... εκεί που ο τοίχος του καταστήματος μουσικών οργάνων σε παρασύρει με το σόλο του
… σε μια πόλη όπου ένα πρωινό μπορεί να σε ξυπνήσει – ακόμα – ο τελάλης, μπορεί να διαφημίζει το καινούργιο μπαράκι που “ανοίγει απόψε και σας περιμένει”, μπορεί το κατάστημα εσωρούχων που “ανακαινίζεται και χαρίζει σουτιέν τάδε σε όλα τα νούμερα και χρώματα για τις σέξι κυρίες [...;] της πόλης μας”, μπορεί και τον ντόπιο πολιτευτή που “θα μιλήσει σε μεγάλη [...;] συγκέντρωση απόψε στη λεωφόρο Ειρήνης τάδε στο παλιό ΚΤΕΛ”…
… σε μια πόλη όπου κάθε πρωί, στη βεράντα του σχολείου, θωρώ τα χρώματα του ήλιου που δειλιάζει πάνω από θαμπά λιβάδια ακούγοντας “Μελωδία” ή “Δεύτερο” από τα μεγάφωνα του ΓΕΛ…
… σε μια πόλη που έχουν επικράτεια οι κοκκινολαίμηδες, από τον κήπο μέχρι τους νερόλακους του δρόμου, και παλεύουνε να διώξουνε το γκρι…
… χωρίς τον ξεφτισμένο και πολυκαιρισμένο λόγο του αγνού και αγωνιστή συνδικαλιστή, που κουβαλά το κόμμα στην πλάτη και δεν μπορεί να συμβιβάσει τον μέσα του γλεντζέ με τον έξω του γραφειοκράτη – κι ας κερνάει τσίπουρα από το δικό του παράνομο αποστακτήριο στο βουνό …
... χωρίς την ψευτιά του ωραίου απέναντι στο αληθινό!
… χωρίς το κουρασμένο βλέμμα των γερόντων μαθητών μου – που το “καινούργιο” είναι ο μεγάλος τους τρόμος και το “άλλο” η απέχθειά τους – κι ας τρέχουνε πίσω από μουσικές, κι ας παίζουνε σε μάτσο συγκροτήματα – αλλιώτικοι αυτοί, αλλά και ίδιοι με τους όλους της επαρχίας, που κυνηγούν τα όνειρα στα λίγα απ’ έξω κι όχι στα πολλά μέσα …
… χωρίς τη ζήλεια του πεθαμένου στον ζωντανό, κι ας είναι ριζωμένος ο ένας και ας χορεύει ο άλλος τρελλά στους ανέμους που τραβάνε γι αλλού – πάντα γι αλλού, γαμώτο!
… με τη “φωτιά και τον λόγο”, καλέ μου Marcos!
