… μάτια …

• René Maltête

________________________________________________________

• Οι ψυχές…
  

… δεν πά’ να μας χτυπάν …

Νικόλας Άσιμος

_____________________________________

• Κ και Γ σε κύκλο
  

Κατερίνα Γώγου και Κυριάκος Σφέτσας

_____________________________________

• Μια εβδομάδα ( 14/12/08 )
  

Δεν σας πιστέψαμε, τελικά…

Οι “νεολαίες των κομμάτων” οργανώνουν, λέει, εκδήλωση στο μετρό του Κεραμεικού με σύνθημα “σας θέλουμε μαζί μας”… Οι αναίσχυντοι! Πότε θα πάμε εμείς με την νεολαία;

Οι μαθητές οργανώνονται! Μετά την αγανάκτηση, η αυτο-οργάνωση! Θα λιγοστέψουν, το ξέρω, αλλά δεν θα μπορούμε να τους λέμε, πια, ότι “τα σπάσανε σαν αλήτες”! Διαμορφώνουν αιτήματα, ας διαφωνήσουμε ή ας συμφωνήσουμε, επιτέλους! Θέλει, όμως, τσαγανό και υπόσταση η διαφωνία ή η συμφωνία…

Εχθές το βράδυ, επετειακά, άναψαν κεριά Μεσολογγίου και Τζαβέλλα: περνούσαν, άφηναν ένα δάκρυ και συνέχιζαν… Μπορεί για ένα ποτό! Έτοιμοι είμαστε να τους πούμε “αναίσθητους”, ε; Λες και αν φορούσαν τις σχολικές τους στολές και παρήλαυναν, θα ήταν πιο συνειδητή η λύπη! Την βιώνουν, ρε, τα παιδιά τη λύπη, όπως βιώνουν την ανάσα τους και την επαφή τους! Μας ξεπέρασαν! Αν και, ξέρω, θα ευτελίσουμε αυτή την ΟΜΟΡΦΗ ΛΥΠΗ σε επετειακές πορείες – τί μπλουζάκια θα πουλάνε τότε;

Δίπλα μου, στο κινητό του τηλέφωνο, το παληκάρι λέει: “… έλα από ‘δώ! … τί από πού; Στου Αλέξη είμαι! …“. Εδώ δακρύζουν…

Μια κοπέλα, η πιο όμορφη άσχημη κοπέλα που έχω δει – συγγνώμη, ρε κοπελιά – μοιράζει … ποιήματα! Αν τολμάμε, ας ανταγωνιστούμε αυτή τη νεολαία!

Καλημέρα σας! Μεσολογγίου και Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου γωνία!

_____________________________________

 

• η Αθήνα κάθε νύχτα

Δεν ξέρει να αποζημιώνει, γιατί δεν έζησε ακόμα την παιδική της ηλικία. Περιέργως πώς, δεν φοβάται και τίποτα!

“- Κοίτα να δεις, αν το ‘βλεπα αυτό στην Πράγα ή τη Βιέννη, θα ανατρίχιαζα! Εδώ, μου βγάζει το πειραχτικό μου! Τον Κόμη Δράκουλα, εδώ, θα τον έπαιρναν στο κυνήγι γελώντας! Δεν ξέρουν, μου φαίνεται, να ρομαντζάρουν!“…

Κρίνουμε, με εκείνα τα μουχλιασμένα κι ένθετα που ονομάζουμε “ομορφιά”, ό,τι στέκει γύρω μας καθάριο και δεν αναρωτιόμαστε “-Ρε, μπας και ονειρεύομαι; Μπας και το ωραίο αλλάζει, τελικά, κι εγώ δεν το ‘μαθα;“…

… Καθόταν εκεί το Σαββατόβραδο, από ‘κείνα τα λυπητερά – λίγο πιο πάνω, στην Αμαλίας, άναβαν κεριά για τη χαμένη μας νιότη - μόνη κι ακίνητη! Ακίνητη, ρε παιδί μου! Να φοβάσαι να πας κοντά (για φωτογράφηση ούτε λόγος!), γιατί είναι από τους απ’ έξω…

Πέρασα, δευτερόλεπτα μετά τη φωτογραφία, και, σα ν’ άναψε, εκείνη άρχισε να ωρύεται:

“-Τί σου ‘κανα; Σου πείραξα το γιο ή το εγγόνι; Ε; Γιατί μου φωνάζεις;“…

Ωχ! Πόσο πιο απλά από ‘κείνα που – με περίπλοκες λέξεις και ψαγμένες εκφράσεις – πάμε να ‘μολογήσουμε! Αφιερώθηκε, αυτόματα, στον Αλέξη που σκοτώθηκε, αλλά και, ακόμα περισσότερο, στο παιδί από τη Μάνη που, βιασμένο από μικρό, έγινε το κτήνος της διπλανής πόρτας…

Α! Μην ανησυχείς! Τα ξωτικά κατατάσσονται πάντα στους απ’ έξω…

Τελικά, τί φοβάσαι;

Τα φώτα πάντα συναντούν φώτα και τα σκοτάδια, σκοτάδια!

“-Και ποιο χύνεται σε ποιο; Το φως στο σκοτάδι ή το σκοτάδι στο φως;“

“-Το φως, ψυχή μου, στο φως…“.

_____________________________________

 

• … κοιτάμε ποτέ ψηλά;

… δεν κοιτάμε ποτέ ψηλά! Το ξέρω!

Αλλιώς, πώς δεν ουρλιάζουμε τρομαγμένοι;
Το εγωιστικό μας γένος πίστεψε – με τους θεούς του, τους πολέμους του, τις εφευρέσεις του – ότι την έχει τη δύναμη, είναι εδώ: στο μυαλό, στην καρδιά, στο στομάχι!

Δεν ελέγξαμε το χάος, καημένε Prigozin, αλλά γι αυτό το απαξιώσαμε: όσοι επιθυμούν το χάος ανήκουν στο περιθώριο…

Σωστά!

Το χάος δεν το επιθυμείς, το απολαμβάνεις ή το φοβάσαι!

Διαλέξαμε, για τους τοίχους μας, τις ομορφιές που ταίριαξαν στους πίνακές μας… Ύβρις!

Δεν ταίριαξαν ποτέ οι πίνακες των ζωγράφων στην αλήθεια! Η Τέχνη, η μεγάλη Τέχνη, ήταν πάντα το δικό μας μάτι απέναντι στην αλήθεια!

Την έχουμε στο αίμα μας την ύβριν…

Ό,τι όμορφο, το λέμε “μεγαλείο” και καθαρίσαμε!

Σαν που κάναμε “Θεό” την αγάπη μας, τη γιορτάσαμε, την προσκυνήσαμε, αλλά δεν ξέρουμε να αγκαλιάζουμε!

Ρωτάμε την “αλήθεια” να μας πει…

Ακούμε, όμως;

… θα το πιστέψεις, καπετάν-Νικόλα, πως οι γραμμές των οριζόντων μας κάνουν μουσική με τα καλώδια;

… κυρ-Αλέξανδρε, εσύ, τα σοκκάκια σου ψηλώσανε, μπορείς να τα πατήσεις;

… κι εσύ, αγαπησιάρη κυρ-Δημήτρη, πού τον ψάχνεις τον Σαμπεθάι, πού τα σκοτάδια και πού οι καρδιές;

Ψηλώσαμε, πατέρες, και χάσαμε τον ουρανό!