο τάξεις, το προλεταριάτο και η αστική τάξη. Κι όποιος δεν είναι με τη μία είναι με την άλλη»

Τζ. Ρηντ, ’10 ημέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο’

Με αφορμή την εκπομπή του Σ. Θεοδωράκη για την Κούνεβα: Όχι για τις χαζές και γλαφυρές ερωτήσεις του Θεοδωράκη, ούτε και για τις απαντήσεις της Κούνεβα. Αλλά από την αντίδραση κομματιού του ριζοσπαστικού κινήματος.

Διότι δεν έλειψαν αυτοί που κριτίκαραν την άποψη της Κούνεβα για την καταδίκη της βίας και για τη μη αναγραφή συνθημάτων επειδή λερώνονται οι τοίχοι. Οι ακόμα πιο κακεντρεχείς είπαν ότι η Κούνεβα συμβιβάστηκε καθότι της παραχωρήθηκε σπίτι.

Είναι αυτοί που αποδεικνύοντας την απουσία τους από κάθε εργατική και συνδικαλιστική μάχη τόσα χρόνια, βρήκαν στο πρόσωπο της Κούνεβα ό,τι φανταζόντουσαν τόσα χρόνια. Το χαμένο είδωλο που έψαχναν για να επιβεβαιώσει την «καθαρή» αγωνιστική μορφή: εργάτρια, γυναίκα, μετανάστρια.

Ξαφνικά οι ανυποψίαστες γυναίκες της ΠΕΚΟΠ (το σωματείο της Κούνεβα) μετατράπηκαν σε άβουλο πιόνι οποιουδήποτε πολιτικάντη ήθελε να έχει λόγο στο εργατικό κίνημα. Σίγουρα είναι πιο εύκολο να πάρεις μαζί σου την ΠΕΚΟΠ από το να δίνεις καθημερινή μάχη στους εργασιακούς χώρους.

Και βέβαια οι ίδιοι άνθρωποι, πριν την επίθεση με βιτριόλι, μπορεί να χαρακτήριζαν την Κούνεβα μικροαστή και την ΠΕΚΟΠ σωματείο πουλημένο στη ΓΣΕΕ, που δεν παλεύει για την ανεξαρτησία της εργατικής τάξης και μένει σε στενά οικονομίστικα αιτήματα ενώ δεν θέτει ευρύτερα πολιτικά ζητήματα.

Δεν στέκομαι στις απόψεις της Κούνεβα. Επισημαίνω ότι έγινε για ακόμα μια φορά αντιληπτό ότι δεν μπορούμε να βαυκαλιζόμαστε με ηθικολογίες περιμένοντας να προκύψουν καθαρά κινήματα με αγνές αγωνιστικές μορφές και ανθρώπους. Η εργατική τάξη, γέννημα αυτής της κοινωνίας, διέπεται από τις αντιφάσεις της:

Μπορεί να ερωτεύεται με σκυλάδικα, να βλέπει ριάλιτι στην τηλεόραση, να είναι σεξιστική, να καταδικάζει τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται, να προσπαθεί να βολέψει τα παιδιά της, να επιλέγει την ατομική λύση. Αλλά είναι αυτή και είναι πραγματική όσο και αν στεναχωρεί αυτούς που είναι κλεισμένοι στο καβούκι τους. Καλώς ή κακώς αυτός είναι ο κόσμος που πρέπει να αλλάξει. Όχι αυτός που έχουμε στο μυαλό μας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: