μάτια ολάνοιχτα στον κόσμο

η κάθε μέρα της πολιτικής και της αισθητικής

κρίση πριν από την «Αλλαγή Παραδείγματος» (Paradigm Shift)

Η περιρέουσα αγανάκτηση και τα ερωτήματα που ανακράζονται κατατείνουν προς το ίδιο: αυτό που, πλέον, «παίζεται» δεν είναι «το χρέος», ούτε, βέβαια, το ευρώ (λες και η Ελλάδα του 3 και κάτι % αντανάκλαση της ισχύος του ευρώ – κατά κύριο, μάλιστα, λόγο ως αγοραστής (!), όχι ως παραγωγός – θα μπορούσε να «ταρακουνήσει» το νόμισμα…), αλλά η ισχύς – άρα η ίδια η έννοια – του κράτους και – πολύ περισσότερο – η έννοια και θέσμιση της «εξουσίας»!

Από την μια τα συνδικάτα και η παραδοσιακή, γραφειοκρατική και βραδυκίνητη δομή τους:

  • ο καθένας αγανακτεί όταν «οι συνδικαλιστές», σε καιρούς κρίσης και οικονομικής πίεσης επί των εργαζόμενων, συνεδριάζουν επί τριήμερον σε πολυτελέστατα δώματα ξενοδοχείων – ίσως όχι ως «έχοντες», αλλά πάντως ως κομπορρημονούντες «κοινωνοί της εξουσίας» – για να … αποφασίσουν, ανάμεσα σ’ άλλα, για το μέλλον των κινητοποιήσεων!
  • είναι προκλητικό, όταν «μιλούν για πόλεμο», ν’ αναστέλλουν συνεχώς τις μάχες, περιμένοντας – δε μπορεί, ως εκεί φτάνουν, σίγουρα! – ότι θα «ξεφουσκώσει» η αγανάκτηση από τον καθημερινό αγώνα και την αγωνία… Ξέρουν πολύ καλά ότι «μαζί τους» σ’ αυτό έχουν τα Μ.Μ.Ε. και τους «εθνικούς και διεθνείς» κεφαλαιοκράτες, και τη «Βουλή», κατά πώς δείχνουν τα πράγματα…
  • είναι προβοκατόρικο να μη δίνονται οι πρέπουσες απαντήσεις στις «κραυγές πληρωμένων ομιλούντων κεφαλών» περί «μισθολογικών ρετιρέ στο δημόσιο, συλλήβδην» – απαντήσεις μέσα από συλλογικότητα, αλληλεγγύη και συσπείρωση και χειραφέτηση της εργασίας ανεξάρτητα από «πόστο», με αγώνες ενιαίους και πέρα από όποιους «συντεχνιασμούς»…
  • … και να αφήνονται οι – αμφιβόλου αξιοπιστίας, αν ελέγξει, π.χ., κανείς ότι είναι «τηλεφωνικές … σε εργάσιμες ώρες«, κι ο νοών νοείτο! – «στατιστικές των εφημερίδων» να διαβάλλουν το αγωνιστικό πνεύμα, παρουσιάζοντας ως, λίγο-πολύ, αποδεκτά τα «μέτρα» …
  • είναι πρόκληση, όταν ανακοινώνονται μειώσεις μισθών και πιθανολογούνται, ως απειλή συνετισμού, εντατικοποιήσεις και ανασφαλείς συνθήκες εργασίας, τα «θεσμικά συνδικάτα» (…) να κάνουν τις ημερήσιες καθ’ εβδομάδαν – προειδοποιητικές, λέει (?) – απεργιούλες/αποχές…
  • … και είναι ανήθικο οι «συνδικαλιστές» να δουλεύουν για το κόμμα, όχι για τον εργαζόμενο!

Από την άλλη τα κόμματα, που, σε τελική ανάλυση, δρουν συνεπώς προς το «κοινοβουλευτικό παιχνίδι»:

  • το ΠΑ.ΣΟ.Κ. καλείται να «επιβεβαιώσει την αριστερότητά του», αφήνοντας να εκφράζεται η αγανάκτηση και «πουλώντας διεθνή τσαμπουκά» – η «αριστερά» του πάλαι-ποτέ «λαϊκού ΠΑ.ΣΟ.Κ.» δεν είναι αυτή; – χωρίς, βέβαια, να αφήνεται αυτή η αγανάκτηση ν’ αποκτήσει την ισχύ που αρμόζει, αφού «κυβερνάει»… Αυτό το ρόλο φαίνεται να παίζει ο Γ. Παναγόπουλος («μανταλάκιας», για όσους ξέρουν…) και η «πλειοψηφία» της ΠΑΣΚΕ
  • αντίστοιχους ελιγμούς καλείται να κάνει και η Ν.Δ. και η ΔΑΚΕ, αφού, απ’ τη μια, «παίζει το χαρτί» της «λαϊκής δεξιάς» (ελέω της εκλογής Σαμαρά ως δεξιού «ιδεολόγου»), ενώ, απ’ την άλλη δεν μπορεί να απεμπολήσει την «στήριξη» των μικρεμπόρων και του αστικού κεφαλαίου – που, στον καιρό της κρίσης, καθίστανται εξαιρετικά ευάλωτα και φοβικά, άρα «ώριμα» για εκλογική πελατεία – οπότε δεν επικαλείται καν την ορθότητα των επισημάνσεων προ των εκλογών «τελικά τα ίδια μέτρα που προτείνουμε θα πάρετε!«… και είναι η ΔΑΚΕ που «προεδρεύει» στην Ο.Λ.Μ.Ε. … απορεί κανείς για την κατασίγαση και την κωλυσιεργεία;
  • το Κ.Κ.Ε., σε πλήρη συνέπεια με τις προεκλογικές του δεσμεύσεις, είναι πάντα το ίδιο: βασικό πρόταγμα είναι η «ηγεμονία» της αριστεράς, οπότε «να μια ακόμα ευκαιρία!»: κατευνασμός των αντιδράσεων, όταν δεν είναι εντελόμενες από το ίδιο το «κόμμα» (π.χ., ΧΑΕ), ώστε να κερδηθεί η συμπάθεια «μεσαίων» (αστικής ηθικής και ιδεολογίας, όπως οι «αγροτο-συνδικαλιστές» τύπου Βαγγέλη Μπούτα, μέλους της Κ.Ε., που διαμαρτύρονται «για τις τιμές που τους δίνει ο έμπορος για το προϊόν» – ούτε λόγος για συνεταιρισμούς και διαχειριστικές συλλογικότητες, βέβαια!) και «λούμπεν» (έως και εθνικιστικής αντίληψης) στρωμάτων, διασπαστικές και δυναμικές κινήσεις στα διοικητικά των «συνδικάτων» (διαφοροποίηση και υπερ-προβολή του ΠΑΜΕ, ενώ, συγχρόνως, «πουλάνε και μαγκιά» του τύπου «δεν διασπάμε το συνδικάτο, ούτε δικαιούμαστε να προκυρήξουμε απεργία, αλλά εμείς θα μαζευτούμε αλλού, κι άλλη ώρα«, δηλαδή και το «θεσμικό συνδικάτο» να υπάρχει και να μπορούμε να λέμε ότι «διαφέρουμε»… Βέβαια, ούτε λόγος για «ενότητα» ή, πολύ περισσότερο, για εντατικοποίηση των αγώνων, αφού τότε θα «συναντηθεί» το «κόμμα» με το κομμάτι εκείνο των εργαζομένων που δεν ελέγχει… τις «…ρεφορμιστικές και οπορτουνιστικές δυνάμεις … τα «κινήματα» της σπασμένης βιτρίνας, τις «πορτοκαλί επαναστάσεις»…«, τις «…διάφορες αριστερίστικες και αναρχικές – αντιεξουσιαστικές ομάδες…«, όλους τους μη-Κ.Κ.Ε. αριστερούς, που, στο ίδιο κείμενο της Πανελλαδικής του Συνδιάσκεψης της 6ης και 7ης Μαρτίου, το Κ.Κ.Ε. τους αποδίδει «τρομοκρατικές ενέργειες»…

… και είναι και Μάρτιος, ο μήνας που είθισται να ματώνουν οι ριζοσπαστικές δράσεις χειραφέτησης: Κρονστάνδη τον Μάρτη του 1921, Παρίσι, τον Μάρτη του 1871…

  • οι συνδικαλιστές του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., απ’ την άλλη, έχουν χάσει το όποιο σθένος και την όποια ηθική αποδοχή, ίσως και ανοχή, απολάμβανε ο χώρος τους, από τις «καρεκλομαχίες», αλλά – ίσως, μάλιστα, πιότερο – και από την αμηχανία των «μεσαίων», λιγότερο ριζοσπαστικών, στελεχών απέναντι στην προσέγγιση του χώρου τους προς το πιο ευέλικτο, μη-δογματικό και μη-εξουσιαστικό τμήμα της ριζοσπαστικής αριστεράς που σε αυτές τις συνθήκες είναι πάντα «μπροστά»… Δεν τολμούν καν ν’ αρθρώσουν λόγο για «δράσεις χειραφέτησης, καταλήψεις, αντιπαράθεση με δογματισμούς και άνοιγμα στην αυτοδιαχείριση» (πού ‘σαι Berlinguer να δεις!), αφού στο μυαλό τους – κατανοητό σε περιόδους «κοινοβουλευτικής κανονικής ζωής» – είναι πάντα το – πολυπόθητο για όλους τους – «κοινοβούλιο»… Κι αυτοί στην ίδια «λεκάνη» με Κ.Κ.Ε. και ΠΑ.ΣΟ.Κ. ψαρεύουν: πρέπει να πάρουν από το – λιγότερο, αλλά αρκετό – «ριζοσπαστικό-υπό-συνθήκες-ηρεμίας» κουλτουριάρικο κομμάτι, αφού τ’ άλλα καπαρώνονται…

… κανείς, βέβαια, δε θα πειράξει τον «μικροαστό» που «κυκλοφορεί» με μαύρο χρήμα, το ταξιτζή, που δε θέλει να φορολογηθεί, όπως κι ο δικηγόρος, ο μηχανικός …

  • οι συνδικαλιστές της μαρξικής αριστεράς, απ’ τη δική τους μεριά, δεν έχουν καμία όρεξη ν’ απαρνηθούν το «δόγμα» προκειμένου να «συναντήσουν την ανάγκη», ενώ είναι – λεκτικά, τουλάχιστον – προθυμότεροι. Εδώ, βλέπεις, κάποιοι – ως μη όφειλαν, πάντως – έχουν βολευτεί με τον «μανδύα της επανάστασης» που κρύβει τον μέσα τους βολεμένο μπίζνεσμαν (ιδιοκτήτη φροντιστηρίου που πληρώνει «10€/ώρα χωρίς πολλές-πολλές ώρες, για νά ‘σαι ωρομίσθιος«, π.χ., ε, Κώστα;) και τον ανερμάτιστο, άρα ακραία αδρανή, δάσκαλο-αναπαραγωγό… Τελευταία, πάντως, σκάει φως στο βάθος…
  • ο «αναρχικός συνδικαλιστικός και κοινοτικός χώρος», που καμιά φορά – δογματίζοντας – δεν είναι ελευθεριακός, όπως η ιστορική Ε.Σ.Ε. σε κάποια κείμενα, έχει δείξει ότι μπορεί, όταν, επιτέλους, όπως διαβεβαιώνει ότι θα κάνει, προτείνει και δεν «σπάει» (ανάρμοστα, αφού το «ελευθεριακό» και ο «μεσσιανικός μαξιμαλισμός» δεν παντρεύονται παρά μόνον όταν γίνουν κοινός τόπος πολλών), ή όταν εκφράζει, με τις ευαισθησίες που αρμόζουν, τις ανάγκες και την «στιγμή», να δώσει ώθηση και σε δράσεις και σε αναλύσεις, μπορεί να τολμήσει ν’ αρθρώσει λόγο εκεί που αυτός λείπει, διότι αποσιωπάται από κοινοβουλευτικές ή/και εξουσιαστικές αδράνειες, αφού έχει τέτοιες παρακαταθήκες και μπορεί να ξεπερνά φτηνιάρικους και δογματικούς περιορισμούς… Λείπουν, όμως, η συσπείρωση και η αποφασιστική κατεύθυνση της δράσης προς προτάσεις – όπως το παγκοσμίως αποδοτικότατο κύμα «απελευθερωμένων κοινωνικών χώρων», η πρόταση «κοινωνικής δράσης και δόμησης» στην Chiapas, οι καταλήψεις και λειτουργίες εργοστασίων στην Αργεντινή, οι παλότερες και πιο σύγχρονες έμπρακτες κι εμπράγματες παιδαγωγικές προτάσεις του Ferrer, του Fauré και του Neil – που θα δώσουν «το μήνυμα»…

Τέλος, το κοινοβουλευτικό σύστημα, το (εθνικό) κράτος και η «Δημοκρατία» που αγγίζουν τα όριά τους  μέσα από μια «κρίση» της απο-κοινωνικοποιημένης οικονομίας που – όντας σε αντίθεση και με τους τρεις «θεσμούς» – κατάφερε να μεταφέρει το «πλεόνασμα φούσκας» στα αστικά κράτη, που, μέσω του δανεισμού ως άλλοι Medicci, ελέγχει!

Η «Δημοκρατία» θεσμίζεται μέσω της αποδοχής από τον «Δήμο/λαό» ενός «προγράμματος» και επιβιώνει μέσω της «ελεγξιμότητας»… Όλα τούτα έχουν τεθεί σε αμφιβολία, και δικαίως, αφού και υπερεθνικοί θεσμοί, αλλά και η ίδια η έννοια καταπατώνται ανερυθρίαστα, προκειμένου να εξυπηρετηθεί… ό,τι άλλο, πλην του θεσμίζοντος «λαού/Δήμου»!

Είναι επόμενο, λοιπόν, μεγάλο μέρος της «εμπιστοσύνης» να «μεταφέρεται», αλλάζοντας υπόσταση και θέσμιση, στη δράση, ειδικά για τους «βαλλόμενους» σ’ αυτήν την κρίση, που, στο επίπεδο του «κράτους», αποτελούν και το δυναμικότερο – ηλικιακά, άρα δυνητικά – τμήμα: νέοι (άνεργοι, ουσιαστικά) και εργαζόμενοι στους καινοτόμους τομείς της παραγωγής.

Η πολιτική μάχη («revolutionary politics» θα τό ‘λεγε ο Thomas Kuhn σε τέτοιους καιρούς) θα δοθεί στο «νέο πρόταγμα»: ανασυντάσσεται το κράτος – δίνοντας μάχη με τον παγκοσμιοποιημένο επενδυτικό turbo-καπιταλισμό – τα κόμματα επιδιώκουν να επενδυθεί ο «κοινοβουλευτισμός» με τον μανδύα του «πολέμιου του καπιταλισμού», και το σύστημα της εξουσίας δίνει τις εμφύλιες μάχες του, εξασφαλίζοντας τον θρίαμβο, ούτως ή άλλως…

Όμως, όταν το «κράτος» δεν εγγυάται παροχές παιδείας, υγείας, πρόνοιας, τί να το κάνουμε;

Όταν τα κόμματα δεν παρέχουν εχέγγυα αξιοπιστίας, γιατί να τ’ ανεβάσουμε σ’ εξουσιαστικούς θώκους;

Όταν αισθάνεσαι απροστάτευτος απέναντι στον γύρω σου κόσμο, γιατί να μην ανατρέψεις; Πρέπει ν’ αποφύγουμε φασιστικές εκτροπές και να προωθήσουμε αλληλέγγυες, αυτοδιαχειριστικές και χειραφετημένες δράσεις.

Πρέπει να επανακαθορίσουμε, όμως, και τον «πλούτο», την «επάρκεια» και την πρόοδο…

Η ελευθεριακή σκέψη τα «μετρά» με τον ελεύθερο χρόνο, που – κοινωνικά – αγγίζει και τη θεωρία του Serge Latouche και απαξιώνει την οικονομικίστικη εντατικοποιημένη κοινωνία που πάνω της χτίζουν μαρξικοί και αστοί…

Η τεχνολογία το επιτρέπει, οι δοκιμές προτρέπουν, πρέπει, όμως, να το θελήσει η ανθρωπότητα…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: