μάτια ολάνοιχτα στον κόσμο

η κάθε μέρα της πολιτικής και της αισθητικής

L’internationale

η παρτιτούρα του γαλλικού πρωτοτύπου

Οι αρχικοί γαλλικοί στίχοι της «Διεθνούς» γράφτηκαν τον Ιούνιο του 1871, από τον Eugène Pottier (1816–1887), που είχε συμμετάσχει νωρίτερα στην Παρισινή Κομμούνα. Προοριζόταν, δε, να τραγουδιέται στη μελωδία του «La Marseillaise» («Η Μασσαλιώτιδα», ο σημερινός «εθνικός ύμνος» της Γαλλίας). Η, γνωστή σήμερα, μουσική υπόκρουση είναι έργο του 1888, από τον Pierre De Geyter (1848–1932).

Η Οκτωβριανή επανάσταση την υιοθέτησε ως ύμνο της, όμως η «Διεθνής» ήταν ήδη στα χείλη επαναστατών εργατών, τουλάχιστον από το 1888.

Η τελική μετάφραση στα ελληνικά του ποιητή Ρήγα Γκόλφη (Μεσολόγγι 1886-Αθήνα 1957), που παρουσιάζεται πιο κάτω, χρονολογείται γύρω στο 1921, αλλά η συγκυρία δεν την ευνόησε: η «Διεθνής» είχε υιοθετηθεί από τους μπολσεβίκους και από τους ομοϊδεάτες τους στην Ελλάδα – όπως και διεθνώς – οι οποίοι, πολύ σύντομα, έμελλε να την περιορίσουν στους πρώτους λίγους στίχους της, για δικούς τους (?) λόγους…

Η απόδοση ολόκληρης της «Διεθνούς» από τον ποιητή Ρήγα Γκόλφη

Εμπρός της γης οι κολασμένοι
Της πείνας σκλάβοι εμπρός, εμπρός
Το δίκιο από τον κρατήρα βγαίνει
Σαν βροντή σαν κεραυνός.
Φτάνουν πια της σκλαβιάς τα χρόνια.
Όλοι εμείς οι ταπεινοί της γης
Που ζούσαμε στην καταφρόνια
Θα γίνουμε το παν εμείς.*

Θεοί, αρχόντοι, βασιλιάδες
Με πλάνα λόγια μας γελούν.
Της γης οι δούλοι και οι ραγιάδες
Μοναχοί τους θα σωθούν.

Για να λείψουν πια τα δεσμά μας
Για να πάψει πια η κλεψιά
Να ιδούνε πρέπει την γροθιά μας
Και την ψυχή μας την φωτιά.

Εμπρός μονάχη μας ελπίδα
Είναι η σφιγμένη μας γροθιά.
Κάτω οι πόλεμοι και η πατρίδα
Ζήτω, ζήτω η λευτεριά.

Και αν θελήσουν να δοκιμάσουν
Της ψυχής μας τους κεραυνούς
Να ιδούνε τότες θα προφτάσουν
Πως είναι οι σφαίρες μας γι’ αυτούς

Σκληρός ο νόμος μας ξεσκίζει
Κι οι φόροι ασήκωτοι για μας.
Ο πλούσιος ότι κι αν κερδίζει
Είναι πλούτος της κλεψιάς.
Η σκλαβιά, η αδικία φτάνει
Όχι πια ταπεινοί σκυφτοί-
Αδέλφια η φύση όλους μας κάνει
Και είμαστε ίσοι μπρος σε αυτή.

Οι πλούσιοι άσπλαχνα μας γδέρνουν
Και μας αρπάζουν το ψωμί.
Τον κόπο μας και αυτοί κι αν παίρνουν
Για μας η πείνα πληρωμή
Της δουλειάς όλοι οι κλεφτες κάτου
Δίκιο τώρα ο φτωχός ζητάει
Όσα γυρεύει είναι δικά του
Κι όταν θελήσει τ’ αποκτάει

Εμάς που αδιάκοπα η δουλειά μας
Γεννάει της γης τους θησαυρούς
Όλα τα πλούτη τους είναι δικά μας
Όλα ανήκουν στους φτωχούς.
Τώρα πια κόρακες και ακρίδες
Δεν σκεπάζουν τον ουρανό
Χρυσός ο ήλιος στέλνει αχτίδες
Χαμόγελο παντοτινό.

* σημείωση: Στο γαλλικό πρωτότυπο το ρεφραίν είναι:

Groupons-nous, et demain (ας μαζευτούμε, κι αύριο)

L’Internationale (η Διεθνής)

Sera le genre humain (θα είναι η [μια και μοναδική] ανθρωπότητα)

και αφιερούται εξαιρετικά…

με αφορμή δημοσίευμα της 06-01-2010, στο http://prkls.blogspot.com/
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: