μάτια ολάνοιχτα στον κόσμο

η κάθε μέρα της πολιτικής και της αισθητικής

Κρίση, χρεοκοπία και αριστερά

Από κείμενο του «Κ. Μαραγκού», που δημοσιεύτηκε στο indy.gr στις 13 και 14 Μαρτίου 2010

…η αριστερά δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στα λεφτά που φάγανε οι τράπεζες και οι βιομήχανοι. Είναι αλήθεια ότι γύρω από αυτούς ένα πλήθος ανθρώπων έχει συμμετάσχει στο μεγάλο φαγοπότι.

Μεγαλογιατροί που για να τους μιλήσεις πρέπει να δώσεις φακελάκι, δικαστικοί που αμείβονται με 5 και με 10 χιλιάδες το μήνα, διευθυντές και μεγαλοστελέχη πρώην Δ.Ε.Κ.Ο. με μισθούς 200 χιλιάδων το χρόνο, και, δίπλα σε αυτούς, εκατοντάδες υπάλληλοι που – με ψευτοϋπερωρίες, Σάββατα Κυριακές, γιορτές κ.ο.κ. – φτάνουν τις 100 χιλιάδες το χρόνο. Όλα αυτά για όσους έχουν τις άκρες με τη διοίκηση και τους μηχανισμούς της εξουσίας. Ένα ολόκληρο σύστημα πελατειακών σχέσεων και αφαίμαξης της δημόσιας περιουσίας έχει στηθεί εδώ και τριάντα χρόνια. Από ‘κεί και πέρα εξυπηρετήσεις, μίζες, γρηγορόσημα, επιδοτήσεις κάθε είδους. Λαμόγια που επί χρόνια τρώνε με χρυσά κουτάλια.

Όλοι αυτοί οι λούμπεν, αυτή η αυλή των κυβερνητικών κομμάτων (άλλος με λιγότερα, άλλος με περισσότερα) στήριξαν την εξουσία, συνέβαλαν με τον τρόπο τους στο να περάσουν αντεργατικά νομοσχέδια, να ιδιωτικοποιηθούν οι Δ.Ε.Κ.Ο. χωρίς να ανοίξει ρουθούνι, παίρνοντας μια πρόωρη σύνταξη (αφού βεβαίως εξαφανίσουν τα ίχνη από κάθε είδους λαμογιές).

Είναι αυτοί που τα προηγούμενα χρόνια έγιναν οι λαγοί του νεοπλουτισμού, που έτρεξαν να πάρουν δάνεια για να συνεχίσουν την καλοπέραση. Αυτοί που έριξαν τα εφάπαξ και χρήμα που βρέθηκε στα χέρια τους στη φούσκα του χρηματιστηρίου, συμβάλλοντας στο παραμύθι του νεοπλουτισμού.

Και, φυσικά, παραδίπλα τα σώματα ασφαλείας και οι στρατιωτικοί, που συνεχίζουν να βγαίνουν στη σύνταξη στην προχωρημένη ηλικία των 43 χρόνων, αφού συμπληρώσουν 25 χρόνια υπηρεσία, με χάρισμα αλλά 5 πλασματικά και αφού έχουν απαλλαχτεί από τη στρατιωτική θητεία.

Γι’ αυτούς άραγε η Ευρωπαϊκή Ένωση γιατί δεν ζητάει να εξισωθούν τα όρια ηλικίας με τους υπόλοιπους κοινούς θνητούς που θα βγαίνουν στη σύνταξη στα 67;

Γιατί η αριστερά δεν μιλάει για όλο αυτή την κρατικοδίαιτη αυλή της εξουσίας;

Αυτοί είναι που έχουν βουλιάξει τα ταμεία. Με τις αριστοκρατικές τους αμοιβές, την ώρα που η εργατική τάξη και η πλειοψηφία των δημοσίων υπαλλήλων – κυρίως καθηγητές, δάσκαλοι, τίμιοι γιατροί και νοσηλευτές σε νοσοκομεία, εργαζόμενοι στην τοπική αυτοδιοίκηση, αλλά και σε άλλες υπηρεσίες – δουλεύουν σκληρά για 1000 και 1500 ευρώ.

Η αριστερά δεν έχει κανένα λόγο να υπερασπίζεται την αυλή της εξουσίας.

Μόνο έτσι θα συσπειρωθούν οι πραγματικοί προλετάριοι. Αυτοί που αμείβονται με 700, 1000, ακόμα και 2000 ευρώ.

Λιτότητα στην αυλή και πάνω απ’ όλα στους βουλευτές που οι αμοιβές τους ξεπερνάνε κάθε φαντασία. Τολμάνε και μιλάνε για σπατάλες μετά από το σκάνδαλο της Siemens, μετά τα πεταμένα 20 δις στους Ολυμπιακούς.

Ας μας πούνε ποιοι φάγανε τα λεφτά και ποιοι πήρανε τις μίζες.

Μιλάνε για σπατάλες στην υγεία, όταν δεκάδες δις, εδώ και χρόνια, φαγώθηκαν από τις φαρμακευτικές εταιρίες πλασάροντας τα πιο ακριβά φάρμακα με τη συνεργασία γιατρών και φαρμακευτικών εταιρειών. Και τώρα μας λένε ότι δεν έχουν να πληρώσουν τις συντάξεις των ανθρώπων που πλήρωναν χρόνια τις εισφορές τους. Αυτοί, λοιπόν, που όλα αυτά τα χρόνια ήξεραν χαρτί και καλαμάρι τι συμβαίνει, τώρα ισχυρίζονται ότι πρέπει να σταματήσει η σπατάλη…

Καμία ανοχή πλέον σε όλους αυτούς!

Η αριστερά ας μιλήσει στα ίσα και αμέσως θα βρει την υποστήριξη που χρειάζεται.

Γιατί ελλειμματικοί προϋπολογισμοί;

Όχι, ας κοπούν από τις μίζες, τις εξωφρενικές αμοιβές των στελεχών, των εργολάβων!

Να σταματήσει τώρα το σκάνδαλο των πρόωρων συντάξεων στην αστυνομία και το στρατό. Τέλος στον επαγγελματικό στρατό, τέρμα στις φρεγάτες, τα Leopard και τα F16. Τέρμα στις εξωφρενικές αμοιβές δικαστικών, βουλευτών, στελεχών της δημόσιας διοίκησης. Καμία αμοιβή πάνω από 3000 ευρώ το μήνα. Να απαγορευτούν όλες οι υπερωρίες. Να δοθεί δουλειά στους ανέργους.

Αυτές είναι οι περιττές σπατάλες για τις οποίες δεν ακούγεται κιχ. Οι σπατάλες του βαθέως κράτους, των πραιτοριανών της εξουσίας, αυτών που τρώνε χωρίς να παράγουν τίποτα. Δισεκατομμύρια ευρώ τσάμπα και βερεσέ. Ας μιλήσει η αριστερά αυτή τη γλώσσα και αμέσως θα καταλάβουν αυτοί που πρέπει!

Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι ένα τέτοιο πρόγραμμα έκτακτης ανάγκης, που όχι μόνο θα αποκαλύπτει τους απατεώνες, αλλά θα τους βάλει μια και καλή στη θέση τους.

Το μπλοκ εξουσίας πρέπει να αποκαλυφθεί και να σαρωθεί!

Το πανηγύρι πρέπει να λάβει τέλος!

Οι αλλαγές, πράγματι, θα είναι επώδυνες και βίαιες. Ταυτόχρονα θα πρέπει να είναι και δίκαιες. Να πληρώσουν αυτοί. Ακόμα και αν έφυγαν τα κεφάλαιά τους, παραμένουν ακόμα εδώ, τα σπίτια τους, οι βίλες τους, τα οικόπεδά τους, οι πισίνες τους, τα εξοχικά τους. Παραμένουν επίσης οι οπαδοί τους, οι οποίοι περιμένουν να περάσει η μπόρα για να συνεχίσουν το φαγοπότι. Σε βάρος της μεγάλης πλειοψηφίας της εργατικής τάξης, των μεταναστών, των ανέργων, των μικροεπαγγελματιών που παλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί, των αγροτών που δεν πλούτισαν από τις επιδοτήσεις. Αυτό δεν μπορεί πλέον να γίνεται ανεκτό!

Μπορεί ο Παπανδρέου και η κυβέρνησή του να συγκρουστεί με αυτό το σύστημα; Όχι βέβαια! Με τί να συγκρουστεί, με τον εαυτό της;

Γι’ αυτό και ο αγώνας θα πρέπει να κατευθυνθεί εναντίον της κυβέρνησης. Όσο παραμένουν στη γέφυρα του καραβιού δεν υπάρχει καμία ελπίδα.

Η αριστερά, οι εργαζόμενοι αυτοί που πραγματικά παράγουν πλούτο σε αυτή τη χώρα, θα πρέπει να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους:

Οι λωποδύτες πρέπει να απομακρυνθούν άμεσα από κάθε υπεύθυνο πόστο!

Το επικίνδυνο δεν είναι να σταματήσει ο δανεισμός, ούτε να φύγει η χώρα από το ευρώ. Έτσι κι αλλιώς αυτά τα δάνεια δεν βοηθάνε σε τίποτα παρά μόνο για να συνεχίσουν να τρώνε οι τράπεζες και οι απατεώνες. Το ευρώ επίσης δεν αξίζει τίποτα. Η ευρωζώνη επίσης. Το ίδιο άχρηστο θα είναι ένα μέτωπο με τον Μπερλουσκόνι και με τον Θαπατέρο.

Ένα μέτωπο έχει αξία αυτή την ώρα: Αυτό της ευρωπαϊκής εργατικής τάξης, ενάντια στους καπιταλιστές και τις κυβερνήσεις τους. Αυτό το μέτωπο, όμως, απαιτεί κίνηση και εναλλακτικό σχέδιο. Η αριστερά χρειάζεται επειγόντως να κάνει μια απότομη στροφή. Και αν πραγματικά μιλάμε για ρήξη και ανατροπή, ας αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Δεν αρκεί να συμπεριφερόμαστε σαν κίνημα διαμαρτυρίας. Αν δεν θέλουμε να λεηλατείται η δημόσια περιουσία πρέπει να απαλλαγούμε από τους καπιταλιστές. Για να απαλλαγούμε από τους καπιταλιστές θα πρέπει να τσακίσουμε το κράτος και τους μηχανισμούς που υπερασπίζονται αυτό το σύστημα, αυτές τις παραγωγικές σχέσεις, και πάνω από όλα την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής. Σε τελευταία ανάλυση ο καπιταλισμός δεν μπορεί να λειτουργήσει αλλιώς…

Advertisements

2 responses to “Κρίση, χρεοκοπία και αριστερά

  1. πόπη 15/03/2010 στο 8:54 μμ

    Παρεμπιπτόντως, δε νομιζω ότι η αριστερά δεν τα λέει (τα περισσότερα αν όχι όλα) αυτά. Το πρόβλημα δεν ειναι κατά τη γνώμη μου αυτό: «Η αριστερά ας μιλήσει στα ίσα και αμέσως θα βρει την υποστήριξη που χρειάζεται.» Πρόγραμμα δράσης υπάρχει; Σε τι λοιπόν θα βρει υποστηριξη;

  2. AS 16/03/2010 στο 2:29 μμ

    Η αίσθηση, όμως, που έχουμε πολλοί είναι πως – τουλάχιστον η «θεσμική» αριστερά – επιδιώκει να φτιάξει ομελέτα χωρίς να σπάσει αυγά…
    Εξηγούμαι:
    Ένα πρόταγμα ενός τμήματος της αριστεράς (χαρακτηρίζεται ως τέτοια βάζοντας «τα κέρδη κάτω από τον άνθρωπο» (γαμώτο, έτσι το Κόμμα Ευρωπαίων Σοσιαλιστών είναι αριστερό!…) και προτάσσοντας την αναγκαιότητα του «κοινωνικού μετασχηματισμού» στην κατεύθυνση της εξουσίας των «πολλών», απλώς…) λέει πως – αφού «η εργασία είναι δικαίωμα» (!;!;!;) – όσοι βρήκαν δουλειά (και όπως) καλώς τη βρήκαν, όσοι σπούδασαν δικαιούνται δουλειά (στην ειδικότητα του πτυχίου, μάλιστα…), όσοι έχουν «θεμελιώσει δικαιώματα» να μείνουν απείραχτοι (άρα και οι αστυνομο-στρατο-υπάλληλοι, ε;) και, κατά τ’ άλλα «εμείς οι άλλοι» ν’ αγωνιστούμε…
    ΟΠΩΣ ΚΑΘΙΣΤΑΤΑΙ ΠΡΟΦΑΝΕΣ, ΑΥΤΗ Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΠΡΟΩΘΕΙ ΤΗ «ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΒΟΛΕΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗΣ ΑΠΟ ΕΝΑ ΛΑΘΡΟ ΚΑΙ ΑΡΡΩΣΤΟ STAΤUS», διαφυλάσσοντας, έτσι, κι εξασφαλίζοντας τον «εισοδισμό» κοινοβουλευτικών τμημάτων της αριστεράς στα «μικρομεσαία στρώματα» (δηλαδή στην αστική και πλήρως συνειδητοποιημένη ηθική εφεδρεία του – παγκοσμιοποιημένου ή όχι – καπιταλισμού!) ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΠΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΘΕΣΤΗΚΥΙΑ ΗΘΙΚΗ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ – άρα με μοναδικό στόχο την προσπόριση ψήφων προς την εξουσία, τέτοιων ψήφων, μάλιστα, που η διατήρησή τους απαιτεί ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΤΗΣ «ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ» ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ!
    Επιπλέον, η πολιτική αυτή – με όρους απλοϊκής κοινωνικής ανάλυσης – σημαίνει σαφώς «κοινωνικό επιλεκτισμό» (προγραμματισμό, με βάση την «οικονομία και την παραγωγή», των θέσεων σπουδών, π.χ.) και βούληση εξουσίας με κριτήρια που, αφ’ εαυτών, αναστέλλουν την όποια τάση «κοινωνικού μετασχηματισμού» μπορεί να επαγγέλεται/ευαγγελίζεται αυτού του τύπου η αριστερά…

    Ε, λοιπόν, σήμερα αυτή η αριστερά «νιώθει την ανάσα» του «εργαζόμενου» και του «πολίτη» που συνειδητοποιεί – ω, ναι, το παραδέχομαι, χάρις στην κρίση συμβαίνει αυτό… – πως το ζήτημα της «εξουσίας» δεν τείνει σε ικανοποίηση των αναγκών του, πως η «αγωνιστική μεθοδολογία» των «θεσμικών» αριστερών συνδικάτων κατατείνει στην εξυπηρέτηση ΚΟΜΜΑΤΩΝ και όχι κινημάτων, σε υπηρέτηση των κοινοβουλευτικών/»εγωϊστικών» και όχι των κοινωνικών/αλτρουιστικών στόχων!

    Εκεί, εκτιμώ, υπάρχει – ακόμα – θέμα με την αριστερά και την «αριστερά»…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: