η πολιτική του προφανούς και το προφανές της πολιτικής

… σπουδαγμένος και καθηγητής, ώριμος πια, αφού τα πέρασα τα σαράντα, πρέπει να τα οργανώσω τα πάθη μου!

Αφού, λοιπόν, καλέσω φίλους και δικούς για συμπαράσταση, το πρώτο που πρέπει να αναμετρήσω στο έχειν μου είναι εκείνο το “αναρχικό” που με κουβάλησε για χρόνια και χρόνια και που ανθεί “ελευθεριακό” μέσα μου:

πώς διαβάζει η κοινωνία σήμερα εκείνες τις θεωρίες της απελευθέρωσης που – ήδη στην απαρχή τους – τη δώσανε τη μάχη τους με τους “αρνητές” του “όντως” όντος, με τους “μεσσίες”, με την “τρομοκρατία” – με τον πυρήνα της επαναστατικότητάς τους, δηλαδή – και αναγνώρισαν στην “μοντερνικότητα” απελευθερωτική δύναμη, δυνατότητες στον άνθρωπο και ρόλο στην διάνοια;

Κίνησα, λοιπόν, με αφορμή τον Κροπότκιν της “Ηθικής” και τον Graeber της “αναρχικής ανθρωπολογίας”, να αναγνωρίσω στο “προφανές” την ουσία της ελευθεριακής παρουσίας, καθώς ανατέλλει συνεχώς ο 21^ος αιώνας… και…

Υ.Γ.: τα “40 και” μου χρόνια, το φευγιό μου από τις “πρωτεύουσες”, τα Μαθηματικά, το “δασκαλίκι”, η φάτσα που διόλου δεν άλλαξε φόρμα (μόνο χρώμα …), η σύντροφος της ζωής μου, οι μουσικές οι φευγάτες και το άφθονο φρέσκο φαΐ και πιοτί της Ηπείρου είναι σίγουρα συνεργοί, δικαστά μου!